Mijn podium
🥇 Tadej Pogacar
🥈 Paul Seixas
🥉 Isaac Del Torro
Mijn all-time favourite
Ik groeide op met de overwinning van Michael Boogerd op La Plagne, maar stiekem genoot ik meer van ander type etappes. Waar iedereen thuisbleef voor de bergritten, kon ik me enorm verheugen op de massasprints. Mijn favoriet? Alessandro Petacchi. Ale Jet was een sprinter zoals je ze tegenwoordig niet veel meer ziet. Petacchi had een treintje nodig en kon dan in de laatste honderden meters steevast rekenen op Marco Velo, zijn trouwe luitenant met misschien wel de mooiste naam voor een profwielrenner. Velo trok de sprint aan, waarna Petacchi in een rechte lijn naar zijn zoveelste overwinning sprintte.
Het fascineerde me. Vooral in de tijd van Milram, niet de mooiste tenues, kon ik enorm genieten van Petacchi. De keren dat hij samen met Erik Zabel aan de start verscheen, voelde een beetje hetzelfde alsof Cristiano Ronaldo en Lionel Messi in dezelfde tenue op het veld stonden. De sprint is een onderschat fenomeen. Veel mensen vinden het saai, en dat begrijp ik. Maar kijk eens goed naar de voorbereiding, naar de vorming van de treintjes en het positioneren. De ene renner kan alles prima alleen, de ander heeft een hele ploeg nodig. Dat spel van tactiek, lef en inzicht komt allemaal samen in een massasprint. Helaas zijn er dit jaar maar weinig kansen, dus is het een mooi moment om af en toe wat sprints uit het verleden terug te kijken op YouTube.
Mijn favoriete herinnering
Als elfjarig ventje zag ik vanuit de caravan van mijn ouders Michael Boogerd winnen op La Plagne. Dat zorgde ervoor dat ik ook wilde fietsen. Meteen komt ook de val van Erik Dekker bij mij naar boven. Ik was er in 2006 bij toen hij in Limburg hard op zijn gezicht viel. Op de een of andere manier moet ik daar toch ook vaak aan denken. Het heeft indruk gemaakt; de keerzijde van het wielrennen.”
