Er zijn spelers die een WK winnen. En er zijn spelers die een land voorgoed veranderen. Hristo Stoichkov behoort zonder twijfel tot die laatste categorie.
Toen Bulgarije in de zomer van 1994 afreisde naar de Verenigde Staten, verwachtte vrijwel niemand dat het land een rol van betekenis zou spelen. Het had zich pas voor de tweede keer sinds 1970 geplaatst voor een WK en had nog nooit een wedstrijd gewonnen op een wereldkampioenschap. Een paar weken later stond Bulgarije in de halve finale en kende de hele voetbalwereld de naam Hristo Stoichkov.
De leider van een gouden generatie
Stoichkov arriveerde in Amerika als sterspeler van het Dream Team van Barcelona. Hij had net zijn vierde Spaanse landstitel op rij gewonnen, maar op het WK groeide hij uit tot meer dan alleen een geweldige aanvaller. Hij werd de leider van een ploeg met onder anderen Yordan Letchkov, Krasimir Balakov en Emil Kostadinov.
Na een kansloze 3-0 nederlaag tegen Nigeria leek het avontuur al voorbij. Stoichkov reageerde zoals een wereldspits dat doet: met doelpunten. Tegen Griekenland maakte hij er twee vanaf de stip, waarna hij ook scoorde in de historische 2-0 overwinning op Argentinië. Bulgarije bereikte voor het eerst ooit de knock-outfase.
De grootste stunt
In de kwartfinale wachtte titelverdediger Duitsland. Niemand gaf Bulgarije een kans. Na een Duitse voorsprong schoot Stoichkov een vrije trap binnen voor de gelijkmaker. Drie minuten later kopte Letchkov de 2-1 binnen. De regerend wereldkampioen lag eruit en Bulgarije schreef misschien wel de grootste stunt uit de WK-geschiedenis. Stoichkov was opnieuw de grote man.
Gouden Schoen én Bronzen Bal
Bulgarije strandde uiteindelijk in de halve finale tegen Italië, waarna ook de troostfinale verloren ging tegen Zweden. Toch vertrok Stoichkov als een van de absolute sterren van het toernooi.
Met zes doelpunten werd hij samen met Oleg Salenko topscorer van het WK en won hij de Gouden Schoen. Daarnaast kreeg hij de Bronzen Bal als derde beste speler van het toernooi, achter Romário en Roberto Baggio. Later dat jaar volgde de ultieme individuele bekroning: de Ballon d’Or van 1994.
