Hij is een van de beste Italiaanse voetballers ooit. Toch is het eerste waar je bij Roberto Baggio aan denkt de gemiste strafschop waardoor niet Italië, maar Brazilië in 1994 wereldkampioen werd.
Diego Maradona, Marco van Basten, Cristiano Ronaldo en Lionel Messi deden het: een strafschop missen op een heel belangrijk moment. Zelfs de grootste en beste voetballers overkomt het. Wat dat betreft staat Roberto Baggio in een mooi rijtje. Al is de gemiste penalty van de Italiaanse nummer tien met de karakteristieke paardenstaart waarschijnlijk de pijnlijkste ooit.
Bij het vorige WK dat in de VS plaatsvond, was er na de verlenging nog steeds niet gescoord. Strafschoppen dus om te bepalen wie wereldkampioen werd: Brazilië of Italië. Het was Baggio die als vijfde der Italianen achter de bal ging staan. Hij schoot de bal over, greep naar zijn hoofd, terwijl de Brazilianen feest konden vieren. Liefst acht minuten bleef hij na de gemiste strafschop naar de grond staren. Hij scoorde vijf keer, kreeg na afloop de Zilveren Bal, als een na beste speler van het toernooi achter Romário. Maar ja, die penalty, hè.
Italië had de twijfelachtige eer door als eerste land een WK-finale na strafschoppen te verliezen. Vaak wordt vergeten dat Franco Baresi en Danielle Massaro voor hem ook al hadden gemist.
Baggio was veel meer dan de voetballer van de gemiste strafschop in de WK-finale. Hij was een geniale voetballer, kreeg de bijnaam Il Divin Codino: de goddelijke paardenstaart, vanwege zijn opvallende kapsel. Voor Baggio was de paardenstaart meer dan uiterlijk vertoon. Hij was een diep spiritueel mens, een boeddhist in een katholiek land, en zijn haar leek een uitdrukking van zijn innerlijke wereld. “Het haar is een deel van wie ik ben, een manier om mezelf te blijven in een wereld die je constant probeert te veranderen”, zei hij ooit in een zeldzaam interview. Baggio speelde bij tal van Italiaanse topclubs, hij won met Juventus in 1993 de UEFA Cup en de landtitel én werd datzelfde jaar gekozen als beste speler van de wereld.
Bij het WK in eigen land, in 1990, scoorde Baggio twee keer. De ploeg werd derde en de 23-jarige Baggio was een van de publiekslievelingen, hoewel hij nog geen onomstreden basisspeler was. In 1994 nam hij – als regerend beste voetbaler van de wereld – het Italiaanse team bij de hand. Hij scoorde vijf keer, kreeg na afloop de Zilveren Bal, als een na beste speler van het toernooi achter Romário. Maar ja, die penalty, hè.
Ook in 1998 was hij van de partij op het WK, ook toen scoorde hij, waarmee hij zijn totaal op negen doelpunten bracht op WK’s. In 20002 belde hij met Giovanni Trapattoni met de vraag of de bondscoach hem nog een keer mee wilde nemen naar het WK. Hij had namelijk nog iets goed te maken. De Goddelijke Paardenstaart werd niet geselecteerd. Waardoor hij voor altijd geassocieerd blijft worden met die gemiste strafschop én natuurlijk zijn paardenstaart.
