Novak Djokovic schreef op Wimbledon geschiedenis met een bijzonder record. De Serviër boekte zijn 106e overwinning op het Londense gras en passeerde daardoor Roger Federer op de eeuwige ranglijst van Wimbledon-zeges. Hoe blijft Djokovic op 39-jarige leeftijd zo succesvol? In Helden vertelde hij al eens dat zijn jeugd, discipline, glutenvrije dieet en zelfs een zuurstofkamer daarin een rol spelen. “Vroeger lachten ze mijn ouders uit.”
Alsof de jaren geen vat op hem hebben. Op 39-jarige leeftijd blijft Djokovic maar winnen. De zege in vijf sets op de Canadees Félix Auger-Aliassime (7-6, 3-6, 6-3, 6-7, 7-6) – zijn 107e op Wimbledon – duurde dinsdag maar liefst vijf uur en een kwartier en was daarmee de langste Wimbledon-wedstrijd uit Djokovic’ loopbaan. Het was daarnaast zijn 54e vijfsetter op een Grand Slam en zijn 42e overwinning in een duel over vijf sets. Niemand won dus vaker op Wimbledon, dit jaar passeerde hij Roger Federer die met 105 zeges in Londen recordhouder was.
Djokovic blijft daarmee volop in de race voor een historische 25e Grand Slam-titel, waarmee hij zijn eigen record verder zou aanscherpen. Daarnaast lonkt een achtste eindzege op Wimbledon, waarmee hij op gelijke hoogte kan komen met Federer als recordhouder in het enkelspel. Dan moet hij in de halve finale wel nummer één van de wereld Jannik Sinner verslaan.
‘Iedereen lachte ons uit’
Zijn ongekende drive is misschien wel zijn grootste wapen. Het heeft naar eigen zeggen te maken met zijn jeugd, zo vertelde Djokovic in Helden twee jaar geleden al eens. Hij groeide op tijdens de Balkanoorlog en in een land zonder tennistraditie.
“Mijn familie had het niet breed, maar mijn ouders besloten mij te helpen om proberen mijn droom waar te maken. Die droom was: proftennisser worden en hopelijk op een dag Wimbledon winnen en nummer één van de wereld worden. Niemand tenniste binnen de familie, dus mijn vader vroeg experts of ik potentie had en of het wijs was om in mijn tenniscarrière te investeren. Bijna iedereen lachte mijn vader en moeder uit en verklaarden ze voor gek dat ze hun geld in zo’n dure sport staken.”
Djokovic eert vaak zijn op 1 juni 2013 overleden jeugdcoach en mentor Jelena Gencic als degene
die hem al op jonge leeftijd voorhield professioneel te werk te gaan. Hoewel hij door de oorlog
zelfs een tijdje in een leeg zwembad trainde, liet hij zich niet van de wijs brengen. “Ik was zeven
of acht toen ik van Jelena videobanden van de beste tennissers van dat moment, mannen en
vrouwen, moest bekijken. Ik moest inzien waarom spelers een bepaalde bal sloegen. Ze
behandelde me al op jonge leeftijd als een volwassene.”
Federer, de man die hij nu heeft ingehaald op Wimbledon, was voor hem altijd een voorbeeld. Net als Rafael Nadal. Op het bezetene af ging Djokovic aan de slag om het gat met Federer en Nadal te dichten. “De waarheid is dat ik me altijd heb vergeleken met die mannen. Ik heb ontelbare uren gedacht hoe ik hen moest verslaan op de grote toernooien, heb ze tot in den treure geanalyseerd. Die twee namen hebben heel vaak in mijn hoofd gezeten. Zij zijn belangrijk geweest voor mijn ontwikkeling en voor de successen die ik heb behaald.”
Glutenvrij dieet
Maar hoe kan Djokovic nog zo fit zijn op bijna veertigjarige leeftijd? Voeding is cruciaal, zo blijkt. Bij de Australian Open van 2010 stortte hij in, nadat hij leek af te stevenen op de winst. Hij raakte tegen Jo-Wilfried Tsonga, die hij in Melbourne in de finale had verslagen in 2008, uitgeput, kreeg geen lucht meer en had last van hevige buikkrampen. De Servische arts Igor Cetojevic zag het op tv en zocht contact.
“Hij dacht dat mijn ademhalingsproblemen het gevolg waren van een onevenwichtigheid in mijn spijsverteringsstelsel, die ervoor zorgde dat giftige stoffen zich opstapelden in mijn darmen”, zei Djokovic in zijn boek Eten om te winnen. “Dokter Cetojevic vertelde me dat hij dacht dat voedselallergieën niet alleen de oorzaak waren van mijn lichamelijk instorten, maar dat ze ook een rol speelden bij mijn mentale gesteldheid.”
Djokovic koos voor een glutenvrij dieet. Niet veel later, in 2011, won hij eindelijk zijn tweede grandslamtitel in Melbourne. Dat jaar won hij ook Wimbledon en de US Open en werd hij nummer één van de wereld. Het gat met zijn rivalen was gedicht. Zijn fitheid werd zijn tweede grote wapen. Waar rivalen Nadal, winnaar van 22 grandslams, en Federer, winnaar van twintig Majors, na hun dertigste last kregen van fysieke ongemakken, is bij Djokovic anno 2026 nog nauwelijks een spoor van slijtage te bekennen. Ga maar na: hij won elf van zijn 24 grandslamtitels na zijn dertigste.
Zuurstofkamer
Een heel precieze, goed uitgedokterde voorbereiding op wedstrijden, op en naast de baan, is het geheim van het voortdurende succes. Naast zijn glutenvrije dieet omarmt hij innovatieve manieren om te herstellen. Hij gebruikt al jaren een zuurstofkamer, maakt er geen geheim van dat hij daar ook tijdens grandslamtoernooien gebruik van maakt.
Djokvic doet ook aan floattherapie, een alternatieve manier om het stresshormoon cortisol te laten dalen, waardoor lichaam en geest fitter blijven. Ook draagt hij geregeld een speciale button op zijn borst, die zorgt ervoor dat met nanotechnologie het lichaam wordt gevoed met golflengten van therapeutisch licht om de conditie en gezondheid te verbeteren.
Dinsdagavond, in die vijf uur en en kwartier op het ‘heilige gras’ van Wimbledon, was weer eens te zien hoeveel Djokovic door dit alles nog in zijn mars heeft. Een nieuw record is een feit, het wachten is op het volgende.
