Word abonnee

Schaatsen

In voor- en tegenspoed

Ferdy Damman

Schaatsen

In voor- en tegenspoed

door: Barbara Barend & Marlies van Cleeff
7 november 2019
19 tot 24 minuten lezen

Voor schaatssters Ireen Wüst en Letitia de Jong was het een jaar van uitersten. Groot geluk en intens verdriet wisselden elkaar af. Er was een huwelijksaanzoek, ze werden beiden wereldkampioen. Maar er was ook het overlijden van hartsvriendin Paulien van Deutekom. We blikken met de twee geliefden terug op een emotionele periode.

‘En gelukkig zei ze… JA! Wij gaan trouwen!!! #marryme #wifeytobe,’ prijkt op het Instagram-account van Ireen Wüst op 21 april 2019.
Ireen: “Letitia is de ware. In mijn eentje verzon ik een plan hoe ik haar ten huwelijk zou vragen.”
Letitia: “Ik heb helemaal niks doorgehad, Ireen heeft het goed verborgen weten te houden.”
Ireen: “In Calgary was ik al naar de juwelier geweest. Letitia droeg nooit ringen, dus de maat was gokken. Ik had onze fysiotherapeut ingeschakeld, bij hem kon ik de ringen laten bezorgen. En ik had mijn schoonouders om haar hand gevraagd. Tijdens  onze  vakantie  op  Curaçao  moest  het  gebeuren.  Als  zogenaamd verjaardagscadeau voor Letitia, ze was op 5 maart jarig geweest, had ik een boot voor ons geboekt naar Klein Curaçao. ’s Avonds wilde ik haar op het strand ten huwelijk vragen  met  de  ondergaande  zon.  Alles  liep  volgens  plan.”  Lachend: “Behalve dan dat Letitia zeeziek werd.”
Letitia: “Ik was blij dat we er waren, ja. Op de boot kleedden we  ons  om.  We  waren  klaar  om  naar  de  kant  te  gaan  in  een  rubberbootje, tot Ireen gek begon te doen. Ze moest natuurlijk de ring nog pakken. ‘Ga maar vast, ik moet even plassen,’ zei ze. Toen had ik in de gaten dat er wat ging gebeuren. Op het strand  zei  Ireen:  ‘Zullen  we  nog  even  langs  het  water  lopen?’  Toen ging ze op haar knieën.”
Ireen: “Wat ik zei, weet ik niet eens meer.”
Letitia, lachend: “De aanloop was vrij kort.”
Ireen: “Ik was heel zenuwachtig. Gelukkig zei je meteen ja.”
Letitia: “Komende zomer gaan we trouwen.”

VERSIEREN
Ireen en Letitia leerden elkaar kennen toen ze bij elkaar in de ploeg kwamen, het toenmalige Team Continu.
Ireen: “Jij zei: ‘Ik ben niet echt fan van je.’ Nou, dan ik ook niet van jou, dacht ik.”
Letitia: “Ik  heb  heel  veel  respect  voor  je  prestaties,  maar  was  geen groupie van je, ofzo. Ik ging niet ineens anders tegen jou doen omdat je al zoveel had gewonnen.”
Toch ontstond er een vriendschap. Maar het bleef bij etentjes en kopjes koffie drinken.
Letitia: “Tot  ploeggenoten  tegen  me  zeiden:  ‘Ireen  vindt  jou  wel  leuk,  kan  dat  niet  wat  worden  tussen  jullie?’  Ik  raakte  ervan in de war en begon ook heel raar te doen tegen Ireen, ik ontweek haar.”
Ireen: “Dan  liep  ik  naar  haar  toe  op  de  ijsbaan  om  even  een  praatje te maken, liep ze net de andere kant op. Ik dacht dan: wat heb ik fout gedaan?”
Letitia: “Vervolgens  had  ik  wel  weer  haar  fiets  versierd  op  trainingskamp.  Kreeg  ik  later  een  appje  van  Ireen:  ‘Weet  jij  hier meer van?’ Ik stuurde terug: als ik jou niet kan versieren, dan je fiets maar. Toen was het ijs wel gebroken. Vlak daarna spraken we af bij jou thuis. Ik zou even koffie komen drinken. We hadden er al zo lang omheen gedraaid, toen dacht ik: ik zet de eerste stap maar. Ik zei: we moeten misschien gaan uitvogelen  wat  dit  tussen  ons  is,  en  zoende  haar.  Vanaf  dat  moment  werd het serieus. Ik heb het vrij snel tegen m’n ploeggenoten verteld, ze hadden gelijk gekregen.”
Ireen: “Daardoor moesten we het meteen wereldkundig maken. Ik wilde dat mijn ouders het van mij zouden horen en niet van iemand anders. Mijn moeder zei: ‘Ze komt uit Groningen en ze zat bij je in de ploeg.’ Ik snapte er niks van, hoe wist ze dat nou? Maar dat had ze blijkbaar altijd al gedacht.”
Letitia: “Onze families vonden het hartstikke leuk. En uit de schaatswereld kregen we alleen maar leuke reacties.”

BUUF
De verloving was een lichtpuntje in een moeilijk jaar. Amper drie maanden ervoor, op 2 januari, overleed Ireens beste vriendin en voormalig schaatsster Paulien van Deutekom op slechts 37-jarige leeftijd.
Ireen: “Ik heb nog overwogen om Letitia vorige zomer ten huwelijk te vragen. Dan had Paulien er nog bij kunnen zijn. Maar voor Letitia en mij was dat te snel, dan was het beladen geweest. Ik denk ook niet dat Paulien dat had gewild.”
Letitia: “Je hebt nog wel haar toestemming gekregen.” Ireen: “Paulien zei het altijd meteen als ze iemand wel of niet leuk vond. ‘Ireen, deze is écht leuk,’ zei ze over Letitia. Ik vind het fijn dat ze haar nog heeft leren kennen.”
Paulien en Ireen waren jarenlang onafscheidelijk. Hun vriendschap  ontstond  toen  beide  schaatssters  voor  de  toenmalige  TVM-ploeg uitkwamen en buren werden in Heerenveen.
Ireen: “We werden buuf en buuf. Slapen en ontbijten deden we nog apart. Maar trainen, lunchen, koken en eten deden we samen. We waren echt maatjes, hadden de grootste lol en deelden alles  met  elkaar.  In  een  schriftje  schreven  we  op  wat  we  meemaakten.  Onze  avonturen,  onze  liefdesperikelen.  Ik  heb  ook  veel van Paulien geleerd. Ze had een mooie kijk op het leven. Paulien oordeelde niet snel, iets dat ik vroeger wel altijd deed. Als ik mijn vooroordeel over iemand weer klaar had staan, zei ze: ‘Buuf, rustig.’ Paulien was die ene vriendin waarmee je onvoorwaardelijk  alles  deelt.  Maar  ja,  als  je  beste  maatje  dan  zo  ziek wordt…”
Een half jaar voor haar overlijden belde Paulien met het slechte nieuws. Ze had longkanker.
Ireen: “Ze had al lang last van haar rug. Ik zei: buuf, misschien heb je wel gewoon een hernia. Ga gewoon naar de huisarts, doe een MRI, dan weet je het zeker. Na de MRI belde ze in tranen op. Ze hadden iets gezien, maar wisten nog niet wat het was. Na een tweede MRI in het ziekenhuis belde Paulien weer. Het was mis.”
Letitia: “Ik  zal  het  moment  nooit  vergeten.  We  stonden  bij  de  McDonald’s  op  de  parkeerplaats,  wilden  een  nieuwe  auto  kopen en deden net een proefrit.”
Ireen: “We braken allebei in die auto. Ze zucht: “De ziekte van Paulien ging veel sneller dan we allemaal hadden verwacht. Zo vaak als ik kon ging ik bij haar langs. En Letitia en ik gingen samen vaak op zondag naar haar toe. Voordat ik naar Schiphol ging voor een trainingskamp of wedstrijd, ging ik sowieso bij Paulien langs. En zodra ik was geland, was dat het eerste wat ik deed. En we hadden iedere dag contact. Ik had met Paulien afgesproken dat als ze wilde dat ik naar huis kwam, ik meteen zou  komen.  Ik  boekte  altijd  een  open  ticket.  Ik  probeerde  er  dat half jaar in alles voor Paulien te zijn. En Letitia probeerde er in alles voor mij te zijn.”
Letitia:  “Tijdens  het  ziekteproces  hebben  we  er  veel  over  gesproken. Ik heb mijn bachelor geneeskunde gehaald, dus ik kon Ireen wat dingetjes over haar ziekte uitleggen.”
Ireen: “Als je thuiskomt is het fijn als er iemand is die je snapt.” Ze  is  even  stil,  slikt  en  zucht  diep.  “Die  er  voor  je  is  en  een  luisterend  oor  biedt.  Zelfs  als  je  niks  te  zeggen  hebt.  Ik  ben  van  nature  niet  iemand  die  makkelijk  haar  emoties  uit.  Letitia  trok  het  er  dan  uit.  Soms  moest  ik  even  heel  hard  huilen  om de hele situatie. Het was allemaal zo klote. Gelukkig hebben Paulien en ik nog veel mooie gesprekken kunnen voeren. Vaak als ze pijn had, lag ze boven op bed. Dan ging ik bij haar liggen  en  haalden  we  samen  oude  herinneringen  op,  jankten  en lachten we.
Met haar vriendinnengroep van allemaal oud-schaatsters, Team Nuyt,  hadden  we  een  boek  gemaakt  voor  haar,  nu  voor  haar  dochtertje  Lynne,  met  mooie  herinneringen  aan  Paulien  en  wat  ze  voor  ons  betekend  heeft.  Daar  zijn  ook  stukjes  voor  gebruikt tijdens de uitvaart. Lynne kan dat later teruglezen. Dat is de rol die wij als vriendinnen nu op ons nemen: haar zoveel mogelijk   laten   zien   en   vertellen   hoe   haar   moeder   was.”
Vastberaden: “Lynne gaat er wel achter komen hoe fantastisch ze was.”

ROUWBAND
“Het  was  niet  alleen  het  moeilijkste  jaar  uit  mijn  schaatscarrière, ook uit mijn leven,” zegt Ireen. Ze vervolgt: “Maar ja, het leven gaat gewoon door. Dan kun je maar beter doorgaan met datgene waar je structuur uit haalt en je passie ligt.”
Letitia: “De situatie veranderde er toch niet door. Het was juist fijn dat we het schaatsen hadden. Het gaf afleiding en houvast.”Ireen: “Het was wel fijn dat we allebei de wereldbekers schaatsten en samen op een hotelkamer in het buitenland zaten.”
Ook Paulien wilde dat Ireen door zou gaan. De wereldkampioen allround van 2008 gaf haar vanuit haar ziekbed steun.
Ireen: “Bij de wereldbeker in Heerenveen in december lag Paulien  weer  in  het  ziekenhuis.  Ik  voelde  me  zo  slecht,  had  een  heel slechte 500 meter in de B-groep gereden en ik moest nog de 1500 meter schaatsen. Ik had de hele middag op mijn bed liggen huilen. Letitia en mijn toenmalige trainer Wouter olde Heuvel  waren  nog  langsgekomen,  ik  was  geen  stuiver  waard.  Tussendoor belde ik Paulien. ‘Buuf, ik weet even niet meer hoe ik dit moet gaan doen,’ zei ik. Paulien antwoordde: ‘De 1500 meter is de mooiste afstand die er is, gewoon je best doen. Doe het maar voor mij.’ In het ziekenhuis keek ze naar de wedstrijden. Ik reed een baanrecord.”
Letitia:  “In  het  hotel  gaf  ik  helemaal  niks  voor  haar  kansen.  Voor Ireen hoopte ik dat het geen blamage zou worden en ze zich nog vervelender zou gaan voelen.”
Ireen:  “Nadat  ik  gewonnen  had,  kuste  ik  de  ring  van  Team  Nuyt.  Ingeborg  Kroon,  onderdeel  van  onze  vriendinnen-groep, heeft ze gemaakt als symbool van onze vriendschap. Van Paulien  moest  hij  om  onze  middelvinger.  Zo  van:  fuck  you, kanker!  Ik  was  supergeëmotioneerd.  Maar  daarmee  kwam  ik  ook meteen in een lastige situatie, ik kon niet uitleggen waarom dat zo was.”
In de schaatswereld wist iedereen van Pauliens ziekte af. Maar de buitenwereld wist van niks.
Ireen: “Paulien wilde haar ziekte in alle rust delen met de mensen die dicht bij haar stonden. Voor haar en haar familie was dat heel fijn. Voor mij ook. Natuurlijk vroegen andere schaatsers wel aan mij hoe het met Paulien ging, maar ik werd er niet continu mee geconfronteerd.”
Letitia: “Niemand  uit  de  schaatswereld  praatte  zijn  mond  voorbij. Iedereen steunde elkaar.”
Ireen: “Tegelijkertijd  kreeg  ik  ook  bizarre  vragen.  Een  paar  weken later, tijdens de NK afstanden, ging het heel slecht met Paulien.  Ik  werd  Nederlands  kampioen  op  de  1000  meter  en  kreeg de vraag: ‘Wat is er aan de hand, je straalt helemaal niet. Normaal ben je heel uitbundig als je wint.’”
Dat veranderde nadat bekend werd dat Paulien was overleden.
Ireen: “Vanaf  dat  moment  leefde  ik  onder  een  vergrootglas.  Ieder interview ging over Paulien. Ik had geen tijd voor mijn eigen rouw. Ik was ook totaal niet met schaatsen bezig, had net afscheid genomen van mijn beste vriendin.”
Nog geen twee dagen na de uitvaart stond voor Ireen het EK allround en voor Letitia het EK sprint in Collalbo op het programma.
Letitia: “Er werden beelden van Paulien getoond op het middenterrein. Iedere keer werden we ermee geconfronteerd.”
Ireen: “Dat EK schaatste ik als eerbetoon. Ik weet nog dat ik me ging voorbereiden op de 500 meter. Om mijn arm zat de rouwband  van  m’n  beste  maatje.  Tijdens  de  start  van  de  500  meter keek ik ernaar. Dit hoort gewoon niet, dacht ik. Ik brak en  startte  te  vroeg.  Dat  is  het  enige  wat  ik  nog  weet  van  het  toernooi.”
Letitia: “Ik weet er ook niks meer van. Het ging veel te snel om überhaupt iets te kunnen verwerken.”
Ireen: “Het leek soms ook wel of Paulien meekeek. Er gebeurden de gekste dingen. Maar dat vond ik juist mooi.”
Letitia: “Ja, met dat horloge van je oma.”
Ireen: “Het batterijtje was leeg, het horloge stond al maanden stil. Op de dag van de uitvaart besloot ik hem toch om te doen, om iets van een sieraad om mijn arm te hebben.”
Letitia: “Je zei nog: ‘De tijd staat vandaag toch stil.’”
Ireen: “Na de uitvaart zaten we met mijn ouders in een privé-vliegtuig naar Collalbo. Ik vroeg aan mijn moeder of zij er een nieuwe batterij in kon laten zetten. Ze zei: ‘Geef hem maar na het EK, anders raak ik hem kwijt.’ ’s Avonds laat kwamen we in het hotel aan. Ik wilde weten hoe laat het was en keek automatisch naar mijn pols. Ineens zag ik dat het horloge het deed. Ik schrok me rot. ’s Nachts werd ik wakker, ik keek: het liep nog steeds. De volgende dag stopte het horloge pas.”

VETERS
Ireen werd vijf keer olympisch kampioen, zes keer wereldkampioen allround en ze pakte dertien keer goud op de WK afstanden.  Zelfs  in  het  moeilijkste  jaar  van  haar  leven  pakte  ze  een  wereldtitel. Op 10 februari won ze de 1500 meter in Inzell.
Ireen: “Van alle overwinningen uit mijn carrière is dit de mooiste.  Ik  schaats  altijd  voor  mezelf,  maar  toen  deed  ik  het  voor  Paulien. De 1000 meter had ik al laten lopen, fysiek merkte ik dat er niks meer in de tank zat. En de 1500 meter was Pauliens favoriete afstand. Ik was zo zenuwachtig.”
Letitia: “Ireen kan zich altijd goed afsluiten voor een race, maar nu was het extreem. Ze was totaal niet benaderbaar. Ik kon niks goed doen.”
Ireen: “We waren in het hotel, Wouter had mijn schaatsen geslepen. Met tranen in mijn ogen zei ik: ‘Ik weet echt niet hoe ik dit moet gaan doen.’ Wouter zei: ‘Het maakt niet uit wat je doet, Paulien is toch wel trots op je.’”
Letitia: “Er zat voor jou een enorme lading op deze race.”
Ireen: “Het begon al met de stress dat mijn veters ineens loszaten voor de start. Dat overkwam me nooit. De start ging ook helemaal niet goed, die eerste bocht ook niet. Kop erbij, dacht ik  toen  en  ik  dacht  niet  meer  aan  Paulien.  En  vanaf  het  moment dat ik op de kruising reed, wist ik: deze ga ik winnen. Als je de race terugkijkt, was dat helemaal niet logisch. Toen ik zag dat ik gewonnen had, kwamen alle emoties eruit. Het was extra speciaal omdat onze vriendinnengroep, Team Nuyt, er was. Ieder  jaar  gingen  we  met  zijn  allen  skiën.  In  augustus  wisten  we al dat dat vanwege de ziekte van Paulien niet ging. Er werd besloten om met zijn allen naar de WK afstanden te gaan. Daar kan Paulien dan ook bij zijn, dachten we nog hoopvol. Dat is helaas niet gelukt. Ze stonden met zijn allen in een gele jas, de kleur  van  onze  vriendinnengroep,  op  de  tribune.  De  tranen  stonden in onze ogen.”
Letitia: “Ik denk dat iedereen in dat stadion op dat moment een brok in de keel had.”
Letitia kwam zelf ook in actie op de WK afstanden. Naast er in een moeilijke tijd voor Ireen te zijn, probeerde ze ook alles uit haar eigen seizoen te halen. Zo werd ze in Inzell wereldkampioen op de teamsprint.
Letitia: “Ik heb uitschieters gehad, heb heel goede races afgewisseld met mindere. Op het NK sprint reed ik 37,7, mijn beste tijd ooit op de 500 meter. Maar ik was niet heel stabiel. Ik heb keuzes gemaakt die niet in het belang waren van het schaatsen, maar van Ireen en onze relatie. Schaatsen is ondergeschikt als er zoiets gebeurt. Zo moest ik kort na het overlijden van Paulien op trainingskamp naar Inzell voorafgaand aan het EK, maar ik ben in Nederland gebleven. Ik wilde bij Ireen zijn.”

GEBROKEN HART
Niet alleen emotioneel, ook lichamelijk eiste het overlijden van Paulien zijn tol.
Letitia: “Ik heb me heel erg zorgen om Ireen gemaakt. Op een gegeven moment had ze iedere week migraine.”
Ireen: “Het begon op een vervelend moment. Jij deed mee aan het  WK  sprint  en  ik  zat  al  in  Calgary  om  me  voor  te  bereiden  op  het  WK  allround.  Ik  zei:  boor  maar  een  gat  in  mijn  schedel. Ik trok het niet meer. Voor de start van het WK heb ik 36 uur platgelegen.”
Letitia: “Als  ik  er  nu  op  terugkijk,  is  het  veel  te  gek  geweest.  Maar ja, Ireen wilde op dat moment gewoon door. Een menselijk  lichaam  kan  veel  hebben.  Maar  je  wil  niet  dat  iemand  van  wie  je  houdt  zich  zo  ellendig  voelt.  Op  die  momenten  ontstond  er  wrijving  tussen  ons.  Ik  ben  beschermend,  geef  duidelijk grenzen aan. Ik zei: je komt nu van de baan, gaat naar je  hotelkamer  en  in  je  bed  liggen.  Maar  jij  wilde  dat  niet,  je  hield je groot.”
Ireen: “Daarna gingen we naar Salt Lake City voor de laatste wereldbeker. Letitia, m’n trainer Peter Kolder en de fysio Johan Methorst wilden me naar huis sturen. Ik was helemaal op, werd boos. Ik dacht: ja, dan zit ik alleen thuis.”
Letitia knikt: “Als ik op dat moment thuis was geweest, was je naar huis gekomen.” Ireen: “Ik  reed  daar  nog  een  persoonlijk  record  op  de  1000  meter  en  een  Nederlands  record  op  de  1500  meter,  al  heb  ik  geen flauw idee hoe. Die laatste wedstrijd heb ik eruit moeten persen.”
Maar  toen  het  seizoen  eenmaal  afgelopen  was,  namen  haar  fysieke klachten niet af.
Ireen: “Na onze vakantie voelde ik enorme druk op mijn borst. In juni werden de klachten erger. In het ziekenhuis werd alles uitgesloten. Alles bij elkaar was het te veel geweest. De artsen noemen het een gebroken hart. Dat ontstaat na langdurige stress.”
Niet  alleen  de  ziekte  van  Paulien  had  die  stress  veroorzaakt.  De  aanloop  naar  de  Olympische  Spelen  van  Pyeongchang  en  de Spelen zelf, het zoeken naar een nieuwe ploeg en sponsor in het  seizoen  dat  daarop  volgde,  en  de  hersenbloeding  die  haar  trainer en oud-schaatser Wouter olde Heuvel vervolgens tijdens een fietstocht kreeg, speelden mee.
Ireen: “En toen Wouter eenmaal uit het ziekenhuis was, belde Paulien  met  het  slechte  nieuws.  Uiteindelijk  heb  ik  anderhalf  jaar lang stress in mijn lijf gevoeld. Dan ga je in een overlevings-stand. Juist op het moment dat het weer even goed gaat, komt het eruit.”
Letitia: “Ireen  heeft  iets  heel  heftigs  meegemaakt,  ze  zit  nog  middenin de naweeën daarvan. Daar slaat ze zich dapper doorheen en ze laat de positieve dingen overheersen.”
Ireen: “Fysiek  gaat  het  steeds  beter.  Maar  ik  denk  nog  iedere  dag aan Paulien, ’s ochtends als ik opsta en ’s avonds als ik naar bed ga. Haar dood zal altijd een litteken blijven. Nu is het nog een open wond die langzaam moet dichtgroeien. Dat is niet erg.  Het  is  ook  een  teken  dat  je  heel  erg  van  iemand  houdt.  Ik  voel  me  gezegend  dat  ik  zo’n  diepe  band  met  iemand  heb  gehad. Sinds haar overlijden sta ik wel anders in het leven. Ik leefde eerst met de gedachte: dat komt later wel. Nu denk ik: het kan ook nu, je weet nooit wat er gebeurt. Heel veel dingen in het leven zijn belangrijker dan schaatsen, zoals vriendschappen, familie en onze relatie.”

VERSTANDSKIES
Twee topsporters op een kussen. Ireen en Letitia helpen elkaar. Maar ze zijn ook concurrenten.
Letitia: “Dat we allebei schaatsen, is fijn. We snappen elkaar.” Bij  het  Olympisch  Kwalificatietoernooi  was  Ireen  één  tiende  sneller dan Letitia op de 1000 meter. Uitgerekend Ireen weerhield Letitia van een olympisch ticket in 2018.
Ireen: “Dat  was  verschrikkelijk.  Gelukkig  hadden  we  het  er  wel over gehad dat het kon gaan gebeuren. Ik zei nog dat ik wel in zou houden als mijn rit bepalend zou zijn. Maar dat wilde Letitia niet. En toen ik eenmaal aan het racen was, dacht ik er ook niet over na. Pas toen ik de finishlijn gepasseerd was, dacht ik: shit…”
Letitia: “Ik was ook helemaal niet boos, Ireen vond het erger dan ik.”
Ireen: “Aan de ene kant is het fijn dat we allebei schaatsen. Aan de andere kant vind ik het ook lastig. Ik ben altijd zo zenuwachtig  als  jij  moet  schaatsen,  veel  meer  dan  als  ik  zelf  aan  de  start sta van een race.”
Letitia:  “Dat  geldt  ook  voor  mij.  Toch  heb  ik  heel  veel  aan  Ireen.  Ze  coacht  me  niet  echt,  maar  denkt  wel  met  me  mee,  vooral  hoe  ik  moet  leven  als  topsporter.  En  soms  zijn  we  het  ook niet met elkaar eens, maar dat is dan ook prima.”
Ireen:  “Jij  dacht  dat  je  al  alles  voor  het  schaatsen  deed.  Maar  toen kwam ik aan met dingen als preventief je verstandskiezen verwijderen.”
Letitia lachend: “Klopt. Dat heb ik toen gedaan. Ik vind Ireen wel extreem in haar sportbeleving. Aan de andere kant: als je al die details bij elkaar optelt, kom je wel zover als Ireen.”
Ireen: “Je zou maar last krijgen van een ontstoken verstandskies tijdens het olympisch kwalificatietoernooi…”

GEZINSUITBREIDING
Inmiddels is het nieuwe schaatsseizoen lang en breed begonnen. Letitia verlengde haar contract bij Team IKO met twee jaar, het contract van Ireen bij TalentNED loopt na dit seizoen af.
Ireen: “Ik  zit  natuurlijk  in  de  herfst  van  mijn  carrière.  Misschien is dit mijn laatste seizoen, dat weet ik nog niet. Ik ga niet nog een keer de boer op om sponsors te zoeken. Maar als onze ploeg doorgaat of er komt een andere ploeg, dan ga ik met veel plezier door. En is dat niet zo, dan zijn er genoeg andere opties, waaronder de studie psychomotorische therapie oppakken.
Dat  vind  ik  zo  knap  aan  Letitia,  zij  heeft  naast  het  schaatsen  dit jaar ook nog haar studie Health Economics, Policy and Law afgerond. Haar leven bestond uit trainen, eten en studeren. Ik ken niemand in de topsport die dat zo gedisciplineerd kan.”
Letitia: “Ik ben 26 en ga voorlopig gewoon door. De wereldtop leek ver weg, maar komt nu toch dichtbij. In tegenstelling tot Ireen vind ik het lastig om uit te spreken welke wedstrijden ik wil winnen, omdat het voor mij niet zo vanzelfsprekend is.”
Ireen: “Jij gelooft vaak niet in je eigen kunnen. De zomer voor de Spelen zei ik: jij kunt ook de Spelen halen. ‘Nee joh,’ zei je. Maar er ging toch een lampje bij je branden.”
Letitia: “Ik kijk per jaar wat ik wil bereiken. Op dit moment is dat aansluiting vinden bij de wereldtop op sprintgebied.” En op privégebied staat volgend jaar eerst hun bruiloft op het programma.  Voorzichtig  wordt  er  ook  al  gedacht  aan  gezinsuitbreiding.
Ireen: “We willen ook graag kinderen. Ik ben 33, we willen niet nog jaren wachten. Sven Kramer maakt er al grapjes over.” Ze kijkt Letitia aan: “Binnen nu en vijf jaar willen we er wel voor gaan, toch?”
Letitia knikt.
Ireen: “Ik ga dan wel met die kleine op de tribune zitten om je aan te moedigen.”

 

Delen: