Voordat Frenkie de Jong uitgroeide tot sterspeler van Ajax, FC Barcelona en Oranje, stond er een familie achter hem die alles opzijzette voor zijn droom. Aan het woord opa Jan, vader John, moeder Marjon en broer Youri. In HELDEN 82 vertellen de mensen die het dichtst bij Frenkie staan over de weg naar de top.
Frenkie de Jong en rugnummer 21 zijn al bijna tien jaar onafscheidelijk. Bij Ajax, FC Barcelona en het Nederlands elftal speelt de middenvelder steevast met hetzelfde nummer op zijn rug. Maar waarom eigenlijk?
Het antwoord ligt in de familiegeschiedenis van De Jong. Toen Ajax-trainer Peter Bosz hem in 2016 bij het eerste elftal haalde, bleek zijn favoriete rugnummer tien al bezet door Davy Klaassen. “Toen stelde ik voor: kies dan voor 21, de geboortedag van mijn vader, opa De Jong”, vertelt vader John de Jong in HELDEN 82. “Dat vond Frenkie een goed idee. En het is ongekend, want zijn twee kinderen zijn ook op de 21e geboren. Toeval bestaat niet, toch?”
Opa’s speelden belangrijke rol
Opa De Jong overleed in 2018. De andere opa van Frenkie, Jan de Bruijn, speelde een minstens zo belangrijke rol in zijn ontwikkeling als voetballer. Toen Frenkie zijn club ASV Arkel verruilde voor Willem II, was het Jan die jarenlang als chauffeur fungeerde.
“Ik werkte bij KPN en kon vervroegd met pensioen”, vertelt opa Jan. “Frenkie kon naar Willem II of Feyenoord. Hij koos voor Willem II, maar dat betekende wel dat hij drie of vier keer per week naar Tilburg moest. Ik reed hem voor iedere training en wedstrijd heen en weer. Die momenten koester ik.”
Vader John vult aan: “Opa Jan heeft honderdduizenden kilometers gereden met hem.”
Het talent was al vroeg zichtbaar
Volgens opa Jan was al snel duidelijk dat Frenkie over uitzonderlijk talent beschikte. “In de jeugdteams waarin hij speelde, stak hij er met kop en schouders bovenuit. Hij kon geregeld een elftal overslaan en was toen al het mannetje op het veld.”
Voetbaltalent zat volgens hem in de familie. “Zijn vader kon ook goed voetballen en heeft nog even bij Feyenoord in de jeugd gespeeld. Ik speelde zelf bij Unitas en VV Schelluinen. Maar het talent dat Frenkie heeft, had niemand van ons.”
‘Geboren als balletje’
Ook moeder Marjon Schuchhard-De Bruijn zag al vroeg dat haar zoon anders was. “We zeggen altijd dat hij geboren is als balletje”, lacht ze. “Frenkie was als baby al zo beweeglijk. Als hij niet in de box wilde, gooide ik er een opgeblazen ballon in. Dan was hij meteen happy. Hij liep al met elf maanden. Vanaf dat moment was hij altijd met een bal bezig.”
Toen Frenkie zes jaar was, meldden de eerste scouts zich al. “Ik werd benaderd door onder meer Willem II en RKC”, vertelt Marjon. “Maar Frenkie was nog zo klein. Ik zei: kom volgend jaar maar terug. Daarna ging hij stagelopen bij Willem II en is hij gebleven. Hij werd er zo omarmd. Willem II voelde als een Brabantse familie.”
‘Die jongens waren als twee handen op één buik’
Frenkies vijf jaar jongere broer Youri koos aanvankelijk niet voor voetbal. “Ik zag het nut er niet van in”, zegt hij lachend. “Dan heb je die bal en moet je hem weer wegschoppen. Waarom?”
In plaats daarvan turnde hij jarenlang op hoog niveau. Volgens moeder Marjon behoorde hij zelfs tot de beste jeugdturners van Nederland. “Toch heeft Frenkie me nooit gepusht om ook te gaan voetballen”, vertelt Youri. “Hij zei altijd: je moet doen wat je leuk vindt en waar je je prettig bij voelt.”
Ondanks het leeftijdsverschil waren de broers onafscheidelijk. “We hadden eigenlijk nooit ruzie”, zegt Youri. “We speelden FIFA of trapten een balletje.”
“Die jongens waren als twee handen op één buik”, besluit vader John. “En dat zijn ze nog steeds.”
De rest van het interview lees je in HELDEN 82.
