Op Lorena Wiebes (27) staat al tijden geen maat. Ze is met afstand de snelste van het vrouwenpeloton. Daarnaast heeftft de renster van SD Worx-Protime haar vizier gericht op de baan. We spraken haar in het bijzijn van hond Gizmo over bedreigingen, Jan Smit, overwinningsgebaren en haar olympische missie. “Soms moet ik even uit die wielerbubbel stappen.” Gizmo Lorena Wiebes komt aan met haar Franse bulldog Gizmo aan de lijn bij Van der Valk Hotel Kasteel TerWorm in Heerlen. In de andere hand heeft ze hondensnoepjes. “Ik ben groot hondenfan. Thuis in Mijdrecht hebben we Benji en Bayka, twee Engelse staffords.” Van hen heeft ze ook allebei een tatoeage op haar lichaam. Een tattoo van Gizmo ontbreekt nog, maar hij heeft wel zijn eigen Instagram-account en heeft zelfs een privésponsor in hondenvoerfabrikant Happy Dog. “Ik zag Gizmo eind 2023 als puppy op Marktplaats. De mensen die hem aanboden, bleken een kilometer bij mij vandaan te wonen.” Gizmo wordt onrustig zodra Lorena meer dan een meter van hem vandaan is. “Soms is het ook wel zielig voor hem dat ik soms na een dag alweer weg moet. Hij is steeds bang dat ik weer wegga, vandaar dat hij zo aanhankelijk is. Door het wielrennen brengt hij heel veel tijd bij mijn ouders door. Zij nemen hem ook vaak mee naar de koers, als ik in Nederland of België moet fietsen.” De afstand tussen Mijdrecht, gelegen tussen Amsterdam en Utrecht, en Simpelveld, het plaatsje onderin Limburg waar Lorena woont, bedraagt ruim 180 kilometer. “Ik heb het geluk dat mijn moeder Gizmo meestal op komt halen als ik weer weg moet. Hij heeft het bij mijn ouders inmiddels zo naar zijn zin dat ik hem af en toe niet eens meer mee naar huis krijg als ik hem op kom halen.” Gizmo vraagt constant haar aandacht als ze thuis in Simpelveld is. “Fijn dat er thuis iemand op me wacht. Maar het is niet zo dat ik eenzaam ben, hoor. Ik heb een hectisch leven, ben vaak met de ploeg op stap, heb voortdurend mensen om mij heen. En er is ook gerust nog ruimte voor iemand in mijn leven, maar daar ben ik op dit moment niet actief naar op zoek. Ik vind het juist lekker om af en toe met Gizmo te zijn en verder niemand om me heen te hebben. Soms moet ik even uit die wielerbubbel stappen. Eerder, toen ik nog bij mijn ouders woonde, ging ik geregeld kickboksen om m’n zinnen te verzetten. Ik vind het nu lekker om thuis de barista uit te hangen. Vorig jaar heb ik na mijn overwinning in Milaan-San Remo mezelf een mooie, goede koffiemachine cadeau gedaan.” Jan Smit Bij SD Worx-Protime zijn geregeld de nummers van zanger Jan Smit te horen. “Onze mecanicien is groot fan van Jan, net als mijn collega en goede vriendin Floortje Mackaij. Door hen ben ik ook fan geworden. Ik hield van huis uit ook altijd al van Nederlandstalige muziek. Mijn moeder draaide vaak nummers van Marco Borsato.” Liedjes van Jan Smit worden door Lorena en haar ploeggenoten gedraaid om in de winning mood te komen, maar dienen ook als inspiratiebron. “In de UAE Tour van 2024 hadden we met nog één rit te gaan alle etappes gewonnen. Onze CEO Erwin Janssen zei tegen mij: ‘Als jij de laatste rit ook wint en het gebaar maakt alsof je gitaar speelt als je over de streep komt, dan zorgen wij dat Jan Smit aan het eind van het jaar bij het teamfeest komt.’ Helaas bleef er één renster vooruit. Maar Erwin bracht me op een idee: ik ben daarna als overwinningsgebaa naar nummers van Jan gaan verwijzen.” Lorena speelde onder andere luchtgitaar toen ze winnend over de finishlijn kwam, verwijzend naar het liedje Mijn Gitaar. Ze spreidde haar armen alsof ze vleugels had om het nummer Vogelvrij uit te beelden na weer een gewonnen sprint. En ze vuurde een denkbeeldige pijl af, refererend aan de hit Cupido. “Het kwam ook bij Jan terecht dat ik zo mijn overwinningen vierde. Hij besloot mij te volgen op Instagram en af en toe stuurde hij ook een boodschap. Zo ook eind vorig jaar, toen ik vlak bij mijn huis op mijn gewone fiets door een onoplettende automobilist van mijn fiets werd gereden. De bestuurder reed door en ik heb nog aangifte gedaan.” Na de aanrijding had ze een stijve nek en rug, wat blauwe plekken en een opgezwollen knie. “Heel attent van Jan dat hij meteen een bericht stuurde om me sterkte te wensen.” Lorena en Jan hebben elkaar inmiddels ook ‘in het echt’ ontmoet. “We hadden in 2024 alsnog gevraagd of hij op het teamfeest kon komen, maar dat bleek tegelijk met het Gouden Televizier-Ring Gala te zijn dat hij presenteerde. We zijn daarna met de Nederlanders uit de staf en enkele rensters naar een concert van Jan geweest in Volendam. Voor het concert heb ik Jan ontmoet. En afgelopen jaar zijn we met een groepje naar zijn concert in Antwerpen geweest.” Er is wel een probleem, zegt Lorena lachend: “Ik ben wel een beetje door de nummers van Jan heen die ik uit kan beelden.” Peter Sagan Niet alleen Jan Smit, maar ook de twee jaar geleden gestopte Peter Sagan diende als inspiratiebron. De zevenvoudig winnaar van de groene trui in de Tour de France kwam ooit met de borst vooruit en de vuisten gebald over de streep. Een verwijzing naar De Hulk, de stripfiguur die groen en loeisterk werd als hij boos werd. Lorena deed, net als Sagan, afgelopen Tour na haar overwinning in Poitiers De Hulk na. Gezien haar gespierde bovenarmen, die goed zichtbaar zijn door haar mouwloze shirt, en het feit dat ze met de overwinningen die ze aaneenrijgt wordt gezien als ‘superheld’ van SD Worx-Protime, is dat te begrijpen. “Ik vond het bij een overwinning in de groene trui wel toepasselijk om De Hulk na te doen. Ik heb het Hulk-gebaar ook al in 2022 gemaakt, toen won ik net als afgelopen jaar ook in de groene trui in de Tour.” Terug naar Sagan. Hij was een voorbeeld voor de jonge Lorena. “Natuurlijk omdat hij een geweldige wielrenner was die veel won. Maar ook door zijn uitstraling. Sagan was echt een showman.” Sagan vierde zijn overwinningen vaak op unieke wijze. Zo verwees hij met zijn overwinningsgebaar ooit naar zijn zwangere vrouw, hij imiteerde op de fiets acteur Tom Hanks in de film Forrest Gump door zijn armen molenwiekend langs zijn lichaam te houden, alsof hij heel hard aan het rennen was. Ook deed hij Leonardo DiCaprio na in The Wolf of Wall Street, door overdreven kloppend op zijn borst over de meet te komen. ‘Waarom zou iemand die wint zich moeten beperken tot de handen in de lucht steken? Dat is alsof mijn vrouw me alleen zou toestaan haar op de wang te kussen,’ stelde Sagan ooit. Lorena kijkt naar haar felroze gelakte nagels. Ook daarmee valt ze op in het vrouwenpeloton. “Of ik een showvrouw ben? Weet ik niet. Maar ik vind het wel leuk om overwinningen op een bijzondere manier te vieren. Het is voor mij een manier om het allemaal wat speelser te maken. Wielrennen is ook gewoon leuk, plezier hebben.” Meer lezen? De ogen zijn altijd gericht op alleskunner Mathieu van der Poel, maar in het voorjaar, als onder andere de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix op het programma staan, is dat extra het geval. De wielerwereld kijkt tegelijkertijd reikhalzend uit naar de clash met die andere fietsende superster Tadej Pogacar. Vader Adrie van der Poel: “Matje heeft vorig seizoen al eens gezegd: ‘Als ik Tadej wil volgen, dan moet ik volgend jaar nog harder trainen.’” MvdP siert de cover van de nieuwe Helden. In de 81ste editie is er ook ruimschoots aandacht voor Johan Cruijff, die op 24 maart 2016 overleed. Zijn legacy leeft voort. We selecteerden, tien jaar na zijn dood, herinneringen van onder anderen Jordi Cruijff, Ronald Koeman, Frank Rijkaard, Marco van Basten en Peter Bosz aan de legendarische nummer 14. Bosz: “Die ontmoeting met Johan in Israël was misschien wel het meest bijzonder na de geboorte van m’n kinderen.” Ook columnisten Peter Heerschop, Debby Gerritsen en Sander Westerveld staan stil bij Cruijff en Barbara Barend wijdt haar voorwoord aan hem. Earnest Stewart, directeur voetbalzaken van PSV, maakt zich op voor zijn derde landstitel op rij. Een gesprek over zijn ambities, Peter Bosz, Noa Lang, Jerdy Schouten en Joey Veerman. Giovanni van Bronckhorst speelde voor de grootste clubs en met de beste spelers ter wereld. Ook als trainer was hij succesvol. We blikken aan de hand van foto’s terug op de carrière en het leven van de man die nu assistent van Arne Slot is bij Liverpool. “Ik heb nog altijd contact met Messi. Als ik voor mijn Foundation een getekend shirt nodig heb, krijg ik dat onmiddellijk opgestuurd.” Discuswerpster Jorinde van Klinken pakte vorig WK-zilver, maar aan die medaille ging een lange, moeilijke weg vooraf. Een gesprek over seksueel grensoverschrijdend gedrag, haar tijd in Amerika en haar ambities. Amsterdammer Quinten Post heeft het geschopt tot de NBA. Bij Golden State Warriors is hij ploeggenoot van onder anderen Stephen Curry. Een gesprek over zijn weg naar de top. “Dat waar mijn vader en ik alleen maar van konden dromen, is uitgekomen.” Kerstin Casparij is international en rechtsback van Manchester City. Ze is ook een voorvechtster voor LHBTI-rechten. “Waarom zou ik me niet uitspreken?” Andruw Jones is bondscoach van het Koninkrijksteam. We volgden Mister Curaçao – en zijn zoon Druw – tijdens de World Baseball Classic in Miami. Lando Norris onttroonde Max Verstappen als wereldkampioen Formule 1. De Britse coureur van McLaren is open over zijn twijfels en mentale problemen. “Soms zou ik wel wat meer van Max willen hebben.” Carlos Alcaraz is op zijn 22ste al een fenomeen en lijkt op weg alle records te breken. Ook op Roland Garros is hij de te kloppen man. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Jorinde van Klinken (26) won vorig jaar WK-zilver: een primeur voor een Nederlandse discuswerpster. Aan die medaille ging een lange en niet altijd makkelijke weg vooraf. Wij spraken met haar over sponsors, grensoverschrijdend gedrag, haar tijd in Amerika, haar veganistische dieet en haar ambities. Na twee vierde plaatsen op eerdere WK’s was het in september 2025 raak: zilver in Tokio. Jij bent de eerste Nederlandse vrouw ooit met een WK-medaille in het discuswerpen. Hoe groot was de ontlading? “Enorm. Vooral toen ik achteraf de statistieken hoorde. Iemand zei: ‘Je hebt in die finale drie voormalig wereldkampioenen verslagen.’ Nog steeds onwerkelijk. Ik keek altijd op tegen sporters die WK-medailles hadden gewonnen. Dat ik nu zelf in dat rijtje sta, is heel bijzonder.” Wat was het eerste wat je deed toen je wist dat je zilver had? “Mijn goede vriendin en Nederlandse collega Alida van Daalen een knuffel geven. We stonden allebei in de finale; dat was ook al uniek. Daarna ben ik naar mijn familie en coach gegaan.” Je wierp 67,50 meter. De Amerikaanse Valarie Allman kwam tot 69,48 en pakte na olympisch goud ook de wereldtitel. Had je het gevoel: ik had ook wereldkampioen kunnen worden? “Ja. Ik ging die finale in om te winnen. Achteraf was ik niet helemaal tevreden over mijn afstand en techniek. Ik voelde meteen: het had beter gekund.” Je eerste worp was meteen de verste. “Dat is vaak geen goed teken. Meestal kan ik in een goede wedstrijd nog opbouwen, steeds iets verder werpen. In Tokio lukte dat niet. Dat gaf ook het gevoel dat er meer in had gezeten.” In 2024 won je op het EK al zilver bij het discuswerpen én kogelstoten. Daardoor werd je gerekend tot medaillekandidaat op de Spelen in Parijs, maar die werden met een zevende plaats bij het discuswerpen niet wat je ervan had verwacht. Voelde de zilveren WK-medaille ook als revanche? “Niet zozeer, maar ik heb wel de lessen van Parijs meegenomen richting de WK. Ik had in de aanloop naar de Spelen het gevoel dat ik er helemaal klaar voor was om te schitteren en had in een Diamond League-wedstrijd nog 67,50 meter geworpen. Waar het misging, was dat we hadden afgesproken dat mijn Amerikaanse coach Brian Blutreich de begeleiding vlak voor de Spelen zou overnemen, terwijl ik de hele voorbereiding met mijn Nederlandse coach Hein Pieters had gedaan. Brian kwam twee weken voor de Spelen naar Europa en zag een aantal technische dingen die beter konden. Voor zijn gevoel kon ik met een paar aanpassingen richting de zeventig meter werpen. Technisch was het misschien niet perfect, maar ik wierp wel ver in de trainingen. Toch ben ik twee weken voor de Spelen mijn techniek gaan aanpassen, waardoor ik mijn timing volledig kwijtraakte. Ik raakte in paniek, voelde dat alles uit mijn handen viel. Verschrikkelijk. Ik heb mezelf bij elkaar geraapt en de knop om proberen te zetten. Ik was ervan overtuigd dat de goede worpen nog in me zaten. De kwalificatie ging nog goed: ruim over de 65 meter. De finale was een nachtmerrie. Ik realiseerde me dat we een grote fout hadden gemaakt. We hadden die aanpassingen pas na de Spelen moeten doen. De les was dat ik vlak voor grote toernooien niet meer van coach wissel en al helemaal geen technische aanpassingen meer doorvoer. In die zin hebben de mislukte Spelen mij geholpen naar WK-zilver.” Jessica Schilder werd in Tokio als eerste Nederlandse wereldkampioen kogelstoten. Trekken jullie als werpsters automatisch meer naar elkaar toe? “Absoluut. We leven hetzelfde leven. Op toernooien deel ik vaak een kamer met Alida. Tijdens wedstrijden zoeken Alida, Jessica en ik elkaar op. Jessica vertelde ook dat het haar tijdens wedstrijden rust geeft als Alida en ik erbij zijn. Ik vind het vooral veel gezelliger als zij erbij zijn.” Na de finale vertelde je dat je nog even Tokio in wilde. Hoe heb je het gevierd? Lachend: “Niet groots. Ik wilde naar een karaokebar, maar niemand wilde mee. Bovendien bleek Tokio ’s avonds na achten verrassend rustig. Het werd dus een heel sneu einde.” Heb je dat feest in Nederland ingehaald? “Eigenlijk nog niet. We hebben het met de werpsters er nog steeds over dat we het alsnog moeten vieren. Het is wat lastiger omdat Alida in Amerika woont en Jessica niet zo’n feestbeest is.” Erkenning Je was ook ‘hot topic’ door het interview dat je tijdens het WK gaf aan de NOS. Je vertelde: ‘Als ik eruit zou zien als een poppetje, had ik al een miljoenencontract.’ “Jeroen Stekelenburg van de NOS vroeg mij naar sponsoring en die video had veel impact; hij werd breed opgepikt. Ik kreeg heel veel reacties, ook negatieve. Ik kreeg te horen dat ik marketing niet begreep. Maar uiteindelijk heeft dat interview me vooral veel goeds gebracht.” Je sprak over uiterlijk in relatie tot sponsoring. “Dat speelt een enorme rol, terwijl prestaties leidend zouden moeten zijn. Merken kunnen een sporter ook ‘maken’; dat was mijn boodschap. In Amerika proberen ze sporters aan een merk te verbinden via hun verhaal of hoe ze in het leven staan. Mensen voelen dan een veel sterkere connectie met een sporter.” Meer lezen? De ogen zijn altijd gericht op alleskunner Mathieu van der Poel, maar in het voorjaar, als onder andere de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix op het programma staan, is dat extra het geval. De wielerwereld kijkt tegelijkertijd reikhalzend uit naar de clash met die andere fietsende superster Tadej Pogacar. Vader Adrie van der Poel: “Matje heeft vorig seizoen al eens gezegd: ‘Als ik Tadej wil volgen, dan moet ik volgend jaar nog harder trainen.’” MvdP siert de cover van de nieuwe Helden. In de 81ste editie is er ook ruimschoots aandacht voor Johan Cruijff, die op 24 maart 2016 overleed. Zijn legacy leeft voort. We selecteerden, tien jaar na zijn dood, herinneringen van onder anderen Jordi Cruijff, Ronald Koeman, Frank Rijkaard, Marco van Basten en Peter Bosz aan de legendarische nummer 14. Bosz: “Die ontmoeting met Johan in Israël was misschien wel het meest bijzonder na de geboorte van m’n kinderen.” Ook columnisten Peter Heerschop, Debby Gerritsen en Sander Westerveld staan stil bij Cruijff en Barbara Barend wijdt haar voorwoord aan hem. Earnest Stewart, directeur voetbalzaken van PSV, maakt zich op voor zijn derde landstitel op rij. Een gesprek over zijn ambities, Peter Bosz, Noa Lang, Jerdy Schouten en Joey Veerman. Op Lorena Wiebes staat geen maat. Overwinningen viert ze geregeld met verwijzingen naar liedjes van Jan Smit. De rapste vrouw van het peloton heeft ook haar zinnen gezet op de baan en olympisch goud. Maar online haat is er ook. “Heel makkelijk is het om vanachter een toetsenbord alles de wereld in te slingeren.” Giovanni van Bronckhorst speelde voor de grootste clubs en met de beste spelers ter wereld. Ook als trainer was hij succesvol. We blikken aan de hand van foto’s terug op de carrière en het leven van de man die nu assistent van Arne Slot is bij Liverpool. “Ik heb nog altijd contact met Messi. Als ik voor mijn Foundation een getekend shirt nodig heb, krijg ik dat onmiddellijk opgestuurd.” Amsterdammer Quinten Post heeft het geschopt tot de NBA. Bij Golden State Warriors is hij ploeggenoot van onder anderen Stephen Curry. Een gesprek over zijn weg naar de top. “Dat waar mijn vader en ik alleen maar van konden dromen, is uitgekomen.” Kerstin Casparij is international en rechtsback van Manchester City. Ze is ook een voorvechtster voor LHBTI-rechten. “Waarom zou ik me niet uitspreken?” Andruw Jones is bondscoach van het Koninkrijksteam. We volgden Mister Curaçao – en zijn zoon Druw – tijdens de World Baseball Classic in Miami. Lando Norris onttroonde Max Verstappen als wereldkampioen Formule 1. De Britse coureur van McLaren is open over zijn twijfels en mentale problemen. “Soms zou ik wel wat meer van Max willen hebben.” Carlos Alcaraz is op zijn 22ste al een fenomeen en lijkt op weg alle records te breken. Ook op Roland Garros is hij de te kloppen man. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Met het winnen van zijn achtste wereldtitel veldrijden schreef Mathieu van der Poel (31) afgelopen februari geschiedenis. Dit voorjaar kan hij dat in de door hem zo geliefde Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix opnieuw doen. Aan de hand van vijf thema's en uitspraken van de Nederlandse topcoureur bespreken intimi en kenners zijn karakter, ontwikkeling en succesformule. Het palmares van Mathieu 'Op twaalfjarige leeftijd had ik het onmogelijk geacht. als je me toen had gezegd dat ik acht wereldtitels in de cross en acht monumenten op de weg zou winnen.' Raymond Poulidor verkondigde het al in 2014 toen Mathieu van der Poel hem samen met vader Adrie verraste met een bezoekje aan het Village Départ tijdens de Tour de France. De topcoureur van weleer was ambassadeur van Crédit Lyonnais, de sponsor van de gele trui, en met zijn kleinzoon maakte hij een rondgang langs zijn collega's. Met vertederende trots noemde Poulidor hem 'mon petit phénomène'. Mathieu was destijds negentien jaar en stond op de drempel van een profcarrière. Hij was al tweemaal wereldkampioen veldrijden en eenmaal wereldkampioen op de weg bij de junioren geworden. De voorgaande winter had hij zijn eerste veldritten bij de elites gereden. De contouren van een glansrijke loopbaan waren zichtbaar, maar niemand die nog echt kon bevroeden tot welke grote hoogten Mathieu zou reiken. Behalve Papi Poulidor, die kende geen enkele twijfel. Terwijl de camera van Sporza draaide voor een reportage in het Belgische avondprogramma Vive le Vélo, vertelde hij aan wie het maar wilde horen dat zijn kleinzoon 'een heel grote' ging worden. Tijdens hun rondgang liepen ze een andere oud-kampioen tegen het lijf: 'Dit is Gilbert-Duclos Lassalle,' zei Poulidor tegen Mathieu en maakte vervolgens bijna achteloos de opmerking: 'Hij heeft twee keer Parijs-Roubaix gewonnen. Maar jij gaat 'm vier keer winnen.' Het blijken welhaast profetische woorden van Poulidor te zijn geweest. Twaalf jaar later heeft Mathieu een erelijst die uitpuilt van de hoofdprijzen, vooral in de voorjaarsklassiekers. Met - tot begin maart 2026 - onder meer drie zeges in de Ronde van Vlaanderen én Parijs-Roubaix, twee overwinningen in Milaan-San Remo, twee in de E3 Saxo Classic en Dwars door Vlaanderen, eenmaal de Amstel Gold Race en de Strade Bianche, twee ritzeges in de Tour en als klap op de vuurpijl de wereldtitel op de weg van 2023. Afgelopen februari volgde de zoveelste mijlpaal toen Mathieu in het Zeeuwse Hulst voor de achtste keer wereldkampioen veldrijden werd en daardoor het record van meeste wereldtitels in de cross, dat hij tot dat moment deelde met Erik De Vlaeminck, alleen in handen nam. Het was zijn tiende regenboogtrui in totaal op profniveau, nadat hij in 2024 ook al wereldkampioen gravel was geworden. “Acht is uniek,” zei Philip Roodhooft, teambaas van Alpecin-Premier Tech, na afloop van de podiumceremonie in Hulst, waar Mathieu werd gefeliciteerd door niemand minder dan koning Willem-Alexander. Roodhooft: “We staan er zelden bij stil maar op dagen als deze denk je: oei, het is toch echt wel iets heel bijzonders. Veel beter zal het niet worden. Toen we eraan begonnen, hadden we nooit kunnen denken dat het zou leiden tot alles wat al is geweest. We hadden wel het idee dat Mathieu een heel goede veldrijder ging worden. Dat was het uitgangspunt. Zowel voor hem als voor ons. Er was totaal nog geen ambitie op de weg. Ik denk dat we het goed hebben gedaan doordat we er als ploeg altijd in zijn geslaagd de juiste stappen te zetten, waardoor we Mathieu de kansen konden geven. Van een jonge kerel is hij een man geworden. Als je de foto's ziet van de atleet die hij in 2015 was...Dat is totaal iemand anders.” De evolutie van Mathieu ‘Ik geniet nu meer van de fiets en van het werk dat ik erin stop vergeleken met tien of vijf jaar geleden. Met het ouder worden kan ik meer trainen en harder werken.’ Wat betreft zijn postuur is Mathieu in niets meer te vergelijken met de ietwat iele snaak bij de start van zijn profloopbaan. Zowel naast, maar vooral op de fiets straalt hij een en al kracht uit. Elke pedaalomwenteling barst van de power. Niemand die zo hard een keienklimmetje op kan vlammen of zo hard over een kasseienstrook kan vliegen als hij. Het is het resultaat van jarenlange trainingsarbeid, die met het sterker worden van zijn lichaam en het groter worden van zijn inwendige motor steeds meer is opgeschroefd. “Het is alleszins een evolutie geweest die heel geleidelijk en gestaag is gegaan,” zegt Alpecin-Premier Tech-ploegleider Christoph Roodhooft. “Ik vind dat je aan foto's uit zijn jongere jaren wel al duidelijk de karakteristieken ziet van het lichaam dat hij nu heeft. De contouren waren al zichtbaar. Nu is alles veel meer ontwikkeld; Mathieu is elk jaar verbeterd en zijn trainingsload is telkens omhooggegaan. Nu zitten we wat dat betreft niet op een maximum, maar toch wel op een plateau. Sommige trainingsdagen zijn volledige werkdagen, maar Mathieu heeft daar geen problemen mee. Hij heeft een manier gevonden om dat leuk en aangenaam te vinden.” Meer lezen? De ogen zijn altijd gericht op alleskunner Mathieu van der Poel, maar in het voorjaar, als onder andere de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix op het programma staan, is dat extra het geval. De wielerwereld kijkt tegelijkertijd reikhalzend uit naar de clash met die andere fietsende superster Tadej Pogacar. Vader Adrie van der Poel: “Matje heeft vorig seizoen al eens gezegd: ‘Als ik Tadej wil volgen, dan moet ik volgend jaar nog harder trainen.’” MvdP siert de cover van de nieuwe Helden. In de 81ste editie is er ook ruimschoots aandacht voor Johan Cruijff, die op 24 maart 2016 overleed. Zijn legacy leeft voort. We selecteerden, tien jaar na zijn dood, herinneringen van onder anderen Jordi Cruijff, Ronald Koeman, Frank Rijkaard, Marco van Basten en Peter Bosz aan de legendarische nummer 14. Bosz: “Die ontmoeting met Johan in Israël was misschien wel het meest bijzonder na de geboorte van m’n kinderen.” Ook columnisten Peter Heerschop, Debby Gerritsen en Sander Westerveld staan stil bij Cruijff en Barbara Barend wijdt haar voorwoord aan hem. Earnest Stewart, directeur voetbalzaken van PSV, maakt zich op voor zijn derde landstitel op rij. Een gesprek over zijn ambities, Peter Bosz, Noa Lang, Jerdy Schouten en Joey Veerman. Op Lorena Wiebes staat geen maat. Overwinningen viert ze geregeld met verwijzingen naar liedjes van Jan Smit. De rapste vrouw van het peloton heeft ook haar zinnen gezet op de baan en olympisch goud. Maar online haat is er ook. “Heel makkelijk is het om vanachter een toetsenbord alles de wereld in te slingeren.” Giovanni van Bronckhorst speelde voor de grootste clubs en met de beste spelers ter wereld. Ook als trainer was hij succesvol. We blikken aan de hand van foto’s terug op de carrière en het leven van de man die nu assistent van Arne Slot is bij Liverpool. “Ik heb nog altijd contact met Messi. Als ik voor mijn Foundation een getekend shirt nodig heb, krijg ik dat onmiddellijk opgestuurd.” Discuswerpster Jorinde van Klinken pakte vorig WK-zilver, maar aan die medaille ging een lange, moeilijke weg vooraf. Een gesprek over seksueel grensoverschrijdend gedrag, haar tijd in Amerika en haar ambities. Amsterdammer Quinten Post heeft het geschopt tot de NBA. Bij Golden State Warriors is hij ploeggenoot van onder anderen Stephen Curry. Een gesprek over zijn weg naar de top. “Dat waar mijn vader en ik alleen maar van konden dromen, is uitgekomen.” Kerstin Casparij is international en rechtsback van Manchester City. Ze is ook een voorvechtster voor LHBTI-rechten. “Waarom zou ik me niet uitspreken?” Andruw Jones is bondscoach van het Koninkrijksteam. We volgden Mister Curaçao – en zijn zoon Druw – tijdens de World Baseball Classic in Miami. Lando Norris onttroonde Max Verstappen als wereldkampioen Formule 1. De Britse coureur van McLaren is open over zijn twijfels en mentale problemen. “Soms zou ik wel wat meer van Max willen hebben.” Carlos Alcaraz is op zijn 22ste al een fenomeen en lijkt op weg alle records te breken. Ook op Roland Garros is hij de te kloppen man. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Kan Kimberley Bos (32) goud winnen in het skeleton? Het zou een sensatie zijn voor de vrouw die vier jaar geleden olympisch brons won en vorig jaar de wereldtitel veroverde. Een verhaal over blauwe plekken, Nicolien Sauerbreij en haar bijzondere weg naar de top. MIJN WERELDTITEL Je bent al jaren de meeste constante skeletonster, maar de wereldtitel ontbrak nog. Hoe groot was de ontlading toen je in maart goud won? “Heel groot. Ik zat er al jaren in de buurt. Afgelopen jaar was het ook weer heel erg spannend: de eerste zeven in het klassement stonden na de eerste dag heel dicht bij elkaar. Op de tweede dag viel het goed.” Hoe komt het dat het de jaren daarvoor steeds net niet lukte? “De concurrentie is heel goed. Daarnaast is skeleton een buitensport, heel veel factoren zijn van invloed op je prestaties. Het is heel moeilijk om vier goede runs achter elkaar neer te zetten. Ik ben de afgelopen jaren steeds constanter geworden. In St. Morriz, tijdens het WK in 2023, heb ik een heel goed WK gesleed, maar was een Duitse net een honderdste beter. Zilver. Tijdens het WK van 2024 in Winterberg was het duidelijk waarom het niet lukte; ik kampte met technische problemen. Het was eigenlijk een kwestie van tijd dat ik wereldkampioen zou worden. Alles moest alleen even op z’n plek vallen.” Hoe heb je het gevierd? “Niet erg uitbundig. Je hebt nog een dopingcontrole en tegen de tijd dat je die hebt gehad, is het vaak al heel laat. We hebben op de terugweg nog een pizza gehaald, een drankje gedaan en daarna ben ik mijn bed ingedoken. Helemaal gesloopt... heel saai eigenlijk.” MIJN ANGSTEN Ben je weleens bang als je met je hoofd naar voren en op je buik op je slee ligt? “Bang, nee, dat ben ik nooit als ik bovenaan de baan sta. Soms heb ik onderweg wel eens dat ik denk: oei, dat ging maar net goed. Toen ik in Cortina d’Ampezzo voor het eerst bovenaan de olympische baan stond, voelde ik wel zenuwen. Omdat het daar moet gebeuren. Kijk, er kleeft natuurlijk altijd een risico aan onze sport, daarom moet je altijd heel erg alert zijn. Ach, het maakt de sport ook wel mooi dat het gevaar altijd ergens aanwezig is.” In 2024 sloot de sluiting van je helm net voor de start niet. Toch ging je naar beneden. Je zag bijna niks en werd negende bij dat WK. Daar heb je slechte nachten van gehad... “Tijdens dat WK ging veel mis. Voor de start van mijn run kreeg ik mijn helm niet vastgeklikt, terwijl ik van start moest. Het gaat op zo’n moment allemaal zo snel, je moet in een split second risico’s afwegen en handelen. Wat ik heb gedaan, raad ik absoluut niemand aan. Het belangrijkste was dat ik van start ging, anders was ik meteen gediskwalificeerd. Het was in Winterberg, dat is mijn thuisbaan. Ik wist dus goed dat ik niet van mijn slee af zou vliegen. Bij veel andere banen, die veel gevaarlijker zijn, had ik het niet gedaan. 'Ik ben overgestapt, omdat ik een goede piloot was, maar niet het goede gewicht had om snel te worden bij de start met bobsleeën. Ik miste tien kilo aan lichaamsgewicht' Tijdens de race kwam mijn losse helm steeds verder omhoog, dus op een gegeven moment zag ik niks meer. Niet heel bevorderlijk voor de veiligheid en snelheid. Het was eigenlijk te idioot voor woorden. Ik ben niet gediskwalificeerd, omdat er in de regels staat dat de helm op je hoofd moet zitten, niet dat die vast moet zitten.” Lachend: “Dat de helm wél echt vast moet zitten, hebben ze na afloop aangepast in de regelementen.” Jouw ouders krijgen vast af en toe een hartverzakking. “Mijn moeder had toen ik overstapte van de bobslee naar de skeleton geen idee van de gevaren. Wij skeletonners crashen vaker, maar de klappen van de bobslee hebben meer impact. In de beginjaren van skeleton, bobsleën en rodelen zijn er veel ongevallen geweest. Inmiddels is het niet meer de vraag wie de grootste dare devil is.” Waarom heb jij de overstap gemaakt van de bobslee naar de skeleton? “Ik ben overgestapt, omdat ik een goede piloot was, maar niet het goede gewicht had om snel te worden bij de start met bobsleeën. Ik miste tien kilo aan lichaamsgewicht. Daardoor verloor ik al zoveel tijd tijdens de start en dat haalde ik niet meer in. Ik ben tussen de 65 en 70 kilo, een bobsleepiloot moet minstens 75 kilo zijn, maar het liefst nog iets zwaarder. Dat krijg ik er niet bij zonder dat het ten koste gaat van mijn atletische lijf. Ik kan vast wel 75 kilo worden, maar dan kan ik niet meer normaal rennen.” Krijg je mentale hulp? “Ik werk met een sportpsycholoog, zij is helemaal geïntegreerd in mijn team. Mijn coach Joska Le Conté, fysio en mental coach werken allemaal heel nauw samen, zodat ik mentaal gezien zo rustig mogelijk aan de start sta. In onze sport kun je fysiek nog zo goed zijn, als je het in je hoofd niet op een rijtje hebt, ga je nooit heel hard.” Helden Magazine 80 Het eerste deel van het verhaal over Kimberley Bos komt uit Helden Magazine nummer 80. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Benieuwd naar de nieuwsbrief? Schrijf je hier in. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Ze is al een paar jaar de snelste wielrenster van het vrouwenpeloton. Maar waar Lorena Wiebes voorheen vooral opviel tijdens massasprints, is ze afgelopen jaren steeds allrounder geworden. Ze heeft haar jachtterrein uitgebreid. Afgelopen jaar was daar hét bewijs van. Wat de 26-jarige renster van SD Worx in 2025 allemaal won is duizelingwekkend. Ze was op de weg de beste in onder andere Milaan-San Remo en Gent-Wevelgem. Ze veroverde de Nederlandse titel en won twee etappes in de Tour en twee ritten in de Giro. Als toetje pakte ze binnen een maand nog even drie regenboogtruien. Eerst pakte ze de wereldtitel gravel en daarna toog ze naar Chili voor de WK baan. Daar pakte heroverde ze de wereldtitel op de scratch en pakte ze goud op de olympische discipline omnium. Ze was ook nog op koers voor de wereldtitel op de koppelkoers, maar een val in leidende positie zorgde dat ze moest opgeven. En altijd is haar explosiviteit haar grootste wapen. Daarover zei Lorena, dit jaar verkozen tot Nederlands wielrenster van het jaar, een paar jaar terug in Helden: “Dat explosieve zit al van jongs af aan in me. Ik heb toen ik klein was acrobatische gym gedaan, dat heeft erg geholpen bij de ontwikkeling van mijn spieren en dus mijn explosiviteit. Met de verschillende specialisten ben ik aan het kijken hoe ik me als sprintster nog kan verbeteren. Ik ben bezig met krachttraining, maar ik kan ook weer niet te veel aan de gewichten hangen. Dat finetunen van mij als sprintster doen we vooral in de wintermaanden, tijdens het seizoen is het vooral zaak om de dingen waaraan ik heb gewerkt, te onderhouden.”

De atletiek in Nederland zit al jaren in de lift. Met voorheen Dafne Schippers en nu Sifan Hassan, Femke Bol, Abdi Nageeye, Nadine Visser en Lieke Klaver aan boegbeelden geen gebrek. Maar zij blinken – en blonken – uit op de loopnummers. Er zijn nóg twee vrouwen die er wat van kunnen, maar hun knappe prestaties bleven lange tijd een beetje onderbelicht. Zij komen namelijk uit op de ‘werpnummers’. Bij de WK in Tokio traden ze echt uit de schaduw. Jessica Schilder won goud bij het kogelstoten en werd gekozen als Sportvrouw van het Jaar bij het jaarlijkse sportgala. Discuswerpster Jorinde van Klinken – ook kogelstootster overigens - pakte zilver, het was de eerste WK-medaille van een Nederlandse in die discipline. Met haar worp van 67,50 meter hoefde ze alleen de Amerikaanse Valarie Allman voor zich te dulden. Jorinde pakte haar kans toen ze voor de camera van de NOS stond. Ze stelde: “Als ik eruit zou zien als een poppetje, had ik al een miljoenencontract.” Het ijzer smeden als het heet is, dat is de 25-jarige atlete wel toevertrouwd. Bij het sportgala verklapte ze dat haar opmerking ervoor had gezorgd dat sponsors haar weten te vinden. Ze won dus zilver met een gouden rand.  

En dat is drie. Fem van Empel veroverde op 1 februari na een spannende strijd met Lucinda Brand en Puck Pieterse de hattrick aan wereldtitels veldrijden compleet in het Franse Lievin. Ze was nog maar 22 jaar toen ze voor het derde jaar op rij de regenboogtrui aan mocht trekken. Even zo vaak werd ze Europees kampioene. En dan te bedenken dat ze het veldrijden ook nog combineerde met het mountainbiken en wielrennen op de weg. Het leven lachte het multitalent toe. Afgelopen vrijdag maakte ze bekend voor onbepaalde tijd te stoppen met topsport, haar contract met Visma-Lease a Bike wordt daarom op 1 januari beëindigd. We wensen haar alle geluk. Schijn bedriegt. Terwijl Fem de sportieve successen opstapelde, vocht ze tegelijkertijd een mentale strijd uit met zichzelf. Met een korte, openhartige boodschap op haar Instagram maakte ze In maart bekend dat ze een pauze in ging lassen. "Ik voelde eigenlijk allang dat het niet goed met me ging," vertelde ze in oktober een interview met Sporza. Ze voelde al langere tijd dat het niet goed met haar ging. "Maar als sportief alles heel goed gaat, is het lastig om te zeggen: we stoppen ermee. Ook al is het gevoel bij jezelf niet goed. Voor de buitenwereld heb ik goed verbloemd dat het helemaal niet goed met me ging. Als sporter was ik succesvol, maar dat had zijn consequenties op menselijk vlak." Het perfectionisme van Fem zat haar in de weg. "Ik mocht niks meer van mezelf. Ik kon zelfs niet meer genieten van een vrije dag om eens iets anders te gaan doen. Het ging non stop door. Ik was mezelf niet meer. En ik ben blij dat ik dat toen ook openlijk uitgesproken heb. Daar ben ik misschien nog wel het meest trots op. Ik heb me toen kwetsbaar opgesteld, zonder ermee bezig te zijn wat de reacties zouden zijn. Ik koos voor mezelf op dat moment. Het ging erom om mezelf weer te ontdekken." Tijdens de break van het fietsen deed ze ‘heel normale dingen’. "De stad in om iets te eten, met vrienden afspreken, lange wandeltochten met m'n oom. Het heeft me zoveel inzicht gebracht over hoe ik het op een andere manier wil doen." ‘Ik heb verbloemd dat het niet goed ging’ In oktober keerde ze terug. Ze verklapte dat de focus op veldrijden ging, dat het wielrennen op de weg niet de prioriteit meer heeft. Ze wil dingen doen waar ze lol aan beleeft. Maar al snel kneep ze opnieuw in de remmen. Een radiostilte volgde. Bondscoach Gerben de Knegt zei tegen Het Nieuwsblad: “Ik weet wat er speelt. Ze zit fysiek en mentaal niet in haar beste periode. Laten we het daar dan maar op houden.”

Het was opnieuw een superjaar voor Mathieu van der Poel. Begin februari veroverde hij met groot vertoon van macht zijn zevende wereldtitel in het veldrijden. Daarmee evenaarde hij het record van Erik De Vlaeminck. Vervolgens maakte MvdP de overstap naar de weg. En daar kwam hij die andere veelvraat tegen: Tadej Pogacar. De twee maakten er een spektakel van in de voorjaarsklassiekers. Mathieu won Milaan- San Remo en liet Filippo Ganna en Pogi achter zich. Matje won ook Parijs-Roubaix, voor de in de Hel van het Noorden debuterende Pogacar, die een week eerder op zijn beurt van der Poel naar de tweede plek verwees in de Ronde van Vlaanderen. De volgende ‘afspraak’ was de Tour de France. Mathieu won de tweede etappe, na een sprint bergop in de Boulogne-sur-Mer, en bleef – opnieuw – Pogacar voor. Mathieu pakte het geel en droeg dat in totaal vier dagen. Van der Poel bleef in de aanval gaan in de Tour, totdat hij de laatste week op moest geven met een longontsteking. Daarna maakte de alleskunner de overstap naar de mountainbike, reed het WK in Crans-Montana in Canada en werd daar 29ste. Na wereldtitels op de weg, het gravel en in het veldrijden, is de regenboogtrui in het mountainbiken iets wat hij graag nog van zijn to-do-lijstje af wil strepen. Er blijft nog wat te wensen over. Zijn commentaar na afloop: ‘Ik had mijn dag niet’. Zelfs van der Poel heeft dus heel soms van die dagen.

Nsisak Ekpo, Elvis Afrifa, Taymir Burnet en Xavi Mo-Ajok zorgde voor een flinke verrassing op de WK atletiek van afgelopen zomer. De estafetteploeg plaatstte zich als laatste voor de finale, maar kwamen als derde over de finishlijn op de 4x100 meter estafette. Ze pakte niet alleen een medaille, maar waren met een tijd van 37,87 seconden sneller dan ooit en verbraken zo ook het zes jaar oude Nederlandse record. Slotloper Afrifa was tijdens de laatste etappe zelfs sneller dan het Amerikaanse sprintfenomeen Noah Lyles, die desondanks wel met de Amerikaanse ploeg goud won. "Toen ik het stokje kreeg, zag ik dat we derde lagen", zei Afrifa. "Toen was het voor mijn leven naar de finish rennen. Ongeloof, euforie, alles van het hele jaar is er nu uitgekomen” vertelde hij voor de camera van de NOS.

2025 was voor Jessica Schilder een jaar om nooit te vergeten. Ze stootte haar kogel nog nooit zover als dit jaar. Het leverde haar een goud op het WK outdoor, zilver op de EK en zilver op de WK indoor op. Ook werd ze door de atletiekbond verkozen tot atlete van het jaar. “Geweldig dat het zo goed gaat met de atletiek in Nederland. Dat ze mij bestempelen als ‘de Femke Bol van het kogelstoten’ vind ik een groot compliment. Of ze Femke straks de Jessica Schilder van de 400 meter hordenlopen moeten noemen? Nee, daar doen we Femke echt te kort mee. Ik heb al een paar keer op een poster gestaan van European Athletics. Ik, als kogelstootster, hoe mooi is dat? Bij de FBK Games en de EK indoor in Apeldoorn werd er echt even gewacht totdat ik mijn kogel had gestoten voordat het programma van de andere atletieknummers weer doorging. Ik wist: nu is alle aandacht op mij gericht. Het geeft enerzijds een kick, maar tegelijkertijd zorgt het voor extra druk. Bij de EK in Apeldoorn heb ik laten zien dat ik onder die druk heel goed kan presteren. Voor mijn gevoel zat heel Nederland, inclusief de koning, in de zaal en ik stootte beter dan ik ooit had gedaan. Wat ik ook echt heel leuk vind, is dat ik ook steeds meer jonge meiden naar Papendal zie komen om zich te concentreren op de werpnummers. Of dat het Jessica Schilder-effect is? Nou, dat weet ik niet, hoor. Maar die talenten help ik natuurlijk graag. Als ik zo’n meisje met een kogel in de hand zie, denk ik geregeld: dat is net een kleine Jessica, gaat zij op een dag mijn Nederlands record verbreken?”