Robin van Persie (42) is niet alleen de vader van Shaqueel (19), maar ook zijn trainer bij Feyenoord. In Helden 82 spreken vader en zoon openhartig over hun bijzondere band, voetbal, ambities en het Nederlands elftal. Dit online verhaal is een fragment uit het uitgebreide interview dat in het magazine te lezen is.
Voor Robin van Persie begon een van de belangrijkste periodes uit zijn leven niet op een voetbalveld, maar in november 2006. Op 16 november van dat jaar werd zoon Shaqueel geboren. Robin was destijds 23 jaar oud, woonde met zijn vrouw Bouchra in Londen en speelde voor Arsenal.
De komst van zijn eerste kind veranderde alles. “De geboorte van Shaqueel was een keerpunt in mijn leven,” vertelt Robin. “Het vaderschap maakte mij een beter en leuker mens. Ik kreeg meer rust in mijn lijf en kwam meer in balans. In de periode daarvoor was ik heel onrustig. Ik wilde heel veel: doorbreken bij Arsenal, in Oranje vaste waarde worden. Toen ik vader was, werd ik rustiger in mijn hoofd, waardoor ik beter ging trainen en spelen. De geboorte van Shaqueel was niet alleen een fantastisch moment, het was ook geweldig voor mijn carrière.”
Nooit cadeau gekregen
Dat Robin een betrokken vader is, daar hoeft Shaqueel niet lang over na te denken. “Robin is een heel leuke vader. Hij is heel sportief en betrokken, we speelden altijd spelletjes. Maar hij liet me nooit winnen, ik moest het echt zelf verdienen.”
Robin moet lachen als hij eraan terugdenkt. “Toen Shaqueel jong was, speelden we altijd spelletjes: hooghouden, de bal maximaal twee keer raken, echt van alles. Mijn vrouw Bouchra zei op een gegeven moment: ‘Laat Shaqueel nou een keer winnen, het is toch leuk voor hem als hij dat gevoel ervaart?’ Dat kan wel zo zijn, zei ik, maar hij moet dat wel verdienen. Hij moet hier doorheen.”
Dat betekende jarenlang verliezen voor de jonge Shaqueel. “Ik dacht: al duurt het nog vijf of zes jaar, die dag gaat komen. En dan heeft hij er hard voor gewerkt. Uiteindelijk is die dag waarop Shaqueel van mij won, gekomen.”
Shaqueel weet het moment nog goed. “Ik was zestien toen ik pas begon te winnen van mijn vader. Daarna gebeurde het steeds vaker. Nu win ik vaak spelletjes van hem.”
Ballen door het hele huis
Voetbal was thuis altijd aanwezig. “We speelden echt overal met de bal, ook binnen,” vertelt Shaqueel. “Er zijn heel wat vazen gesneuveld. Mijn moeder werd dan heel boos. Ze kocht uiteindelijk een zachtere bal, zodat niet alles wat we aanraakten kapotging.”
Robin kan het bevestigen. “We hadden zachte ballen voor binnen en buiten lagen nog zo’n dertig ballen. Hooghouden, koppen, tagbal, two touch, schieten met links of rechts; we deden al die spelletjes omdat we het allebei echt leuk vonden.”
Dat plezier bleek uiteindelijk ook een investering in de toekomst. “Het bijkomende voordeel was dat Shaqueel van die spelletjes een steeds betere voetballer werd. Een goede techniek werd het nieuwe normaal. Voor veel spelers is het niet normaal dat je negen van de tien keer een bal goed aanneemt of kopt, maar bij Shaqueel is dat wel het geval. Hij is daar nu de vruchten van aan het plukken.”
Als Robin terugkijkt op de jeugd van zijn kinderen, zijn het niet de wedstrijden of de prijzen die als eerste naar boven komen. “Al die spelletjes die we samen speelden zijn mij het dierbaarst.”
Het volledige interview met Robin en Shaqueel van Persie, over hun unieke vader-zoonrelatie, werken bij Feyenoord en dromen van het Nederlands elftal, lees je in Helden 82.
