De US Open is het vierde Grand Slam-toernooi van het jaar. Veel tennissers schitterden in New York. Zo ook John McEnroe. Hij won het toernooi in zijn geboortestad vier keer.
John McEnroe belichaamt de rauwe energie, het genie en de chaos van het mondiale tennis in de jaren 80. Met zijn kenmerkende krullenbol, rode haarband en vloeiende serve-and-volley-spel is de linkshandige Amerikaan net zo beroemd om zijn veelzijdigheid aan het net als zijn vulkanische uitbarstingen tegen scheidsrechters.
Rivaliteit
Nergens komt het uitgesproken karakter van McEnroe zo goed tot zijn recht als op de US Open in New York. Als ras-New Yorker voelt hij zich als een vis in het water in de kolkende, luide ambiance op Flushing Meadows. Tussen 1979 en 1984 heerst hij in stadsdeel Queens door het toernooi vier keer op zijn naam te schrijven (1979, 1980, 1981 en 1984). Zijn zege in 1979 op twintigjarige leeftijd maakt hem de jongste US Open-winnaar sinds Pancho Gonzales in 1948.
Zijn rivaliteit met het Zweedse ijskonijn Björn Borg bereikt op de US Open een episch hoogtepunt. Nadat Borg hem in de bloedstollende Wimbledon-finale van 1980 heeft verslagen, neemt McEnroe datzelfde jaar nog revanche in New York na een zinderende vijfsetter. Een jaar later verslaat hij Borg opnieuw op de US Open, hetgeen achteraf de genadeslag blijkt voor de carrière van de Zweed.
McEnroe: ‘Voor mij was het gevoel om niet te willen verliezen vaak sterker dan de vreugde van het winnen’
Over zijn geldingsdrang en instinct op de baan reflecteert McEnroe later in zijn autobiografie. “Wanneer je er zoveel werk en tijd hebt ingestopt en op een bepaald niveau bent aangekomen, wordt tennis een extreem mentaal spel. Ik had genoeg zelfvertrouwen en innerlijke kracht om te weten dat ik iedereen, op elke plek, wanneer dan ook en op elke ondergrond kon verslaan,” verklapt de zoon van een New Yorkse topadvocaat.
Theater
McEnroe’s carrière wordt gekenmerkt door zijn uitspraak You cannot be serious! dat hij na een in zijn ogen discutabele beslissing steevast richting scheidsrechters roept. Maar achter het theater schuilt een perfectionist voor wie verliezen simpelweg geen optie is. Zijn unieke balgevoel waarbij hij de bal extreem vroeg slaat en met schijnbaar gemak hoeken vindt die anderen niet zien, maakt hem in 1984 tot een van de meest dominante spelers uit de historie (met 82 winstpartijen en slechts 3 nederlagen in één seizoen). “Voor mij was het gevoel om niet te willen verliezen vaak sterker dan de vreugde van het winnen,” aldus de Amerikaan.
Met zeven Grand Slam-titels in het enkelspel, negen in het dubbelspel (de meeste met zijn tennispartner Peter Fleming) en vijf Davis Cup-overwinningen staat McEnroe hoog in het tenniscanon van de allergrootsten. Toch blijft zijn nalatenschap een twist tussen pure sportieve genialiteit en ongefilterde emotie. Hij brengt punkrock-energie naar een traditionele elitaire sport en maakt van de US Open zijn persoonlijke podium. “Ik laat mijn racket altijd spreken.”
Tegenwoordig is McEnroe een veelgevraagde tv-analist, onder meer voor de BBC. Ook in die rol is hij uitgesproken als altijd: de haters van vroeger zijn nu zijn grootste fans.
