Voetbal

Voetbalster Shanice van de Sanden groeide twee jaar geleden uit tot publiekslieveling. Na het EK maakte ze een droomtransfer naar Olympique Lyon. Ze won er de Champions League en gaf in de finale drie assists. Ze draagt de successen op aan haar moeder die in haar eentje zes kinderen opvoedde. “Ik geniet elke training, sta met de beste speelsters van de wereld op het veld. Elke training is van goede kwaliteit. Ik speel dit jaar helaas niet zoveel als ik zou willen, dat is soms frustrerend,” zegt Shanice van de Sanden. Neemt niet weg dat de snelle rechtsbuiten net weer een landstitel aan haar palmares heeft toegevoegd. En met Lyon haalde ze opnieuw de finale van de Champions League, waarin ze OranjeLeeuwinnen Lieke Martens en Stefanie van der Gragt trof. “Ik wil voor het WK nog wel voldoende wedstrijdritme opdoen. Het Nederlands elftal is zo belangrijk voor me. Ik heb het daar vaak met Memphis Depay (speler van de mannen van Olympique Lyon, red.) over. Mem en ik hebben beiden dat fijne gevoel met het Nederlands elftal. We voelen daar warmte en respect, zijn allebei gevoelsmensen. Hier in Frankrijk is de cultuur anders, zijn ze vaak arrogant. Of je nou goed bent of niet, het maakt ze niet uit.” Hebben jullie steun aan elkaar, Memphis en jij? “We spreken elkaar weleens op de club. Voor Memphis is het ook niet altijd makkelijk. Iedereen zegt altijd maar: ‘O ja, Memphis...’ Ze hebben altijd wel een mening over hem, maar hij heeft ontzettend veel bereikt en is nog maar 25. We kennen elkaar door en door. We praten niet per se over gevoelens, maar wel over hoe de situatie is in Frankrijk, hoe de mensen hier met ons omgaan. Memphis is ook echt geïnteresseerd en daagt me uit na te denken over mijn toekomst. ‘Sjaan, waar zou je hierna nog heen willen? Je speelt nu al bij de beste clubs van de wereld. Je moet spelen en prijzen pakken,’ zegt hij tegen me. Ik moet zeggen dat Kenny Tete, die ook bij Lyon speelt, ook ontzettend lief is. Die komt altijd bij me zitten als ik aan het lunchen ben. Dat is zo’n gevoelige jongen die Kenny, niet normaal.” Memphis en jij lijken wel een beetje op elkaar, zijn allebei door je moeder opgevoed, hebben een moeilijke jeugd gehad. En jullie trekken heel erg je eigen plan. “Daarin lijken we zeker op elkaar. Als ik naar Memphis kijk, dan denk ik geregeld: zo ben ik ook. Ik kan heel erg eigenwijs zijn op momenten dat mensen een mening over mij hebben, dat heeft hij ook heel erg. We werken allebei keihard en we weten waar we naartoe willen.” En volgens mij hebben jullie ook allebei een klein hartje. “Zeker weten.” Ben je weleens eenzaam in Lyon? “De laatste tijd valt het wel mee, maar natuurlijk heb ik ook momenten dat ik me eenzaam voel. Ik ben toch ver weg van m’n familie. Lyon is maar een uurtje vliegen van Amsterdam... Maar tegelijkertijd wil ik ook belangrijk zijn, schitteren op de momenten dat het moet. En ja, als ik belangrijk wil zijn, dan hoort eenzaamheid er ook bij. Zoals het er ook bij hoort dat heel veel mensen wat van je vinden. Dat is toch anders dan als je op kantoor zit.” Maar ik heb als ik naar huis ga nog kinderen die ‘hoi mama’ zeggen. Woon je alleen of woon je samen met iemand daar? “Ik woon alleen, ben nog vrijgezel. Gisteren zei ik nog tegen mijn teamgenoten na de wedstrijd dat het fijn zou zijn als je thuiskomt en daar met iemand lekker kunt knuffelen. Natuurlijk mis ik dat wel, maar het zal wel komen op het moment dat het er moet zijn.” Krijg je niet heel veel aanzoeken? “Natuurlijk krijg ik die wel...” De prinses op het witte paard is nog niet langsgekomen? “Nog niet. Hopelijk komt dat nog.” 'Iemand ontmoeten en dan samen een gezinnetje stichten, ja, dat zie ik wel voor me. Maar ik moet eerst iemand vinden, hé.' Je bent al best wel een tijd vrijgezel, toch? “Ja, en ik sta ook zeker open voor een relatie. Ik heb laatst ook nog wel gedatet met een meisje, maar dat was uiteindelijk niks. Ik ben dus wel aan het daten, maar het moet wel klikken en het moet goed voelen.” Vinden Memphis en Kenny het raar dat je op vrouwen valt? “Daar had ik het ook een keer met Memphis over. Toen zei hij: ‘Hoe dan?’ Toen zei ik: ‘Ik weet niet Mem, ik val gewoon op vrouwen.’ Toen zei hij: ‘Ik zie jou uiteindelijk nog wel eindigen met een man.’ Grappig hoe hij dat zei.” Helden Magazine editie 47 Het eerste gedeelte van het verhaal van Shanice van de Sanden komt voort uit Helden Magazine nummer 47, waar Lieke Martens samen met Ronald Koeman de cover siert. Helden Magazine editie 47 is een dubbeldik jubileumnummer. Helden bestaat 10 jaar en in dit nummer blikken wij onder andere vooruit op het Wereldkampioenschap vrouwenvoetbal. De OranjeLeeuwinnen veroverden twee jaar terug de Europese titel én de harten van alle Nederlanders. In de WK special komen nog meer speelsters als Vivianne Miedema en Jill Roord en bondscoach Sarina Wiegman aan het woord. Verder ging Frits Barend langs in Esbjerg bij Rafael van der Vaart & Estavana Polman en vertellen Sjinkie & Fenna Knegt voor het eerst samen over de dag dat de shorttracker zware brandwonden opliep. Een editie met heel veel inspirerende sportverhalen, waar helaas de turnterreur helaas nog steeds geen verleden tijd is. Dylan Groenwegen de nieuwe topsprinter van het peleton is en Steven Kruijswijk de fietsende familieman. Marit Bouwmeester opnieuw haar zinnen heeft gezet op Olympisch goud en Inge de Bruijn ging na haar zwemcarrière op zoek naar zichzelf. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Rafael van der Vaart en Estavana Polman leerden elkaar in 2016 kennen. Frits Barend speelde daarbij de rol van bemiddelaar. Voor het tienjarige bestaan van Helden reisde Frits af naar Esbjerg voor een bezoek aan de handbalster, de ex-voetballer en hun bijna tweejarige dochtertje Jesslynn. Rafael van der Vaart zit op Tweede Paasdag in de sporthal van het Deense Esbjerg met zijn bijna tweejarige dochter Jesslynn op schoot te kijken naar een handbaltopper. Zoals regelmatig dit seizoen is Estavana Polman de uitblinker. Als we na de wedstrijd vragen wanneer Rafael zijn laatste goede wedstrijd heeft gespeeld, antwoordt zijn vriendin Estavana gevat: “Gisteravond!” Eenmaal thuis gaat Rafael meteen facetimen met Damian, zijn zoon uit zijn eerdere huwelijk. “Pikkie, Es heeft weer gewonnen en weet je wat ze zei? Waarom ga jij overmorgen niet naar Hamburg als Damian moet voetballen!” Damian: “Echt waar? Geweldig. Es, ik houd van jullie.” Later die avond belt Damian nog twee keer. “Papa, ik vind het zo fijn dat je overmorgen komt kijken. Ik hou van je. Kus, kus, kus.” Rafael zegt nadat hij heeft opgehangen: “Ik snap hem. Als zoon vind je het extra leuk als je vader komt kijken. Mijn carrière was ook de droom van mijn vader, zonder dat hij me ooit heeft gepusht. Hij zag mijn talent. En dat herhaalt zich nu een beetje met Damian en mij. Ik vind hem echt een talent, al zegt mijn vader dat ik op mijn twaalfde, dertiende iets verder was. Damian moet vooral genieten, zoals ik geniet als ik naar hem kijk. En Es geniet mee.” Packagedeal De volgende ochtend, als Estavana traint, loopt Rafael twee uur lang onopgemerkt door Esbjerg achter de kinderwagen. “Dat vindt die kleine lekker en ik ook. Beweeg ik tenminste nog een beetje. Nadat ik in november vorig jaar ben gestopt, heb ik bijna geen bal meer aangeraakt, sterker: ik heb het voetballen geen seconde gemist.” Estavana zegt als iedereen weer thuis is: “Rafael is een geweldige vader, hij is altijd vrolijk. Tegelijk is het heel irritant als iemand altijd vrolijk is. Niets is hem te veel. Uurtje speeltuin met Jes? Geen probleem. Twee uurtjes wandelen? Hij is al weg. Naar het zwembad? ‘Dat doe ik wel,’ zegt hij. We hebben samen voor die kleine gekozen en dat merk ik ook. Hij onttrekt zich nooit aan zijn verantwoordelijkheden. En natuurlijk is het niet altijd makkelijk, als ik een Europa Cup-wedstrijd speel en hij in Nederland moet zijn voor de NOS. Als hij twee weken weg is voor zijn nieuwe werk als analist, dan zijn er thuis twee en in Hamburg één die hem opeisen zodra hij terug is. Dat moeten we goed organiseren.” Rafael: “Estavana was meteen geweldig met Damian. Sinds de geboorte van Jes begrijpt ze mij nog beter als ik over Damian praat. Ik vind me trouwens helemaal geen bijzondere vader en vind dat jullie het normale tot abnormaal verheffen. Ik ben een normale vader.” Heb jij je ook afgevraagd of je van je tweede kind net zoveel gaat houden als van je eerste? Rafael: “Heel even, ja. Ik was wel blij dat we een meisje kregen en ben trots dat ze de naam Van der Vaart draagt. Het blijft fascinerend hoe je van je kinderen kunt houden.” Estavana: “Ik had daar nooit bij stilgestaan tot Raf een keer tegen me zei dat hij het best wel spannend vond hoe hij op zijn tweede kind zou reageren. Raf zegt de hele dag tegen Jesslynn en Damian en ook tegen mij: ‘Ik hou van je.’ Thuis zeiden zijn vader en moeder dat ook de hele dag, bij ons thuis nooit. Ik hou echt heel veel van Raf, maar ik zeg het niet. Maar tegen Jesslynn zeg ik het nu ook. Ha, en zelfs tegen Raf zeg ik af en toe dat ik van hem hou!” Estavana en Rafael kregen in 2016 een relatie. Nadat Rafael een door Helden gemaakte mini-documentaire van Estavana had gezien, vroeg hij om haar nummer. Drie jaar later hebben ze een dochter van bijna twee en is Estavana ook stiefmoeder. Estavana: “Toen ik voor Rafael koos, wist ik dat ik er een zoon bijkreeg. Ha, het was als het ware een packagedeal. Ik was destijds 23 en heb daar nooit enig probleem in gezien, het is allemaal heel natuurlijk verlopen. Ik ben ook heel nuchter, ik ben de vriendin van de vader van Damian en niet zijn moeder. Hij heeft maar één moeder en dat begrijp ik.” Rafael: “Ik merkte dat het meteen klikte tussen Damian en Es. Als Damian bij ons is, hoopt hij altijd dat Es thuis speelt, zodat we naar de wedstrijd kunnen. Hij is haar fanatiekste supporter. Ik herinner me nog een wedstrijd tegen Kopenhagen. Esbjerg stond ruim voor, maar Kopenhagen kwam helemaal terug. Had hij tranen in zijn ogen, vond hij zo erg. Scoorde Es vlak voor tijd de winnende. Ik zweer je, voor mij heeft hij nog nooit zo hoog gesprongen!” Estavana: “Hij weet dat hij bij ons altijd welkom is en dat ik hem nooit anders zal behandelen dan Jesslynn. Ik ben dankzij Damian ook een echte knuffelaar geworden. Hij sliep eerst tussen ons in, maar omdat Raf snurkt, slaapt hij nu alleen bij mij. Heerlijk is dat, dat vinden we beiden zo gezellig. Hij wordt alleen zo groot. Wat mij echt ontroert, is hoe lief Damian met Jesslynn is, hoe gek hij op zijn zusje is. Als Raf en Damian met de auto aankomen uit Hamburg, staan Jes en ik voor het raam. Als ze Damian ziet, begint ze gewoon te stuiteren van opwinding.” Estavana: 'Ik heb meteen tegen Damian gezegd dat ik zijn moeder niet ben, maar dat ik er altijd voor hem ben en dat ik echt van hem houd.' Rafael: “Die twee zijn zo leuk met elkaar. Als Damian binnenkomt, dan bestaan wij niet meer. Als we die twee samen zien, dan kun je spreken van optimaal geluk. Maar hou op met dat ik een bijzondere vader ben.” Estavana: “Ik vind Raf sowieso een bijzonder mens, hij is mijn vent!” Rafael, lachend: “Geloof me, dan ben je een heel bijzonder mens als je haar vent bent. Dit interview lijkt een soort therapie. Wat ik zo leuk vind, is dat Es geen onderscheid maakt, Jes en Damian krijgen dezelfde liefde van haar. Bovendien gelden voor Jesslynn en Damian dezelfde regels, dus ook Damian moet gewoon gehoorzamen.” Helden Magazine editie 47 Het eerste gedeelte van het verhaal van Rafael van der Vaart en Estavana Polman komt voort uit Helden Magazine nummer 47, waar Lieke Martens samen met Ronald Koeman de cover siert. Helden Magazine editie 47 is een dubbeldik jubileumnummer. Helden bestaat 10 jaar en in dit nummer blikken wij onder andere vooruit op het Wereldkampioenschap vrouwenvoetbal. De OranjeLeeuwinnen veroverden twee jaar terug de Europese titel én de harten van alle Nederlanders. In de WK special komen nog meer speelsters als Shanice van de Sanden, Vivianne Miedema en Jill Roord en bondscoach Sarina Wiegman aan het woord. Verder vertellen Sjinkie & Fenna Knegt voor het eerst samen over de dag dat de shorttracker zware brandwonden opliep. Een editie met heel veel inspirerende sportverhalen, waar helaas de turnterreur helaas nog steeds geen verleden tijd is. Dylan Groenwegen de nieuwe topsprinter van het peleton is en Steven Kruijswijk de fietsende familieman. Marit Bouwmeester opnieuw haar zinnen heeft gezet op Olympisch goud en Inge de Bruijn ging na haar zwemcarrière op zoek naar zichzelf. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Ronald Koeman dook afgelopen 10 Jaar meerdere keren op in Helden. Met zijn gezin, met zijn broer, als trainer van Feyenoord, Southampton en Everton. Tegenwoordig gaat hij als opa door het leven. En als bondscoach van het Nederlands elftal. Oranje zit sindsdien in de lift. Toeval? We vroegen het hem in de aanloop naar de halve finale van de Nations League tegen Engeland op 6 juni. Gefeliciteerd opa! “Ja, de wereld is weer een Koemannetje rijker! Dankzij Tim en Chloë die zoontje Xavi hebben gekregen. Heel bijzonder. En eerlijk is eerlijk, Bartina en ik hebben er zo langzamerhand ook de leeftijd voor om oma en opa te worden.” En de tweede keer dat jullie opa en oma worden is ook al aanstaande, want dochter Debbie is in juni uitgerekend. Is het lekker dat je nu bondscoach bent en geen trainer van een club? “Een van de voordelen van het bondscoachschap is dat ik niet meer elke dag op het veld sta. De kinderen kunnen nu ook wat meer een beroep op me doen. Toen de kinderen klein waren, was ik heel veel weg. Bartina heeft grotendeels de opvoeding van Debbie, Tim en Ronald junior voor haar rekening genomen. Nu kunnen we wat makkelijker samen leuke dingen doen met de kleinkinderen en daar heb ik heel veel zin in.” Wat voor opa zal je zijn, denk je? “Ik zal wel anders zijn dan dat ik als vader was, denk ik. Als vader was ik wel van de puntjes op de i, dat heb ik weer van mijn vader overgenomen. Afspraken kom je na. En als we met de kinderen ergens heen gingen, moesten ze niet te veel lawaai schoppen. Ik schat in dat ik als opa wat losser zal zijn.” Gaan jullie op een vaste dag oppassen op de kleinkinderen? “Ik begreep dat in elk geval de donderdagen daarvoor gereserveerd zijn. Als het werk het toelaat, gaat opa proberen om oma daarbij te assisteren, hahaha.” Maak je je weleens zorgen in wat voor wereld je kleinkinderen terechtkomen? “Zeker. Ik hoorde gisteren op tv het verhaal van een vrouwtje dat met haar rollator over straat ging en van wie de tas werd afgepakt. Hoe laf kun je zijn? Verschrikkelijk. De wereld verhardt. Ik hoor premier Mark Rutte altijd maar praten over ‘veilig Nederland’. Natuurlijk, er zijn genoeg plekken op de wereld waar het écht onveilig is, maar ook in Nederland gaan we langzaam de verkeerde kant op, vind ik.” Je bent bekend, maak je je weleens zorgen om je eigen veiligheid? “Nee, ik ben op dat vlak misschien een tikkeltje naïef. Misschien ook maar goed, want als je je bewust bent van je naam of status, dan ga je je volgens mij ook anders gedragen. Dan kun je jezelf niet meer zijn. Ik wil juist voorkomen dat mensen van mij denken dat ik me wat verbeeld omdat ik toevallig Ronald Koeman heet of bondscoach ben. Ik heb er echt in moeten groeien dat ik af en toe wel wat mag vragen of eisen, blijf het liefst zo bescheiden mogelijk.” Als bondscoach telt jouw stem. Heeft het zin dat je samen met andere coaches de politiek ervan overtuigt hoe belangrijk lichamelijke oefening is voor kinderen op school? “Natuurlijk wil ik dolgraag dat kinderen gaan sporten en lekker bezig zijn, maar dat zien de politici toch zelf ook wel in? Ik ben zelf trouwens ook iemand die op z’n gewicht moet letten. Daarom fiets ik tegenwoordig veel.” Lachend: “Hoe zwaar denk je dat die poten en die reet van mij wegen? Ik weeg tussen de 95 en 96 kilo en ben 1 meter 83 lang. Ik hou van lekker eten en op z’n tijd een biertje of wijntje, ben een bourgondiër. Daardoor zit ik een paar kilo boven m’n ideale gewicht van negentig kilo.” Waar gaat je politieke voorkeur naar uit? “Ik vind bepaalde politici veel te extreem en zou niet op hen stemmen, vooral omdat ik vind dat je niemand mag uitsluiten. Tegelijkertijd begrijp ik hun standpunten in sommige situaties wel. Het is toch belachelijk dat mensen bijna niet meer met een duur klokje door Amsterdam durven te lopen? Ik ben voor wat meer discipline in de hele samenleving. Gedrag dat niet door de beugel kan, moet hard worden aangepakt. Zo ben ik opgevoed, zo ben ik als vader ook: je hebt respect voor elkaar, regels zijn regels. Ik vind dat wij heel goed zijn voor mensen die naar Nederland komen, dus pas je dan aan aan onze cultuur. Als je hier bent, vind ik het normaal dat je je aanpast aan de normen en waarden die wij hanteren. Er mag dus meer respect zijn voor elkaar. Dat betekent dat je respect hebt voor vrouwen, homo’s en minderheden. Hoe denk je dat wij in Spanje zijn gaan leven? Toen hebben we ons toch ook aangepast aan de Spaanse cultuur?” Straalt hoe jij bent opgevoed ook af op het Nederlands elftal, nu je bondscoach bent? “Ik heb toen ik begon duidelijk verteld wat ik wil, hoe ik vind dat we ons als spelers van het Nederlands elftal dienen te gedragen. Normaal gedrag noem ik dat altijd. Ga op een goede manier om met de vrijheid die je krijgt. Doe lekker normaal met z’n allen, zeg ik altijd. Johan Cruijff was voor mij ook op dat vlak hét voorbeeld. Hij was de allergrootste, maar bleef tegelijkertijd heel normaal.” Cruijff & van Gaal Cruijff is drie jaar geleden overleden. Hoe vaak komt hij nog in je hoofd voorbij? “We zitten hier op 25 april bij elkaar en hebben het over hem, op de verjaardag van Johan, dat kan geen toeval zijn, hè? Johan komt nog meerdere keren per week, misschien wel elke dag, in m’n gedachten voorbij. Wat ik zo knap vond aan Johan is hoe makkelijk hij voetbal en privé gescheiden kon houden. Als hij thuis was, dan dacht hij niet meer aan voetbal of liet dat in elk geval niet blijken. Ik had daar meer moeite mee, kon een wedstrijd niet meteen naast me neerleggen. Dat kan ik nog steeds niet. Mooi blijft de anekdote dat hij me bij Barcelona had gepasseerd en meteen na de wedstrijd vroeg of Bartina en ik met Danny en hem mee uit eten gingen. Ik had er de ziekte in dat ik gepasseerd was. Johan kon dat meteen scheiden, zei: ‘Ik ben nu toch weer je buurman?’” 'Als we elkaar zien, groeten we elkaar, maar verder hebben we niet veel contact. De laatste keer dat ik van Gaal sprak, was toen ik net bondscoach was' Het is deze zomer dertig jaar geleden dat je naar Barcelona ging. Hoe vaak denk je nog aan je voetbalcarrière? “Dat verwatert. Ik was onlangs voor een benefietdiner bij Roda JC en toen lieten ze ook een compilatie van mij als speler zien. Toen besefte ik weer even dat ik heel mooie goals heb gemaakt. En hoe ongelooflijk mooi met name de periode bij Barcelona was. In de zes jaar dat ik er speelde, zijn we vier keer kampioen geworden, we hebben de beker en de Europa Cup 1 gewonnen. Leuk dat ik het nu met Frenkie de Jong over die geweldige club kan hebben.” Vroeg hij je om tips? “We hebben het even over de club, het trainingscomplex, het stadion, de competitie en het wonen daar gehad. Frenkie was geïnteresseerd in waar we gewoond hadden. Bartina en ik zijn nu ook weer bezig met een huis in Barcelona. Daar hadden we het samen over.” Je had een huis in Portugal, waarom trok Barcelona weer? “Bartina en ik hebben altijd het gevoel alsof we thuiskomen als we in Barcelona zijn.” Je was bijna buurman van Louis van Gaal in Portugal. Kwamen jullie elkaar daar vaak tegen? “Nee, eigenlijk nooit.” Heb je wel contact met hem? “Als we elkaar zien, groeten we elkaar, maar verder hebben we niet veel contact. De laatste keer dat ik hem sprak, was toen ik net bondscoach was. Ik wilde van Louis weten hoe hij het vond om bondscoach te zijn in plaats van clubtrainer. Ik heb daarover ook met Dick Advocaat gesproken. Dick en Louis gaven aan dat het totaal iets anders is dan het trainen van een club. Daar ben ik zelf ook achter gekomen.” Je hebt te weinig tijd om dingen voor elkaar te krijgen in de korte periode dat je de spelers bijeen hebt, horen we vaak. “Het is wennen dat alles in die korte periode moet, inderdaad. Daarna kan het zo weer een paar maanden duren voordat je iedereen weer bij elkaar hebt. Dat maken het ook heel intensieve dagen. Helden Magazine editie 47 Het eerste gedeelte van het verhaal van Ronald Koeman komt voort uit Helden Magazine nummer 47, waar Lieke Martens samen met Koeman de cover siert. Helden Magazine editie 47 is een dubbeldik jubileumnummer. Helden bestaat 10 jaar en in dit nummer blikken wij onder andere vooruit op het Wereldkampioenschap vrouwenvoetbal. De OranjeLeeuwinnen veroverden twee jaar terug de Europese titel én de harten van alle Nederlanders. In de WK special komen nog meer speelsters als Shanice van de Sanden, Vivianne Miedema en Jill Roord en bondscoach Sarina Wiegman aan het woord. Verder ging Frits Barend langs in Esbjerg bij Rafael van der Vaart & Estavana Polman en vertellen Sjinkie & Fenna Knegt voor het eerst samen over de dag dat de shorttracker zware brandwonden opliep. Een editie met heel veel inspirerende sportverhalen, waar helaas de turnterreur helaas nog steeds geen verleden tijd is. Dylan Groenwegen de nieuwe topsprinter van het peleton is en Steven Kruijswijk de fietsende familieman. Marit Bouwmeester opnieuw haar zinnen heeft gezet op Olympisch goud en Inge de Bruijn ging na haar zwemcarrière op zoek naar zichzelf. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Vivianne Miedema en Jill Roord doorliepen samen de nationale jeugdelftallen, zijn goede vriendinnen en vanaf volgend seizoen ploeggenoten bij Arsenal. In aanloop naar hun derde eindtoernooi met de OranjeLeeuwinnen bracht Helden de spits en de middenveldster samen in het Engelse Saint Albans. Vivianne Miedema: “Onze eerste ontmoeting was bij de training van Oranje onder vijftien jaar in Zeist. We waren twee magere botjes. Ik maakte op mijn dertiende al de overstap van het districtsteam naar onder vijftien. Jill volgde een jaar later. In het begin vond ik die jonge meiden niet zo leuk.” Jill Roord, grappend: “Jij was de stoere, je voelde je te goed voor ons.” Vivianne: “Ik voelde me juist te oud. Dacht: wat zijn dit voor guppy’s? De eerste keer dat we echt met elkaar optrokken, was tijdens een trip naar Engeland. Hakkepak, weet je nog?” Jill: “Dat heb ik jou toen geleerd! Happepak is Twents voor bij iemand op de rug springen.” Vivianne: “We speelden twee oefenwedstrijden in Leicester en verbleven in een hotel naast het stadion. Elke keer als we naar het restaurant liepen, deden we hakkepak en zat Jill op mijn rug. Zo is onze vriendschap begonnen. Binnen onder vijftien trokken de speelsters uit dezelfde regio naar elkaar toe. Ik was de enige uit het noorden en sloot me aan bij Jill en de andere oosterlingen. Met hen had ik meer een klik dan met de meiden uit Amsterdam of Rotterdam. Die waren veel assertiever. Als ze binnenkwamen, waren ze meteen aanwezig. Er zat ook wat tuig bij, speelsters die asociaal waren en geen respect hadden voor medespeelsters en staf. Meiden uit noord en oost doen dat niet snel, die zijn nuchter en hebben een andere opvoeding gehad.” Jill: “Ik was de jongste van het team en heel braaf. Die Amsterdamse en Rotterdamse cultuur kende ik helemaal niet. Voor mij was dat echt een andere wereld. Viv stond in de spits en ik speelde achter haar als nummer tien. We hadden meteen een klik in het veld.” Vivianne: “Jill was van de assists en gaf vaak steekballetjes waardoor ik één-op-één met de keeper kwam te staan. En als ik een lange bal van achteruit kreeg, kon ik ’m altijd op haar terugleggen.” Jill: “Medespeelsters, trainers en ouders noemden ons het Gouden Koppel. Zelf wisten we ook wel dat er in het veld veel om ons draaide.” Vivianne: “Ik kan me alle wedstrijden uit de jeugd nog herinneren. Bij onder zeventien zaten we eens in een kwalificatiepoule met Roemenië, Montenegro en Kazachstan. Ik scoorde 21 doelpunten in drie wedstrijden...” Jill: “En ik maakte er elf. Dat was bizar. Ik weet ook nog veel. Zo werden we bij onze eerste deelname aan het Nordic Tournament tweede, terwijl Nederland er nog nooit om de prijzen had gespeeld. Een jaar later werden we eerste op dat toernooi en in 2014 wonnen we met onder negentien de Europese titel.” Vivianne: “We waren een gouden lichting. Die momenten vergeet je nooit meer.” Rebels Vivianne: “Jill doet alles wat ik doe, alleen iets later. In mijn ontwikkeling liep ik altijd iets voor en daardoor werd Jill een soort zusje. Na het jeugd EK van 2014 ging ik van Heerenveen naar Bayern München. Jill kwam naar de club op het moment dat ik er wel klaar mee was daar.” Jill: “Ik kon in 2016 al naar Bayern, maar als mens was ik nog niet klaar voor de stap. Het benauwde me om in mijn eentje naar het buitenland te gaan, om uit huis te gaan en iedereen bij FC Twente achter te laten.” Vivianne: “Ik heb haar toen niet proberen over te halen, maar heb wel tegen Jill gezegd dat het me goed leek dat ze op een gegeven moment de stap zou maken.” Jill: “Toen ik Bayern afzegde, dacht ik stiekem dat ze een jaar later bij me zouden terugkomen. Dat gebeurde ook en toen was ik er wel klaar voor. Op dat moment wist ik dat ik niet meer met Viv zou samenspelen.” Vivianne: “Ik had al besloten dat ik ging vertrekken. Na drie seizoenen was het in 2017 mooi geweest. Ik stond voorin bij Bayern op een eiland en kreeg alleen maar lange ballen en moest het in mijn eentje uitzoeken. Ik wilde naar een club waar echt werd gevoetbald en koos voor Arsenal.” Jill: “De stap naar Bayern en het spelen op een hoger niveau is heel goed voor me geweest.” Vivianne: “Sinds je uit huis bent, ben je als speelster volwassener geworden maar als persoon rebelser.” Jill: “Mijn ouders zeggen ook dat ik ben veranderd. Volgens hen ben ik directer geworden en trek ik me minder aan van dingen. Als je alleen in het buitenland zit, word je snel volwassen.” Vivianne: “Ik sprak geen woord Engels of Duits toen ik op mijn zeventiende bij Bayern tekende. Ik kwam ook nog eens bij een Noorse teamgenote van dertig te wonen. Daardoor moest ik stappen zetten en ontwikkelde ik me als persoon snel. Hier in Engeland heb ik het prima naar mijn zin, ik mis Nederland helemaal niet. Natuurlijk heb ik mijn familie en een paar goede vrienden, maar verder heb ik er niet zo veel. Ik denk dat jij meer aan Nederland mist dan ik.” Vivianne: 'Vroeger liepen wij met oranjeshirts van Van Persie en Huntelaar rond. Nu hebben meisjes Miedema of Roord achterop hun shirt staan.' Jill: “Ja, maar het is niet zo dat ik heimwee heb. Het enige wat ik moeilijk vind is de onzekerheid van niet weten wanneer ik even naar huis kan. Soms verlang ik naar lekker thuis bij mijn ouders op de bank zitten. Mijn vader René, die vroeger profvoetballer is geweest, appt elke dag om te vragen hoe ik me voel. Hij is weleens bang dat ik in mijn eentje in het buitenland niet happy ben. Mijn ouders maken zich best zorgen. Dat is totaal niet nodig. Af en toe kan het een beetje eenzaam zijn, maar spelen in het buitenland is vooral cool. Ik raad het elke voetbalster aan. Het is goed voor je ontwikkeling. Na twee jaar Bayern ga ik deze zomer de overstap maken naar Arsenal. Ik heb me in Duitsland als speelster en als mens kunnen ontwikkelen, maar nu ben ik toe aan een nieuw avontuur in een ander voetballand en aan een andere cultuur.” Vivianne: “Toen Jill me vertelde dat Arsenal interesse had, heb ik tegen haar gezegd dat ze het moest doen. Dat ons voetbal goed bij haar zou passen.” Jill: “Viv en ik hebben altijd naar elkaar uitgesproken dat we ook ooit bij een club wilden samenspelen. Heel mooi dat dit volgend seizoen gaat gebeuren. Ons ultieme doel is met Arsenal de Champions League winnen. Dat lijkt me iets magisch.” Helden Magazine editie 47 Het eerste gedeelte van het verhaal van Vivianne Miedema en Jill Roord komt voort uit Helden Magazine nummer 47, waar Lieke Martens samen met Ronald Koeman de cover siert. Helden Magazine editie 47 is een dubbeldik jubileumnummer. Helden bestaat 10 jaar en in dit nummer blikken wij onder andere vooruit op het Wereldkampioenschap vrouwenvoetbal. De OranjeLeeuwinnen veroverden twee jaar terug de Europese titel én de harten van alle Nederlanders. In de WK special komen nog meer speelsters als Shanice van de Sanden en bondscoach Sarina Wiegman aan het woord. Verder ging Frits Barend langs in Esbjerg bij Rafael van der Vaart & Estavana Polman en vertellen Sjinkie & Fenna Knegt voor het eerst samen over de dag dat de shorttracker zware brandwonden opliep. Een editie met heel veel inspirerende sportverhalen, waar helaas de turnterreur helaas nog steeds geen verleden tijd is. Dylan Groenwegen de nieuwe topsprinter van het peleton is en Steven Kruijswijk de fietsende familieman. Marit Bouwmeester opnieuw haar zinnen heeft gezet op Olympisch goud en Inge de Bruijn ging na haar zwemcarrière op zoek naar zichzelf. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Twee jaar geleden, in de aanloop naar het EK in eigen land, was ze nog relatief onbekend. Nu, met het WK in Frankrijk voor de boeg, is Lieke Martens de grote ster. Over hoe een (voetbal) leven in korte tijd volledig kan omslaan. “Eigenlijk heb ik twee verschillende levens. Eentje voor en eentje na het EK.” Als de 26-jarige Lieke Martens over het zonnige strand van Barcelona loopt, zoals deze middag in de buurt van Port Olimpic, denkt ze er weleens over na. Dat haar leven in nog geen twee jaar totaal, maar dan ook totaal veranderd is. Of zoals ze zelf zegt: “Eigenlijk heb ik twee verschillende levens. Eentje voor en eentje na het EK.” Zo herinnert Martens zich nog goed dat ze een paar jaar geleden hier ook liep, maar dan als toerist, samen met haar moeder Thea en haar zusje Meike met wie ze toen een heerlijk weekendje naar Barcelona had geboekt. Een totaal andere tijd. Een tijd dat vrijwel niemand haar kende en herkende. Martens speelde weliswaar al een tijdje in Oranje en op hoog niveau in Zweden, maar omdat het vrouwenvoetbal in Nederland op dat moment nog niet als volwaardig werd gezien en nauwelijks aandacht kreeg in de media, kon ze nog gewoon over straat. Herkend Een heel verschil met nu. Sterker nog, sinds haar toptransfer naar Barcelona en het winnen van de Europese titel in 2017 met Oranje. Is dat bijna onmogelijk geworden. Want altijd is er wel iemand die iets van haar wil. Martens merkte het al direct toen ze een paar dagen na die memorabele finale in Enschede tegen Denemarken (4-2) in Amsterdam liep, door de Kalverstraat. Lachend: “In al mijn naïviteit dacht ik nog: als ik mijn haren los doe en gewoon casual gekleed ga, dan word ik vast niet herkend. Nou, niet dus...” Deze middag is dat niet anders. Wanneer we met Lieke in de richting van La Barceloneta lopen, de oude visserswijk niet ver van de haven met alle cruiseschepen, wordt ze op de boulevard niet één keer aangeklampt, maar keer op keer. Meestal zijn dat Nederlanders die hier op vakantie zijn, zegt Martens. Al ziet ze ondertussen wel een soort van kentering en trekken ook steeds meer Spanjaarden aan haar jas voor een handtekening of een jolig fotomoment. “Ik merkte het al aan mijn vorige buren. Ik had hen niet gezegd dat ik voor Barcelona speel, maar toen ze me een paar maanden later op televisie hadden gezien, kwamen ze meteen naar me toe.” Wat opvalt: Lieke – inmiddels goed voor bijna één miljoen volgers op Instagram en als enige voetbalster naast mannen als Lionel Messi, Gerard Piqué en Luis Suárez te zien op billboards en foto’s in de officiële fanshops van Barcelona. Wimpelt niemand af en gaat met iedereen op de foto die daarom vraagt. Als Lieke naar Nederland gaat, bijvoorbeeld als ze een paar dagen vrij heeft, kiest ze tegenwoordig weliswaar steeds vaker voor een Spaanse vliegtuigmaatschappij dan voor een Nederlandse, maar dat heeft meer een praktische reden. “Omdat ik weet dat op zo’n vlucht hoofdzakelijk Spanjaarden zitten, word ik minder vaak herkend. En dat is wel handig als je, zoals ik, aan boord lekker wil slapen. Maar het is echt niet zo dat ik het uit de weg ga of zo. Want als ze me vragen, voor een handtekening of een foto, dan neem ik altijd wel even de tijd.” Natuurlijk, zou Lieke haast willen zeggen. “Ik weet namelijk als geen ander hoe blij je daarmee kunt zijn. Joh, je wil niet weten hoe blij ík was toen ik als twaalfjarige op de foto mocht met spelers als Victor Sikora, André Ooijer, Pascal Bosschaart, Michael Mols en Denny Landzaat, jongens die ik toevallig een keer in Het Land van Ooit, een voormalig kinderthemapark in Drunen, tegenkwam. Dat moment ga ik ze toch niet ontnemen? Voor mij is dat ook maar een kleine moeite.” Al is ze niet áltijd beleefd, lacht Lieke wanneer we opnieuw een stukje doorlopen. Als voorbeeld noemt de Limburgse die ene keer op El Prat, het internationale vliegveld van Barcelona, toen ineens een Nederlandse man op haar afkwam en haar zonder te vragen zijn mobiele telefoon in haar handen drukte. Of Lieke zijn dochter, die de volgende dag een voetbalwedstrijd had, even succes kon wensen via een filmpje. “Omdat ik totaal verbouwereerd was, heb ik het wel gedaan,” zegt Lieke. “Maar toen ik ’m zijn mobieltje teruggaf, zei ik ’m meteen dat ik dit de volgende keer echt niet meer zou doen. Kijk, ik wil best een handtekening geven. Of met iemand op de foto. Geen enkel probleem. Als het kan, doe ik dat bij Oranje ook, bijvoorbeeld na een open training of na een wedstrijd. Maar dit, een filmpje maken en inspreken voor iemand die ik totaal niet ken, ging mij echt te ver.” 'Het is geregeld voorgekomen dat ik zoveel heimwee had dat ik huilend met mijn moeder aan de telefoon heb gezeten. Dat gevoel verdwijnt nooit.' Heimwee Het zegt alles over de stormachtige ontwikkeling van Lieke Martens. Maar kom bij haar niet aanzetten met het verhaal dat het haar allemaal is aan komen waaien. Of dat ze er niks voor hoefde te doen. Want dan wordt ze boos. “Ja echt, hè. Neem die keer toen ik op Instagram een foto had gezet van mezelf op mijn dakterras. Even chillen, had ik erbij gezet. Plaatste iemand daar een reactie onder, zo van: lekker vakantie? Echt, mensen hebben niet door wat ik allemaal heb moeten doen en moeten laten om dit te bereiken. Natuurlijk, ik weet dat ik een bevoorrecht mens ben. En ik ben heel blij dat ik van mijn hobby mijn vak heb kunnen maken en dat ik zover gekomen ben, begrijp me niet verkeerd. Maar het is echt niet allemaal vanzelf gegaan, zoals sommigen misschien denken. Ik heb er echt keihard voor moeten werken.” Mede daarom besloot Martens ook met haar boek LIEKE te komen, om dat aspect te benadrukken. Want dat de weg van Nieuw Bergen naar Barcelona haar gemakkelijk afging, is een groot misverstand, meent de international die in 2017 niet alleen werd gekozen tot de beste speelster van het EK, maar ook van Europa én de wereld. “Want dat vergeten de mensen weleens. Dat ik er echt heel veel, zo niet alles voor heb moeten doen en laten om de ultieme top te bereiken.” Daarom heeft Lieke het in haar boek niet alleen over de mooie momenten van haar (voetbal) leven, zoals de ontmoetingen met supersterren als Lionel Messi, Cristiano Ronaldo, Neymar, Kylian Mbappé en Eden Hazard en haar tijd bij haar eerste club RKVV Montagnards in Noord-Limburg, maar stipt ze ook het onderwerp heimwee aan. Voor velen misschien een taboe. “Kijk,” zegt Lieke in alle eerlijkheid, “ik kan wel een stoer verhaal gaan ophangen dat het mij allemaal weinig kan schelen en zo, maar dat is dus niet zo. Het is echt niet eenvoudig om op jonge leeftijd honderden kilometers verderop te zitten, ver weg van de familie waar je zo ontzettend dol op bent. En al helemaal niet op dagen wanneer je weet dat iedereen gezellig bij elkaar zit, zoals op een verjaardag of een ander feest.” Zelf vindt Lieke dat in ieder geval heel erg moeilijk. “Ik weet wel: het is mijn eigen keuze geweest om voor het buitenland te kiezen, maar dat neemt niet weg dat ik daar, als familiemens én gevoelsmens, best moeite mee heb. Zo is het al geregeld voorgekomen dat ik zoveel heimwee had dat ik huilend met mijn moeder aan de telefoon heb gezeten. Dat gevoel verdwijnt nooit. Zelfs niet nu ik hier in Barcelona zit.” Daarom is Lieke ontzettend blij dat haar moeder elke keer weer dat luisterend oor is op de momenten dat zij dat zo nodig heeft. “Het goede contact met mijn ouders zal daarom nooit veranderen. Het is niet voor niets dat ik ze na afloop van een wedstrijd altijd meteen even bel om te laten weten hoe het is gegaan.” Dat Martens vreselijk moest wennen toen ze al op haar vijftiende naar Amsterdam ging. Om daar deel te nemen aan het HvA-project. Dat was opgezet door de KNVB en het Centrum voor Topsport en Onderwijs, was dan ook niet zo verwonderlijk. Want ook al was ze nog maar een tiener. Ineens moest ze daar in Osdorp, waar ze nota bene voor de eerste maal in haar leven een tram zag, alles zelf doen, inclusief koken, boodschappen doen, strijken en wassen. “Je begrijpt dat dat niet altijd even makkelijk was. Want koken, ik kon het echt niet. Er waren dagen bij dat ik enkel leefde op worstenbroodjes. En wassen, dat ging ook voor geen meter. Zo kwam het meer dan eens voor dat mijn kleding was gekrompen omdat ik het opnieuw veel te heet had gewassen. Maar ja, wist ik veel hoe een wasmachine werkte. Ik was nog maar vijftien!” 'Er waren dagen bij dat ik enkel leefde op worstenbroodjes. En wassen ging ook voor geen meter. Wist ik veel hoe een wasmachine werkte! Ik was nog maar vijftien.' Maar hoe zwaar die tijd ook was, het maakte Lieke wel volwassen, zegt ze. “Daarom heb ik er ook totaal geen spijt van dat ik destijds naar Amsterdam ben gegaan. Natuurlijk, het was lastig, zeker omdat ik niet altijd bij mijn ouders, mijn familie en mijn vriendinnen kon zijn. Maar wilde ik de top bereiken, en dat was mijn doel, dan had ik in feite geen keuze. Dan moest ik naar Amsterdam. Want alleen daar, op de velden van de Hogeschool van Amsterdam, bij het CTO Amsterdam Talent Team. Waar ook onder anderen Merel van Dongen, Sari van Veenendaal, Tessel Middag en Desiree van Lunteren speelden, Kon ik fulltime met voetbal bezig zijn en mijn droom verwezenlijken.” En die droom, dat was niet alleen voetbalprof worden. Ook wilde Lieke de absolute top halen. “Al kon ik me er op dat moment niet echt een voorstelling van maken wat dat was en hoe dat eruit zou zien.” Want anders dan de voetbalmeisjes van nu had Lieke, die onlangs haar honderdste interland voor Oranje speelde, geen voorbeeld. Sterker nog, lange tijd wist de Limburgse aanvaller niet eens dat er een Nederlands vrouwenelftal bestond. Het was veelzeggend dat zij Ronaldinho, de getructe Braziliaan van Barcelona met dat staartje, en Rafael van der Vaart als haar idolen zag. Door het winnen van de Europese titel, twee jaar terug in eigen land, en het feit dat steeds meer internationals bij mooie (buitenlandse) clubs voetballen, is dat beeld volledig gekanteld. En dat is natuurlijk meer dan fantastisch, aldus Lieke die inmiddels alweer twee seizoenen bij Barcelona speelt. Nadat ze eerder onder meer actief was in Zweden bij Kopparbergs/Göteborg en FC Rosengård. “En dan niet alleen voor ons, de speelsters van het Nederlands elftal, maar zeker ook voor de meisjes die nu op voetbal zitten. Wij laten zien dat de droom van deze meisjes geen fantasie meer hoeft te zijn. Het is realiteit geworden. En ook dát is de insteek van mijn boek geweest.” Bewuster Grote vraag is: wat kan Oranje nu nog? Kunnen de speelsters die twee jaar terug op het EK in eigen land zo succesvol waren ook op het WK in Frankrijk pieken. En opnieuw voor een enorme stunt zorgen? “Dat hopen we natuurlijk allemaal,” aldus Lieke, die er vier jaar geleden in Canada ook bij was en toen in Edmonton, in het openingsduel met Nieuw-Zeeland, met een geplaatst afstandsschot het eerste Nederlandse WK- doelpunt ooit maakte, “maar we weten allemaal dat dat heel moeilijk gaat worden.” En dat komt niet alleen omdat landen als de Verenigde Staten en Duitsland traditiegetrouw sterk zijn. Ook bouwen steeds meer tegenstanders van Oranje, beducht als ze inmiddels zijn voor de Nederlandse aanvalskracht, een muur rond het strafschopgebied. “Dat zag je goed in de afgelopen kwalificatiereeks. De laatste jaren zijn we weliswaar mentaal en in speltechnisch opzicht flink gegroeid. Meer volwassen. Bewuster. En spelen we in een veel hoger tempo dan eerder. Maar doordat tegenstanders zich steeds dieper ingraven, zoals onder meer Ierland en Slowakije dat deden, wordt het voor ons steeds lastiger om die eerste goal te maken.” Tegelijkertijd ligt daar juist ook de uitdaging, meent Lieke die in het shirt van Nederland inmiddels al meer dan veertig doelpunten heeft gemaakt. “Maar om er maar even vanuit te gaan dat we in Frankrijk wel even wereldkampioen worden, dat is wel heel makkelijk gezegd. En typisch Nederlands ook... Vergeet ook niet dat de Nederlandse vrouwen zich in al die jaren nog maar één keer eerder hebben geplaatst voor een WK. En dat was dus vier jaar terug, in Canada. Dus zo vanzelfsprekend is het allemaal niet.” 'Om er maar even vanuit te gaan dat we in Frankrijk wel even wereldkampioen worden, dat is wel heel makkelijk gezegd. En typisch Nederlands ook...' En wat ook meespeelt: voor het eerst liggen de OranjeLeeuwinnen tijdens een eindtoernooi onder een vergrootglas en zijn de verwachtingen, zeker bij de buitenwereld, hooggespannen. Het is dan ook de vraag hoe de succesploeg van bondscoach Sarina Wiegman met die druk omgaat. Lieke heeft er in ieder geval het volste vertrouwen in. Dat Oranje eerder dit jaar tijdens het toernooi om de Algarve Cup niet goed presteerde, zegt dan ook helemaal niks, vindt de snelle vleugelaanvaller. “Dat zag je wel in de oefenduels met Mexico en Chili, die we later dit jaar speelden. Daar voetbal- den we niet alleen goed, we wonnen ook nog eens vrij makkelijk. Daarom is het echt niet nodig om ons zorgen te maken. Sterker nog. Wanneer we de stijgende lijn van de laatste jaren kunnen vasthouden. Kunnen we op het WK in Frankrijk zeker verrassend uit de hoek komen. Ik kan in ieder geval niet wachten.” Koffie Wachten kunnen ze in ieder geval wel in Barcelona, de fans van Lieke Martens. Want ze zijn, zo weet de ervaren Oranje-international inmiddels, gelukkig niet allemaal zo brutaal als die ene man op het vliegveld. Dat was echt een uitzondering. “Laatst nog. Ging ik ergens in de stad koffiedrinken, niet ver van de plek waar ik mijn eerste appartement had. Toen ik bij dat tentje naar binnen wilde gaan, zag ik vanuit een ooghoek al dat ik werd herkend. Ik dacht nog: ach, dat waait wel over, ook omdat diegene me niet aansprak of zo. Maar nee, hoor. Toen ik een dikke twee uur later weer naar buiten ging, stond dat meisje er nog steeds. Zo lang had ze daar op me gewacht.” En? Ze kreeg een handtekening en je ging met haar op de foto? “Natuurlijk! Wat denk jij?” Helden Magazine editie 47 Het verhaal van Lieke Martens komt voort uit Helden Magazine nummer 47, waar Martens samen met Ronald Koeman de cover siert. Helden Magazine editie 47 is een dubbeldik jubileumnummer. Helden bestaat 10 jaar en in dit nummer blikken wij onder andere vooruit op het Wereldkampioenschap vrouwenvoetbal. De OranjeLeeuwinnen veroverden twee jaar terug de Europese titel én de harten van alle Nederlanders. In de WK special komen nog meer speelsters als Shanice van de Sanden, Vivianne Miedema en Jill Roord en bondscoach Sarina Wiegman aan het woord. Verder ging Frits Barend langs in Esbjerg bij Rafael van der Vaart & Estavana Polman. Vertellen Sjinkie & Fenna Knegt voor het eerst samen over de dag dat de shorttracker zware brandwonden opliep. Een editie met heel veel inspirerende sportverhalen, waar helaas de turnterreur helaas nog steeds geen verleden tijd is. Dylan Groenwegen de nieuwe topsprinter van het peleton is en Steven Kruijswijk de fietsende familieman. Marit Bouwmeester opnieuw haar zinnen heeft gezet op Olympisch goud. Inge de Bruijn ging na haar zwemcarrière op zoek naar zichzelf. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Johan Cruijff nam tien jaar geleden het eerste exemplaar van Helden in ontvangst. Uiteraard kan hij niet ontbreken in dit jubileumnummer. We vroegen Johan Derksen, Jaap de Groot, Kees Jansma, Mart Smeets en Humberto Tan hun ervaringen met de man die op 68-jarige leeftijd overleed met ons te delen. Humberto Tan “Leg ’m maar linksboven, daar valt ie...” Op de redactie van Studio Sport speelden we op Europa Cup-avonden – ja, zo lang geleden is het – het guldenspel. Vier of zes wedstrijden konden we tegelijkertijd rechtstreeks bekijken en dan was het de lol om een gulden neer te leggen op het tv-toestel waar we dachten dat er als eerste gescoord zou worden. Grootste liefhebber van het spel? Johan Cruijff. Wie het vaakst won? Johan Cruijff... Als een soort Nostradamus wist hij steeds de munt voor het juiste toestel te leggen. “Leg ’m nu maar daar in het midden.” En ja hoor, daar kwam weer een goal, ‘daar in het midden’. Mijn herinneringen aan Johan Cruijff zijn vele van dit soort kleine verhalen. Ja, natuurlijk is er het grote verhaal van de voetballer, de trainer, het fenomeen waar ik op afstand met veel bewondering naar heb gekeken. Maar daarin sta ik natuurlijk niet alleen. Miljoenen hebben warme herinneringen aan Cruijff. Ik heb hem persoonlijk leren kennen bij de NOS toen hij daar wekelijks zijn licht liet schijnen op vooral het internationale voetbal. Bij een duel tussen Arsenal en Ajax vroeg Tom Egbers wat Johan eigenlijk van Zlatan Ibrahimovic vond. Er waren toen best veel twijfels over die lange, talentvolle Zweed. De ballen sprongen nog geregeld van zijn voeten. Cruijff verwoordde het zo: “Voor een goede voetballer heeft hij een slechte techniek, voor een slechte voetballer heeft hij een goede techniek.” Typisch Cruijff, in één zin de kern van het probleem uitleggen. Via Cruijff en de toenmalige directeur van de stichting, Carole Thate, raakte ik betrokken bij de Cruyff Foundation. We speelden onder andere wedstrijden tegen bedrijfsteams. Ik kneep mezelf vaak in mijn armen als ik om me heen keek op het veld. Want daar liepen mannen als Ronald Koeman, Frank Rijkaard,Frank en Ronald de Boer,Dennis Bergkamp en natuurlijk Johan Cruijff zelf. Probeer maar eens een bal aan te nemen als Cruijff kijkt. Ja, niet langs de lijn, maar vlak naast je op het veld. Eén duel springt eruit. Ik weet niet eens meer tegen wie, maar ik weet nog wel dat ik een actie maakte en een voorzet gaf, buitenkant rechts aan de linkerkant van het veld, waaruit John Bosman scoorde door de bal keihard in te koppen. Ik glom van trots! Tot de rust... Johan kwam naar me toe, sloeg zijn arm om me heen en zei: “Goh, ik dacht effe dat we een talent gemist hadden na je eerste actie, maar gelukkig maakte je daarna snel duidelijk dat dat niet zo was.” Hij keek me aan met zijn ondeugende ogen en we begonnen allebei keihard te lachen. Wat een man. En ja, ik mis hem. Kees Jansma Ik was gek op Pietje en niet zozeer op Johan. Niet dat ik stekeblind was en niet herkende hoe goed Cruijff was, maar ik viel meer op Piet Keizer. Dat norse, quasi-houterige, ongeïnteresseerde van de linksbuiten sprak me aan. Meer dan de gulle openheid van Johan, waar iedereen al hijgend achteraan holde. Het kwam ook omdat ik, als nerveuze net niet meer puisterige teenager, vanaf de zijlijn van het trainingsveld van De Meer, de grote Piet had toegeroepen dat ik hem voor dagblad Trouw wilde interviewen. Piet keek me fronsend aan, tuitte zijn lippen en zei: “Morgen elf uur, Prinsengracht, bij mij thuis...” Nog altijd vermoed ik dat het uit medelijden moet zijn geweest waarom hij mijn wanhopige verzoek honoreerde, maar het gesprek was er en het was goed. Piet nam zijn tijd, formuleerde rustig, weloverwogen en niet terughoudend en keurde weer een dag later zonder een aanmerking mijn stuk goed. Ik viel definitief voor Piet. Waar anderen kwijlend van genot hun liefde voor Cruijff beleden, deed ik dat voor Keizer. Ik vond hem als mens wat meer ‘anders’, Johan was ‘gewoon’ en overzichtelijk geniaal en wist dat ook van zichzelf. Pietje was terughoudender in de media. Unieker. Althans, dat vond ik. En precies hetzelfde vond Johan, bleek mij veel later. Als chef van NOS Studio Sport, belaagd door Sport 7, reisde ik naar Barcelona om te trachten Johan Cruijff te strikken als analist bij Europese topduels. Een dure kracht bij dure rechten om als zender te overleven. Cruijff stond op de luchthaven te wachten. Omgeven door een horde mensen die hij lachend te woord stond. En geduldig. Ik had me allang en breed op de voorbank van zijn bolide gepropt, terwijl Johan de toestromende meute bediende. Ik zag een tikkie tegen de ontmoeting met Johan op. Het ging over geld, over ‘zijn rechten en plichten’, over samenwerking tussen hem en mij. Zakelijk dus. Niet mijn echt sterke kant, hij had een reputatie op dat vlak. Johan reed uiteindelijk via een omweg naar zijn huis. Hij showde me de stad. En vertelde. Trots. Op Barcelona, op de stad en de mensen. En hij vertelde over zijn kinderen. Spontaan. Ik smolt. We dronken wat bij de club waar zijn dochters paard reden en daarna gingen we naar zijn huis. “Cruijff,” sprak zijn vrouw streng, “zorg je goed voor die man?” Hij grijnsde. En vroeg, vanachter zijn bureau: “Van welke voetballer was jij nou echt een fan?” “Gianni Rivera,” verzon ik snel. “Nee, van welke Nederlandse speler,” wilde Johan weten. “Piet Keizer,” stamelde ik. 'Ik vond Keizer als mens wat meer 'anders', Johan was 'gewoon' en overzichtelijk geniaal. Pietje was terughoudender in de media. Unieker. Althans, dat vond ik.' Johan Cruijff omhelsde me bijna. “Pietje,” zei hij, “grote Piet.” En er volgde een lofzang van Johan over Pietje. Liefdevol. Het ging geen moment over hemzelf. Het ging over een kunstenaar, zei hij. Piet Keizer, zo’n grootheid, vond Cruijff. Beter dan Mario Corso, die linksbuiten van Inter die ik ook ooit eens had geroemd. Johan sprak met mij over voetbal alsof ik zijn gelijke was. Johan was erg aardig. Dat zei ik hem, toen hij me weer naar de luchthaven bracht. Hij grijnsde zijn jongensachtige lach, zei: “Toen jij Piet Keizer als je favoriete speler noemde, dacht ik ook dat je wel meeviel.” Johan Cruijff werd de beste analist ooit van Studio Sport. En, eerlijk is eerlijk, als voetballer was ie ook niet slecht. Helden Magazine editie 47 Het eerste gedeelte van de ode aan Johan Cruijff komt voort uit Helden Magazine nummer 47, waar Lieke Martens samen met Ronald Koeman de cover siert. Helden Magazine editie 47 is een dubbeldik jubileumnummer. Helden bestaat 10 jaar en in dit nummer blikken wij onder andere vooruit op het Wereldkampioenschap vrouwenvoetbal. De OranjeLeeuwinnen veroverden twee jaar terug de Europese titel én de harten van alle Nederlanders. In de WK special komen nog meer speelsters als Shanice van de Sanden, Vivianne Miedema en Jill Roord en bondscoach Sarina Wiegman aan het woord. Verder ging Frits Barend langs in Esbjerg bij Rafael van der Vaart & Estavana Polman en vertellen Sjinkie & Fenna Knegt voor het eerst samen over de dag dat de shorttracker zware brandwonden opliep. Een editie met heel veel inspirerende sportverhalen, waar helaas de turnterreur helaas nog steeds geen verleden tijd is. Dylan Groenwegen de nieuwe topsprinter van het peleton is en Steven Kruijswijk de fietsende familieman. Marit Bouwmeester opnieuw haar zinnen heeft gezet op Olympisch goud en Inge de Bruijn ging na haar zwemcarrière op zoek naar zichzelf. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Giovanni van Bronckhorst is als succesvolste Feyenoord-trainer ooit afgezwaaid. Hij pakte in vier jaar tijd onder meer de landstitel en twee keer de beker. Helden ging bij Gio en zijn familie langs voor een gesprek over de bijzondere band met vader Victor, zijn Molukse afkomst, Robin van Persie en het laatste jaar bij Feyenoord. Giovanni van Bronckhorst: “We gaan als familie veel met elkaar om, ik heb met iedereen een goede band, maar die met mijn vader is bijzonder.” Vader Victor: “We schelen vijftien jaar, ik ben 59 en Gio 44. Ik was twintig toen ik zijn moeder leerde kennen. Gio was vijf. Hij was meteen heel warm en open naar mij. Toen ik van mijn vrouw ging houden, ging ik automatisch van haar zoon houden. Het ging vanzelf, ik heb er nooit bij nagedacht. Ik had na ons huwelijk meteen een gezin.” Gio: “Ik herinner me nog heel goed dat ik tijdens een trouwerij mijn moeder wegtrok toen ze met mijn vader ging dansen. Ik vond het maar niks.” Moeder Fransien: “Gio kwam echt tussen ons in staan, zo van: je mag alleen met mij dansen en met niemand anders. Hij was toen net zo oud als zijn neefje Jailano, de zoon van zijn zus, nu.” Gio: “Tot mijn vijfde was mijn opa de enige vaderfiguur in mijn leven. We hebben tot m’n tweede bij mijn oma en opa gewoond en toen besefte ik niet dat ik geen vader had. Voor mij was het heel normaal dat ik alleen een moeder had. Bovendien had ik zo’n goede moeder dat ik nooit het gevoel had dat ik een vader miste. Daardoor kan ik me de trouwerij nog zo goed herinneren.” Fransien: “Dat was 26 september 1980, 39 jaar geleden.” Gio: “Ik weet het nog precies, kun je nagaan wat voor impact het op mij als kind had. Ik kan me ook herinneren dat ik een andere naam kreeg, ik heette eerst Sapulette, de naam van mijn moeder. Meteen na het huwelijk van mijn ouders kreeg ik de naam Van Bronckhorst. Ik ben de eerste vijf jaar niets tekortgekomen. Ik denk dat al mijn ooms en tantes een zwak voor me hadden omdat mijn moeder niet alleen heel jong was, maar ook nog een alleenstaande moeder.” Fransien: “Toen Gio twee was, stond ik voor de keuze om thuis te blijven wonen waar Gio opgroeide met heel veel ooms en tantes of om op mezelf te gaan wonen, zodat we echt als moeder en kind door het leven zouden gaan.” Gio’s vrouw Marieke: “Misschien is het goed dat je even zegt met hoeveel kinderen jullie thuis waren.” Fransien: “Ik ben een van de veertien. Het was een heel moeilijke beslissing, om op mijn negentiende het huis uit te gaan. Mijn ouders begrepen het niet. Ik had immers alles thuis. Maar mijn gevoel zei dat het beter was voor Gio als ik op mezelf zou gaan wonen. Mijn ouders voedden hem ook op en dat ging soms niet zoals ik het wilde.” Victor: “Net als de naamsverandering dat hij Giovanni van Bronckhorst werd, ging het ook vrij natuurlijk dat Gio ‘papa’ tegen mij ging zeggen. We waren meteen een familie. Dat bleek helemaal toen zijn zusje in 1983 werd geboren. Fransien en ik hebben samen twee kinderen en Gio is een van die twee.” Gio: “Zo heb ik het ook altijd gevoeld. Ik was net acht toen mijn zusje werd geboren, vond het heel stoer om een zusje te hebben.” Victor: “Toen hij acht was, ging hij naar Feyenoord en begon zijn voetballeven. Ik ging altijd met hem mee. Sterker, omdat ik altijd en overal met hem meeging, wisten sommigen niet eens dat ik ook nog een dochter had. Het feit dat ik er altijd bij was, versterkte onze band. Toen Gio acht was, werd hij tijdens een toernooi in België uitgeroepen tot beste speler. Hij werd geselecteerd voor de E-regionaal, het Rotterdams elftal. Het ging maar door. Ik was zo trots dat het mijn zoon betrof.” Gio: “We horen weleens dat we op elkaar lijken, zeker onze stemmen komen overeen. Ik voel me ook echt een zoon van Victor van Bronckhorst. Ik ben zijn zoon. Punt. Ik deel alle belangrijke beslissingen met hem, hij was een heel grote steun in mijn carrière.” Victor: “Was onze zoon ineens aanvoerder van het Nederlands elftal. Dat heeft Fransien en mij heel veel gedaan.” Gio: “Zelf heb ik ook weleens gedacht: het kan bijna niet waar zijn hoe mooi mijn loopbaan is verlopen.” Victor: “Ik weet nog hoe ik Feyenoord-supporter werd. In 1970 waren we 25 jaar bevrijd van de Duitsers, overal waren feesten. Ik herinner me nog een optreden van Olga Lowina. En precies in 1970 won Feyenoord de Europa Cup en de Wereld Cup. Zo kwam Feyenoord in mijn leven en dan heb je later thuis een zoon, iemand die van jou is, die... Sorry dat ik moet huilen, dat is zo bijzonder, zo mooi.” Gio slaat zijn arm om zijn vader heen: “Pa, dat pakken ze ons nooit meer af. Ik brak ook toen ik alleen met Marieke en de kinderen op het veld stond na het kampioenschap.” Victor: “Stond hij daar twee jaar geleden ineens op de Coolsingel. Feyenoord kampioen, mede dankzij iemand uit ons gezin. Die emotie is niet te beschrijven. Ik moest niet huilen na die kampioenswedstrijd tegen Heracles, maar nu ineens wel.” Gio: 'Een heftige week, twee familieleden begraven en twee wedstrijden binnen acht dagen. Een van de zwaarste periodes van mijn leven.' Gio: “Ik begrijp de emotie. Als jouw zoon, man of vader daar staat, is dat extra bijzonder. Ik zeg altijd tegen mijn spelers dat prijzen winnen mooi is, maar het is nog mooier om prijzen te delen met je naasten. Ik heb alle prijzen die ik heb gewonnen, gedeeld met mijn gezin en mijn familie. Voor de bekerfinale die we wonnen, had ik een motivatiefilmpje gemaakt van alle successen van Feyenoord, maar voor de kampioenswedstrijd wilden we de naasten van iedereen, de vrouw, de vriendin, de ouders of de kinderen aan het woord laten. Dat heb ik met Marieke overlegd.” Marieke: “Ik ben de vrouwen gaan appen of ze allemaal iets persoonlijks wilden sturen. Samen hadden Gio en ik de muziek uitgezocht: Justin Timberlake met Can’t Stop the Feeling. De videoanalist van Feyenoord heeft alles gemonteerd. Is een heel bijzondere filmpje geworden.” Gio: “De spelers weten dat ik een echte familieman ben. Het is bij mij geen discussie als er privé iets gebeurt rond spelers, dan is alles verder onbelangrijk. Als een speler met een kind of z’n vrouw naar de dokter of naar het ziekenhuis moet, dan is een training ondergeschikt. De geboorte van een kind is echt belangrijker dan een wedstrijd. Ik leer mijn spelers dat ze moeten kunnen delen, dus elkaar moeten helpen. Dat vinden wij binnen onze gemeenschap heel belangrijk. Wij vieren feestdagen en verjaardagen met het hele gezin, dus niet alleen van mijn kant, maar ook met de ouders en broer van Marieke. Ja, dat geheel zie ik als ons gezin. Compleet zijn we met z’n zeventienen.” Helden Magazine editie 47 Het eerste gedeelte van het verhaal van Giovanni van Bronckhorst komt voort uit Helden Magazine nummer 47, waar Lieke Martens samen met Ronald Koeman de cover siert. Helden Magazine editie 47 is een dubbeldik jubileumnummer. Helden bestaat 10 jaar en in dit nummer blikken wij onder andere vooruit op het Wereldkampioenschap vrouwenvoetbal. De OranjeLeeuwinnen veroverden twee jaar terug de Europese titel én de harten van alle Nederlanders. In de WK special komen nog meer speelsters als Shanice van de Sanden, Vivianne Miedema en Jill Roord en bondscoach Sarina Wiegman aan het woord. Verder ging Frits Barend langs in Esbjerg bij Rafael van der Vaart & Estavana Polman en vertellen Sjinkie & Fenna Knegt voor het eerst samen over de dag dat de shorttracker zware brandwonden opliep. Een editie met heel veel inspirerende sportverhalen, waar helaas de turnterreur helaas nog steeds geen verleden tijd is. Dylan Groenwegen de nieuwe topsprinter van het peleton is en Steven Kruijswijk de fietsende familieman. Marit Bouwmeester opnieuw haar zinnen heeft gezet op Olympisch goud en Inge de Bruijn ging na haar zwemcarrière op zoek naar zichzelf. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

“Een clash? Nee, ik had een meningsverschil met hem.” Piet de Visser, al jaren scout bij Chelsea, is niet alleen van de details, maar duidelijk ook van de nuance. “Maar inmiddels gaan Mourinho en ik weer prima met elkaar om, hoor. Het was niet voor niets dat hij geen seconde hoefde te twijfelen toen ik hem vroeg om het voorwoord voor mijn boek te schrijven. Natuurlijk wilde hij dat. Dat is omdat we elkaar respecteren.” Toch had het weinig gescheeld of De Visser en Mourinho waren een paar jaar terug uit elkaar gegroeid. Dat kwam omdat de Portugees het tot grote ergernis van de Brabander niet nodig vond om Kevin De Bruyne en Romelu Lukaku, de twee jonge Belgen die op advies van De Visser waren gecontracteerd, ook maar een kans te geven bij Chelsea. “Dat vond ik zo zonde,” vertelt De Visser, “en dat heb ik hem ook verteld. Dat De Bruyne en Lukaku, die ik voor heel weinig geld uit België had opgehaald, echt wel wat kunnen. Ja, toen al. Maar ja, Mourinho zag dat niet. Of beter gezegd: hij wilde dat niet zien. Volgens hem waren De Bruyne en Lukaku op dat moment nog veel te jong voor het grote werk. ‘Dan stel je ze toch niet zestig keer per jaar op, maar hooguit dertig wedstrijden,’ zei ik. ‘Of desnoods vijftien keer.’ Maar daar wilde hij niks van weten.” Typisch Mourinho, aldus De Visser. “Die gaat liever zijn eigen weg.” En dat niet alleen: de Portugees, die na zijn tijd op Stamford Bridge tevens grote successen kende bij Internazionale en Real Madrid, kiest liever ook de zekerheid van het moment dan dat hij investeert in de toekomst. “Dat was echt jammer, want we weten inmiddels allemaal hoe goed en waardevol De Bruyne en Lukaku zijn geworden. Een gemiste kans? Absoluut, al neemt dat natuurlijk niet weg dat Mourinho een bevlogen en kundig voetbaltrainer is.” MATIGE VOETBALLER Dat merkte ook Gerard van der Lem, die met Mourinho samenwerkte in de tijd dat ze beiden assistent waren van Louis van Gaal bij FC Barcelona. “Bij een training kreeg ik meestal een eigen groep van Louis waarmee ik aan de slag kon. Vaak kreeg ik Mourinho er ook bij. Dat wilde Louis graag. ‘Want,’ zo zei hij, ‘dan kan Mourinho tenminste zien hoe het moet.’ Ik moet zeggen: Mourinho heeft toen heel goed opgelet...” Al moet Van der Lem, die in Sitges de buurman van de Portugees was, wel eerlijk toegeven dat hij op dat moment geen seconde heeft gedacht dat Mourinho, zelf een zeer matige voetballer bij Rio Ave, Belenenses en Sesimbra, het weleens ver zou kunnen schoppen als hoofdtrainer. Maaskant: ‘Guardiola is van het spel maken, Mourinho van het spel breken’ “Vergis je niet, Mourinho kwam bij Barcelona eigenlijk binnen als tolk,” zegt Van der Lem, die het ook over Mourinho heeft in zijn onlangs verschenen biografie. “Bovendien daalde hij ook nog eens in de pikorde toen Ronald Koeman erbij kwam. In feite was hij toen de vijfde trainer. Maar goed, later heeft hij het op zijn eigen manier natuurlijk fantastisch gedaan. Omdat het bij hem niet gaat om het creatieve gebeuren, kunnen we veroordelen wat we willen, maar zijn werkwijze is natuurlijk wel zeer effectief. Want doordat hij zich zo goed aanpast aan de tegenstander kunnen zij geen goal maken. En als jij er dan één maakt, ja, dan win je. En dan ben je in mijn ogen een grote.” TACTISCHE ZET Dat vindt ook Robert Maaskant, de oud-voetbaltrainer die Mourinho jaren geleden zowel bij Barcelona als Chelsea tegenkwam toen hij daar voor de cursus coach betaald voetbal een tijdje stage liep. “Zijn cv is natuurlijk geweldig. En geloof mij maar: als je zo lang aan de top zit en zoveel prijzen wint, dan is dat geen toeval meer. Daarom vind ik het jammer dat Mourinho niet de waardering krijgt die hij verdient. Want echt, als je dat rare gedrag bij hem weg zou halen, iets wat blijkbaar bij veel mensen negatieve emoties oproept, blijft er echt een heel goede trainer over.” Helden Magazine 46 Het eerste gedeelte van het verhaal van José Mourinho komt voort uit Helden Magazine 46 waar Tom Dumoulin de cover siert. Dumoulin vertelt over zijn huwelijk en hoe hij besloot het plan om helemaal voor de Tour te gaan in 2019 aan te passen ‘’De Giro winnen is fantastisch, maar trouwen gaat verder dan dat’’. Verder in de 46ste editie van Helden, Lieke & Sanne Wevers vertellen openhartig over de moeilijke tijd, baanwielrenner Harrie Lavreysen over goud op het WK en de Spelen in Tokio, oud-voetballer Jaap Stam blikt terug op voorgaande hoofdstukken in zijn leven, wielrenner Fabio Jakobsen, het dynamische Laura & Lisanne de Witte, beachvolleybalsters Marleen van Iersel & Joy Stubbe, oud-basketballer Michael Jordan, Cor van der Geest over zijn zoons Elco en Dennis, turner Casimir Schmidt, voetballer Dusan Tadic, en Victoria Koblenko ging langs bij coureur Tom Coronel. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Jaap Stam is een van de beste verdedigers die Nederland ooit had. nu timmert hij aan de weg als trainer. Dit jaar bij PEC Zwolle en volgend seizoen bij Feyenoord. Aan de hand van een elftal foto’s nemen we zijn loopbaan door. “Virgil van Dijk heeft een vergelijkbare carrière, het verschil zit ’m in de miljoenen die hij jaarlijks verdient." JAAP STAM Als speler van Willem ll, voorafgaand aan het seizoen 1995/1996. “Ik kwam eigenlijk als een broekie bij Willem II, na een jaar PEC Zwolle en twee jaar SC Cambuur. Trainer Theo de Jong had me eerst naar PEC gehaald, vervolgens naar SC Cambuur en ten slotte ook naar Willem II. Ik heb in wezen binnen een jaar de stap van de amateurs naar de eredivisie gemaakt. Ik speelde op mijn zestiende al in het eerste van DOS Kampen, toen de jeugdopleidingen van clubs in het betaalde voetbal nog niet zo ver ontwikkeld waren. Ik ben een keer geselecteerd voor Jong Oranje. Rinus Israel was trainer. Ik zat op de bank, Ferdi Vierklau raakte geblesseerd, dus Rinus vroeg of ik wilde warmlopen. Dat heb ik drie kwartier gedaan, maar Vierklau ging er niet uit. Na afloop kwam Rinus naar me toe, gaf me een hand en zei: ‘Jaap, klasse warmgelopen.’ Ik moest daar wel om lachen. Ik heb maar zes maanden bij Willem II gespeeld, dat was fantastisch met spelers als Jean-Paul van Gastel, John Feskens, Adrie Bogers, Henri van der Vegt en Earnest Stewart." "We speelden heel goed, wonnen thuis met 1-0 van het Ajax van Van Gaal. Ik had een clausule in mijn contract laten opnemen dat ik voor drie miljoen gulden weg mocht. In de winterstop kwamen Celtic, Feyenoord en PSV. Ik woonde net in Tilburg, als ik voor PSV tekende, kon ik daar blijven wonen. Ik wilde niet meteen weer verhuizen en omdat PSV die drie miljoen wilde betalen, hoefde ik niet lang na te denken. Van Gastel ging toen naar Feyenoord. Op deze foto heb ik nog haar, maar er kwamen al inhammen. Eerst heb ik die nog geprobeerd weg te kammen. ‘Voorzitter Van Raaij was zijn tijd ver vooruit, want hij vroeg 50 miljoen gulden voor me. Vandaag zijn dat gangbare bedragen, toen was dat absurd. Dat wist hij ook wel’ Uiteindelijk lukte dat niet meer, het zag er niet meer uit. Toen besloot ik al mijn haar eraf te halen. Ik heb nooit aan implantaten gedacht. Ik weet nog dat we bij PSV een bosloop hadden en dat Arthur Numan en ik naast Dick Advocaat liepen en we allemaal van die bloedspikkels op zijn hoofd zagen voor haargroei. Nee, de baard is geen compensatie. In Engeland begon ik met een sikkie en op een gegeven moment zeiden de kinderen dat ze een baard wel leuk vonden. Die kale kop en baard zijn niet het bewust kweken van een imago, hoor. Ik denk wel dat die kale schedel, gekoppeld aan mijn lengte en een beetje chagrijnig kijken, indruk maakten op tegenstanders. Dat ze misschien dachten: dat is niet zo’n vrolijk figuur om tegenover te staan, dus ik blijf een beetje uit zijn buurt.” 23 NOVEMBER 1997 Jaap scoort namens PSV tegen FC Twente. Nico-Jan Hoogma kijkt toe. “Ik kwam bij PSV als rechtsback, maar na een blessure van Ernest Faber kwam ik snel in het centrum, waar ik nooit meer ben weggegaan. Advocaat was mijn trainer. Ik ben het er mee eens dat een verdediger in de eerste plaats goed moet kunnen verdedigen. Dat kon ik, maar vergis je niet, ik kon ook goed meevoetballen. In het Nederlands elftal hadden we een taakverdeling dat ik in principe de mandekker was en Frank de Boer de vrije man. Maar uiteindelijk deed ik in balbezit echt wel mee en stak ik graag het middenveld over. Verdedigen vereist een bepaalde mentaliteit, maar hangt ook af van de wijze van spelen. Wij Nederlanders spelen niet graag met de kont in de goal, wij zetten vroeg druk waardoor je als verdediger met veel ruimte in je rug speelt. Ik vond dat mooi, zo wil ik als trainer mijn elftallen ook laten spelen. Dan moet je snelheid hebben en sterk zijn in een-tegen-een-situaties en is het belangrijk dat je goed staat. Ik heb me dat zelf aangeleerd, heb als trainer ervaren dat veel spelers dat gevoel niet hebben. Daarom train ik daar veel op en onderbreek vaak een training om ze te laten zien dat als ze anders hadden gestaan, het veel makkelijker was geweest. Ik ben ervan overtuigd dat je daarop kunt trainen. We hadden bij PSV een heel goed team. Er was ook toen al de permanente strijd met Ajax. We zijn een keer kampioen geworden, maar toch had er meer ingezeten. Heeft met killersinstinct, met mentaliteit te maken.” Helden Magazine 46 Het eerste gedeelte van het verhaal van Jaap Stam komt voort uit Helden Magazine 46 waar Tom Dumoulin de cover siert. Dumoulin vertelt over zijn huwelijk en hoe hij besloot het plan om helemaal voor de Tour te gaan in 2019 aan te passen ‘’De Giro winnen is fantastisch, maar trouwen gaat verder dan dat’’. Verder in de 46ste editie van Helden, Lieke & Sanne Wevers vertellen openhartig over de moeilijke tijd, baanwielrenner Harrie Lavreysen over goud op het WK en de Spelen in Tokio, wielrenner Fabio Jakobsen, het dynamische Laura & Lisanne de Witte, beachvolleybalsters Marleen van Iersel & Joy Stubbe, oud-basketballer Michael Jordan, voetbaltrainer José Mourinho, Cor van der Geest over zijn zoons Elco en Dennis, turner Casimir Schmidt, voetballer Dusan Tadic, en Victoria Koblenko ging langs bij coureur Tom Coronel. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Hoewel hij vorig jaar nog in de Premier League speelde, besloot Dusan Tadic desondanks terug te keren naar Nederland. En zeker niet om af te bouwen. De Serviër zag het als zijn missie om Ajax terug te helpen naar de top van het Europese voetbal. Met succes. Na de galavoorstelling tegen Real Madrid werd hij door de internationale media bejubeld. REAL MADRID “In één woord: geweldig. Voor mij, voor iedereen die van Ajax houdt. Hier ben ik voor naar Ajax gekomen. Real en Ajax waren mijn droomclubs toen ik als kind opgroeide in Servië. Dat maakte de wedstrijden tegen Real in de Champions League voor mij ook zo extreem bijzonder. Ik kon en wilde niet falen. Er kwam een droom uit van een jongetje uit Servië, die Ajax en ook Real Madrid altijd als het ultieme voetbalgeluk had gezien. We moeten beseffen dat we als Ajax in Bernabéu iets heel spectaculairs hebben laten zien. Ajax is een grote club, maar Real Madrid is de grootste ter wereld. Uitgerekend in Madrid speelde ik mijn beste wedstrijd ooit. En dat gold niet alleen voor mij, denk ik, maar voor heel veel van onze spelers. Heel leuk dat ik een ‘10’ kreeg in de belangrijkste Europese sportkranten, maar zonder mijn medespelers was dit absoluut niet gelukt. Iedereen laat zijn individuele kwaliteiten zien, maar uiteindelijk gaat het erom hoe je als team presteert. Die 1-4 in Madrid was een echte teamprestatie. Iedereen heeft een steentje bijgedragen aan dit succes: coaches, stafleden, supporters, spelers." "Natuurlijk zou ik deze groep graag bij elkaar houden. Ik heb het er met Erik ten Hag na afloop nog over gehad. Maar ja, in het voetbal kun je alleen nooit zeggen dat je honderd procent zeker een club trouw blijft. Het is erg belangrijk dat we ons allemaal realiseren dat we met Ajax met een mooi project bezig zijn. Stap één was de Champions League halen, toen wilden we overwinteren en nu willen we steeds een ronde verder. De overwinning op Real Madrid heeft ons een hoop zelfvertrouwen gegeven. We hebben laten zien dat we in de Champions League thuishoren. Niet alleen tegen Real Madrid, maar ook tegen Bayern München en Benfica in de groepsfase speelden we heel goed. Iedereen in Europa heeft het weer over Ajax. Dat is een goed teken. Ajax is nog altijd een van de grootste clubs ter wereld. De jongere spelers realiseren zich dat er op dit moment mooie dingen gebeuren bij Ajax. De club laat zien dat ze willen investeren en iets moois willen opbouwen. We willen allemaal terug naar de plek waar Ajax thuishoort en dat is bij de absolute top van Europa. Ik hoop dat onze reis nog lang gaat duren en dat we nog veel successen gaan beleven met dit team. Dat gevoel zit voor mij heel diep.” ZIDANE “Zidane is mijn favoriete speler, hoewel ik in mijn jeugd eigenlijk fan van Real Madrid werd omdat Predrag Mijatovic daar speelde. Maar ik raakte al snel verslaafd aan de passeerbewegingen van Zidane. Toen ik jong was, keek ik altijd naar zijn acties en probeerde ik ook hem na te doen op straat. Duizenden keren. Je wilt dezelfde trucjes doen als hij. Alles wat hij deed, was perfect. Hij was een zeer elegante speler. Al zijn balcontacten waren geweldig. En als coach van Real Madrid heeft hij met drie gewonnen Champions League-finales op rij het ook niet slecht gedaan. Vooral die pirouette met de voet op de bal van Zidane heb ik op straat volledig onder de knie gekregen. Dat liet ik uitgerekend zien in Madrid. Het belangrijkste tijdens Real Madrid-Ajax was dat de Zidane-passeerbeweging waaruit David Neres 0-2 scoorde functioneel was. Hoe ouder ik word, des te scherper ik daarop ben. Het is topvoetbal, geen circusvoorstelling. En dat uiteindelijk door onze overwinning Zidane weer trainer wordt van Real is natuurlijk heel bizar.” ‘Ik heb bij Southampton een keer in mijn onderbroek op het veld gestaan. Ik wilde de fans alles geven wat ik kon. Ik vind dat we dat bij Ajax ook moeten doen’   AJAX "Ik heb altijd van deze club gehouden. Diep in mijn hart gesloten zelfs. Ajax was al mijn favoriete club toen ik als jongetje in Backa Topala, in een niet eenvoudige tijd voor ons als Servische kinderen, op straat voetbalde. De oude beelden uit de gouden jaren imponeerden enorm. Ik heb de Europa Cup-finale Ajax - Juventus uit 1973 tientallen keren teruggezien. Als kind leerde ik zo de schoonheid van voetbal kennen. Acties van Ajax-spelers oefende ik op het schoolplein met vriendjes. Ik wist zeker dat ik ooit in dat rood-witte shirt wilde spelen. Ik ben fan van Zinedine Zidane, maar Johan Cruijff vond ik de allergrootste. Met m'n vriendenploeg van een man of tien speelden we op straat altijd partijtjes op het scherpst van de snede. Ik wilde dan altijd Cruijff zijn. Mijn held, ook al heb ik hem nooit in het echt zien spelen. Er hebben hier bij Ajax zoveel grote spelers rondgelopen, ik krijg kippenvel als ik daaraan denk. Toen Marc Overmars zich vorig jaar meldde, hoefde ik niet lang na te denken. Ik begrijp best dat daar in eerste instantie vreemd tegenaan gekeken werd omdat ik immers bij Southampton speelde in de Premier League. Ik vind dat jullie zelf de eredivisie altijd erg klein maken, maar het is zeker geen slechte competitie. Ajax is een heel bewuste keuze van mij geweest. In eerste instantie vanwege de unieke historie van de club. En dan gaat het om alles. De geschiedenis, het stadion, de stad Amsterdam, maar ook de filosofie. En die filosofie wordt spelers al van jongs af aan bijgebracht op de plek waar we nu zijn, de Toekomst. Belangrijk voor mij was ook dat Ajax voorronde Champions League speelde. Dat was altijd een soort van ultiem doel van mij, spelen in de Champions League. En verder zijn er verschillende overeenkomsten tussen Ajax en Servië. De trotse houding, het doorzetten en de mentaliteit van altijd willen winnen. Wat verder voor mij heel belangrijk is, is dat mijn vrouw Dragana en onze kinderen door mijn tijd bij FC Groningen en FC Twente net zo van Nederland zijn gaan houden als ik.” LEIDER “Je praat nu met een vriendelijke jongen, maar op het trainingsveld kan ik wat minder aardig zijn. Ik spreek spelers rechtstreeks aan en kan keihard zijn. Ik ben héél eerlijk. Soms is dat lastig voor de ander, omdat ik altijd zeg wat ik denk. Maar dat maakt mij niet uit, want ik denk dat dit de beste manier is om met elkaar te communiceren. Verder maakt onrecht mij heel kwaad. Je kunt me ook niet bozer krijgen dan door tegen me te liegen of te draaien. Gelukkig is dat hier bij Ajax nog maar weinig gebeurd. Het is maar het beste dat dat ook zo blijft. Ik kan echt ontploffen. Ajax heeft mij ook gehaald om als leider in de kleedkamer op te treden. Ik ben hier gekomen om Champions League te spelen, landskampioen te worden én om mijn stempel te drukken. Ook dat is een belangrijke reden waarom ik naar deze club ben gegaan. Het is belangrijk om als ervaren jongen de grote talenten te begeleiden en te adviseren als zij dat nodig hebben. Ik speel dit spelletje al heel wat jaren, heb veel meegemaakt. Te beginnen in de Servische competitie. In ons land is er veel meer druk. Als je niet wint, is dat een ramp. Het gaat soms om leven of dood. Bij een nederlaag is het oorlog in de stad. Servische spelers hebben een andere mentaliteit, een andere manier van denken. Want dat is daar nodig. Hier in Nederland is het relaxter. Ik probeer een beetje die keiharde Balkan-mentaliteit over te brengen op de spelers van Ajax. Natuurlijk moet je bij Ajax ook altijd winnen en zullen de fans niet tevreden zijn na een gelijkspel, maar het is toch anders. Met Klaas-Jan Huntelaar, Daley Blind en niet te vergeten Lasse Schöne doen we alles om die jonge spelers te begeleiden. Elke dag is een mogelijkheid om het beter te doen dan de dag ervoor, dat is mijn motto. En als Frenkie de Jong naar Barcelona gaat, vind ik dat mooi voor hem, maar ik zal er tot het moment dat hij vertrekt voor zorgen dat hij op de trainingen en in elke wedstrijd honderd procent scherp is. Ik ben ook heel blij als ik zie hoe Hakim Ziyech dit jaar nog weer beter is geworden en echt absolute Europese top is nu. Een fantastische publieksvoetballer. We zijn allebei ego’s en dat kan botsen, maar we worden daar allebei sterker van. Het klikt op het veld tussen ons, we vinden elkaar blindelings. Matthijs de Ligt is dankzij de wedstrijden tegen de internationale topclubs nu al een van de beste verdedigers van Europa. Dan zie je ook weer wat voor een fantastische jeugdopleiding Ajax heeft. Neres die doorbreekt in de Champions League en het Braziliaanse elftal haalt, Nicolás Tagliafico, Donny van de Beek en ga zo maar door. Ik ben hier om iets moois mee te helpen bouwen, ben ook niet jaloers als ik de enorme bedragen voorbij zie komen die genoemd worden en de belangstelling van de absolute top voor Ajax-spelers. Ik ben eerder blij dat we zo in beeld zijn in Europa. Het voelt goed om aan de ontwikkeling van die jongens bij te kunnen dragen. Het is een persoonlijk project. En het is een serieus project.” OORLOG “Ik heb een mooie jeugd gehad. Mijn ouders wonen nog steeds in Backa Topola. Mijn moeder werkte in de landbouw en is een heel lieve vrouw, vaak zelfs té goed. Ze is altijd bezig voor anderen, de beste moeder van de wereld. Ik kwam thuis niets tekort. Mijn vader werkte in een vleesfabriek. Hij is een erg sterke persoonlijkheid. Direct en eerlijk. Hij gaf me zelden een compliment, maar wel vaak een advies. Dat werkte voor mij prima. Heb ik veel van geleerd. Nu heb ik zelf een zoon en een dochter, Peter van vier en Tara van twee. Heerlijke, energiek kinderen. Ik zie veel van mezelf terug in hen. Bij Peter moet het altijd zijn zoals hij wil. Daar heb ik ook last van. Hij mocht ook opblijven voor mijn debuut bij Ajax, tegen Sturm Graz in de voorronde van de Champions League, en weet nu ook wat zijn vader doet. Iedereen kent de recente geschiedenis van mijn vaderland Servië. We hebben drie oorlogen meegemaakt. We vochten altijd wel met iemand. De oorlogen hebben een groot stempel op ons gedrukt. In mijn jeugd ben ik natuurlijk geconfronteerd met de Joegoslavische oorlog. Dat heeft een enorme impact op me gehad. We zijn zwaar gebombardeerd en er zijn nog veel littekens. Voetbal was voor ons de perfecte afleiding en je leerde overleven in harde tijden. De zware tijden maken je als mens juist sterker. Als je zulke dingen hebt meegemaakt, besef je dat het leven niet altijd makkelijk is en dat er altijd wel iets is om voor te vechten. Soms is er niemand die je kan of wil helpen. In veel gevallen moet je leren voor jezelf op te komen. Ik heb altijd geleerd dat je iedere dag beter en beter moet worden. Anders zal je op een dag door iemand worden vervangen. Daar heb ik veel aan gehad de afgelopen jaren in de internationale top van het voetbal. Die struggle for life leerde ik in mijn jeugd en je kunt die lijn zo doortrekken naar de wedstrijd in Madrid. Daar ging het ook over een keiharde wil om te overleven. Dat voelde ik heel scherp. Daar kwam even die jongen uit Backa Topola weer naar boven. Vechten om te overleven. Dat maakte voor mij die overwinning op Real ook zo speciaal. Alle mensen in de hele wereld waren onder de indruk en in Servië was dat zeker niet anders. Het imago van Servië was door de oorlog niet best in de wereld. Met sport kan het hele imago van een land worden opgepoetst. Een toptennisser als Novak Djokovic is een soort ambassadeur voor heel Servië. Ik ben er erg trots op dat ik uit Servië kom. Iedereen in Servië heeft een goed hart. We hebben een sterk karakter en een goede mentaliteit. Daarnaast zeggen we altijd wat we denken. Ik ben dol op de directheid van ons volk. Ik denk dat sporters als Novak en ik een nieuwe generatie Serviërs moeten inspireren. Wij hebben een voorbeeldfunctie, kunnen mensen inspireren. Helemaal de jonge talenten in het land. Iedere dag moet je jezelf in de spiegel kunnen aankijken en tegen jezelf zeggen: ik heb vandaag weer de volle honderd procent gegeven. Als je dat doet, zal je nooit een slecht gevoel hebben of spijt krijgen. Dat is zoals wij Serviërs sport beleven.” ONDERBROEK “We spelen voetbal voor de fans. Zonder hen was deze sport nooit zo groot geworden. Ik vind het belangrijk om ze aandacht te geven, want dat verdienen ze. Daarom ga ik waar we ook spelen naar ons supportersvak. Ik zoek de fans op. Ze moedigen ons aan in goede en slechte tijden. Zij geven ons energie en ik geef ze bij iedere wedstrijd mijn shirt. Zo heb ik bij Southampton een keer in mijn onderbroek op het veld gestaan. Dat was de laatste wedstrijd van het seizoen. Ik wilde de fans alles geven wat ik had. Shirt, broekje, sokken, schoenen, alles. Dat hadden ze verdiend. Ik vind dat we dat hier bij Ajax ook moeten doen. Mijn medespelers maken grappen, zeggen dat ik het doe omdat ik m’n lijf wil showen. Maar dat is niet de reden. Fans zullen zo’n moment voor altijd herinneren. Dat moeten we onthouden.” Helden Magazine 46 Het verhaal van Dusan Tadic komt voort uit Helden Magazine 46 waar Tom Dumoulin de cover siert. Dumoulin vertelt over zijn huwelijk en hoe hij besloot het plan om helemaal voor de Tour te gaan in 2019 aan te passen ‘’De Giro winnen is fantastisch, maar trouwen gaat verder dan dat’’. Verder in de 46ste editie van Helden, Lieke & Sanne Wevers vertellen openhartig over de moeilijke tijd, baanwielrenner Harrie Lavreysen over goud op het WK en de Spelen in Tokio, oud-voetballer Jaap Stam blikt terug op voorgaande hoofdstukken in zijn leven, wielrenner Fabio Jakobsen, het dynamische Laura & Lisanne de Witte, beachvolleybalsters Marleen van Iersel & Joy Stubbe, oud-basketballer Michael Jordan, voetbaltrainer José Mourinho, Cor van der Geest over zijn zoons Elco en Dennis, turner Casimir Schmidt, en Victoria Koblenko ging langs bij coureur Tom Coronel. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.