Jarenlang zagen we Dafne Schippers als de onverzettelijke topsporter. Op de baan was ze compromisloos, gedreven en volledig gefocust op winnen. Maar volgens de voormalig wereldkampioene sprint gaf dat lang niet het hele beeld van wie ze werkelijk is. Sinds haar afscheid van de topsport durft ze haar zachte kant meer te laten zien en merkt ze dat veel mensen verrast zijn door wie ze achter de atleet blijkt te zijn.
In Helden 83 vertelt Schippers openhartig over haar imago, het leven na de topsport en de lessen die ze onderweg heeft geleerd.
‘Mijn stoere kant is aangeleerd. Nu ik gestopt ben, durf ik mijn zachte kant meer de ruimte te geven. Ik word er niet meer zo voor afgestraft. Ik hoor best vaak van mensen die me nu ontmoeten dat ze me veel aardiger vinden dan ze hadden verwacht. Heel anders dan die keiharde topsporter die impulsief en heftig reageert met een camera in haar snufferd omdat de adrenaline door haar lijf giert. Het is positief bedoeld als mensen dat zeggen, maar het voelt soms ook verdrietig. Zagen mensen me dan als een soort monster? Zo erg was ik toch niet?’
‘Als ik op de baan stond voor de finale van een 200 meter dan wilde ik iedereen opvreten. Als ik ergens voor ga, dan ga ik ervoor. Naast de baan was ik een heel ander persoon. Maar veel mensen dachten als ze mij ontmoetten dat ik dan net zo was als voor een finale.’
Draaien nog steeds alle hoofden automatisch om als jij een ruimte binnenstapt?
“Dat gebeurt nog geregeld, ja. Ik zie het nu steeds meer als een compliment dat mensen omkijken. Toen ik wereldkampioen op de 200 meter werd in 2015 kwam er ineens zoveel op me af. Ook wat aandacht betreft. Ineens wist iedereen wie ik was. Het was in het begin lastig dat een plekje te geven. Nu vind ik het juist heel erg tof als mensen op me af komen en zeggen: ‘Ik heb zo onwijs genoten van jou’.”
Merk je dat mensen het nog steeds een beetje spannend vinden op jou af te stappen?
“Ja. Maar na drie keer samen padellen beoordelen ze me gelukkig om wie ik ben. Heerlijk. Als ik ga padellen wil ik gewoon lekker een van hen zijn, ik hoef echt niet continu op handen gedragen te worden. Alsjeblieft zeg…”
Wat voor tips kun jij topsporters geven die net zijn gestopt?
“Gun jezelf de tijd om je nieuwe ik te leren kennen. Je moet jezelf echt opnieuw uitvinden. En wees niet bang om daarbij om hulp te vragen. Ik heb tijdens mijn loopbaan te weinig om hulp gevraagd. Nu doe ik dat wel en daar schaam ik me niet voor. De ene helft van mijn leven ben ik kind geweest en de andere helft van mijn leven ben ik topsporter geweest: dan is het niet zo raar dat je niet precies weet wat ‘normaal’ is. Ik had tijdens mijn carrière een coach om een betere atleet van mij te maken, nu heb ik een coach die mij helpt mijn weg te vinden in het normale leven. Ik moet af en toe bijvoorbeeld nog leren dingen echt los te laten en niet die topsportmindset in het dagelijks leven te gebruiken.”
Wat zou je met terugwerkende kracht zeggen tegen de vijftienjarige Dafne die aan het begin van een mooie carrière staat?
“Nog meer genieten van de carrière die je hebt en gaat krijgen. Achteraf kan ik zeggen dat ik op bepaalde momenten andere keuzes zou hebben gemaakt. Maar tegelijkertijd wil ik benadrukken dat ik nergens spijt van heb.”
