Alexander Zverev behoort al jarenlang tot de beste tennissers ter wereld, maar één ding ontbrak op zijn palmares: een Grand Slam-titel. In een spannende finale wist Zverev uiteindelijk in vijf sets te winnen (6-1, 4-6, 6-4, 6-7 & 6-1) van zijn Italiaanse tegenstander Flavio Cobolli.
De Duitser stond eerder al in de finales van de US Open (2020), Roland Garros (2024) en de Australian Open (2025), maar zag de hoofdprijs telkens aan zijn neus voorbijgaan. Dat terwijl hij al jaren wordt gezien als een van de meest complete spelers van zijn generatie. Zijn grootste succes boekte hij tot nu toe op de Olympische Spelen van Tokio, waar hij in 2021 goud veroverde.
Op Roland Garros gold Zverev dit jaar als een van de uitgesproken favorieten. Met Carlos Alcaraz afwezig en Jannik Sinner die vroegtijdig wegviel, lag de weg naar zijn eerste Grand Slam-titel meer open dan ooit. Een kans waar hij jarenlang op had gewacht.
Met de paplepel ingegoten
De liefde voor tennis kreeg Zverev van huis uit mee. Zijn vader, Alexander Zverev senior, speelde voor de Sovjet-Unie en ook zijn moeder Irina maakte naam als professioneel tennisster. In 1991 verhuisde het gezin naar Duitsland, op zoek naar een nieuw bestaan na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. Daar bouwden ze een nieuw leven op in Hamburg, waar enkele jaren later Alexander werd geboren.
Tennis was binnen de familie Zverev geen bijzaak. Zijn oudere broer Mischa ontwikkelde zich eveneens tot een topspeler en bereikte zelfs de top 30 van de wereldranglijst. Al op jonge leeftijd werd duidelijk dat Alexander over bijzondere kwaliteiten beschikte. Met zijn lengte van bijna twee meter combineerde hij kracht met een verrassende souplesse. Waar veel lange spelers afhankelijk zijn van hun service, kon Zverev zich meten met de beste baseline-spelers van de wereld. Vooral zijn backhand groeide uit tot een van zijn sterkste wapens.
In 2014 brak hij definitief door door de Australian Open voor junioren te winnen. Nog geen drie jaar later stond hij al tussen de wereldtop. De tenniswereld zag in hem een van de kroonprinsen van het tijdperk na Roger Federer, Rafael Nadal en Novak Djokovic. De verwachtingen waren hoog, misschien wel hoger dan bij welke speler van zijn generatie dan ook.
Toch verliep zijn weg naar de absolute top minder soepel dan veel kenners hadden voorspeld. Hoewel hij Masters-toernooien won, olympisch goud pakte en jarenlang in de top tien van de wereld stond, bleef die ene Grand Slam-titel uit. Iedere verloren finale zorgde ervoor dat de vraag vaker werd gesteld: zou het er ooit nog van komen?
Rolstoel
De grootste tegenslag uit zijn carrière kreeg Zverev uitgerekend op de plek waar hij jaren later zijn grootste succes zou beleven. Tijdens de halve finale van Roland Garros in 2022 speelde hij tegen Rafael Nadal misschien wel het beste graveltennis uit zijn leven. De wedstrijd was ruim drie uur onderweg en nog altijd was er geen winnaar in zicht. En toen ging het mis.
Bij een ogenschijnlijk normale beweging sloeg zijn rechterenkel dubbel. Zverev schreeuwde het uit van de pijn en stortte neer op het gravel van Court Philippe-Chatrier. Minuten later verliet hij het stadion in een rolstoel. Onderzoek wees uit dat hij meerdere banden in zijn enkel had afgescheurd. Een operatie volgde en plotseling draaide het niet meer om titels of rankings, maar om herstel. Maandenlang stond zijn carrière stil.
De plek waar zijn droom in 2022 uiteen leek te spatten, werd uiteindelijk de plek waar die alsnog werkelijkheid werd.
