In aanloop naar de laatste Dutch GP haalt voormalig autocoureur, presentator en F1-analist Allard Kalff herinneringen op aan de vroegere F1-races op Zandvoort. Door de jaren heen heeft de Nederlandse Grand Prix voor volop racespektakel gezorgd, tragische momenten gekend én grote helden voortgebracht. Vandaag blikt hij terug op een van de zwartste bladzijden uit de geschiedenis van Zandvoort: de fatale crash van Roger Williamson in 1973.
Dit artikel is gemaakt in samenwerking met Formule1.nl
Het was zijn allereerste Grand Prix als toeschouwer en dan meteen een fataal ongeluk van dichtbij meemaken; de race van 1973 liet zijn sporen na bij Allard Kalff. “Ik was nog maar 10 jaar, bijna 11. En het was een bepalende race voor Zandvoort, ook voor mij. Het hele drama rond Roger Williamson speelde zich recht voor mijn ogen af.”
Hij vertelt: “Ik herinner me een auto die door de lucht vloog, op de kop, dat er een een heleboel vlammen waren, heel veel paniek. Er waren mensen die wilden helpen, er waren mensen die niet durfden te helpen. En er was ook het drama van David Purley (de coureur die uitstapte om te proberen Williamson nog te redden, red).”
‘Ook na dat ongeluk wilde ik nog coureur worden’
De jonge Allard wilde toen naar eigen zeggen al coureur worden. “Ook na dat ongeluk nog”, zegt hij anno 2023. “Ik weet nog dat mijn vader me onderweg terug naar huis nog vroeg of ik dat echt nog steeds wilde. En ja, dat wilde ik. Maar onderweg zijn we wel even een keer gestopt, want ik moest overgeven. Zo ziek was ik dus wel van het zien van dat ongeluk.”
Kallf sprak er ooit over met Damon Hill, onder het genot van een goed glas wijn. “En Damon zei: ‘Misschien heeft dat ongeluk ermee te maken dat je op een gegeven moment tijdens je carrière dacht: tot hier en niet verder. Misschien zat er een rem op, omdat je dat als kind gezien had.’ Nou, dat vond ik interessant: zo had ik het zelf nog nooit bekeken, zelfs nog nooit over nagedacht.”
Monument voor gevallen helden
Een aantal jaar voor de dood van Williamson verongelukte Piers Courage in Zandvoort, in 1970. “De plek van het ongeluk van Roger Williamson is vlakbij die plek. Mijn vader maakte al die ongelukken mee, ik alleen die van Williamson. Maar in 2010 was het veertig jaar na het ongeluk van Piers en ik vond het eigenlijk best raar dat we daar op het circuit in Zandvoort niet iets ter nagedachtenis voor hadden. Ook vanwege Williamson. Een klein monumentje, het hoefde voor mij niet groot te zijn. Maar ik vond dat ze herinnerd moesten blijven.”
Er kwam een inzameling en zo slaagde de missie. “Frank Williams was er ook bij, een goede vriend van Piers. Hij zei: ‘Vertel me wanneer het is en ik kom het samen met je onthullen.’ Ik kwam via-via ook in contact met de zoon van Tom Wheatcroft, dat was dan weer de sponsor van Roger Williamson. En een soort van tweede vader voor hem. Die zoon van Wheatcroft, Kevin, kwam ook mee om het te onthullen.”
Hij vervolgt: “Er waren uiteindelijk 250 of 300 mensen bij die onthulling voor hun monument. Al die familie en vrienden uit hun tijd, zoveel jaren later. Het was daarmee voor hen een soort reünie. Als klein jongetje zag ik dat vreselijke ongeluk van Williamson, de impact van het drama in 1973. En al die jaren later stonden (en staan) we nog stil bij zijn ongeluk en dat van Piers Courage. Dan zie je ook hoe de autosportwereld is, hoe die samenkomt, hoe autosport verbindt.”
