In een wielerwereld die steeds luidruchtiger, flitsender en door media gedomineerd wordt, oogt Jonas Vingegaard als een anachronisme. Wie de Deense klimmer observeert ziet geen extraverte showman of een renner die hunkert naar schijnwerpers, maar een sportieve asceet.
Hij leeft niet voor de randzaken van de roem of het grote geld, Jonas Vingegaard leeft voor de essentie van de koers. Zijn bestaan is extreem gestript, ontdaan van alle ruis, volledig in het teken van die ene, pure focus: bergop rijden tot de concurrentie breekt.
Nuchtere basis
Het fundament van Vingegaards ascetische levensstijl ligt in het Deense Glyngøre, een rustig vissersdorp aan de Limfjord. Waar veel topwielrenners kiezen voor de jetset en het milde klimaat van Monaco of Andorra, verkiest de kopman van Team Visma | Lease a Bike de wind en de afzondering van zijn thuisland. Die nuchtere basis houdt hem scherp. Voordat hij de wielerwereld veroverde, werkte hij in een visafslag. Die periode van om vijf uur opstaan en koude vis sorteren heeft zijn arbeidsethos gevormd.
“Ik ben gewoon een heel normale jongen uit Denemarken. Ik houd van mijn rust, mijn gezin en de routine van het trainen. De rest eromheen probeer ik zo veel mogelijk buiten te sluiten”, zo vat Vingegaard de essentie van zijn (wieler)bestaan samen.
De focus op absolute eenvoud trekt hij door in zijn voorbereidingen. Maandenlang verblijft hij op hoogte, geïsoleerd op de flanken van de Teide of in de Alpen, ver weg van de bewoonde wereld. Waar anderen afleiding zoeken in sociale media of luxe, vindt Vingegaard rust in de monotonie van eten, slapen en oneindig veel kilometers maken.
Imposante erelijst
Zijn ascetische toewijding betaalt zich uit op de steilste flanken van Europa, waar hij is uitgegroeid tot een van de beste ronderenners van zijn generatie. Het absolute sportieve hoogtepunt van Vingegaard vindt plaats in de zomers van 2022 en 2023, wanneer hij tweemaal op rij de Tour de France wint.
Vooral zijn eerste eindzege in 2022 is de boeken ingegaan: op de flanken van de loodzware Col du Granon kraakt hij aartsrivaal Tadej Pogačar met een legendarische aanval, waarna hij het geel niet meer afstaat. Een jaar later herhaalde hij dat kunststukje door zijn Sloveense collega in een buitenaardse tijdrit naar Combloux op grote achterstand te rijden.
Naast zijn Tour-zeges is zijn erelijst inmiddels verder aangevuld. Met opeenvolgende overwinningen in zware rittenkoersen zoals het Critérium du Dauphiné en de Ronde van het Baskenland bewijst de Deen dat zijn methodische aanpak het hele jaar door vruchten afwerpt. In het hooggebergte is zijn kille efficiëntie vaak dodelijk voor de concurrentie.
Het ascetisme uit zich misschien nog wel het meest in zijn fysieke verschijning en zijn ijzeren discipline. Vingegaard is ragdun, pezig en tot op de laatste gram afgetraind. Elk detail in zijn leven is berekend, elke maaltijd gewogen. Het is een bestaan van constante opoffering, waarin comfort de vijand is. Dit extreme minimalisme is een bewuste keuze om de absolute top te bereiken.
Dat zijn ascetische mindset niet alleen een levensstijl is, maar ook een overlevingsmechanisme, blijkt na zijn crash in de Ronde van het Baskenland in 2024. Met een gebroken sleutelbeen, gebroken ribben en een geperforeerde long ligt Vingegaard weken in het ziekenhuis. Velen denken dat zijn carrière een flinke knauw zou krijgen. De Deen sluit zich echter in alle stilte af met zijn gezin en werkt in recordtijd aan een wonderbaarlijke terugkeer om datzelfde jaar alsnog als tweede op het Tour-podium te eindigen.
Monnik op de fiets
“Het was de zwaarste periode uit mijn leven, maar het deed me ook beseffen wat echt belangrijk is: mijn vrouw Trine en mijn dochter Frida zijn mijn anker. Zonder hen heeft dit allemaal geen zin”, bekent Vingegaard. Het typeert de Deen. De buitenwereld ziet een kille klimmachine die de zwaartekracht in het hooggebergte tart, maar zijn ascese wordt gedreven door pure liefde voor zijn sport en naasten. Hij blijft liever de monnik op de fiets, die in alle stilte en eenvoud de hoogste toppen van de wereld bedwingt.
Tekst: André Venema
Lees ook:
- Miguel Indurain, een ‘koninklijk’, fysiologisch wonder
- Lucho Herrera, kleine tuinman met grote motor
- Jan Janssen, een veelzijdige wereldtopper
- Alberto Contador, geboren met onverzadigbare aanvalslust
- Michael Boogerd, de hoop van de natie in donkere tijden
- Chris Froome, van knecht naar onbetwiste kopman
- Joop Zoetemelk, de Tour win je in bed
- Mark Cavendish, met vallen en opstaan naar nieuw record
- Marcel Kittel, familie en rust boven alles
- Hennie Kuiper, sieraard van het vaderlandse cyclisme
- Wout van Aert, kameleon op twee wielen
- Bartali en Coppi, strijd om de ziel van een verscheurde natie
- Eddy Merckx, de beste coureur aller tijden?
