Dat het verhaal van Zinedine Zidane nog niet is verfilmd, voelt bijna als een gemiste kans. Jarenlang smachtte Frankrijk naar een wereldtitel. Grote namen als Michel Platini, David Ginola en Eric Cantona slaagden daar niet in, maar Zizou, kind van Algerijnse ouders, kreeg het wel voor elkaar.
Zijn WK van 1998 begon nog met een flinke domper. Frankrijk won overtuigend van Zuid-Afrika en Saudi-Arabië, maar in dat tweede duel verloor Zidane zijn hoofd en kreeg rood voor na- trappen. De spelmaker moest daardoor twee wedstrijden toe- kijken. Op het moment dat het echt belangrijk werd, stond hij er weer. In de finale tegen topfavoriet Brazilië was ZZ Top met twee rake kopballen beslissend en schonk hij Les Bleus de eerste wereldtitel. Frankrijk had zijn koning gevonden.
Ook acht jaar later, op het WK van 2006, draaide alles weer om Zidane. Tijdens zijn afscheidstournee steeg hij op z’n 34ste nog één keer boven zichzelf uit. In de kwartfinale speelde hij Brazilië volledig zoek met een masterclass en hij loodste Frankrijk naar de finale tegen Italië. Daar leek het perfecte einde van zijn car- rière geschreven te worden. Net als in de finale van 1998 speelde Zidane opnieuw een hoofdrol met zijn hoofd. Alleen eindigde die deze keer niet tegen de bal, maar de borst van de provoce- rende Marco Materazzi. De rode kaart, de verloren strafschop- penserie en Zidane die langs de wereldbeker het veld afliep: het waren de beelden bij een tragisch einde van misschien wel de meest sierlijke voetballer van zijn generatie.
