De dominantie van Tadej Pogacar lijkt nauwelijks grenzen te kennen. De Sloveen blijft records verbreken en wedstrijden winnen, terwijl ploeggenoten en tegenstanders zich afvragen waar zijn plafond ligt. Wat maakt Pogacar zo uitzonderlijk? Volgens zijn ploeggenoten en trainers is het een combinatie van talent, trainingscapaciteit, herstelvermogen en de bereidheid om zichzelf voortdurend te verbeteren.
Door de toenemende invloed van de wetenschap is het wielrennen de afgelopen jaren steeds meer een watt-per-kilo-sport geworden: de verhouding tussen het vermogen dat een renner op de fiets kan leveren en zijn of haar lichaamsgewicht. Zeker in wedstrijden waarin er bergop moet worden gereden – of het nu korte, steile heuveltjes of lange beklimmingen zijn – is Pogacar simpelweg van een andere orde.
“Tadej heeft een ongelooflijke capaciteit om te trainen, te herstellen en beter te worden van zijn geleverde arbeid”, vertelde Jeroen Swart, head of performance bij UAE, vorig jaar in Procycling. “Vergeleken met andere renners is hij in staat zoveel meer belasting in zo’n hoog tempo te verwerken, waardoor hij niet alleen snel een piekvorm kan bereiken, maar ook van die fenomenale prestaties kan leveren. Dat is echt zijn superkracht.”
‘Waarom ik knecht ben en hij kopman’
Tim Wellens ziet de klasse van Pogacar niet alleen in koers, maar ook tijdens trainingen. De UAE-ploeggenoten wonen allebei in Monaco, de mondaine badplaats met een gunstig belastingparadijs én een achterland dat ideaal trainingsterrein is.
De Belg behoort tot de sterkste renners van het peloton en won in 2025 nog een Touretappe. Toch werd hem tijdens gezamenlijke trainingen regelmatig duidelijk waarom hij bij UAE Team Emirates-XRG niet de kopman is.
“Maar ik heb vaak genoeg met hem getraind om te begrijpen waarom ik knecht ben en hij kopman is”, zei hij vorig jaar eveneens in Procycling.
Een training in 2024 staat hem in het bijzonder bij. Een dag voordat de ploeg naar de Tourstart in Florence zou vertrekken, kwam Wellens Pogacar tegen bij de Col de la Madone.
“Wat me het meest bijgebleven, was in 2024 één dag voordat we naar de Tourstart in Florence afreisden. Ik was na een laatste training al op weg naar huis toen we elkaar tegenkwamen. Bij de Col de la Madone zei Tadej: ‘Zal ik mijn benen nog eens testen?’ Daarop zei ik: je moet doen wat je niet laten kunt. De volgende dag vlogen we naar Italië en ik vroeg Tadej hoe de ‘test’ was gegaan. Wat bleek? Hij had alle records op de Madone verbroken. Ik wist meteen dat hij heel goed ging zijn in de Tour.”
Altijd harder
Voor Wellens zit het verschil met Pogacar niet alleen in de absolute cijfers, maar ook in de manier waarop de Sloveen kan trainen.
“Ga ik mezelf testen op training, dan moet ik me er mentaal op voorbereiden dat ik heel hard ga afzien. Dat is het verschil met de grote kampioenen; ze kunnen waar en wanneer ze maar willen die prestaties leveren. Maar ook al lijkt het soms misschien niet zo wanneer je hem ziet winnen: Tadej werkt er heel hard voor. Aan het einde van het jaar heeft hij het meest op zijn fiets gezeten en heeft hij ook het hardst gefietst.”
Dat de 27-jarige Pogacar zijn plafond nog niet heeft bereikt, blijkt ook uit de cijfers achter zijn prestaties. Ook dit jaar verbetert hij het ene na het andere klimrecord. Regelmatig is het zijn eigen toptijd die hij aanscherpt.
Zo was hij afgelopen april in Luik-Bastenaken-Luik op de beroemde La Redoute liefst twaalf seconden sneller dan een jaar eerder, toen er in diezelfde wedstrijd ook geen maat op hem stond.
Pogacar zelf ziet dan ook nog voldoende ruimte voor verbetering. “Ik heb het geluk dat ik nog steeds kan verbeteren en op bepaalde vlakken nog steeds ruimte zie voor verbetering”, aldus Pogacar. “Maar de grootste hulp zijn mijn tegenstanders. We pushen elkaar naar een nog hoger niveau. Of mijn tegenstanders nog graag tegen me rijden? Geen idee. Sommigen wel, anderen waarschijnlijk niet.”
