Voor het tweede jaar op rij gaat de laatste etappe van de Tour de France zondag driemaal over de Butte Montmartre. De eerste keer in 2025 loste Wout van Aert niemand minder dan kampioen Tadej Pogačar op het kasseienklimmetje en boekte hij een memorabele zege op de Champs-Élysées.
Het gerucht zong ineens rond in het voorjaar van 2025: de traditionele slotetappe van de Ronde van Frankrijk met het bekende rondje om de Arc du Triomph en de finish op de Champs-Élysées zou weleens een metamorfose kunnen krijgen. Het had alles te maken met het parcours dat een klein jaar eerder was uitgetekend voor de olympische wegwedstrijden tijdens de Zomerspelen in Parijs.
In die race werden de renners en rensters over de Butte Montmartre gestuurd. Een met keien bezaaid klimmetje waar op de top van de heuvel de statige Sacre Coeur is gesitueerd. Het leverde sensationele beelden op. Van onder tot boven stond het rijendik met uitzinnige fans die de coureurs – die voor hun gevoel door een stadion reden – omhoog schreeuwden. Het was een openluchttheater dat zelden was gezien in de wielersport.
Finale voor klassiekercoureurs
Eind mei 2025 – anderhalve maand voor het Grand Départ – werd bevestigd dat Tourorganisator ASO dusdanig gecharmeerd was geraakt door het olympische spektakel dat het had besloten de Côte de la Butte Montmartre (één kilometer lang en met een gemiddelde stijging van 6,5 procent) in het parcours van de afsluitende etappe op te nemen. Niet één keer maar liefst drie keer. Met de top van de laatste beklimming op slechts zes kilometer van de finish.
Het was slecht nieuws voor de sprinters. Decennialang was het slokakkoord van de Tour voor de rappe mannen geweest. De finish op de Champs-Élysées was hun grootste motivatie om zich in de slopende laatste week door het hooggebergte te worstelen. Hun ultieme kans op eeuwige roem was om zeep. De nieuwe finale was ineens geknipt voor de klassiekercoureurs. Voor mannen als Mathieu van der Poel, alleskunner Tadej Pogačar en natuurlijk ook Wout van Aert.
Op zondag 27 juli was Van der Poel niet meer in koers. De Nederlander had de Tour vijf dagen eerder met een longontsteking moeten verlaten. Pogačar had de ronde gedomineerd en stond op het punt zijn vierde titel te winnen. Voor Van Aert was de Franse exercitie een moeilijke beproeving geweest. Na het rijden van de Giro d’Italia was zijn aanloop naar de Tour verstoord geraakt door ziekte en daar betaalde hij in de eerste helft van de ronde de tol voor.
Ondanks het missen van absolute topvorm trok hij in het tweede deel meermaals ten aanval, maar nimmer had hij de benen om echt in de buurt van ritwinst te komen. Het bezorgde de Belg van Visma | Lease a Bike momenten van twijfel, maar hij wist in zijn achterhoofd ook dat er in Parijs nog een allerlaatste kans was.
Krachten sparen
Vier jaar eerder was hij al eens als winnaar over de streep gekomen op de Champs-Élysées. Na zijn zeges in de bergetappe met de dubbele beklimming van de Mont Ventoux én in de individuele tijdrit besloot hij de Tour van 2021 – ontegenzeggelijk de beste uit zijn carrière – met het winnen van de massasprint op de beroemdste avenue van de Franse hoofdstad. De Vlaming klopte niemand minder dan Jasper Philipsen en Mark Cavendish.
Een groot voorstander van het veranderen van het format was Van Aert niet geweest. De sprinters moesten volgens hem iets hebben om naar uit te kijken aan het einde van de Tour. Tegelijkertijd wist hij ook dat de snelheidsduivels op de Butte Montmartre overboord zouden gaan en dat zou zijn winstkansen vergroten. Voorafgaand aan de eenentwintigste etappe had hij in de teambus een duidelijk verzoek aan zijn ploegmakkers: ze moesten proberen de koers te controleren tot aan de voet van de laatste klim zodat hij zijn krachten kon sparen voor een ultieme versnelling.
Niet alleen het parcours maar ook de weersomstandigheden waren geknipt voor klassiekercoureurs. Het regende die laatste zondag van juli flink in Parijs en dat deed de organisatie besluiten nog voor de eerste beklimming van de Butte Montmartre de tijden voor het algemeen klassement op te nemen. Pogačar was daarmee zeker van de eindzege.
Gele trui gelost
In tegenstelling tot een deel van het peloton wilde de geletruidrager alsnog koers maken op de natte wegen en tijdens de tweede beklimming van de Butte Montmartre plaatste hij zijn aanval. Enkel Van Aert, Matej Mohoric, Matteo Trentin, Davide Ballerini en Matteo Jorgenson konden zijn spoor volgen. Met Jorgenson had Van Aert een ploeggenoot in de kopgroep en die was goud waard. De Amerikaan zorgde er in de laatste ronde voor dat Pogačar op zijn uitvallen moest reageren, waardoor Van Aert zich gedeisd kon houden.
Bij het opdraaien van de spekgladde klinkers van de slotklim was het alsof de koplopers door een tunnel van geluid reden. De duizenden fans aan weerszijden van de Rue Lepic werden uitzinnig toen Pogačar nog eens vol op de pedalen ging stampen. Mohoric, Trentin en Ballerini gingen stuk voor stuk overboord. Iedereen behalve Van Aert.
Hij beet zich vast in het wiel van de Sloveen en zette op 400 meter voor de top een verschroeiende versnelling in. Een versnelling waar zelfs Pogačar geen antwoord op had. Na drie weken koers was het eindelijk een tegenstander gelukt om de geletruidrager bergop te lossen. Van Aert was ontketend. Hij stoof langs de witte basiliek op de top, ging vol de afdaling in en bleef gas geven.
Enkele minuten later draaide hij alleen de Champs-Élysées op. Zijn voorsprong was dusdanig groot dat hij ruim voor de meet rechtop kon gaan zitten om zijn aanstaande overwinning te vieren. Een voor hem zo moeizaam verlopen Tour kreeg alsnog het mooist denkbare einde. Het was zijn tiende ritzege in de grootste koers van het jaar. Een memorabele zege om nooit meer te vergeten.
