Jorinde van Klinken is Europees kampioen discuswerpen. De Nederlandse maakte in Birmingham haar favorietenrol waar en voegt daarmee een nieuwe grote titel toe aan haar palmares. Het goud past bij de ontwikkeling die Van Klinken de afgelopen jaren heeft doorgemaakt. Niet alleen fysiek, maar vooral ook mentaal.
Van Klinken weet inmiddels precies wat ze op een wedstrijddag nodig heeft. Zelfvertrouwen bijvoorbeeld. Dat was niet altijd vanzelfsprekend. “Die heb ik mezelf echt aangeleerd. Het is belangrijk dat je uitstraalt en gelooft dat je het gaat doen. In het begin fakete ik dat. Als ik me niet de beste voelde, deed ik alsof. Op een gegeven moment begon ik echt te geloven dat ik het ging waarmaken.”
De Amerikaanse mentaliteit die ze tijdens haar jaren in de Verenigde Staten leerde kennen, heeft daarin een belangrijke rol gespeeld. Daar leerde Van Klinken dat een wedstrijd niet alleen wordt beslist door wie het verst kan werpen, maar ook door wie op de dag zelf mentaal het beste voor de dag komt. “Iedereen heeft goed getraind en kan ver werpen, maar degene die op de dag zelf mentaal het meest klaar is en het meeste vertrouwen voelt, wint.”
Jessica Schilder herkende die eigenschap bij haar collega-werpster. In aanloop naar haar wereldtitel bij het kogelstoten zei Schilder dat ze van Van Klinken vooral de ‘ik ga dit rocken’-houding kon leren. Een uitspraak die precies raakt aan de manier waarop Van Klinken zichzelf heeft leren zien.
“Laatst zei iemand dat mijn zelfverzekerdheid bijna Amerikaans is. Daar is het gebruikelijker dat sporters uitstralen dat ze vertrouwen hebben”, vertelde ze eerder. Juist dat vertrouwen heeft haar geholpen om haar eigen mogelijkheden steeds serieuzer te nemen. Ook in de combinatie van kogelstoten en discuswerpen, een combinatie die in Nederland minder gebruikelijk is, maar in Amerika veel vaker voorkomt.
Dat Van Klinken zich prettig voelt binnen de Nederlandse werpersgroep, helpt daar eveneens bij. Met Schilder en Alida van Daalen deelt ze niet alleen de liefde voor de werpnummers, maar ook het leven dat daarbij hoort. “Absoluut. We leven hetzelfde leven. Op toernooien deel ik vaak een kamer met Alida. Tijdens wedstrijden zoeken Alida, Jessica en ik elkaar op.”
Die onderlinge band gaat verder dan gezelligheid. Schilder vertelde Van Klinken dat het haar tijdens wedstrijden rust geeft wanneer Van Klinken en Van Daalen in de buurt zijn. Zelf ziet Van Klinken vooral de andere kant. “Ik vind het vooral veel gezelliger als zij erbij zijn.”
In Birmingham had Van Klinken uiteindelijk niemand nodig om haar aan haar eigen kwaliteiten te herinneren. De zelfverzekerdheid die ze zichzelf ooit moest aanleren, is inmiddels onderdeel van wie ze is als atlete. Ze zei het ooit als een soort mantra, maar na haar Europese titel klinkt het vooral als een constatering: ze gelooft niet meer dat ze het kan. Ze weet het.
