Na afloop van de finale van de 400 meter tijdens de NK atletiek in Hengelo kwamen de emoties los bij Liemarvin Bonevacia. Niet vanwege zijn vijfde plaats, maar omdat hij voelde dat een tijdperk ten einde loopt. De 37-jarige Nederlands recordhouder bedankte na de finish eerst het publiek, voordat hij zichtbaar geëmotioneerd voor de camera van de NOS verscheen.
Bonevacia neemt tijdens de vakantie de tijd om na te denken over zijn toekomst. Mogelijk komt hij over twee weken nog in actie op de EK in Birmingham als onderdeel van de estafetteploeg, maar na de NK klonk voor het eerst hardop dat zijn laatste wedstrijd op Nederlandse bodem misschien achter hem ligt.
Met vier Olympische Spelen, een olympische medaille, een Nederlands record op de 400 meter (44,48) en talloze internationale medailles als onderdeel van de estafetteploegen groeide Bonevacia uit tot een van de boegbeelden van de Nederlandse atletiek. Niet alleen door zijn prestaties, maar ook door zijn energie en rol als mentor voor een nieuwe generatie sprinters.
In Helden 61 vertelde Bonevacia uitgebreid over de mentaliteit die hem zo ver bracht, het moment waarop hij bijna stopte met atletiek en zijn dromen voor de toekomst.
Van Lee-Marvin naar Liemarvin
Je hebt trouwens wel een bijzondere voornaam. Waar komt die vandaan?
Lachend: “Mijn vader heeft mijn naam fout geschreven bij mijn geboorte. Het moest Lee-Marvin zijn, zoals de bekende Amerikaanse acteur. Maar hij maakte er Liemarvin van. Ik heb jarenlang op school mijn naam als Lee-Marvin geschreven, omdat ik boos was op mijn vader.
Maar op een gegeven moment zag ik in dat mijn vader me met mijn naam wel iets unieks mee had gegeven. Als je nu mijn naam zoekt op Google of andere zoekmachines, dan sta ik meteen bovenaan.”
Zijn grootste wapen
Wat is jouw superpower?
“Mijn kracht is mijn mindset. De manier hoe ik mijn race visualiseer. Ik ben echt een fighter. I don’t take no for an answer. Toen ik heel jong was, oefende ik voor de spiegel tot ik mezelf zag winnen. Later, toen ik al professioneel atleet was, ben ik een keer naar een psycholoog geweest. Hij had het ook over visualisatie. Daar kreeg ik tips hoe ik het nog beter kon doen.
Toen ik in Doha op het punt stond te stoppen met atletiek schreef ik alles op wat me vroeger succesvol maakte en wat ik toen niet meer deed. Wat ik anders deed, was dat ik niet meer visualiseerde. Dat was de missing link. Nu ik voorafgaande aan een wedstrijd de race al in mijn hoofd loop, gaat het weer stukken beter.”
Hoe vaak loop je zo’n wedstrijd al in je hoofd voordat je daadwerkelijk van start gaat?
“Net zo vaak tot ik het gevoel heb dat ik het niet meer hoef te doen, dat is vaak het moment dat ik mezelf overtuigend zie winnen.”
Ben je bijgelovig voor de race?
“Nee, ik heb ook geen rituelen. Het enige dat ik altijd doe, is drie seconden voordat ik in het startblok ga zitten de camera zoeken. Ik ga er echt lekker op als alle ogen op mij zijn gericht. Dat gebruik ik als benzine voor mijn prestatie.”
De wedergeboorte
Wat is het beste advies dat je ooit hebt gekregen?
“Mijn ex-coach José Rubio zei: ‘Jij loopt alleen op talent. Pas als je je leven organiseert, zal je presteren op topniveau.’ De geboorte van mijn zoon heeft mij die structuur gegeven die ik de jaren ervoor niet had.
Ja, als ik naar de signalen had geluisterd en niet naar Doha was gegaan, dan was ik honderd procent gestopt. Doha is de plek van mijn wedergeboorte als atleet. Het moest gewoon allemaal op deze manier gebeuren. Anders was ik niet de Liemarvin geweest die ik nu ben.”
Blik op de toekomst
Wat doe jij over vijf jaar?
“Ik wil trainer worden of manager. Maar ik wil over vijf jaar ook vijf appartementen hebben op Curaçao waar ik geld mee kan verdienen. En ik wil kunnen genieten met mijn familie, in Nederland of in Portugal. Maar iets in de sport doen, dat is plan A.”
