Met een pijnlijke nederlaag tegen Marokko in zestiende finales kwam er abrupt een einde aan het WK van Oranje. Nog geen etmaal later maakte Ronald Koeman bekend dat hij stopt als bondscoach. Daarmee eindigt ook zijn tweede periode als eindverantwoordelijke van het Nederlands elftal. In Helden 74, dat bijna twee jaar geleden verscheen, sprak Koeman uitgebreid over zijn leven buiten het voetbal, zijn familie én de vraag of hij zichzelf ooit nog als clubtrainer zag.
Zou je ooit nog clubtrainer willen zijn?
“Zeg nooit ‘nooit’, maar zoals ik nu in het leven sta, zou ik niet meer zeven dagen per week trainer willen zijn. Ik wil ook vrije tijd hebben en lekker kunnen golfen. De functie van clubtrainer past niet bij de wijze waarop ik de laatste jaren van mijn leven wil invullen.”
Als je terugkijkt op jouw leven, wat beschouw je als de drie hoogtepunten?
“Dat dacht ik destijds al, maar inmiddels weet ik zeker dat ik getrouwd ben met de leukste vrouw die ik me kan wensen. Dan de geboortes van mijn drie kinderen en het hebben van vijf kleinkinderen. Op voetbalgebied is het doelpunt dat ik in 1992 maakte in de Europa Cup I-finale op Wembley tegen Sampdoria mijn hoogtepunt. Ik speelde bij een van de mooiste clubs van Europa en mede dankzij mijn doelpunt won die prachtige club zijn eerste Europa Cup I. Die goal heeft mijn leven voor altijd bepaald. Ik word nog elke dag aan die goal herinnerd, met name door oudere mensen die nog precies weten waar zij waren toen ik dat doelpunt maakte. Die goal heeft voor de Catalanen zoveel betekend. Eindelijk overtroffen ze Madrid.”
Wat voor opa ben je?
“Ik heb vijf kleinkinderen, doe spelletjes met hen als ze bij ons zijn, ben echt wel actief. Toen ik voetballer was, was ik veel weg. Nu ben ik rustiger, heb ik meer tijd, ook als we op vakantie zijn. Soms is het voor de kleinkinderen wel een nadeel dat ik bekend ben. Ik kan hier in Barcelona niet zomaar met de kinderen naar de kermis gaan, dan moet ik minimaal een pet opzetten en een zonnebril dragen.
Maar het positieve wint. Dochter Debbie woont naast ons, haar kinderen slapen ook geregeld bij ons en dan kan het gebeuren dat Bartina of ik het bed word uitgewerkt omdat er een kleintje in wil liggen. En zoals de meeste opa’s ben ik voor m’n kleinkinderen veel minder streng dan voor m’n eigen kinderen.”
Lachend: “Ik vind het geweldig om ze te zien, maar ben ook blij als ze weer weggaan. Iets met wel de lusten en niet de lasten.”
