Hij maakte naam bij PSV en werd met Brazilië wereldkampioen in 1994. Romário ging ook met de Gouden Bal aan de haal in bij het vorige WK in Amerika.
Via de sloppenwijken van Rio de Janeiro schopte hij het tot wereldkampioen en winnaar van de Gouden Bal in 1994. Romário de Souza Faria hielp Brazilië aan olympische zilver in 1988 dankzij zeven goals en verkaste daarna van Vasco de Gama naar het PSV van trainer Guus Hiddink.
Het tijdperk Romário werd een bewogen periode in de PSV-historie. Hij scoorde 98 doelpunten in 109 wedstrijden, werd drie keer topscorer en veroverde in vijf seizoenen tijd drie landstitels. Maar hij kwam ook weleens te laat terug van vakantie, genoot van het uitgaansleven, versliep zich af en toe, gaf aan dat hij soms ‘een beetje moe’ was en nam zijn minder getalenteerde collega’s niet altijd even serieus. Maar dat hij een van de beste spitsen van de wereld was, zag ook Johan Cruijff, die hem in 1993 naar Barcelona haalde.
Na de landstitel met Barca kon hij zich opmaken voor zijn eerste WK, nadat hij het WK van 1990 had gemist door een door ADO-verdediger Marco Gentile veroorzaakte enkelbreuk. In de hitte van Amerika was hij prima op zijn plek. Hij scoorde vijf goals op het WK: in elke drie pouleduels een keer, een doelpunt tegen Nederland in de kwartfinale en de winnende tegen Zweden in de halve finale. Ook maakte hij een penalty in de na 0-0 en strafschoppen gewonnen finale tegen Italië. Brazilië won voor de vierde keer de wereldtitel en Romário won de Gouden Bal als speler van het toernooi. Het was ook meteen zijn laatste WK. Vier jaar later moest hij in tranen verstek laten gaan wegens een spierblessure en weer vier jaar later werd hij buiten de ploeg gelaten wegens een gebrek aan discipline.
Romário volgde nu eenmaal zijn eigen route, kwam tijdens zijn loopbaan met tal van coaches en spelers in botsing. Onder andere met Cruijff, waarna hij in 1995 vertrok bij Barcelona. Na zijn carrière besloot de man die tijdens zijn voetbalcarrière leefde volgens zijn eigen regels, de politiek in te gaan.
