Mijn podium
🥇 Tadej Pogacar
🥈 Jonas Vingegaard
🥉 Florian Lipowitz
Mijn all-time favourite
Toen ik opgroeide was Erik Breukink mijn grote held. Eigenlijk al vanaf het moment dat hij in 1987 in zijn eerste Tour zomaar de etappe naar Pau won. Een jaar later werd hij tweede in de Giro en won hij de witte trui in de Tour. In 1989 won hij de proloog en pakte hij de gele trui. Waar anderen voor het duo Steven Rooks-Gert-Jan Theunisse waren, was ik op de hand van Breukink. Dat hij letterlijk en figuurlijk het snot voor z’n ogen fietste, vond ik geweldig. In 1990 leek Breukink na Jan Janssen en Joop Zoetemelk de derde Nederlander te worden die de Tour ging winnen. Maar toen was er die ene slechte dag in de Pyreneeën. Weg eindzege. Wat was ik daar ziek van. Greg LeMond won dat jaar de Tour, Breukink werd derde. Ik dacht: er komen nog genoeg kansen. Maar een jaar later was er de zogenaamde Intralipid-affaire waardoor de hele PDM-ploeg ziek af moest stappen. Daarna was het tijdperk Miguel Indurain aangebroken en werd epo het nieuwe ’normaal’ in het peloton.
Mijn favoriete herinnering
“Dé ontknoping is voor mij de tijdrit met finish op de Champ Élysées in 1989. Greg LeMond moest vijftig seconden goedmaken op Laurent Fignon en slaagde daar pas in de laatste kilometer in. Met acht tellen voorsprong won hij de Tour. En dat twee jaar nadat hij bijna het leven liet tijdens de jacht, omdat zijn zwager hem had aangezien voor een kalkoen. Met de hagelkorrels nog in zijn lijf pakte hij zijn tweede Tourzege.”
