Marijke Groenewoud heeft energie voor tien. De bijna 27-jarige schaatsster van Albert Heijn Zaanlander komt in Milaan uit op de 1500 meter, 3000 meter, massastart en ploegenachtervolging. Daarnaast rijdt ze marathons en kan ze ook goed uit de weg op skeelers. We gingen bij de alleskunner langs in aanloop naar de Spelen en de WK allround. Albert Heijn Zaanlander Marijke Groenewoud is sinds Albert Heijn en kaasmerk Zaanlander in 2020 in het schaatsen stapten een van de gezichten van de door coaches Jillert Anema en Arjan Samplonius geleide ploeg. Albert Heijn Zaanlander is succesvol op de marathon en de langebaan. Bij het Olympisch Kwalificatietoernooi wisten Marijke, Merel Conijn, Bente Kerkhoff en Jorrit Bergsma tickets voor Milaan te bemachtigen. Daarnaast maakt ook de Amerikaanse wonderboy Jordan Stolz deel uit van de ploeg. “Het geheim van het succes van onze ploeg heeft in de eerste plaats te maken met het trainingsprogramma dat Jillert en Arjan in elkaar hebben gezet. Wij pakken het anders aan dan veel andere ploegen, omdat we de langebaan combineren met het marathonschaatsen. We trainen echt superhard, je moet echt kunnen bikkelen bij ons in de ploeg. In de zomer staan er ook gewoon skeelertrainingen van dik twee uur op het programma, met het oog op het uithoudingsvermogen dat nodig is voor de marathons. Gas erop! Daar krijg je niet alleen een groot uithoudingsvermogen van, je wordt er ook hard van.”| Marijke werkt al sinds haar achttiende samen met Anema, de vaak spraakmakende schaatscoach die afgelopen zomer zijn zeventigste verjaardag vierde. Marijke lachend: “Jillert is een geweldige vent. Ik wilde als jonkie heel graag bij hem in de ploeg, zijn marathonschaatsers waren altijd zo goed. Ik zag natuurlijk ook dat hij voor de camera af en toe pittige uitspraken deed. Mensen om mij heen zeiden destijds: ‘Zou je dat wel doen, bij die man in de ploeg?’ Tijdens het eerste gesprek klikte het meteen, ik vond hem juist heel relaxt. Jillert heeft een beetje wat Louis van Gaal ook heeft. Mensen hebben een bepaald beeld van hem, maar in het echt is hij heel anders. Hij neemt soms ook bewust alle aandacht op zich, dat is zijn manier om druk en aandacht bij ons weg te halen. Ik vind het bijzonder dat hij dat doet voor ons. Jillert zegt dan: ‘Mensen hebben toch al een bepaald beeld van mij.’” Haar doorbraak Marijke won in 2021 haar eerste grote titel, ze veroverde de wereldtitel op de massastart. “Die titel kwam toch een beetje uit de lucht vallen. Ik reed de massastart samen met Irene Schouten. Ik zou de sprint aantrekken voor Irene, maar door een kleine miscommunicatie liep het anders. Irene kwam in het gedrang terecht en ik won de eindsprint. Eigenlijk werd ik per ongeluk wereldkampioen. Daarom zie ik mijn kwalificatie voor de Spelen van Beijing in 2022 als mijn echte doorbraak.” Dat ze vier jaar geleden naar de Spelen mocht was voor Marijke de bekroning van de lange weg die ze heeft afgelegd op de langebaan. “Toen ik bij de ploeg kwam, pasten de marathon en skeeleren veel beter bij mij. Bij de NK skeeleren in 2017 had ik vooraf geroepen dat ik voor de winst ging. Ik moest er na de eerste ronde al vanaf en haalde de finish niet, omdat later bleek dat ik de ziekte van Pfeiffer had. Maar Jillert dacht toen: daar zit een goeie kop op. Hij dacht dat ik de mentaliteit had om het ook op de langebaan te kunnen redden. Met behulp van Jillert en Arjan ben ik geleidelijk beter geworden. In het begin was de wereldtop op de langebaan heel ver weg, maar elk jaar kwam die wat dichterbij. Toen ik me kwalificeerde voor Beijing was dat voor mij het bewijs dat ik echt uit de voeten kon op de langebaan. Tot die tijd was ik daar niet zo zeker van.” Haar zelfvertrouwen kreeg een enorme boost. “Beijing was de ommekeer. Ik dacht: als je je kwalificeert voor de Spelen, dan kun je wel wat. Tot dat moment stond de marathon op de eerste plaats bij mij, daarna werd de langebaan prioriteit.” Ze heeft inmiddels drie wereldtitels op de massastart en twee op de ploegenachtervolging gewonnen. “Jillert zegt altijd dat zijn schaatsers elk jaar minimaal één persoonlijk record schaatsen. Bij mij klopt die bewering. Sterker, dit jaar heb ik op de 1500, 3000 en 5000 meter mijn pr verbeterd.” Helden Magazine 80 Het eerste deel van het verhaal over Marijke Groenewoud komt uit Helden Magazine nummer 80. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Benieuwd naar de nieuwsbrief? Schrijf je hier in. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Joy Beune (26) maakt zich op voor haar debuut op de Spelen. De meervoudige wereldkampioene komt in Milaan uit op de 3000 meter en ploegenachtervolging en geldt op beide afstanden als kanshebber op goud. Toch kreeg ze in aanloop naar de Spelen ook een harde klap te verwerken, ze wist zich niet te kwalificeren voor de olympische 1500 en 5000 meter. We legden haar elf uitspraken voor. “Zo zitten de regels in elkaar, maar het is onzin. Joy gaat niet, terwijl ze alle wereldbekers wint. Het is fucking oneerlijk. Maar we willen het allemaal blijkbaar zo. Negen van de tien keer komt het goed uit, maar nu mis je wel een kampioen. En dat ben jij, meissie.” Kjeld Nuis op 29 december 2025 voor de camera van de NOS nadat zijn vriendin Joy Beune bij het Olympisch Kwalificatietoernooi in Thialf zich als wereldkampioene 1500 meter net niet heeft weten te plaatsen voor de Spelen op ‘haar’ afstand. “Het is superlief dat Kjeld me zo steunt, maar ik kan op dit moment niet zoveel met een discussie over de regels. Achteraf is het makkelijk om te zeggen: had ik maar een aanwijsplek gekregen, was ik maar beschermd. Maar dat is niet het geval, dus dan voelt het een beetje stom om daarover na te denken. Het verandert niks. Weet je wat het is? Ergens denk ik nog steeds dat het een grap is. Omdat ik al een tijdje heers op de 1500 meter. Ik hoor ook van schaatsers in het buitenland dat ze niet goed snappen dat ik er straks in Milaan niet bij ben op de 1500 meter. Brittany Bowe stuurde een berichtje en schreef: ‘Jij hoort op de Spelen de 1500 meter te rijden.’ Ik vind het heel mooi dat zelfs tegenstanders zeggen dat dit nergens op slaat, maar het zijn nou eenmaal de regels in Nederland. Dat moet ik een plekje geven.” Tot overmaat van ramp slaagde je er een dag later ook niet in om je te kwalificeren voor de 5000 meter in Milaan...>“Ik heb na de 1500 meter veel gehuild en troost gezocht bij mensen bij wie ik graag ben. Ik ben met de coaches gaan zitten en zei ik dat ik toch de vijf kilometer wilde schaatsen. Ik wilde me niet laten kennen. ‘Dat is een goede keuze,’ zeiden mijn coaches. Ik ben trots dat ik de handdoek niet heb gegooid, maar eigenlijk wilde ik niet rondrijden zoals ik dat deed. Helemaal leeg was ik, op. Ik was blij dat het erop zat, ben denk ik nog nooit zo kapot geweest.” We zouden het haast vergeten, maar je gaat wel je debuut maken op de Spelen. Met de 3000 meter en de ploegenachtervolging heb je twee goede kansen op tenminste een medaille, wellicht goud. “Klopt, maar dit is niet hoe ik de Spelen voor me had gezien. Ik wilde de 1500 meter rijden. Ik had een andere olympische droom. Maar goed, Kjeld plaatste zich vier jaar geleden niet voor de 1000 meter, maar won wel olympisch goud op de 1500 meter. Ik ga er nu alles aan doen om die drie kilometer te winnen en ik heb gelukkig nog de ploegenachtervolging. Ik ga er alles uithalen in Milaan. En ik ga daar goud winnen.” En na de Spelen staat ook nog het WK allround in Heerenveen op het programma van 5 tot en met 8 maart waar je jouw wereldtitel kan prolongeren. Kansen genoeg om er toch nog een mooi jaar van te maken. “Klopt... Mijn hart is gebroken en het zal nog wel even tijd nodig hebben voordat het geheeld is. Misschien gebeurt dat pas als de 1500 meter in Milaan is geweest.” “Toen ik zo oud was als Joy was ik zelfs bang om het erover te hebben. Als ik mijn ouders hoorde praten dat ze al tickets of een hotel hadden geboekt, voelde ik de spanning al omhoogkomen. Het beklemde me zelfs een beetje. Alsof het moést gebeuren.” Kjeld Nuis in De Telegraaf op 6 september 2025. “Natuurlijk hebben we het thuis over de Spelen, tegelijkertijd probeer ik het niet te groot te maken in mijn hoofd.” Kjeld wist zich in 2010 en 2014 niet te plaatsen voor de Spelen, jou overkwam hetzelfde vier jaar geleden. “Kjeld was in 2014 Nederlands kampioen op de 1000 meter geworden en tweede op de 1500 meter. Hij was een van de favorieten voor een olympisch ticket, maar kwalificeerde zich niet en was daar goed ziek van. In die positie zat ik vier jaar geleden niet. Ik deed mee aan het Olympisch Kwalificatietoernooi, maar was niet een van de favorieten. Natuurlijk was het een teleurstelling dat ik niet naar de Spelen mocht, maar ik had er ook geen rekening mee gehouden. Het was meer een leuke bijkomstigheid geweest als het wel was gelukt.” 'Ik gunde het Kjeld vier jaar geleden heel erg dat hij wel naar de Spelen ging. Ik heb hem naar Schiphol gebracht, hem uitgezwaaid. Ik zag iedereen vertrekken, dat was best confronterend.' Kjeld werd voor de derde keer olympisch kampioen en voor de tweede keer op de 1500 meter. Hoe maakte jij de Spelen in Beijing mee?“Ik gunde het Kjeld heel erg dat hij wel ging en het was fantastisch dat hij won. Ik heb hem naar Schiphol gebracht, hem uitgezwaaid. Iedereen zag ik vertrekken, dat was best confronterend. Daarna ben ik met mijn ouders naar Gran Canaria gegaan, heb daar veel gefietst met mijn vader en mijn moeder zorgde voor het eten. Naar de wedstrijden heb ik op tv gekeken, maar vond het heel fijn dat ik die week met mijn ouders was en zij er voor mij waren.” Is het fijn om met iemand samen te leven die weet welke druk er bij de Spelen komt kijken? “Kjeld heeft heel veel verstand van schaatsen, ziet het meteen als ik iets kan verbeteren. Voor wat betreft het omgaan met druk: ik heb het idee dat ik daar mentaal iets sterker in ben dan hij. Kjeld is heel uitbundig, schiet sneller in de stress. Ik blijf juist vaker rustig, ben wat vlakker in mijn emoties. Daarin vullen wij elkaar goed aan en dat maakt ons ook zo’n goed stel. Ik heb voor het mentale stuk ook mensen in de ploeg waar ik mee kan praten.” Je hebt de voorgaande twee seizoen liefst zes wereldtitels bij de WK afstanden gewonnen en werd wereldkampioen allround. “Het is hard gegaan, ja. Daar ben ik trots op. Toen ik in 2022 bij Team IKO-X2O tekende, hebben we een route naar de Spelen uitgestippeld. Maar dat ik zo snel begon met winnen, stond niet op het lijstje.” Helden Magazine nummer 80 Het eerste deel van het verhaal over Joy Beune komt uit Helden Magazine nummer 80. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Benieuwd naar de nieuwsbrief? Schrijf je hier in. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Femke Kok is topfavoriet voor olympisch goud op de 500 meter. Ze werd drie keer op rij wereldkampioen en verbeterde dit jaar het wereldrecord op de kortste afstand. Ook op de 1000 en 1500 meter heeft ze haar zinnen gezet in Milaan. In Helden Magazine nummer 80 neemt de sprintster van Reggeborgh ons in aanloop naar de Spelen en de WK sprint (5-8 maart in Heerenveen) mee in haar slipstream. Femke Kok [caption id="attachment_22047" align="aligncenter" width="683"] Femke Kok[/caption] “Het is amper te bevatten dat ik al drie jaar op rij de wereldtitel op de 500 meter heb gewonnen, dat ik de laatste tijd elke wedstrijd win waarin ik van start ga. En dan is er ook nog het wereldrecord van 36,09 dat ik in november reed in Salt Lake City. Jarenlang heb ik de wereldrecordrace van Sang-hwa Lee uit 2013 bestudeerd, ik heb hem op mijn telefoon staan en er zo vaak naar gekeken. Telkens dacht ik: hoe dan? Die race was voor mij lesmateriaal. Die tijd van 36,36 seconden leek een ongrijpbaar record. En nu ben ik de snelste schaatsster ter wereld. Bizar. Bij de junioren ging het al heel goed. Ik won tal van wereldtitels; niet alleen op de 500 en 1000 meter, ik werd ook twee keer wereldkampioen allround, in 2019 en 2020. In datzelfde jaar maakte ik de overstap naar Team Reggeborgh en ging ik me echt toeleggen op het sprinten. In 2021, tijdens mijn eerste seizoen bij de senioren, won ik de eerste vier wereldbekerwedstrijden op de 500 meter waaraan ik meedeed en later ook het wereldbekerklassement op die afstand. En ik veroverde zilver op de 500 meter bij de WK afstanden. Ik had echt een vliegende start. Toen ik bij Reggeborgh kwam, was de 500 meter nog het jachtterrein van vooral de Aziatische schaatssters. ‘Wij Nederlanders hebben niet de ideale bouw voor het sprinten, die kleine, explosieve Aziatische schaatssters zijn daar veel beter in,’ was toen de heersende gedachte. Ik heb vanaf het eerste moment als een mooie uitdaging gezien om daar verandering in te brengen. Maar de kunst van het sprinten kon ik niet echt van iemand afkijken in Nederland. De Japanners en Koreanen hadden elkaar, konden zich aan elkaar optrekken en van elkaar leren. Ik moest samen met mijn coaches op veel vlakken zelf het wiel uitvinden. De ene keer kwam mijn trainer Gerard van Velde met iets, de andere keer mijn andere trainer Dennis van der Gun. Gerard is natuurlijk zelf een geweldige sprinter geweest en Dennis heeft jarenlang met de Japanse sprinters gewerkt; allebei hebben ze er heel veel verstand van. Die ontdekkingsreis was zo mooi. Ik was in 2023 de eerste Nederlandse vrouw met een wereldtitel op de 500 meter. Zo cool. Na die titel zadelde ik mezelf eigenlijk alleen maar met meer druk op. Ik wilde koste wat het kost de beste blijven. Met Gerard en Dennis ben ik daarna keihard aan de slag gegaan om mijn basisniveau omhoog te krijgen. Het doel was dat ik zoveel snelheid zou ontwikkelen dat ik zelfs in een mindere race nog op het podium zou eindigen. [caption id="attachment_22048" align="aligncenter" width="1024"] Femke Kok[/caption] Vorig jaar won ik alle 500 meters die ik reed. Zelfs die bij de WK in Hamar, terwijl ik tijdens de training, twee dagen eerder, heel hard ten val kwam. Mijn hele lichaam was beurs, ik kon bij de start amper naar voren kijken omdat m’n nek en schouders zo’n klap te verduren hadden gehad. Tijdens de race schoot bij elke slag door m’n hoofd: dit is niet hoe het hoort. Wat ik deed, was niet glijden, maar werken. Toen ik desondanks de wereldtitel wist te heroveren, gaf dat heel veel vertrouwen.” Helden Magazine nummer 80 Het eerste deel van het interview met Femke Kok komt uit Helden Magazine nummer 80. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Benieuwd naar de nieuwsbrief? Schrijf je hier in. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Op de 500 meter staat er al een paar jaar geen maat meer op Femke Kok. Dit jaar pakte ze in Hamar voor de derde keer op rij de wereldtitel. En in Salt Lake City verbeterde ze het wereldrecord op ‘haar’ afstand. En dan te bedenken dat bij haar in aanloop naar vorig seizoen het cmv-virus werd geconstateerd. Door het virus, dat Pfeifferachtige klachten veroorzaakt, mocht ze een tijdje niet schaatsen. Ze schoot in de stress, vreesde dat wellicht het hele pre-olympische seizoen in het water zou vallen. En wat zou de impact zijn op de Spelen in Milaan als ze niet snel terug kon keren op het ijs? In januari keerde ze terug op het ijs. En daarna deed ze wat ze al tijden doet op de 500 meter: winnen. Sterker, ze won alle 500 meter die ze reed afgelopen seizoen. Vlak voor het begin van de WK afstanden in Hamar, kwam ze hard ten val tijdens de training. Zo hard dat ze amper haar hoofd omhoog kon doen bij de start. Alles deed haar zeer. Maar toch won ze ook in Noorwegen weer ‘gewoon’. Een hattrick aan wereldtitels heeft ze nu in bezit. En ook het wereldrecord nam ze over van haar grote voorbeeld Sang-hwa Lee. Femke terugkijkend: “Het is amper te bevatten dat ik al drie jaar op rij de wereldtitel op de 500 meter heb gewonnen, dat ik de laatste tijd elke wedstrijd win waar ik van start ga. En dan is er ook nog het wereldrecord van 36,09 dat ik in november reed in Salt Lake City. Jarenlang heb ik de wereldrecordrace van Sang-hwa Lee uit 2013 bestudeerd, ik heb hem op mijn telefoon staan en er zo vaak naar gekeken. Telkens dacht ik: hoe dan? Die race was voor mij lesmateriaal. Die tijd van 36,36 seconden leek een ongrijpbaar record. En nu ben ik de snelste schaatsster ter wereld. Bizar.” Ze zal in Milaan als topfavoriet van start gaan op de 500 meter. En ook op de 1000 meter is ze medaillekandidaat.

Een valse start. Het hart van Jenning de Boo klopte in zijn keel op 14 maart dit jaar bij de WK afstanden in Hamar. Hij wist: als ik Jordan Stolz wil kloppen, moet alles perfect gaan. Een valse start kon hij niet gebruiken. Hij had Stolz al te pakken gehad, maar wilde dat natuurlijk nog een keer doen bij de belangrijkste wedstrijd van het seizoen. Hij deed hij. Hij reed ondanks dat hij toch niet helemaal vrijuit kon starten naar een tijd van 34,24 en dat was sneller dan de 34,38 van Stolz. Goud. Na Jan Smeekens in 2017 was Jenning de Boo, die pas in 2023 het shorttracken verruilde voor het langebaanschaatsen, de tweede Nederlands wereldkampioen op de kortste afstand. De 21-jarige sprinter van Team Reggeborgh terugkijkend: “Iedereen kijkt natuurlijk vooral naar de 500 meter in Hamar, maar de wedstrijd waar ik afgelopen seizoen het meest trots op was, was de 500 meter bij de wereldbekerwedstrijd in Calgary. Iedereen had het al een tijdje over het moment waarop ik de magische grens van de 34 seconden zou doorbreken. Ik reed daar 33,87. Ik voelde best veel druk dat iedereen verwachtte dat ik een 33’er zou rijden. Zo van: Jenning de Boo gaat het wel even doen. Dat ik het deed op het moment dat het kon en moest, dat maakte me heel trots. Jordan Stolz was nog tweehonderdste sneller, ik won dus niet eens, maar wat geluksgevoel betreft, was ik net zo blij met die 33’er als met de wereldtitel.” En dan terugdenkend aan de WK afstanden in Hamar: “Ik had hem daarvoor ook al verslagen bij de wereldbekerwedstrijd in Heerenveen, maar toen was hij ziek. Het was mijn eerste wereldbekerzege, ik was blij, maar ook een beetje gereserveerd. Het voelde toch een beetje als een halve overwinning. Dat het in Hamar ook lukte, heeft me heel veel vertrouwen gegeven.” Bij de WK afstanden pakte Jenning ook nog zilver op de 1000 meter, opnieuw voor Stolz, maar achter Joep Wennemars. En begin dit seizoen deed hij opnieuw van zich spreken. Eerst dook hij als eerste schaatser ooit onder de 34 seconden in Thialf (33,98). Daarna verbrak hij in Salt Lake City bijna het wereldrecord op de 500 meter. Hij reed 33,63 en was slechts tweehonderdste langzamer dan Pavel Koelizjnikov in 2019. Zijn volgende doel? De olympische titel in Milaan.

Joep Wennemars pakte in maart 2025 de wereldtitel op de 1000 meter en trad definitief uit de schaduw van zijn vader. “De mooiste dag uit mijn schaatscarrière,” zei Joep in Helden. “Tot nu toen dan, hè.” Joep kwam van ver. In september 2024 werd hij nog geopereerd aan een scheur in zijn meniscus. “Ik had het hele seizoen te veel problemen gehad om zelfs maar bezig te zijn met het winnen van de wereldtitel op de 1000 meter. Ik was al blij dat ik bij de NK voor het eerst dat seizoen een goede race had gereden, waardoor ik überhaupt naar Hamar mocht. Ik was eigenlijk al bezig met doelen die voorbij dat WK lagen. Het ging het hele seizoen niet als ik had gehoopt, maar ik wist dat als ik mijn niveau kon laten zien, ze toch rekening met me moesten houden. In Hamar voelde ik: shit hé, ik voel voor het eerst in maanden dat ik echt klaar om een goede wedstrijd te rijden. Ik vertelde niemand wat ik voelde, hield dat echt voor mezelf.” Joep slaagde erin om op het moment suprême een uitstekende rit te schaatsen. Zijn vriendin Suzanne Schulting - drievoudig olympisch kampioen shorttrack, tegenwoordig uitkomend op de langebaan - keek zenuwachtig toe vanaf de tribune. “Ik ben in tijden niet zo blij en emotioneel geweest door een overwinning,” zei ze in Helden. Joep en Suzanne schitteren op de cover van het eindejaarsnummer in Helden, waarin ze terugblikken op een bewogen periode en voor het eerst vertellen over hun overgeslagen vonk. Held van het Jaar 2025 2025 was een jaar vol nieuwe Helden, emotionele afscheidsmomenten en indrukwekkende verhalen van doorzetters die opstonden. De afgelopen elf maanden hebben Julie vol enthousiasme telkens weer jullie Held van de Maand gekozen: Angel Daleman, Jenning de Boo, Kimberley Bos, Virgil van Dijk, Daphne van Domselaar, Kees Smit, Thymen Arensman, Zoë Sedney, Jessica Schilder, Hetty van de Wouw en Femke Kok. Maar… we doen er nog een schepje bovenop! We hebben de lijst aangevuld met vijf wildcards: toppers die volgens ons absoluut niet mogen ontbreken: Mathieu van der Poel, Joy Beune, Joep Wennemars, Harrie Lavreysen en Femke Bol. Stem nu op jouw Held van het Jaar.

Handbalster Dione Housheer is 26 en heeft nu al bereikt waar ze als jong meisje van droomde. Ze werd wereldkampioen met het Nederlands team in 2019 en won afgelopen seizoen de Champions League met haar Hongaarse club Györ. Hoog tijd om een van de nieuwe boegbeelden van Oranje beter te leren kennen in aanloop naar het WK handbal in Duitsland en Nederland (27 november - 14 december). Mijn looks “Ik ben kleurrijk. Dat komt door mijn rode haar, maar ook door mijn persoonlijkheid. Ik ben vrolijk en energiek, draag graag kleur. Je ziet wel iemand staan als je naar me kijkt. Ik was iets meer een buitenbeentje qua uiterlijk en viel daarom op. Vroeger op school trok ik aandacht vanwege mijn haar. En mijn huid is ook wat witter dan gemiddeld. Ik werd niet gepest, maar er werd wel over me gesproken en geregeld ‘ginger’, ‘vuurtoren’ of iets anders in die strekking naar me geroepen. Soms dacht ik: het was rustiger geweest als ik gewoon blond of donker haar had gehad. Toch raakten die opmerkingen me niet echt, ik was vroeger al mondig en riep altijd wel wat terug. En ik heb ook geregeld complimenten gekregen, hoor. Mensen zeiden ook: ‘Wat heb jij mooi haar, had ik dat maar.’ Mijn rode haar ervaar ik meer als positief dan negatief, ik zou niet anders willen.” Lachend: “Een voordeel is dat mijn oma mij altijd meteen herkende op tv, omdat ik als enige rood haar heb in het team. Ik ben trots op mijn lichaam en wat het aankan. Wij krijgen enorme klappen in het veld. Ik draag een knielap omdat ik vaak op mijn knie val, en twee enkelbraces, omdat ik beide enkelbanden vroeger heb afgescheurd. En ik moet extra aandacht aan mijn schouder besteden. Mijn hele linkerarm krijgt veel te verduren, ik haal er zoveel kracht uit bij een worp. Ik ben net 26, maar ik merk inmiddels wel dat het fysiek zwaarder wordt. Ik speel al een aantal jaren in de Champions League en het speelschema is intens. Vakantie of überhaupt een dag vrij hebben wij nauwelijks. Voorheen dacht ik: we hebben getraind, ik ben nu klaar. Tegenwoordig denk ik: na de training begint het pas, het is zaak zo snel mogelijk te herstellen door mid- del van goede fysiotherapie, massages en goede voeding. Dat onderschatten buitenstaanders weleens. Die denken: je handbalt een paar uur per dag, dat is het. Maar wat er allemaal bij komt kij- ken, is best veel.” Helden Magazine nummer 79 Het eerste deel van het verhaal over Dione Housheer komt uit Helden Magazine nummer 79. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Patrick Roest (29) was jarenlang de Nederlandse troef op de lange afstanden. Vorig jaar ging het mis. Ineens kwam de schaatser van Team Reggeborgh niet meer vooruit. In aanloop naar de Winterspelen in Milaan zoekt hij naar zijn ‘oude vorm’. Olympisch goud, de enige prijs die hij nog niet won, zit nog niet in zijn hoofd. Eerst wil hij dat oude gevoel en niveau terugvinden, verteld Roest in Helden Magazine nummer 79. Patrick Roest Vraag hem wat hij voelt als hij lekker zijn rondjes kan schaatsen en met een glinstering in zijn ogen antwoordt hij: “Vrijheid. Als het lekker gaat, dan hoef ik niet na te denken. Dan gaat schaatsen bijna als vanzelf. Dat geeft zo’n kick.” Patrick Roest is even stil, de glimlach verdwijnt en een diepe zucht volgt. “Maar als je dat gevoel ineens kwijt bent, zoals me vorig seizoen gebeurde, dan ga je juist heel erg nadenken. Ik miste dat oude gevoel vreselijk, was ernaar op zoek en kon het maar niet vinden. Wat ik ook deed.” Patrick heeft een stoppelbaard van een paar dagen, draagt zijn witte lange kousen over zijn Team Reggeborgh-trainingsbroek. Jarenlang was hij Nederlands troef op de middellange en lange afstand én de motor van het Nederlandse team op de ploegenachtervolging. Hij veroverde onder andere drie wereldtitels allround, vier keer goud bij de WK afstanden en zeven Europese titels, waarvan twee allround. Bij de Spelen van 2018 won hij zilver op de 1500 meter en brons op de ploegenachtervolging, bij de Spelen van 2022 was het zilver op de 5000 en 10.000 meter. [caption id="attachment_21802" align="aligncenter" width="1333"] Patrick Roest[/caption] Van het ene op het andere moment veranderde Patrick een jaar geleden in een vermoeide en gekooide tijger. In zijn ‘tweede huis’ Thialf gaat hij terug in de tijd. Patrick had keihard getraind in de zomer van 2024, hoopte weer een beetje beter te zijn geworden. Zo was het altijd gegaan. Maar tijdens testen en trainingswedstrijdjes bleek hij juist minder goed dan in de aanloop naar andere seizoenen. “Ik was steeds moe en lusteloos, moest mezelf ’s ochtends echt uit bed slepen en mezelf echt aanmoedigen om op de fiets te stappen voor de fietstraining. Ik dacht toen nog: mijn vorm komt vast wel als de wedstrijden beginnen.” De eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen was de drie kilometer bij de NK Clubs namens STV Lekstreek. Drie jaar op rij was hij de beste geweest, maar in oktober 2024 was Marcel Bosker sneller. “Ik kreeg de bevestiging waar ik al voor vreesde: het zat niet goed. Een rondje schaatsen leek veel meer energie te kosten dan normaal.” Helden Magazine nummer 79 Het eerste deel van het interview met Patrick Roest komt uit Helden Magazine nummer 79. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Joep Wennemars (23) pakte in maart 2025 de wereldtitel op de 1000 meter en trad definitief uit de schaduw van zijn vader. Drievoudig olympisch kampioene Suzanne Schulting (28) begon aan een nieuw hoofdstuk, maakte de switch van shorttrack naar langebaanschaatsen én werd meteen wereldkampioen op de teamsprint. Bovendien sloeg de vonk over tussen de ploeggenoten bij Team Essent. Ze kijken voor het eerst samen terug op een bewogen periode. “De mooiste dag uit mijn schaatscarrière,” zegt Joep Wennemars als hij terugdenkt aan 15 maart 2025, de dag waarop hij in Hamar goud won op de 1000 meter bij de WK afstanden. “Tot nu toe dan, hè,” haast hij erbij te zeggen. Hij reed een baanrecord in Noorwegen, moest daarna nog lang wachten, maar zag dat zijn concurrenten zich een voor een stukbeten op zijn tijd van 1.08,05. Toen de laatste rit was geweest stond zijn naam nog steeds bovenaan, gevolgd door die van Jenning de Boo en Jordan Stolz. Een explosie van geluk volgde, het ongeloof was van zijn gezicht te scheppen. “Ik had het hele seizoen te veel problemen gehad om zelfs maar bezig te zijn met het winnen van de wereldtitel op de 1000 meter. Ik was al blij dat ik bij de NK voor het eerst dat seizoen een goede race had gereden, waardoor ik überhaupt naar Hamar mocht. Eigenlijk was ik al bezig met doelen die voorbij dat WK lagen. Het ging het hele seizoen niet als ik had gehoopt, maar ik wist dat als ik mijn niveau kon laten zien, ze toch rekening met me moesten houden. In Hamar voelde ik: shit hé, ik voel voor het eerst in maanden dat ik echt klaar om een goede wedstrijd te rijden. Ik vertelde niemand wat ik voelde, hield dat echt voor mezelf.” Joep slaagde erin om op het moment suprême een uitstekende rit te schaatsen. “Meteen na afloop zei ik tegen mezelf: op deze race valt weinig aan te merken. Maar wat mijn tijd - weliswaar een baanrecord - waard was, wist ik niet. Aan de wereldtitel dacht ik geen moment. Ik was blij en opgelucht dat ik had laten zien: hé, ik ben er nog! Ik kon sowieso met opgeheven hoofd naar huis.” Suzanne Schulting zag de race van haar vriend vanaf de tribune, zat naast vader Erben en moeder Renate Wennemars en vrienden van Joep. Als er iemand weet wat winnen is, dan is het Suzanne, maar ze wist niet waar ze het zoeken moest. “Ik was megazenuwachtig. Vreselijk. Het was veel erger dan wanneer ik zelf voor een belangrijke race op het ijs stond. Dan heb je het zelf onder controle en nu moest ik toekijken en maar hopen dat het goed zou gaan. Dat ik zo zenuwachtig was, kwam ook doordat ik wist dat Joep in goeden doen was. Ik had heel sterk het gevoel van: het zou vandaag zomaar allemaal op z’n plek kunnen vallen.” Ze kijkt naar Joep en zegt: “Ik heb niet tegen jou gezegd dat dat door m’n hoofd spookte, maar voelde echt aan alles: er kan iets bijzonders gebeuren.” Joep: “Vanaf het middenterrein zag ik jongens die normaal gesproken altijd bij mij in de buurt zitten ineens een seconde of meer langzamer rijden dan ik. Toen realiseerde ik me: ik heb echt een heel goede tijd neergezet.” Suzanne: “We zagen dat jij vanaf het middenterrein de tribunes af aan het speuren was, maar je kon ons niet vinden. Ondertussen werden wij steeds enthousiaster toen de een na de ander niet aan jouw tijd kwam.” Joep: “Toen ze ook in de laatste rit niet aan mijn tijd kwamen, was mijn eerste gedachte: holy fuck! Het kwam doordat ik het hele seizoen zo had geworsteld zo onverwachts. Echt onwerkelijk.” Suzanne: “Ik had nooit verwacht dat ik voor iemand anders zo zenuwachtig, blij en emotioneel kon zijn. Jouw moeder zei tegen me na de laatste rit: ‘Ga gewoon naar hem toe!’ Ik heb een lange sprint van de tribune naar het middenterrein getrokken.” Suzanne sprong Joep om zijn nek. Joep: “Zoveel dingen kwamen ineens bij elkaar. Toen ik jou zag, dacht ik: fuck it, nu mag even alles.” Helden Magazine nummer 79 Het eerste deel van het verhaal over Suzanne Schulting en Joep Wennemars komt uit Helden Magazine nummer 79. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Nika Daalderop (23) is een van de boegbeelden van het Nederlandse vrouwenvolleybal. We duiken drie jaar terug in de tijd. We legden Nika in aanloop naar het WK 2022 zeven stellingen voor.  Ik wil ook buiten het volleybalveld het nieuwe gezicht worden van mijn sport “Als het gebeurt, vind ik het prima, hoor, maar het is niet per se mijn ambitie om het gezicht van het volleybal te worden. Ik ben iemand die de kat uit de boom kijkt, hoef niet in de schijnwerpers te staan. Ik ben me er natuurlijk van bewust dat het er in deze tijd met sociale media een beetje bij hoort dat topsporters meer van zichzelf laten zien dan alleen het sportieve, maar ik ben niet heel bewust bezig met mijn imago. Sinds kort ben ik wat actiever op social media, deels ook op aandringen van mijn omgeving, omdat ze weten dat ik er veel meer uit zou kunnen halen. Ik kijk gewoon of ik het leuk vind en verdien er ook nog een beetje geld mee af en toe. Zitten mensen erop te wachten dat ik meer van mezelf laat zien dan volleyballen? Denk ik eigenlijk ook nooit zo over na... Misschien komt dat ook doordat ik zelf nooit een groot voorbeeld, held of heldin heb gehad. Ik zie volleybal nog steeds als een uit de hand gelopen hobby, zie het zeker niet als mijn werk. Toen ik klein was heb ik ook nooit de ambitie gehad om volleybalster te worden, ik vond het altijd gewoon heel leuk om te doen en ben er eigenlijk gewoon ingerold.” Ik snap heel goed dat Lonneke Sloetjes en ook een tijdje Celeste Plak genoeg hadden van volleyballen “Er zijn gesprekken tussen spelers en coaches met de internationale volleybalbond geweest om iets te doen aan de overvolle agenda. Uit steeds meer hoeken komen de signalen dat het echt te veel is. De resultaten van die gesprekken zien we nog niet echt. In de Nations League speelden we nu twaalf wedstrijden in korte tijd over de hele wereld en vorig jaar waren dat er vijftien... Je ziet nu steeds meer speelsters een sabbatical nemen, en ook op steeds jongere leeftijd. Celeste heeft een sabbatical genomen om zich weer op te laden. Lonneke besloot na eerst een pauze te hebben genomen helemaal met volleybal te stoppen. Dat is toch zorgelijk? Dat moet toch het signaal zijn dat er snel wat moet gebeuren? Ik kan die meiden die een pauze inlassen heel goed begrijpen, omdat het mentaal en fysiek zo zwaar is wat wij doen. We spelen week in week uit bij onze club en daarnaast, in de periode dat we eigenlijk op krachten zouden moeten komen, spelen we voor het nationaal team. De spelers die club en nationaal team combineren, hebben daardoor hooguit twee weken vakantie per jaar. Er is dus geen tijd om tot rust te komen, zowel mentaal als fysiek. Ik snap heel goed dat dat ritme je na een paar jaar opbreekt. 'Je ziet nu steeds meer speelsters een sabbatical nemen, en ook op steeds jongere leeftijd. Dat is toch zorgelijk?' Ik had al een tijdje last van een slijmbeursontsteking in mijn heup. Bij de club denken ze aan de korte termijn. Vaak sta je één of twee seizoenen onder contract en in die periode moet je presteren. Daar krijg je veel sneller te horen: ‘Speel maar even door een pijntje heen.’ Bij het nationaal team wordt er beter op ons gelet, daar wordt juist wel naar de langere termijn gekeken, krijgen we eerder rust voorgeschreven. Ik heb in aanloop naar het WK ook de Nations League gemist om voor het WK van die slijmbeursontsteking af te komen. En dan zijn er nog de hoge verwachtingen waar je altijd mee te maken hebt. Je voelt die druk. Ik heb de afgelopen jaren in Italië gespeeld, bij Firenze en Novara. Bijna bij elke training kwamen de bazen van de club kijken: de president, sponsors. Zelfs tijdens trainingen voelde ik die ogen die op me gericht waren. Daardoor ga je ook heel veel van jezelf eisen. Het is niet gek dat je daar een keer aan onderdoor gaat. Bij sommige teams heb je ook een mental coach. Ik heb die mentale hulp nog niet nodig gehad, maar dat kan altijd nog veranderen. Ik ga na het WK naar VakifBank, al jaren een van de beste clubs ter wereld. Lonneke heeft daar ook vier jaar gespeeld, tot en met 2019. Ze heeft mij gezegd dat het de mooiste en de zwaarste jaren van haar loopbaan zijn geweest. Ik heb nooit gemerkt dat het zo pittig voor haar was, dat heeft ze goed kunnen maskeren. Pas op het einde, tijdens het olympisch kwalificatietoernooi voor Tokio, merkte ik dat ze anders in het veld stond dan ik gewend was van haar. Ik kan ook een stresskip zijn, hoor. Vooral als ik, zoals nu, naar een nieuwe club ga. Ik heb altijd even tijd nodig, moet iedereen eerst wat beter leren kennen voordat ik me op de training losser kan gedragen. Ik heb Lonneke veel gesproken toen ik de keuze had om naar VakifBank te gaan. Ze zei tegen mij: ‘Niek, als ik het heb overleefd, dan kun jij dat zeker.’ Dat stelde me gerust.” In 2028 doe ik als beachvolleybalster mee aan de Spelen Lachend: “Een paar jaar geleden had ik hier ‘ja’ op gezegd. Ik heb het beachvolleybal lang gecombineerd met spelen in de zaal. Ik vond beachvolleyballen heel leuk. Met Joy Stubbe had ik al prijzen gewonnen, we werden twee jaar op rij Euro- pees kampioen onder de twintig jaar en werden Nederlands kampioen. Giovanni Guidetti, die toen bondscoach van de Nederlandse zaalploeg was, heeft gesprekken met me gevoerd in 2015. Hij wilde heel graag dat ik voor de zaal koos. Dat zo’n topcoach me vertelde dat ik het kon gaan maken in de zaal hielp natuurlijk wel. Ik was destijds zeventien, net klaar met school en besloot voor een buitenlandse club te spelen in de zaal. Ik dacht: ik probeer het gewoon een jaar. Als het niet bevalt, kan ik altijd weer terug naar het strand. Ik ben tevreden met de keuze die ik heb gemaakt. Uitein- delijk heb je in de zaal meer zekerheid, ook financieel. Neemt niet weg dat het beachvolleybal blijft trekken. Als ik stop in de zaal, denk ik dat ik weer ga beachvol- leyballen. Wanneer en op welk niveau dat is, weet ik niet. De hele sfeer om het beachvolleybal heen vind ik zo leuk. Je hebt veel meer contact met andere speelsters, je bepaalt ook meer zelf. Het is allemaal wat vrijer, in de zaal heb je te maken met een streng regime.” Ik heb even getwijfeld of ik naar VakifBank zou gaan, want de trainer daar, Giovanni Guidetti, wilde ik eigenlijk nooit meer zien “Ik zat net bij de ploeg, was in tegenstelling tot veel meiden die al langere tijd met veel succes met hem hadden gewerkt niet in shock toen Guidetti besloot te vertrekken. Ik vond het natuurlijk jammer dat hij ineens bondscoach van Turkije werd, want ik had heel graag met hem samen willen werken. Het Nederlands team was zo succesvol onder hem op de grote toernooien, pakte bijna een medaille op de Spelen in Rio. Na zijn vertrek stuurde Guidetti me af en toe een berichtje. Hij hield me dus in de gaten. Als ik goed had gespeeld, kreeg ik soms een appje van hem. Guidetti is tactisch zo sterk. Ik heb van andere speelsters begrepen dat hij alles ziet en weet. Hij voelt ook goed aan als iemand niet lekker in zijn vel zit, dan gaat hij even met die speelsters in gesprek. Daarnaast kan hij je ookh elemaal met de grond gelijk maken als het niet gaat zoals hij wil, dat heb ik ook gehoord. Het is voorgekomen dat meiden huilend wegliepen van de training.” Lachend: “Misschien dat ik Lonneke toch nog even bel om informatie over Guidetti in te winnen. Toen ik Lon belde om te vertellen dat ik was benaderd, zei ze: ‘Ik zou het meteen doen. Je gaat daar pas echt leren wat het spelletje inhoudt. De staf, de hele organisatie; alles is daar zo goed geregeld. Je gaat daar zoveel bijleren.’ 'Ik kan ook een stresskip zijn hoor' VakifBank toonde trouwens al eerder interesse. Tijdens mijn eerste jaar in Italië, bij Firenze, was ik geblesseerd. Ik had een stressfractuur, kon niet spelen en had daardoor best wat gedoe met de club. Het liep zo hoog op dat ik bijna weg moest omdat ik niet fit was. Bij VakifBank waren ze net op zoek naar een passer/loper, waardoor er even sprake van was dat ik toen al naar Turkije zou gaan. Ik was net twintig en kreeg meteen buikpijn bij de gedachte. Het voelde nog niet goed om toen al voor zo’n grote club te kiezen, en dat ook nog eens halverwege het seizoen. Bovendien was ik ook nog niet fit. Ik kreeg daar veel te veel stress van. Veel andere speelsters hadden de kans misschien wel aangegrepen, zouden het als een kans hebben gezien die je wellicht maar één keer in je leven krijgt, maar ik ben blij dat ik destijds besloot niet naar VakifBank te gaan. Ik heb voor de weg van de geleidelijkheid gekozen; eerst Firenze, daarna een stap omhoog binnen Italië naar Novara en nu de stap naar Turkije. Toen VakifBank me een paar maanden geleden vroeg, wist ik diep vanbinnen meteen dat ik nu wel ‘ja’ zou zeggen. Het lastige was dat ze me tijdens het seizoen al vroegen. Daarnaast had ik al gesprekken gevoerd met Novara over een langer verblijf. Iedereen vertelde me dat ze zo graag wilden dat ik bleef. Ik vond het heel moeilijk om hen teleur te stellen. Novara hoorde ook dat VakifBank me wilde hebben. Er werd een deadline gesteld, beide ploegen wilden weten waar ze aan toe waren. Die deadline verliep na een Champions League- wedstrijd die we met 3-0 verloren. Het was onze slechtste wedstrijd van het seizoen. En daarna moest ik ook nog eens vertellen dat ik weg zou gaan. Vreselijk. Mijn zaakwaarnemer vertelde het de club. De coach heeft daarna een week nauwelijks tegen me gesproken. Uiteindelijk begon hij er grappen over te maken, had hij de klap verwerkt. Bij Novara konden ze ook wel begrijpen dat ik voor VakifBank koos. Het is ook de enige club waarvoor ik Novara in wilde ruilen. Ik ga na het WK naar Turkije, dus pas in oktober. Guidetti heb ik sinds mijn besluit even kort gezien en gesproken. Hij was toen druk met het Turkse team, waar hij dus ook nog steeds coach van is. Ik weet dat hij het fijn vindt om met Nederlanders te werken. In tegenstelling tot sommige speelsters uit andere landen gedragen Nederlandse volleybalsters zich niet als diva’s. Ik ga elke dag keihard mijn best doen en hoop dat het dan goedkomt. En hopelijk helpt mijn overstap het Nederlands team ook verder.” Geef mij maar Amsterdam, dat is mooier dan Turkije of Italië “Het leven in Italië is ook prima en over Istanboel heb ik ook goede verhalen gehoord, maar er gaat niets boven Amsterdam, dat is mijn thuis. Ik ben geboren en opgegroeid in De Baarsjes met mijn zus Sarah en mijn ouders wonen daar nog steeds. Ik spreek niet met een Amsterdams accent, maar voel me wel Amsterdamse. Ik heb af en toe wel een beetje last van heimwee. Het zijn niet alleen mijn vriendinnen en familie in Amsterdam die ik mis, maar soms ook gewoon de stad zelf. Voor mij is Amsterdam ook: lekker op de fiets overal heen kunnen, gezellig langs vriendinnen of familie gaan of afspreken op een van de terrasjes die op elke hoek van de straat te vinden zijn.” Helden Magazine 63 Het eerste gedeelte van het verhaal van Nika Daalderop komt voort uit Helden Magazine 63. We duiken in de slipstream van Max Verstappen. Sportief directeur Jan Lammers bespreekt zijn mooiste momenten op het circuit en Atze Kerkhof weet hoe het is om teamgenoot van Max te zijn. In deze editie lees je een uitgebreid interview met de vrouwen in het leven van Abdelhak Nouri. Voor het eerst vertellen zijn moeder, zussen, schoonzussen en tante hun aangrijpende verhaal. Daarnaast heeft ook Kira Toussaint een bewogen tijd achter de rug. De zwemster verbrak een gepland huwelijk en vertrok naar Amerika. Ook spraken we met Davy Klaassen die zich op maakt voor een nieuw seizoen bij Ajax én een WK. Marcus Pedersen en Noor Omrani delen naast hun liefde voor de bal ook een hoofdkussen. Zijn broers Jens en Melle van ’t Wout klaar om de shorttrack wereld te veroveren. Jordan Teze speelde zich vorig jaar definitief in de kijker, Koen Bouwman won twee etappes en het bergklassement in de Giro én Ronald de Boer blikt terug op de Champions League-finale van 1995. Verder is Riemer van der Velde oud-voorzitter van sc Heerenveen. Een gesprek over onder meer de ontwikkelingen van zijn club en Abe Lenstra. Timothy Beck haalde als estafetteloper de Zomerspelen en was vlaggendrager bij de Winterspelen in 2010 én Victoria Koblenko spreekt met judoka Michael Korrel over zijn kwetsbare kant in aanloop naar het WK. Wil je het hele nummer lezen? Bestel Helden Magazine 63 via onze webshop. Geen inspirerende sportverhalen missen van onze Nederlandse sporthelden? Kies het abonnement dat bij jou past en word abonnee.