Als er wordt teruggekeken op het WK van 2006, gaat het vaak over de kopstoot van Zinédine Zidane in de finale. Maar wie het hele toernooi bekijkt, ziet dat er eigenlijk één speler was die van begin tot eind het niveau bepaalde: Fabio Cannavaro.
De aanvoerder van Italië speelde alle 690 minuten van het WK, miste geen seconde en was het constante gezicht van een ploeg die voor de vierde keer wereldkampioen werd. Dat was opvallend, want de aanloop naar het toernooi verliep allesbehalve rustig.
Nog voordat Italië afreisde naar Duitsland, barstte het Calciopoli-schandaal los. Juventus, de club van Cannavaro, werd beschuldigd van het beïnvloeden van scheidsrechters. Ook AC Milan, Fiorentina, Lazio en Reggina raakten verwikkeld in het onderzoek. Dagen voor de start van het WK ging het in Italië nauwelijks over voetbal, maar vooral over rechtszaken, degradaties en puntenaftrek.
Bondscoach Marcello Lippi hield vast aan de kern van zijn selectie. Cannavaro kreeg de aanvoerdersband en groeide uit tot het gezicht van een ploeg die zich volledig afsloot van alles wat buiten het veld gebeurde.
Italië begon het WK met een 2-0 overwinning op Ghana en gaf in de groepsfase nauwelijks kansen weg. Ook tegen de Verenigde Staten en Tsjechië stond de verdediging als een huis. Na drie wedstrijden had Italië slechts één tegendoelpunt geïncasseerd: een eigen doelpunt van Cristian Zaccardo tegen de VS.
In de knock-outfase schakelde Italië achtereenvolgens Australië, Oekraïne en gastland Duitsland uit. Vooral de halve finale in Dortmund wordt nog altijd gezien als een van Cannavaro’s beste interlands. Duitsland creëerde in eigen stadion meerdere gevaarlijke momenten, maar de Italiaanse captain blokte schoten, onderschepte voorzetten en won vrijwel ieder duel. Italië sloeg pas in de verlenging toe via Fabio Grosso en Alessandro Del Piero.
Na zes wedstrijden had geen enkele tegenstander vanuit open spel weten te scoren tegen Italië. Ook in de finale tegen Frankrijk bleef dat zo. De enige Franse treffer kwam uit een strafschop van Zidane, nadat Marco Materazzi Florent Malouda had geraakt. Materazzi maakte later zelf de gelijkmaker, waarna de wedstrijd uitmondde in een tactisch gevecht. Cannavaro won in de slotfase vrijwel elk luchtduel tegen Thierry Henry en hield de Italiaanse defensie georganiseerd, ook nadat Zidane met rood van het veld was gestuurd.
Na 120 minuten volgden strafschoppen. Fabio Grosso schoot de beslissende penalty binnen, waarna Cannavaro als eerste de wereldbeker omhoog mocht houden. Zijn cijfers onderstreepten hoe dominant hij was geweest. Hij speelde iedere minuut van het toernooi, kreeg geen enkele gele kaart en hoefde daardoor nooit een schorsing te vrezen. Italië kreeg in zeven wedstrijden slechts twee tegendoelpunten: een strafschop en een eigen doelpunt.
Kort na het WK verruilde Cannavaro Juventus, dat na het Calciopoli-schandaal degradeerde naar de Serie B, voor Real Madrid. Aan het einde van 2006 won hij zowel de Ballon d’Or als de FIFA World Player of the Year. Daarmee werd hij pas de derde verdediger ooit die de Gouden Bal in ontvangst mocht nemen, na Franz Beckenbauer en Matthias Sammer.
