Aanvalslust, karakter en een hoge pijngrens. Johnny Hoogerland groeit in zijn actieve carrière uit tot cultheld van het Nederlandse wielrennen. De Zeeuw is de man van de lange vlucht, de publiekslieveling. Zijn loopbaan kent schitterende sportieve pieken, maar is onlosmakelijk getekend door angstaanjagende blessures en crashes.
Johnny Hoogerland breekt in 2009 definitief door bij het grote publiek in het shirt van de Vacansoleil-ploeg. Hij schrijft dat jaar de Driedaagse van West-Vlaanderen op zijn naam en maakt indruk in de Ronde van Spanje, waar hij brutaal aanschurkt tegen de wereldtop en als twaalfde eindigt in het eindklassement. Zijn filosofie is even simpel als effectief: aanvallen. Stilzitten in het peloton is niets voor de Zeeuw. “Ik wilde gewoon koersen. Niet afwachten tot de finale, maar er vroeg aan beginnen. Soms leverde dat niets op, maar ik wilde de mensen thuis wel wat laten zien.”
Zijn absolute sportieve bekroning op eigen bodem volgde in 2013. In Kerkrade rijdt Hoogerland een magistraal Nederlands kampioenschap op de weg. Hij klopt na een zware koers Tom Dumoulin en Sebastian Langeveld en mag zich een jaar lang hullen in de rood-wit-blauwe kampioenstrui.
Prikkeldraad
Ondanks zijn nationale titel zal het collectieve wielergeheugen de Zeeuw altijd associëren met 10 juli 2011: etappe 9 van de Tour de France. Hoogerland rijdt in de virtuele bolletjestrui en zit in een kopgroep met Juan Antonio Flecha, wanneer een Franse televisiewagen de renners rücksichtslos van de weg snijdt. Flecha gaat onderuit, Hoogerland wordt tegelijkertijd met angstaanjagende snelheid gelanceerd. Hij maakt een huiveringwekkende smak, landt midden in een prikkeldraadomheining langs de weg.
De beelden van zijn diepe, gapende vleeswonden gaan de wereld over. Met 33 hechtingen in zijn benen en zitvlak staat hij na de etappe huilend op het podium om de bolletjestrui in ontvangst te nemen. Toch denkt hij er niet aan op te geven en rijdt de Tour gewoon uit. Zijn nuchtere reactie destijds vat zijn karakter perfect samen. “We kunnen wel gaan zitten huilen, maar daar schieten we ook niks mee op. Ik leef nog, en dat is het belangrijkste. Die auto kan er ook niks meer aan veranderen.”
Het koningsdrama in de Tour blijkt echter niet zijn zwaarste beproeving. In februari 2013, tijdens een trainingsrit in Spanje, slaat het noodlot opnieuw toe. Hoogerland wordt frontaal geschept door een auto. De schade is immens: vijf gebroken ribben, een gekneusde lever, schade aan zijn nieren en een gescheurde levervlies. De Zeeuw belandt op de intensive care en balanceert op het randje van de dood.
Nederlands kampioen
Hoewel hij datzelfde jaar op wonderbaarlijke wijze nog Nederlands kampioen wordt, is de mentale en fysieke schade blijvend. Later geeft hij onomwonden toe dat dit ongeval de genadeklap is geweest. “Iedereen heeft het altijd over dat prikkeldraad, maar die aanrijding in Spanje was veel erger”, beseft hij. “Daarna had ik nooit meer hetzelfde vuur en de onbevangenheid op de fiets.”
In 2016 zet Hoogerland een punt achter zijn professionele wielercarrière. Tegenwoordig runt hij met zijn gezin succesvol Pension Hoogerland in Oostenrijk, waar hij nog altijd fanatiek fietst. De littekens op zijn benen herinneren aan een carrière waarin hij letterlijk bloed, zweet en tranen heeft gegeven voor de door hem zo geliefde wielersport.
Lees ook:
- Miguel Indurain, een ‘koninklijk’, fysiologisch wonder
- Lucho Herrera, kleine tuinman met grote motor
- Jan Janssen, een veelzijdige wereldtopper
- Alberto Contador, geboren met onverzadigbare aanvalslust
- Michael Boogerd, de hoop van de natie in donkere tijden
- Chris Froome, van knecht naar onbetwiste kopman
- Joop Zoetemelk, de Tour win je in bed
- Mark Cavendish, met vallen en opstaan naar nieuw record
- Marcel Kittel, familie en rust boven alles
- Hennie Kuiper, sieraard van het vaderlandse cyclisme
- Wout van Aert, kameleon op twee wielen
- Bartali en Coppi, strijd om de ziel van een verscheurde natie
- Eddy Merckx, de beste coureur aller tijden?
- Jonas Vingegaard, van visafslag naar eeuwige roem
- Mathieu van der Poel en Poupou, eeuwige tweede en fenomeen
- Bernard Hinault, laatste patron van het peloton
