Op Lorena Wiebes (27) staat al tijden geen maat. Ze is met afstand de snelste van het vrouwenpeloton. Daarnaast heeftft de renster van SD Worx-Protime haar vizier gericht op de baan. We spraken haar in het bijzijn van hond Gizmo over bedreigingen, Jan Smit, overwinningsgebaren en haar olympische missie. “Soms moet ik even uit die wielerbubbel stappen.” Gizmo Lorena Wiebes komt aan met haar Franse bulldog Gizmo aan de lijn bij Van der Valk Hotel Kasteel TerWorm in Heerlen. In de andere hand heeft ze hondensnoepjes. “Ik ben groot hondenfan. Thuis in Mijdrecht hebben we Benji en Bayka, twee Engelse staffords.” Van hen heeft ze ook allebei een tatoeage op haar lichaam. Een tattoo van Gizmo ontbreekt nog, maar hij heeft wel zijn eigen Instagram-account en heeft zelfs een privésponsor in hondenvoerfabrikant Happy Dog. “Ik zag Gizmo eind 2023 als puppy op Marktplaats. De mensen die hem aanboden, bleken een kilometer bij mij vandaan te wonen.” Gizmo wordt onrustig zodra Lorena meer dan een meter van hem vandaan is. “Soms is het ook wel zielig voor hem dat ik soms na een dag alweer weg moet. Hij is steeds bang dat ik weer wegga, vandaar dat hij zo aanhankelijk is. Door het wielrennen brengt hij heel veel tijd bij mijn ouders door. Zij nemen hem ook vaak mee naar de koers, als ik in Nederland of België moet fietsen.” De afstand tussen Mijdrecht, gelegen tussen Amsterdam en Utrecht, en Simpelveld, het plaatsje onderin Limburg waar Lorena woont, bedraagt ruim 180 kilometer. “Ik heb het geluk dat mijn moeder Gizmo meestal op komt halen als ik weer weg moet. Hij heeft het bij mijn ouders inmiddels zo naar zijn zin dat ik hem af en toe niet eens meer mee naar huis krijg als ik hem op kom halen.” Gizmo vraagt constant haar aandacht als ze thuis in Simpelveld is. “Fijn dat er thuis iemand op me wacht. Maar het is niet zo dat ik eenzaam ben, hoor. Ik heb een hectisch leven, ben vaak met de ploeg op stap, heb voortdurend mensen om mij heen. En er is ook gerust nog ruimte voor iemand in mijn leven, maar daar ben ik op dit moment niet actief naar op zoek. Ik vind het juist lekker om af en toe met Gizmo te zijn en verder niemand om me heen te hebben. Soms moet ik even uit die wielerbubbel stappen. Eerder, toen ik nog bij mijn ouders woonde, ging ik geregeld kickboksen om m’n zinnen te verzetten. Ik vind het nu lekker om thuis de barista uit te hangen. Vorig jaar heb ik na mijn overwinning in Milaan-San Remo mezelf een mooie, goede koffiemachine cadeau gedaan.” Jan Smit Bij SD Worx-Protime zijn geregeld de nummers van zanger Jan Smit te horen. “Onze mecanicien is groot fan van Jan, net als mijn collega en goede vriendin Floortje Mackaij. Door hen ben ik ook fan geworden. Ik hield van huis uit ook altijd al van Nederlandstalige muziek. Mijn moeder draaide vaak nummers van Marco Borsato.” Liedjes van Jan Smit worden door Lorena en haar ploeggenoten gedraaid om in de winning mood te komen, maar dienen ook als inspiratiebron. “In de UAE Tour van 2024 hadden we met nog één rit te gaan alle etappes gewonnen. Onze CEO Erwin Janssen zei tegen mij: ‘Als jij de laatste rit ook wint en het gebaar maakt alsof je gitaar speelt als je over de streep komt, dan zorgen wij dat Jan Smit aan het eind van het jaar bij het teamfeest komt.’ Helaas bleef er één renster vooruit. Maar Erwin bracht me op een idee: ik ben daarna als overwinningsgebaa naar nummers van Jan gaan verwijzen.” Lorena speelde onder andere luchtgitaar toen ze winnend over de finishlijn kwam, verwijzend naar het liedje Mijn Gitaar. Ze spreidde haar armen alsof ze vleugels had om het nummer Vogelvrij uit te beelden na weer een gewonnen sprint. En ze vuurde een denkbeeldige pijl af, refererend aan de hit Cupido. “Het kwam ook bij Jan terecht dat ik zo mijn overwinningen vierde. Hij besloot mij te volgen op Instagram en af en toe stuurde hij ook een boodschap. Zo ook eind vorig jaar, toen ik vlak bij mijn huis op mijn gewone fiets door een onoplettende automobilist van mijn fiets werd gereden. De bestuurder reed door en ik heb nog aangifte gedaan.” Na de aanrijding had ze een stijve nek en rug, wat blauwe plekken en een opgezwollen knie. “Heel attent van Jan dat hij meteen een bericht stuurde om me sterkte te wensen.” Lorena en Jan hebben elkaar inmiddels ook ‘in het echt’ ontmoet. “We hadden in 2024 alsnog gevraagd of hij op het teamfeest kon komen, maar dat bleek tegelijk met het Gouden Televizier-Ring Gala te zijn dat hij presenteerde. We zijn daarna met de Nederlanders uit de staf en enkele rensters naar een concert van Jan geweest in Volendam. Voor het concert heb ik Jan ontmoet. En afgelopen jaar zijn we met een groepje naar zijn concert in Antwerpen geweest.” Er is wel een probleem, zegt Lorena lachend: “Ik ben wel een beetje door de nummers van Jan heen die ik uit kan beelden.” Peter Sagan Niet alleen Jan Smit, maar ook de twee jaar geleden gestopte Peter Sagan diende als inspiratiebron. De zevenvoudig winnaar van de groene trui in de Tour de France kwam ooit met de borst vooruit en de vuisten gebald over de streep. Een verwijzing naar De Hulk, de stripfiguur die groen en loeisterk werd als hij boos werd. Lorena deed, net als Sagan, afgelopen Tour na haar overwinning in Poitiers De Hulk na. Gezien haar gespierde bovenarmen, die goed zichtbaar zijn door haar mouwloze shirt, en het feit dat ze met de overwinningen die ze aaneenrijgt wordt gezien als ‘superheld’ van SD Worx-Protime, is dat te begrijpen. “Ik vond het bij een overwinning in de groene trui wel toepasselijk om De Hulk na te doen. Ik heb het Hulk-gebaar ook al in 2022 gemaakt, toen won ik net als afgelopen jaar ook in de groene trui in de Tour.” Terug naar Sagan. Hij was een voorbeeld voor de jonge Lorena. “Natuurlijk omdat hij een geweldige wielrenner was die veel won. Maar ook door zijn uitstraling. Sagan was echt een showman.” Sagan vierde zijn overwinningen vaak op unieke wijze. Zo verwees hij met zijn overwinningsgebaar ooit naar zijn zwangere vrouw, hij imiteerde op de fiets acteur Tom Hanks in de film Forrest Gump door zijn armen molenwiekend langs zijn lichaam te houden, alsof hij heel hard aan het rennen was. Ook deed hij Leonardo DiCaprio na in The Wolf of Wall Street, door overdreven kloppend op zijn borst over de meet te komen. ‘Waarom zou iemand die wint zich moeten beperken tot de handen in de lucht steken? Dat is alsof mijn vrouw me alleen zou toestaan haar op de wang te kussen,’ stelde Sagan ooit. Lorena kijkt naar haar felroze gelakte nagels. Ook daarmee valt ze op in het vrouwenpeloton. “Of ik een showvrouw ben? Weet ik niet. Maar ik vind het wel leuk om overwinningen op een bijzondere manier te vieren. Het is voor mij een manier om het allemaal wat speelser te maken. Wielrennen is ook gewoon leuk, plezier hebben.” Meer lezen? De ogen zijn altijd gericht op alleskunner Mathieu van der Poel, maar in het voorjaar, als onder andere de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix op het programma staan, is dat extra het geval. De wielerwereld kijkt tegelijkertijd reikhalzend uit naar de clash met die andere fietsende superster Tadej Pogacar. Vader Adrie van der Poel: “Matje heeft vorig seizoen al eens gezegd: ‘Als ik Tadej wil volgen, dan moet ik volgend jaar nog harder trainen.’” MvdP siert de cover van de nieuwe Helden. In de 81ste editie is er ook ruimschoots aandacht voor Johan Cruijff, die op 24 maart 2016 overleed. Zijn legacy leeft voort. We selecteerden, tien jaar na zijn dood, herinneringen van onder anderen Jordi Cruijff, Ronald Koeman, Frank Rijkaard, Marco van Basten en Peter Bosz aan de legendarische nummer 14. Bosz: “Die ontmoeting met Johan in Israël was misschien wel het meest bijzonder na de geboorte van m’n kinderen.” Ook columnisten Peter Heerschop, Debby Gerritsen en Sander Westerveld staan stil bij Cruijff en Barbara Barend wijdt haar voorwoord aan hem. Earnest Stewart, directeur voetbalzaken van PSV, maakt zich op voor zijn derde landstitel op rij. Een gesprek over zijn ambities, Peter Bosz, Noa Lang, Jerdy Schouten en Joey Veerman. Giovanni van Bronckhorst speelde voor de grootste clubs en met de beste spelers ter wereld. Ook als trainer was hij succesvol. We blikken aan de hand van foto’s terug op de carrière en het leven van de man die nu assistent van Arne Slot is bij Liverpool. “Ik heb nog altijd contact met Messi. Als ik voor mijn Foundation een getekend shirt nodig heb, krijg ik dat onmiddellijk opgestuurd.” Discuswerpster Jorinde van Klinken pakte vorig WK-zilver, maar aan die medaille ging een lange, moeilijke weg vooraf. Een gesprek over seksueel grensoverschrijdend gedrag, haar tijd in Amerika en haar ambities. Amsterdammer Quinten Post heeft het geschopt tot de NBA. Bij Golden State Warriors is hij ploeggenoot van onder anderen Stephen Curry. Een gesprek over zijn weg naar de top. “Dat waar mijn vader en ik alleen maar van konden dromen, is uitgekomen.” Kerstin Casparij is international en rechtsback van Manchester City. Ze is ook een voorvechtster voor LHBTI-rechten. “Waarom zou ik me niet uitspreken?” Andruw Jones is bondscoach van het Koninkrijksteam. We volgden Mister Curaçao – en zijn zoon Druw – tijdens de World Baseball Classic in Miami. Lando Norris onttroonde Max Verstappen als wereldkampioen Formule 1. De Britse coureur van McLaren is open over zijn twijfels en mentale problemen. “Soms zou ik wel wat meer van Max willen hebben.” Carlos Alcaraz is op zijn 22ste al een fenomeen en lijkt op weg alle records te breken. Ook op Roland Garros is hij de te kloppen man. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Jorinde van Klinken (26) won vorig jaar WK-zilver: een primeur voor een Nederlandse discuswerpster. Aan die medaille ging een lange en niet altijd makkelijke weg vooraf. Wij spraken met haar over sponsors, grensoverschrijdend gedrag, haar tijd in Amerika, haar veganistische dieet en haar ambities. Na twee vierde plaatsen op eerdere WK’s was het in september 2025 raak: zilver in Tokio. Jij bent de eerste Nederlandse vrouw ooit met een WK-medaille in het discuswerpen. Hoe groot was de ontlading? “Enorm. Vooral toen ik achteraf de statistieken hoorde. Iemand zei: ‘Je hebt in die finale drie voormalig wereldkampioenen verslagen.’ Nog steeds onwerkelijk. Ik keek altijd op tegen sporters die WK-medailles hadden gewonnen. Dat ik nu zelf in dat rijtje sta, is heel bijzonder.” Wat was het eerste wat je deed toen je wist dat je zilver had? “Mijn goede vriendin en Nederlandse collega Alida van Daalen een knuffel geven. We stonden allebei in de finale; dat was ook al uniek. Daarna ben ik naar mijn familie en coach gegaan.” Je wierp 67,50 meter. De Amerikaanse Valarie Allman kwam tot 69,48 en pakte na olympisch goud ook de wereldtitel. Had je het gevoel: ik had ook wereldkampioen kunnen worden? “Ja. Ik ging die finale in om te winnen. Achteraf was ik niet helemaal tevreden over mijn afstand en techniek. Ik voelde meteen: het had beter gekund.” Je eerste worp was meteen de verste. “Dat is vaak geen goed teken. Meestal kan ik in een goede wedstrijd nog opbouwen, steeds iets verder werpen. In Tokio lukte dat niet. Dat gaf ook het gevoel dat er meer in had gezeten.” In 2024 won je op het EK al zilver bij het discuswerpen én kogelstoten. Daardoor werd je gerekend tot medaillekandidaat op de Spelen in Parijs, maar die werden met een zevende plaats bij het discuswerpen niet wat je ervan had verwacht. Voelde de zilveren WK-medaille ook als revanche? “Niet zozeer, maar ik heb wel de lessen van Parijs meegenomen richting de WK. Ik had in de aanloop naar de Spelen het gevoel dat ik er helemaal klaar voor was om te schitteren en had in een Diamond League-wedstrijd nog 67,50 meter geworpen. Waar het misging, was dat we hadden afgesproken dat mijn Amerikaanse coach Brian Blutreich de begeleiding vlak voor de Spelen zou overnemen, terwijl ik de hele voorbereiding met mijn Nederlandse coach Hein Pieters had gedaan. Brian kwam twee weken voor de Spelen naar Europa en zag een aantal technische dingen die beter konden. Voor zijn gevoel kon ik met een paar aanpassingen richting de zeventig meter werpen. Technisch was het misschien niet perfect, maar ik wierp wel ver in de trainingen. Toch ben ik twee weken voor de Spelen mijn techniek gaan aanpassen, waardoor ik mijn timing volledig kwijtraakte. Ik raakte in paniek, voelde dat alles uit mijn handen viel. Verschrikkelijk. Ik heb mezelf bij elkaar geraapt en de knop om proberen te zetten. Ik was ervan overtuigd dat de goede worpen nog in me zaten. De kwalificatie ging nog goed: ruim over de 65 meter. De finale was een nachtmerrie. Ik realiseerde me dat we een grote fout hadden gemaakt. We hadden die aanpassingen pas na de Spelen moeten doen. De les was dat ik vlak voor grote toernooien niet meer van coach wissel en al helemaal geen technische aanpassingen meer doorvoer. In die zin hebben de mislukte Spelen mij geholpen naar WK-zilver.” Jessica Schilder werd in Tokio als eerste Nederlandse wereldkampioen kogelstoten. Trekken jullie als werpsters automatisch meer naar elkaar toe? “Absoluut. We leven hetzelfde leven. Op toernooien deel ik vaak een kamer met Alida. Tijdens wedstrijden zoeken Alida, Jessica en ik elkaar op. Jessica vertelde ook dat het haar tijdens wedstrijden rust geeft als Alida en ik erbij zijn. Ik vind het vooral veel gezelliger als zij erbij zijn.” Na de finale vertelde je dat je nog even Tokio in wilde. Hoe heb je het gevierd? Lachend: “Niet groots. Ik wilde naar een karaokebar, maar niemand wilde mee. Bovendien bleek Tokio ’s avonds na achten verrassend rustig. Het werd dus een heel sneu einde.” Heb je dat feest in Nederland ingehaald? “Eigenlijk nog niet. We hebben het met de werpsters er nog steeds over dat we het alsnog moeten vieren. Het is wat lastiger omdat Alida in Amerika woont en Jessica niet zo’n feestbeest is.” Erkenning Je was ook ‘hot topic’ door het interview dat je tijdens het WK gaf aan de NOS. Je vertelde: ‘Als ik eruit zou zien als een poppetje, had ik al een miljoenencontract.’ “Jeroen Stekelenburg van de NOS vroeg mij naar sponsoring en die video had veel impact; hij werd breed opgepikt. Ik kreeg heel veel reacties, ook negatieve. Ik kreeg te horen dat ik marketing niet begreep. Maar uiteindelijk heeft dat interview me vooral veel goeds gebracht.” Je sprak over uiterlijk in relatie tot sponsoring. “Dat speelt een enorme rol, terwijl prestaties leidend zouden moeten zijn. Merken kunnen een sporter ook ‘maken’; dat was mijn boodschap. In Amerika proberen ze sporters aan een merk te verbinden via hun verhaal of hoe ze in het leven staan. Mensen voelen dan een veel sterkere connectie met een sporter.” Meer lezen? De ogen zijn altijd gericht op alleskunner Mathieu van der Poel, maar in het voorjaar, als onder andere de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix op het programma staan, is dat extra het geval. De wielerwereld kijkt tegelijkertijd reikhalzend uit naar de clash met die andere fietsende superster Tadej Pogacar. Vader Adrie van der Poel: “Matje heeft vorig seizoen al eens gezegd: ‘Als ik Tadej wil volgen, dan moet ik volgend jaar nog harder trainen.’” MvdP siert de cover van de nieuwe Helden. In de 81ste editie is er ook ruimschoots aandacht voor Johan Cruijff, die op 24 maart 2016 overleed. Zijn legacy leeft voort. We selecteerden, tien jaar na zijn dood, herinneringen van onder anderen Jordi Cruijff, Ronald Koeman, Frank Rijkaard, Marco van Basten en Peter Bosz aan de legendarische nummer 14. Bosz: “Die ontmoeting met Johan in Israël was misschien wel het meest bijzonder na de geboorte van m’n kinderen.” Ook columnisten Peter Heerschop, Debby Gerritsen en Sander Westerveld staan stil bij Cruijff en Barbara Barend wijdt haar voorwoord aan hem. Earnest Stewart, directeur voetbalzaken van PSV, maakt zich op voor zijn derde landstitel op rij. Een gesprek over zijn ambities, Peter Bosz, Noa Lang, Jerdy Schouten en Joey Veerman. Op Lorena Wiebes staat geen maat. Overwinningen viert ze geregeld met verwijzingen naar liedjes van Jan Smit. De rapste vrouw van het peloton heeft ook haar zinnen gezet op de baan en olympisch goud. Maar online haat is er ook. “Heel makkelijk is het om vanachter een toetsenbord alles de wereld in te slingeren.” Giovanni van Bronckhorst speelde voor de grootste clubs en met de beste spelers ter wereld. Ook als trainer was hij succesvol. We blikken aan de hand van foto’s terug op de carrière en het leven van de man die nu assistent van Arne Slot is bij Liverpool. “Ik heb nog altijd contact met Messi. Als ik voor mijn Foundation een getekend shirt nodig heb, krijg ik dat onmiddellijk opgestuurd.” Amsterdammer Quinten Post heeft het geschopt tot de NBA. Bij Golden State Warriors is hij ploeggenoot van onder anderen Stephen Curry. Een gesprek over zijn weg naar de top. “Dat waar mijn vader en ik alleen maar van konden dromen, is uitgekomen.” Kerstin Casparij is international en rechtsback van Manchester City. Ze is ook een voorvechtster voor LHBTI-rechten. “Waarom zou ik me niet uitspreken?” Andruw Jones is bondscoach van het Koninkrijksteam. We volgden Mister Curaçao – en zijn zoon Druw – tijdens de World Baseball Classic in Miami. Lando Norris onttroonde Max Verstappen als wereldkampioen Formule 1. De Britse coureur van McLaren is open over zijn twijfels en mentale problemen. “Soms zou ik wel wat meer van Max willen hebben.” Carlos Alcaraz is op zijn 22ste al een fenomeen en lijkt op weg alle records te breken. Ook op Roland Garros is hij de te kloppen man. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Xandra en Michelle Velzeboer zijn zussen, teamgenoten, concurrenten én houden een familienaam in het shorttrack hoog. Xandra (24) heeft al acht wereldtitels en olympisch goud op de aflossing. En reed al naar individueel goud in Milaan. Michelle (22), tweemaal wereldkampioen op de aflossing, maakt zich op voor haar olympisch debuut. Wij spraken voor Helden Magazine nummer 80 met ouders Marc en Carianne, tantes Monique en Simone en oom Alex, en legden tien uitspraken van hen aan de zussen voor. Xandra en Michelle Velzeboer “Het wordt nu veel professioneler aangepakt dan vroeger. Wij trainden ook twee keer per dag, maar voor mijn gevoel was dat vrijblijvender. Wij kunnen ze bijna niet meer zien; alles wordt afgeschermd. Met kerst hadden ze zelfs een heel hygiëneprotocol. In mijn tijd ging dat heel anders. Ik zat gewoon op kamers en deed er van alles naast. Ik vraag me weleens af: hoe is dat voor hen?” Tante Simone Velzeboer, voormalig shorttrackster. Ze nam deel aan de Spelen van Calgary in 1988 en Albertville in 1992. Xandra lachend: “Zo klinkt het wel heel dramatisch. Sinds corona zijn er inderdaad anti-infectieprotocollen. In de winter heersen er zoveel virussen. Als topsporter wil je verkoudheden voorkomen. De kerstperiode zat redelijk dicht op de Spelen, vandaar dat hygiëneprotocol.” Michelle: “Onze ouders vierden kerst met de hele familie. Dat was wat ingewikkelder voor ons. Maar de voorgaande jaren hebben we wel gewoon kerst gevierd met de hele familie hoor, alleen afgelopen keer was het anders vanwege de Spelen.” Xandra: “Het is ook niet zo dat we nu niemand zien, in tegenstelling tot de Spelen in Beijing vier jaar geleden. Door corona zagen we toen echt helemaal niemand.” Michelle: “Wij hebben de sport nooit beleefd op de manier van Simone. In haar tijd moest je er wel naast werken of studeren om het te bekostigen. Wij hebben het geluk dat we er een salaris aan overhouden.” Xandra: “Wij studeren er ook naast, zitten allebei bij de Open Universiteit en voelen gelukkig niet echt tijdsdruk. Ik studeer Milieu- & Natuurwetenschappen, al gaat dat heel langzaam. Fulltime studeren naast het shorttracken zou nu niet meer kunnen.” Michelle: “Vroeger deden ze dat wel. Papa woonde zelfs gewoon nog in Wageningen en reed heen en weer naar Zoetermeer. Ik studeer Psychologie, het is fijn dat alles online kan.” Jullie tantes Simone en Monique zeiden dat het contact wat minder is dan vroeger. Xandra: “We hebben inderdaad een druk schema, zien elkaar niet veel. Maar ze zijn heel betrokken.” Michelle: “Vroeger gingen we altijd naar verjaardagen. Nu we ouder zijn, hebben we meer ons eigen leven. Onze neven en nichten, de kinderen van Monique en Simone, zien we ook minder. Maar als we elkaar zien, is het hartstikke leuk.” Xandra: “Bij wedstrijden worden er berichtjes gestuurd in onze groepsapp.” Michelle: “En krijgen we ook apart nog berichtjes van oom Alex, Monique en Simone.” Medaille-alarm Tijdens de Winterspelen gaan we los met onze grootste kortingsactie ooit. Bij elke medaille van een Nederlandse atleet hoort een beloning voor jou. Doe mee en profiteer direct.Zo werkt het: 🥇 Goud 50% korting op een jaarabonnement Vijf nummers voor slechts €22,50 🥈 Zilver Vraag een gratis editie aan van HELDEN, Formule 1 Magazine, Fiets of Procycling 🥉 Brons 20% korting + gratis verzending op een nummer naar keuze ⏰ Let op: elke actie is slechts 24 uur geldig. 👉 Houd onze Instagram Stories in de gaten en mis geen medailledeal.

De atletiek in Nederland zit al jaren in de lift. Met voorheen Dafne Schippers en nu Sifan Hassan, Femke Bol, Abdi Nageeye, Nadine Visser en Lieke Klaver aan boegbeelden geen gebrek. Maar zij blinken – en blonken – uit op de loopnummers. Er zijn nóg twee vrouwen die er wat van kunnen, maar hun knappe prestaties bleven lange tijd een beetje onderbelicht. Zij komen namelijk uit op de ‘werpnummers’. Bij de WK in Tokio traden ze echt uit de schaduw. Jessica Schilder won goud bij het kogelstoten en werd gekozen als Sportvrouw van het Jaar bij het jaarlijkse sportgala. Discuswerpster Jorinde van Klinken – ook kogelstootster overigens - pakte zilver, het was de eerste WK-medaille van een Nederlandse in die discipline. Met haar worp van 67,50 meter hoefde ze alleen de Amerikaanse Valarie Allman voor zich te dulden. Jorinde pakte haar kans toen ze voor de camera van de NOS stond. Ze stelde: “Als ik eruit zou zien als een poppetje, had ik al een miljoenencontract.” Het ijzer smeden als het heet is, dat is de 25-jarige atlete wel toevertrouwd. Bij het sportgala verklapte ze dat haar opmerking ervoor had gezorgd dat sponsors haar weten te vinden. Ze won dus zilver met een gouden rand.  

Nsisak Ekpo, Elvis Afrifa, Taymir Burnet en Xavi Mo-Ajok zorgde voor een flinke verrassing op de WK atletiek van afgelopen zomer. De estafetteploeg plaatstte zich als laatste voor de finale, maar kwamen als derde over de finishlijn op de 4x100 meter estafette. Ze pakte niet alleen een medaille, maar waren met een tijd van 37,87 seconden sneller dan ooit en verbraken zo ook het zes jaar oude Nederlandse record. Slotloper Afrifa was tijdens de laatste etappe zelfs sneller dan het Amerikaanse sprintfenomeen Noah Lyles, die desondanks wel met de Amerikaanse ploeg goud won. "Toen ik het stokje kreeg, zag ik dat we derde lagen", zei Afrifa. "Toen was het voor mijn leven naar de finish rennen. Ongeloof, euforie, alles van het hele jaar is er nu uitgekomen” vertelde hij voor de camera van de NOS.

Alsof een oranje orkaan over de wielerbaan in Santiago raasde. De Nederlandse baanwielrenners verlieten de Chileense hoofdstad met liefst negen wereldtitels. Harrie Lavreysen won er vier. Waar hij de afgelopen jaren steeds voor een hattrick ging en op de Spelen zijn bijnaam Harrie Hattrick eer aan deed met olympisch goud op de sprint, teamsprint en keirin, deed hij in oktober iets wat nog nooit iemand had geflikt: vier wereldtitels naast de eerder genoemde disciplines, ook op de kilometertijdrit – pakken op één WK. Dankzij Harries Kwartet staat het aantal regenboogtruien dat hij in zijn carrière won nu op twintig, ook dat kan niemand hem navertellen. Het vervelende voor de concurrentie: hij is altijd nog maar 28 jaar. Het is inderdaad gestoord wat hij op zijn 27ste allemaal al heeft gewonnen. Geen record is veilig voor Harrie Lavreysen. En dan te bedenken dat het noodlot hem nog maar acht jaar geleden naar de baan dreef. “Toen ik net was overgestapt van de BMX wist ik niets, ik deed precies wat de coaches me vertelden. Hoe ouder ik werd, des te meer ik zelf na ging denken. Het programma in aanloop naar de Spelen en de WK heb ik voor negentig procent zelf geschreven. Daar ben ik heel trots op en dat maakt de medailles nog mooier.” Harrie kijkt alweer stiekem naar de Spelen in Los Angeles in 2028. Hij is al de succesvolste Nederlandse olympiër op de Zomerspelen, maar schaatsster Ireen Wüst die onder andere zes olympische titels won in haar carrière, staat nog een treetje hoger. En leuk die zes wereldtitels op de sprint op een rij, maar de Japanner Koichi Nakano won er tussen 1977 en 1986 tien op een rij. O ja, Jason Kenny won dus acht olympische titels, de teller van Harrie staat op vijf. “Ik ga de komende tijd rustig analyseren wat er nog beter kan. Dat het nog beter kan, daarvan ben ik overtuigd. Ik kan alleen nu nog geen dingen opnoemen waardoor ik in LA harder kan, maar dat kon ik meteen na de Spelen in Tokio ook niet. Dat komt met de tijd. Ik word ook ouder, daar moet ik ook rekening mee gaan houden. Blessurepreventie en lichaamsonderhoud zullen een belangrijkere rol gaan spelen. Ik heb in aanloop naar Parijs ook een paar kleine blessures gehad. Iets kleins met m’n knie. Daar kon ik prima mee fietsen, ik kon alleen geen diepe squats doen tijdens de trainingen in aanloop naar Parijs.” Hij weet dat er ook de komende jaren weer op hem gelet en gejaagd zal worden. “Ik besef dat ik de maatstaf ben in mijn sport. Ik heb laten zien: om olympisch kampioen te worden, moet je dit kunnen. Daarom is het nodig om de grens steeds weer een beetje te verleggen. Op het moment dat de concurrentie mijn niveau haalt, ben ik ondertussen alweer een stukje verder. Om telkens weer iets meer uit mezelf te halen tijdens de training, dat is waar ik misschien wel het allermeest van geniet.”  

2025 was voor Jessica Schilder een jaar om nooit te vergeten. Ze stootte haar kogel nog nooit zover als dit jaar. Het leverde haar een goud op het WK outdoor, zilver op de EK en zilver op de WK indoor op. Ook werd ze door de atletiekbond verkozen tot atlete van het jaar. “Geweldig dat het zo goed gaat met de atletiek in Nederland. Dat ze mij bestempelen als ‘de Femke Bol van het kogelstoten’ vind ik een groot compliment. Of ze Femke straks de Jessica Schilder van de 400 meter hordenlopen moeten noemen? Nee, daar doen we Femke echt te kort mee. Ik heb al een paar keer op een poster gestaan van European Athletics. Ik, als kogelstootster, hoe mooi is dat? Bij de FBK Games en de EK indoor in Apeldoorn werd er echt even gewacht totdat ik mijn kogel had gestoten voordat het programma van de andere atletieknummers weer doorging. Ik wist: nu is alle aandacht op mij gericht. Het geeft enerzijds een kick, maar tegelijkertijd zorgt het voor extra druk. Bij de EK in Apeldoorn heb ik laten zien dat ik onder die druk heel goed kan presteren. Voor mijn gevoel zat heel Nederland, inclusief de koning, in de zaal en ik stootte beter dan ik ooit had gedaan. Wat ik ook echt heel leuk vind, is dat ik ook steeds meer jonge meiden naar Papendal zie komen om zich te concentreren op de werpnummers. Of dat het Jessica Schilder-effect is? Nou, dat weet ik niet, hoor. Maar die talenten help ik natuurlijk graag. Als ik zo’n meisje met een kogel in de hand zie, denk ik geregeld: dat is net een kleine Jessica, gaat zij op een dag mijn Nederlands record verbreken?”

Alsof een oranje orkaan over de wielerbaan in Santiago raasde. De Nederlandse baanwielrenners verlieten de Chileense hoofdstad met liefst negen wereldtitels. Drie daarvan nam Hetty van de Wouw voor haar rekening. Stapje voor stapje is Hetty Raketty richting wereldtop geslopen. Vorig jaar won de 27-jarige sprintster nog drie keer WK-zilver en op de Spelen werd ze tweede op de keirin. Dit keer nam ze geen genoegen met een zilvervloot. Van de Wouw bracht in 2024 nog naar buiten dat ze had geworsteld met eetstoornissen. Dat moest ze achter zich laten en dat lukte onder meer door de hulp van de vorige bondscoach, Mehdi Kordi. Tegen de NOS zei Khordi, die Van de Wouw in december 2022 onder zijn hoede kreeg: "Haar transformatie is echt ongelooflijk geweest. Ze was een beetje verloren. Ze was nerveus en gespannen als het om haar eigen kwaliteiten ging. Maar ik zag ook iemand die iets bijzonders in zich had. Het kwam er op neer dat ik haar vooral zelfvertrouwen moest geven. Wat mij is bijgebleven is dat ze eens aangaf dat ze wereldkampioen wilde worden. Ik vroeg haar toen: hoe weet je hoe je dat moet doen? Toen zei ze: dat weet ik als ik het ben. Maar zo werkt het niet. Je moet eerst in jezelf geloven en je moet denken als een kampioen, voordat je ook de beste kan zijn.” En dat is gelukt. Held van het Jaar 2025 2025 was een jaar vol nieuwe Helden, emotionele afscheidsmomenten en indrukwekkende verhalen van doorzetters die opstonden. De afgelopen elf maanden hebben Julie vol enthousiasme telkens weer jullie Held van de Maand gekozen: Angel Daleman, Jenning de Boo, Kimberley Bos, Virgil van Dijk, Daphne van Domselaar, Kees Smit, Thymen Arensman, Zoë Sedney, Jessica Schilder, Hetty van de Wouw en Femke Kok. Maar… we doen er nog een schepje bovenop! We hebben de lijst aangevuld met vijf wildcards: toppers die volgens ons absoluut niet mogen ontbreken: Mathieu van der Poel, Joy Beune, Joep Wennemars, Harrie Lavreysen en Femke Bol. Stem nu op jouw Held van het Jaar.

 Femke Bol liep ook dit jaar als een gazelle over de atletiekbaan. Alle races op ‘haar’ 400 meter horden won ze. In de WK-finale in Tokio was ze oppermachtig. Ze won haar tweede wereldtitel op die discipline. Daarnaast won ze ook nog zilver op de gemengde 4x400 meter estafette en brons op de 4x400 meter estafette voor vrouwenteams. Vanwege die prestaties werd ze voor de derde keer gekozen als Europees atlete van het jaar.  In Femke – die dit jaar ook nog een huwelijksaanzoek kreeg van haar Belgische vriend Ben Broeders en een kinderboek met de titel ‘Go Femke! Team TOFF gaat ervoor!’ uitbracht - zit ook dat ze uitgedaagd wil blijven worden. Waar anderen in haar plaats nog jarenlang de medailles binnen zouden harken op de 400 meter horden, nam zij na het WK een drastisch besluit. Ze stopt met de 400 meter horden en gaat een ‘extra rondje zonder hindernissen’ rennen. Vanaf heden richt ze zich dus op de 800 meter, de afstand waarop Ellen van Langen in 1992 olympisch goud veroverde. De atletiekwereld was in rep en roer. Op haar 25ste begint ze aan een omscholingstraject. Of ze in haar tweede atletiekcarrière nou succesvol zal zijn of niet; de prijs voor de grootste durfal van in de sport gaat naar Femke Bol.

Elis Ligtlee (31) werd in 2016 olympische kampioen op de keirin. Tegenover de successen stonden ook diepe dalen. Twee jaar later, op haar 24ste, stopte ze met baanwielrennen. Het plezier was weg. Al snel werd ze moeder. Afgelopen zomer kreeg ze de boodschap waar ze al een paar jaar zo bang voor was: ze bleek borstkanker met uitzaaiingen naar de oksel te hebben. Tussen de chemo’s door nam ze de tijd om haar verhaal te doen. Met een stralende lach doet ze de deur van het huis van haar ouders in Eerbeek open. Ze vertelt dat ze een dag eerder haar negende chemokuur heeft gehad. “Maandag is chemodag. Laat ik het afkloppen, maar ik heb tot op heden weinig last van de chemo’s, ben er nog niet heel erg ziek van geworden.” Ze aait over haar kale hoofd. “Mijn haar heeft het alleen niet overleefd.” Elis Ligtlee vertelt dat ze een dag eerder haar eerder al kortgeknipte haar er helemaal af heeft gehaald. Ze gaat voor naar de keukentafel, vertelt dat het mooie huis van haar ouders beter geschikt is voor een interview en fotoshoot dan het huis waar zij met haar man Emmo, zoontje Lio van vijf en de tweeling Loek en Lola-Lou van twee woont, iets verderop in het Gelderse dorp. Vader Gerjan zet koffie en thee op tafel waar ook een hoofd van piepschuim staat waarop het haarstuk van Elis rust. “M’n leven staat ineens alweer op z’n kop,” zegt de vrouw die negen jaar geleden olympisch kampioen op de keirin werd in Rio en op haar 31ste bijna zeven jaar baanwielrenster-in-ruste is. Sinds haar 25ste weet Elis dat ze, net als haar moeder, draagster van het BRCA1-gen is. Het komt erop neer dat ze sinds zes jaar wist dat ze een verhoogde kans op borst- en eierstokkanker had. “Mijn moeder wist pas vanaf haar vijftigste dat ze het gen heeft. Haar zus had twee keer kanker gehad en toen is zij het gaan testen. Mijn moeder heeft, toen bleek dat ze het gen had, zowel haar borsten als haar eierstokken weg laten halen. Een paar jaar later kon ik op het gen worden getest. Toen bleek dat ik het gen had, dacht ik natuurlijk meteen ‘wat als’. Ik heb er ook over nagedacht preventief mijn borsten weg te laten halen. Ik besloot dat niet te doen. Mijn nicht heeft het gen ook, koos ervoor om haar borsten preventief te laten verwijderen, maar kreeg daarna alsnog kanker vanuit de oksel. Ik besloot me elk jaar te laten controleren, nog geen drastische beslissingen te nemen met de kans dat ik alsnog ziek zou worden. Natuurlijk heb ik geregeld gedacht: ik leef op een tijdbom. Maar die gedachte ging al snel naar de achtergrond. Op mijn 26ste raakte ik in verwachting van Lio en op mijn 28ste werd de tweeling geboren.” Ze zegt: “Ik ben trouwens ook nog drager van het Stickler- syndroom, onze tweeling Loek en Lola-Lou zijn daardoor geboren met een schisis, een open gehemelte. Ze zijn daar allebei op jonge leeftijd aan geholpen, ondervinden daar gelukkig helemaal geen last meer van.” Lachend: “Zo zie je maar: ik ben één grote genafwijking, maar wel mooi olympisch kampioen.” Dan serieus: “Alles draaide om de kinderen. Ik liet me controleren, maar maakte me eigenlijk niet heel erg druk. Ook al wist ik dat de kans dat ik op een dag kanker zou krijgen tussen de zestig en tachtig procent lag.” Helden Magazine nummer 79 Het eerste deel van het interview met Elis Ligtlee komt uit Helden Magazine nummer 79. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.