Mijn podium
🥇 Tadej Pogacar
🥈 Jonas Vingegaard
🥉 Isaac Del Torro
Mijn all-time favourite
In mijn jeugdjaren keek ik graag naar Michael Boogerd, de kopman van de Rabobank-ploeg. Een van mijn eerste herinneringen aan de Tour de France is zijn memorabele ritzege in een verregend Aix les Bains in 1996. Zijn tweede etappewinst in 2002 met een solo van meer dan negentig kilometer was nog heroïscher. In een monsterrit over de Col du Galibier en de Télégraphe, vervolgens de Col de la Madeleine en daarna de slotklim naar La Plagne. Met geletruidrager Lance Armstrong, die hij drie jaar eerder in de Amstel Gold Race had verslagen, in de finale in de achtervolging. Boogerd hield stand en won glorieus. Ik zag het op een televisie op een Italiaanse camping.
In de heuvelklassiekers was Boogerd vanuit Nederlands oogpunt ook steevast de blikvanger. Zijn aanval op de Eyserbosweg in de Amstel was ieder jaar vaste prik. Boogerd was in de eendaagse wedstrijden vaak een van de besten, stond geregeld op het podium, maar meestal niet als winnaar. Het ultieme voorbeeld daarvan waren de Amstel en Luik-Bastenaken-Luik in 2004, waarin de Italiaan Davide Rebellin zijn grote kwelgeest was en hem van twee grote zeges afhield. Ook al ging er dikwijls een concurrent met de winst aan de haal, Boogerd maakte altijd en overal koers en dat was zeer te prijzen.
Mijn favoriete herinnering
“De ritwinst van debutant Mathieu van der Poel in 2021 op Mur-de-Bretagne. Een dag eerder in de openingsrit kon hij het niet bolwerken en leek zijn kans op de gele trui vervlogen. Door zowel bij de eerste als de tweede passage op Mur-de-Bretagne als eerste boven te komen en de rit te winnen, greep hij alsnog de leiderstrui. Het geel dat zijn overleden opa Raymond Poulidor nooit had gedragen. Zijn tranen na afloop zeiden alles; het was het ultieme eerbetoon van Mathieu aan Poupou.”
