Voetbal

Finales; je kunt ze winnen of verliezen. Je kunt ze ook missen door een blessure of tegen een rode kaart aanlopen. Het is Danny Blind (63) als Ajacied allemaal overkomen. Dertig jaar geleden nadat hij de Champions League en Wereldbeker won, nemen we hem mee op een trip down memory lane. Hij vertelt erover in Helden Magazine 76. 13 mei 1987, Athene Europa Cup II-finale Ajax-Lokomotive Leipzig 1-0 “Op maandag waren we voor de finale van woensdag naar Athene gevlogen. Johan Cruijff was onze trainer en een vast gebruik voor een Europese wedstrijd destijds was op dinsdagmorgen op een strandje een ‘rugbytraining’: een beetje dollen, spielerei. En daarbij viel die grote, sterke, zware Frank Rijkaard op mijn rechterknie. Ik voelde een knak en de volgende ochtend was die knie dik. Er zat dus vocht in en toen clubarts Otto Stibbe dat eruit haalde, bleek er bloed mee te komen. Dan weet je dat er iets kapot is. Er waren meer blessures en twijfelgevallen en in die tijd mocht een trainer maar twee spelers wisselen. Om met meerdere twijfelgevallen aan die finale te beginnen, zou dus een groot risico zijn voor Cruijff. In m’n hele carrière ben ik nauwelijks geblesseerd geweest. Dit was mijn heftigste, en op een heel ongelukkig moment. Alle wedstrijden tot aan deze finale had ik gespeeld, behalve - door een schorsing - de halve finale thuis tegen Real Zaragoza. Wrang om een Europese finale, m’n eerste ook nog, door een blessure te missen. Gebeurt zoiets een week voor de wedstrijd, dan kun je je er nog op instellen. Maar op de wedstrijddag merken dat je niet gaat spelen, is anders en heel zuur. Cruijff heeft nog bemoedigende woorden gesproken. In zo’n situatie zullen er ook spelers zijn die denken: ik begin gewoon en als het na een kwartier niet blijkt te kunnen, sta ik toch op het wedstrijdformulier en in de geschiedenisboeken. Maar die gedachte is nooit bij me opgekomen. ‘Op de wedstrijddag merken dat je niet gaat spelen, is heel zuur. Cruijff heeft nog bemoedigende woorden gesproken’ Dan benadeelde ik het team. Ook daarvoor heeft Cruijff na afloop zijn waardering uitgesproken. Marco van Basten, onze aanvoerder die het enige doelpunt scoorde, heeft er nog voor gezorgd dat ook ik een medaille kreeg. Normaal is die er alleen voor de zestien namen op het wedstrijdformulier. Natuurlijk ben ik een volwaardig lid van het team geweest, al voelde dat op dat moment niet zo. Maar na de wedstrijd heeft Marco me er ook weer bij betrokken. Er zijn altijd spelers die in zulke situaties oog voor anderen hebben. Inderdaad kan en mag ik zeggen dat ik die Cup ook gewonnen heb en van de huldiging in Amsterdam heb ik toch wel kunnen genieten.” Helden Magazine nummer 76 Het eerste gedeelte van het interview met Danny Blind komt voort uit Helden Magazine nummer 76. In deze editie van Helden siert Mathieu van der Poel de cover. De schijnwerpers zijn de komende tijd weer op de inmiddels dertigjarige wielrenner gericht. De klassiekers worden gereden en Van der Poel doet ook weer mee aan de Tour de France. Mathieu van der Poel: ‘Ik kan nog steeds beter’. Voetbal Ook is er veel aandacht voor voetbal. We gingen langs bij Justin Kluivert. Hij is voor het eerst vader geworden en is dé revelatie van de Premier League. Sem Steijn werd lang gezien als de ‘zoon van’. Bij FC Twente is hij uit de schaduw van vader Maurice getreden. Hij lijkt hard op weg naar de titel van topscorer van de Eredivisie, een transfer en – wie weet – een uitnodiging door bondscoach Ronald Koeman. Van de topscorer van de eredivisie gaan we naar de meest besproken speler. Noa Lang maakt de tongen los. Op en naast het veld. We vroegen analisten naar hun mening over de rappende voetballer. Robin van Persie keerde in februari terug bij Feyenoord. Van een rebelse tiener tot hoofdtrainer; Helden zag hem door de jaren heen transformeren. Daarnaast spraken we met de aanvoerster van de OranjeLeeuwinnen en de Ajax-vrouwen, Sherida Spitse. Ze maakt zich op voor weer een EK, terwijl ze een moeilijke periode doormaakt. Openhartig praat ze over haar scheiding van de moeder van haar twee kinderen. Nog veel meer sport Verder in deze editie vertelt Ellen van Dijk over het moederschap, een crash en de race tegen de klok om de Spelen in Parijs te halen. Max Verstappen gaat dit seizoen op voor zijn vijfde wereldtitel in de Formule 1 en dat wordt een fikse opgave in een jaar waarin hij ook voor het eerst vader wordt. Wat verwachten analisten Christijan Albers, Tom Coronel en Giedo van der Garde van Max in 2025? Carlos Alcaraz is de populairste tennisser van dit moment. Helden sprak de 21-jarige Spanjaard in een exclusief interview. Oud-honkballer Kalian Sams moest tijdens zijn loopbaan omgaan met racisme en een stalker. Hij doet zijn verhaal in het theater en hoopt jonge topsporters inzichten te geven. Als laatste laat hockeyster Felice Albers een andere kant van zichzelf zien in Heldenpraat en deelt waterpolokeepster Laura Aarts haar selfies.

Als miskend talent trok Robin van Persie in 2004 bij Feyenoord de deur achter zich dicht. Als verloren zoon keerde hij er in 2018 terug om zijn indrukwekkende carrière af te sluiten. Niet veel jaar later begon hij als jeugdtrainer in Rotterdam. Na een half jaar Heerenveen is hij op z’n 41ste voor de vierde keer terug bij Feyenoord: nu als hoofdtrainer. Helden ging door de jaren heen geregeld bij de topscorer van Oranje langs en bracht dit in beeld in Helden Magazine nummer 76. “Dat ik iemand iets wil leren, heb ik van mijn moeder.” Robin van Persie “Toen Ruud Gullit als nieuwe trainer had getekend, belde hij me meteen op. Hij had grootse plannen met me, wilde me op mijn eigen positie achter de spits gebruiken. Je belt een jaar te laat, zei ik, er is te veel gebeurd. Ik wil geen sneer uitdelen aan Feyenoord. Ik ben niet rancuneus. Feyenoord blijft de club waaraan ik veel heb te danken,” zei Robin van Persie toen Helden begin 2009 bij hem en zijn vrouw Bouchra langsging in Londen voor het coververhaal van de allereerste Helden. Robin debuteerde begin 2002 op zijn achttiende voor Feyenoord onder coach Bert van Marwijk, won een paar maanden later de UEFA Cup en werd gekozen als Talent van het Jaar. Hij vertrok door de achterdeur uit Rotterdam. Hij verloor in zijn laatste seizoen zijn basisplaats, sloot aan bij Jong Feyenoord en vertrok in de zomer van 2004 met Bouchra naar Engeland. Bij Arsenal, onder trainer Arsène Wenger, bloeide hij helemaal op. [caption id="attachment_20944" align="aligncenter" width="1480"] Robin van Persie[/caption] “Toen ik bij Arsenal binnenkwam in 2004 moest ik overleven. Ik putte kracht uit al die deskundigen die dachten dat het helemaal niets zou worden met mij. Die opmerkingen raakten me. Waarop was die negatieve benadering gebaseerd? Niemand kende de gesprekken die ik met Wenger had gevoerd. Ik wist wat hij van plan met me was, dat ik rustig zou worden gebracht.” Robin werd volwassen in Londen. Hij en Bouchra, met wie hij in 2004 trouwde, werden er in 2006 de ouders van zoon Shaqueel en in 2009 van dochter Dina. Bouchra in 2009: “Omdat Robin zo eerlijk is, kwam hij vroeger weleens in de problemen. Hij zei te veel. Wij zijn in Londen snel volwassen geworden. Onze kracht is dat we veel praten. Robin en ik evalueren ons leven bijna iedere maand. Een bepaalde periode luisterde onze zoon Shaqueel nauwelijks. We vroegen ons af wat we fout deden. Het is misschien iets kleins, maar daar praten we ’s avonds uitgebreid over. In die gesprekken stellen we doelen voor ons leven en het voetbal. We bespreken onze relatie, wat we verlangen en wat we missen.” Robin: “Velen zien mij nog altijd als de druktemaker die ik was bij Feyenoord. In Rotterdam was ik druk met potjes poolen, uitgaan en gezellig doen. Ik heb geworsteld met mijn imago van moeilijke jongen. Ik wilde laten zien dat ik een aardige gozer ben, want ik ben een lieve jongen. Daarmee ben ik gestopt, want dat leidde tot niets. Ik was zoekende. Op de een of andere manier werd er vaak op de verkeerde knopjes gedrukt, op gevoelige momenten werd het verkeerde tegen me gezegd. In Rotterdam kwam er niet uit wat erin zat. Ik wil anderen niet de schuld geven, maar soms heb je hulp nodig. Ik ontdekte bij Arsenal wat een echt professionele wereld is. Het werkklimaat daar was een verademing.” Arsène Wenger maakte vanaf het eerste moment een diepe indruk op de destijds 25-jarige Robin. De Fransman bestempelde hij vaak als zijn ‘voetbalvader’. “Wenger is in alles geïnteresseerd, in andere sporters, andere leiders. Zijn speeches voor een wedstrijd zijn kort, maar wel raak. Hij komt altijd met iets nieuws, de ene keer Barack Obama, de andere keer Michael Jordan, dan weer tennisster Justine Henin met wie hij heeft gegeten. Henin zei tegen hem: ‘Ik vind het heel gezellig, maar ik heb om zeven uur een afspraak met mijn fysio en daarna met de masseur.’ Wat er ook gebeurt, ze trekt haar eigen plan. Volgens Wenger zou iedere sporter dat moeten doen. Die boodschap wil hij vooral jonge spelers meegeven. Helden Magazine nummer 76 Het eerste gedeelte van het verhaal over Robin van Persie komt voort uit Helden Magazine nummer 76. In deze editie van Helden siert Mathieu van der Poel de cover. De schijnwerpers zijn de komende tijd weer op de inmiddels dertigjarige wielrenner gericht. De klassiekers worden gereden en Van der Poel doet ook weer mee aan de Tour de France. Mathieu van der Poel: ‘Ik kan nog steeds beter’. Voetbal Ook is er veel aandacht voor voetbal. We gingen langs bij Justin Kluivert. Hij is voor het eerst vader geworden en is dé revelatie van de Premier League. Sem Steijn werd lang gezien als de ‘zoon van’. Bij FC Twente is hij uit de schaduw van vader Maurice getreden. Hij lijkt hard op weg naar de titel van topscorer van de Eredivisie, een transfer en – wie weet – een uitnodiging door bondscoach Ronald Koeman. Van de topscorer van de eredivisie gaan we naar de meest besproken speler. Noa Lang maakt de tongen los. Op en naast het veld. We vroegen analisten naar hun mening over de rappende voetballer. We spraken met de aanvoerster van de OranjeLeeuwinnen en de Ajax-vrouwen, Sherida Spitse. Ze maakt zich op voor weer een EK, terwijl ze een moeilijke periode doormaakt. Openhartig praat ze over haar scheiding van de moeder van haar twee kinderen. Verder gingen we dertig jaar terug in de tijd met Danny Blind. We blikken met de aanvoerder van destijds terug op de gewonnen Champions League én de Wereldbeker met Ajax. Nog veel meer sport Verder in deze editie vertelt Ellen van Dijk over het moederschap, een crash en de race tegen de klok om de Spelen in Parijs te halen. Max Verstappen gaat dit seizoen op voor zijn vijfde wereldtitel in de Formule 1 en dat wordt een fikse opgave in een jaar waarin hij ook voor het eerst vader wordt. Wat verwachten analisten Christijan Albers, Tom Coronel en Giedo van der Garde van Max in 2025? Carlos Alcaraz is de populairste tennisser van dit moment. Helden sprak de 21-jarige Spanjaard in een exclusief interview. Oud-honkballer Kalian Sams moest tijdens zijn loopbaan omgaan met racisme en een stalker. Hij doet zijn verhaal in het theater en hoopt jonge topsporters inzichten te geven. Als laatste laat hockeyster Felice Albers een andere kant van zichzelf zien in Heldenpraat en deelt waterpolokeepster Laura Aarts haar foto’s in de rubriek Me, My Selfie & I.

Of het nou gaat om een voorzet of een goal, een uitspraak op een persconferentie, gebaren richting fans of een muziektrack. Wat Noa Lang (25) ook doet, de schijnwerpers staan op hem gericht. Voor Helden Magazine nummer 76 spraken we analisten Khalid Boulahrouz, Pierre van Hooijdonk, Theo Janssen, Jan Mulder en Leonne Stentler over de linksbuiten van PSV, de man over wie iedereen een mening heeft. ‘I’m different. And I like that shit.’ ‘Don’t waste words on those who deserve silence.’ ‘Life is tough, but so am I.’ ‘When they hate you a lot, but you’re just a chill guy.’ Noa Lang Noa Lang windt er geen doekjes om, ook niet op zijn Instagram-pagina waarop verschillende Engelse uitspraken voorbijkomen. Lang zegt wat hij denkt en doet wat hij wil, maar vergeet daarbij niet geregeld uit te blinken als linksbuiten van PSV. “Ik vind zijn spel avontuurlijk. Hij speelt met durf, heeft goede kwaliteiten zoals zijn dribbel en scorend vermogen,” zegt Khalid Boulahrouz, voormalig rechtsback van clubs als Hamburger SV, Chelsea en Feyenoord en 35-voudig international, tegenwoordig onder meer analist bij Ziggo Sport. In zijn tijd als voetballer stond hij graag tegenover aanvallers als Noa Lang: “Ik heb het altijd leuk gevonden om tegen spelers te staan die acties durven maken. Dat zie je ook bij Noa. Hij kijkt: waar ligt de ruimte, waar kan ik het verschil maken; is dat met een individuele actie of een combinatie? Of kan ik een voorzet geven? Hij kan binnendoor, maar durft ook buitenom te gaan. Hij heeft oog voor zijn medespelers, maar kan ook zelf scoren. Dat maakt het heel moeilijk voor een verdediger.” Ook Theo Janssen, voormalig speler van onder meer Vitesse en Ajax en vijfvoudig international, tegenwoordig analist bij de NOS en Ziggo Sport, kijkt graag naar Noa Lang: “Ik vind hem een heel leuke speler. Hij kan uit het niets een wedstrijd beslissen, is af en toe geniaal, kan een heel hoog niveau aantikken. Maar hij kan ook heel slecht spelen, zo van een acht naar een vier gaan.” “Vooral dat ongrijpbare, de versnelling die hij heeft en zijn techniek, maakt hem een heel interessante linksbuiten. Hij is lichtvoetig, niet heel groot en sterk. Hij heeft de bal aan zijn voet gekleefd en legt die bal daarna panklaar op het hoofd van spits Luuk de Jong,” zegt Leonne Stentler, voormalig speelster van Ajax en het Nederlands elftal, tegenwoordig analist bij NOS Studio Sport. Thuis tegen Juventus bijvoorbeeld, op 19 februari, liet Lang zien waartoe hij in staat is. PSV won met 3-1 en bereikte de achtste finale van de Champions League. Lang werd uitgeroepen tot man of the match. Hij kwam zelf niet tot scoren, maar zorgde voor veel gevaar. Een hoogtepunt was zijn assist bij de 1-0, die door Ivan Perisic binnen werd geschoten. Jan Mulder, analist van het eerste uur, nu onder andere nog bij Ziggo Sport, zag die voorzet ook. “Een schitterende bal. In de dribbel verloor hij het overzicht niet.” Mulder vervolgt: “Hij glijdt langs tegenstanders, is een ouderwetse dribbelaar. Welke speler is dat nu nog?” Pierre van Hooijdonk, voormalig speler van onder meer Feyenoord en Fenerbahçe en het Nederlands elftal en tegenwoordig analist bij NOS Studio Sport, is het daarmee eens. “Ik vind dat hij heel hoge pieken heeft, maar ik vind ook dat de consistentie ontbreekt. As je eens in de zoveel tijd zo’n piek haalt, dan zorgt dat ook voor een verwachtingspatroon. Dat gevoel blijft bij mij hangen, waardoor ik later teleurgesteld word. Van Hooijdonk: "Als ik vlak na zo'n Europese wedstrijd in de eredivisie weer een mindere versie van Noa zie, denk ik: verdomme, er zit zoveel meer in jou als speler" Als ik vlak na zo’n Europese wedstrijd in de eredivisie weer een mindere versie van Noa zie, denk ik: verdomme, er zit zoveel meer in jou als speler. Heel jammer, want voor zijn club en het Nederlands elftal kan hij zoveel waardevoller zijn dan hij nu is. Als Noa een hoge piek heeft, dan zijn we allemaal fan.” Boulahrouz erkent: “Hij heeft enorm veel in zijn mars, maar ik denk dat er nog veel meer in zit dan dat hij nu laat zien. Tegen Juventus zag je dat hij groeide in de wedstrijd, langzaam de leiding nam, ballen opeiste, echt het verschil maakte. Je wil bij hem zien dat hij continu bepalend is en het team op sleeptouw neemt, ook in moeilijke tijden.” Boulahrouz denk dat zijn wisselvalligheid onder meer te verklaren is door de blessures die heeft gehad. Zo kwam hij vorig seizoen, waarin PSV met overmacht de landstitel won, nauwelijks in actie vanwege een slepende hamstringblessure. “Bij zo’n goede speler hoop je te zien dat hij een seizoen lang fit blijft, zodat hij naar een absolute topvorm kan groeien. Als je lang uit de roulatie bent, moet je weer zoeken naar die fitheid, je vorm, wedstrijdritme, dat heeft tijd nodig. Daarom denk ik dat er bij hem nog veel meer in zit.” Helden Magazine nummer 76 Het eerste gedeelte van het verhaal over Noa Lang komt voort uit Helden Magazine nummer 76. In deze editie van Helden siert Mathieu van der Poel de cover. De schijnwerpers zijn de komende tijd weer op de inmiddels dertigjarige wielrenner gericht. De klassiekers worden gereden en Van der Poel doet ook weer mee aan de Tour de France. Mathieu van der Poel: ‘Ik kan nog steeds beter’. Voetbal Ook is er veel aandacht voor voetbal. We gingen langs bij Justin Kluivert. Hij is voor het eerst vader geworden en is dé revelatie van de Premier League. Sem Steijn werd lang gezien als de ‘zoon van’. Bij FC Twente is hij uit de schaduw van vader Maurice getreden. Hij lijkt hard op weg naar de titel van topscorer van de Eredivisie, een transfer en – wie weet – een uitnodiging door bondscoach Ronald Koeman. Robin van Persie keerde in februari terug bij Feyenoord. Van een rebelse tiener tot hoofdtrainer; Helden zag hem door de jaren heen transformeren. Daarnaast spraken we met de aanvoerster van de OranjeLeeuwinnen en de Ajax-vrouwen, Sherida Spitse. Ze maakt zich op voor weer een EK, terwijl ze een moeilijke periode doormaakt. Openhartig praat ze over haar scheiding van de moeder van haar twee kinderen. Verder gingen we dertig jaar terug in de tijd met Danny Blind. We blikken met de aanvoerder van destijds terug op de gewonnen Champions League én de Wereldbeker met Ajax. Nog veel meer sport Verder in deze editie vertelt Ellen van Dijk over het moederschap, een crash en de race tegen de klok om de Spelen in Parijs te halen. Max Verstappen gaat dit seizoen op voor zijn vijfde wereldtitel in de Formule 1 en dat wordt een fikse opgave in een jaar waarin hij ook voor het eerst vader wordt. Wat verwachten analisten Christijan Albers, Tom Coronel en Giedo van der Garde van Max in 2025? Carlos Alcaraz is de populairste tennisser van dit moment. Helden sprak de 21-jarige Spanjaard in een exclusief interview. Oud-honkballer Kalian Sams moest tijdens zijn loopbaan omgaan met racisme en een stalker. Hij doet zijn verhaal in het theater en hoopt jonge topsporters inzichten te geven. Als laatste laat hockeyster Felice Albers een andere kant van zichzelf zien in Heldenpraat en deelt waterpolokeepster Laura Aarts haar foto’s in de rubriek Me, My Selfie & I.

Arne Slot (46) kan niet meer kapot. Hij is in korte tijd uitgegroeid tot held in Liverpool en koerst regelrecht op de Premier League-titel af. In Engeland kijken ze vol bewondering naar de trainer van wie ze een paar maanden geleden het bestaan amper wisten. Voor Helden Magazine nummer 75 maken we een rondje langs de velden om het succes van de oud-trainer van onder andere Feyenoord en AZ te verklaren. Arne Slot ‘Arne is nu de vedette van ons tweeën’ “Ik dacht dat Xavi Alonso, oud-speler van Liverpool en daarna succesvol trainer van Bayer Leverkusen, de trainer van Liverpool zou worden toen bekend werd dat Jürgen Klopp ging stoppen. Toen las ik ineens dat Arne was benaderd, waarop ik hem meteen een appje stuurde. Hij antwoordde in vertrouwen dat hij inderdaad in onderhandeling was,” zegt Sander Westerveld, die als keeper tussen 1999 en 2001 voor Liverpool speelde. De oud-international is analist van de Premier League voor Viaplay, kenner van Liverpool en een goede bekende van Arne Slot. Klik op de afbeelding of op deze link, schrijf je in voor de nieuwsbrief en lees het hele verhaal gratis verder.

Edwin van der Sar stapte eind mei 2023 op als algemeen directeur van Ajax. Anderhalve maand later, op 7 juli, werd hij op vakantie in Kroatië getroffen door een hersenbloeding. In 2009 was zijn toen 36-jarige vrouw Annemarie ook al getroffen door een hersenbloeding. Beiden blikken in het dubbeldikke jubileumnummer van Helden Magazine terug op een bewogen periode. Edwin van der Sar “Ik word nu al blij als ik buiten blauwe lucht zie,” zegt Edwin van der Sar. “Dat ik geen volle agenda heb, is nieuw voor ons.” Zijn vrouw Annemarie: “Edwin en ik doen tegenwoordig een hoop dingen samen waar we vroeger niet in alle rust aan toekwamen. We zijn vooral aan het bijkomen van een heftig jaar dat volledig in het teken stond van Edwins revalidatie. We plannen ook niet teveel op een dag. Vanochtend hebben we een online meeting gehad met de Hersenstichting. En nu dit interview.” Edwin: “Ik kan je zeggen: ons huidige leven bevalt ons uitstekend. De hersenbloeding en de gevolgen daarna waren natuurlijk best heftig. Nu ik me weer goed voel en zogezegd in goed vaarwater zit, zie ik de toekomst als een mooie reis.” Edwin had een indrukwekkende carrière als keeper. In 22 seizoenen kwam hij uit voor Ajax, Juventus, Fulham en Manchester United en droeg hij 130 keer het Oranje-shirt. Hij won onder meer twee keer de Champions League, twee keer de wereldbeker voor clubteams en negen landstitels. Hij stopte in 2011 en ging een jaar later aan de slag bij Ajax, waar hij in elf jaar tijd de functies bekleedde van directeur marketing en algemeen directeur. Ook was hij tien jaar bestuurslid van de ECA, de European Club Association. Edwin was er medeverantwoordelijk voor dat Ajax als gevolg van de door Johan Cruijff ingezette Fluwelen Revolutie weer succesvol werd binnen en buiten de landsgrenzen. In 2023 nam Edwin afscheid van Ajax. “Het laatste jaar bij Ajax was zeker niet mijn leukste jaar. Ik vertrok eind mei als algemeen directeur, ik was moe en voelde me op dat moment niet zoals ik me zou willen voelen. Anderhalve maand later, op 7 juli, werd ik in Kroatië getroffen door een hersenbloeding. Ik heb twee weken in het ziekenhuis gelegen. Toen ik naar huis mocht, begon het traject van werken aan mijn herstel, met veel rusten, onderzoeken, verschillende keren naar het ziekenhuis voor foto’s en scans, dan weer zus, dan weer zo. Er kwam best een hoop op me af. Er waren heel veel lieve mensen die van mij of Annemarie wilden weten hoe het met me ging. Maar alle energie en focus ging uit naar de verschillende onderzoeken en mijn herstel. Wij hebben daardoor noodgedwongen, zeg maar uit zelfbescherming, veel mensen afgehouden. Ik wilde eerst herstellen. Dat kon alleen door rust te pakken en zelf te bepalen wanneer ik iemand wilde zien. Pas na vijf maanden zijn we samen wat meer dingen gaan doen en weer mensen gaan zien.” Annemarie: “Toen Ed zich na een half jaar weer goed voelde, wilde hij samen mooie reizen gaan maken.” Edwin: “Begin december regende het hier alleen maar en zeiden we ineens tegen elkaar: laten we gaan skiën. Er was genoeg sneeuw en er waren nog geen rijen voor de liften. We stonden alleen met locals op de latten. Daarna zijn we een grote reis van bijna zeven weken gaan maken. We gingen naar Hongkong, Australië en verbleven zes weken in Nieuw-Zeeland. We gingen van hotel naar een B&B en vervolgens weer naar een glazen huis in de natuur. Ik werd niet gestoord door dringende telefoontjes, er was niet de noodzaak dat ik wedstrijden moest bezoeken. Dat was in vergelijking met mijn leven van de voorgaande elf jaar een aangename verandering.” [caption id="attachment_20592" align="aligncenter" width="2560"] Edwin van der Sar en zijn vrouw Annemarie[/caption] Annemarie: “De rust en de ruimte in die landen en de tijd voor elkaar waren heel bijzonder. We zijn al heel lang samen en zaten altijd maar in die voortrazende trein, kenden nooit een moment van echte rust. Toen Edwin was gestopt, gingen we lekker op vakantie en toen... We zijn zo dankbaar dat hij helemaal is hersteld. Het was een moeilijke beslissing om te stoppen bij Ajax, maar achteraf zijn we zo blij dat hij dat besluit al had genomen. Stel je voor dat hij op 7 juli nog bij Ajax had gewerkt, dan was hij mentaal in een heel ander reintegratietraject terechtgekomen, dan had hij toch de verantwoordelijkheid voor de club nog meer gevoeld. Ajax is niet alleen een grote organisatie, alles om de club wordt ook nog eens duizendmaal uitvergroot.” Helden Magazine nummer 74 Het eerste deel van het interview met Edwin en Annemarie van der Sar is afkomstig uit Helden Magazine nummer 74. In het dubbeldikke jubileumnummer wordt uitgebreid teruggeblikt op het waanzinnige sportjaar 2024. Ronald Koeman siert de cover van deze 180 pagina’s tellende editie. De bondscoach spreekt zich uit over de ziekte van zijn vrouw Bartina, de kritiek van analisten op spelers en op ‘zijn’ Oranje, de overvolle agenda, Memphis Depay en zijn rol als opa. Olympische Spelen Sportman van het Jaar Harrie Lavreysen komt aan het woord en tal van intimi verklaren het succes van de baanrenner die dit jaar drie keer olympisch goud en drie wereldtitels won. Ook powervrouwen Marit Bouwmeester en Sharon van Rouwendaal, allebei winnares van goud in Parijs en GOAT (Greatest Of All Time) in hun sport, doen hun verhaal. Nieuwe held Worthy de Jong, beroemd om het gouden schot waarmee hij de 3x3 basketballers de titel bezorgde, spreekt af met Victoria Koblenko. De gouden roeiers van de dubbelvier, Finn Florijn, Lennart van Lierop, Koen Metsemakers en Tone Wieten, komen samen voor een reünie op de Bosbaan. Hockeykeeper Pirmin Blaak bezorgde de Nederlandse hockeyers eindelijk weer goud, maar hij heeft er veel voor moeten opofferen. Over powervrouwen gesproken: wat te denken van Marianne Vos? Op haar 37ste behaalde de wielrenster olympisch zilver in Parijs en verzekerde zich van de wereldtitel op gravel. Puck Pieterse was op weg naar zilver op de mountainbike in Parijs. Toen reed ze lek. Vierde. Daarna pakte ze wel de wereldtitel in het veldrijden en ze werd wereldkampioen onder 23. Ze doet haar verhaal in de rubriek De Dag Dat Alles Misging. Sportjaar 2024 2024 was ook het jaar van de doorbraak van Joy Beune. Lang stond ze te boek als de vriendin van Kjeld Nuis, maar dit jaar groeide ze uit tot de nieuwe schaatskoningin. Ze won wereldtitels op de ploegenachtervolging en 5000 meter én werd glansrijk wereldkampioen allround. Tijd voor een schitterende shoot. En wat te denken van Jerdy Schouten? Hij veroverde de landstitel met PSV, werd binnen no time een onmisbare schakel voor de ploeg van Peter Bosz en het Nederlands elftal. Ook werden hij en zijn vrouw Kirsten ouders van Gioia. “Ik heb het toch maar mooi geflikt.” Verder: Jorn, Inger en Kay zijn broers en zus én ze zijn alle drie handbalinternational. De weg naar de top ging niet altijd over rozen. Shorttrackster Selma Poutsma wil ook een topper op de langebaan worden en vertelt dingen die je nog niet van haar wist. Een portret van de nieuwe Lionel Messi: zijn naam is Lamine Yamal, zeventien jaar, nu al ster van Barcelona en EK-winnaar Spanje. Maar ook punt van discussie vanwege zijn afkomst. En nog veel meer!

FC Barcelona krijgt niet alleen weer kleur op de wangen, de ploeg heeft ook weer een troetelkind sinds het vertrek van Lionel Messi. Zijn naam: Lamine Yamal, op zijn zestiende al Europees kampioen met Spanje. Een portret van de inmiddels zeventienjarige aanvaller met Marokkaanse, Equatoriaal-Guinese, Catalaanse én Spaanse roots uit het dubbeldikke jubileumnummer van 2024. “Zijn doorbraak maakt iets speciaals los.” Lamine Yamal Op YouTube is een prachtige compilatie te zien van de opmars van Lamine Yamal Nasraoui Ebana. Van La Masía naar het eerste heet het door Barça-tv samengestelde filmpje. Je hoeft geen kenner te zijn om het talent te herkennen van het jochie dat op zijn zesde voor het eerst werd gescout door Barcelona. Hij doorliep er vanaf 2014 de hele jeugdopleiding. Van jongs af aan is Yamal – zijn voetbalnaam – tegenstanders te slim en te snel af. Met zijn gouden linkerbeen beweegt hij zich als een slangenmens over het veld. In de compilatie ziet de kijker hem steeds ietsje ouder worden en voortdurend van rugnummer wisselen. Zijn onvoorspelbare bewegingen, beslissende acties en weergaloze doelpunten zijn van alle tijden. Net zoals zijn ontwapenende lach. Yamal is de nieuwe publiekslieveling van Barcelona. Al is er aan de andere kant ook een voortdurende polemiek rond hem en zijn familie. Hij maakte op 29 april 2023 tegen Real Betis en onder trainer Xavi Hernández zijn competitiedebuut voor Barcelona. Als een toptalent van vijftien jaar, negen maanden en zestien dagen. Anderhalf jaar later is hij de status van golden boy ontgroeid. Yamal is voor zijn achttiende al de grote ster van Barcelona én het nationale Spaanse elftal. Hij speelde een grote rol bij het winnen van de Europese titel en werd op het Ballon d’Or-gala verkozen tot ’s werelds beste voetballer onder 21 jaar. [caption id="attachment_20585" align="aligncenter" width="2560"] Lamine Yamal[/caption] Er lonkt nog een heel voetballeven voor de aanvaller die als hét grote voorbeeld geldt voor een nieuwe generatie. Over de hele wereld dragen jonge voetballers het shirt van Yamal met rugnummer 19. En daarmee treedt hij bij Barça als voetballer én als commercieel product in de voetsporen van Lionel Messi. Al wil hij zelf niets weten van een vergelijking met de Argentijnse superster. Evenmin ziet hij gelijkenissen met andere Barçaiconen als Johan Cruijff, Ronaldinho of Xavi Hernández. Lamine Yamal is Lamine Yamal. Hij gaat zijn eigen weg op een manier die afwijkt van het moderne, geprogrammeerde voetbal. Zijn toekomst ligt naar eigen zeggen bij Barcelona. Een bod van naar verluidt 250 miljoen euro dat Paris Saint-Germain afgelopen zomer zou hebben gedaan was volgens Barçavoorzitter Joan Laporta kansloos. Hoewel zijn carrière nog maar net is begonnen, doen verschillende oudtopspelers op verzoek van Helden een voorspelling over de toekomst van Yamal. Volgens Hristo Stoitsjkov is hij nu al geschiedenis aan het schrijven. “Op zeer jonge leeftijd is Lamine Yamal een fenomeen met een enorme impact op het mondiale voetbal,” laat de Bulgaarse oud-voetballer van Barcelona via een appje weten. Stoitsjkov: 'Op zeer jonge leeftijd is Lamine Yamal een fenomeen met een enorme impact op het mondiale voetbal' En ook Jorge Valdano is zeer lovend. De Argentijn, die het witte shirt van Real Madrid droeg en in 1986 samen met Diego Maradona wereldkampioen werd, betitelt Lamine Yamal desgevraagd als: “De Spaanse voetballer die van alle spelers deze eeuw de grootste toekomst voor zich heeft.” En Ali Boussaboun, oud-international van Marokko, noemt LY ‘een toptalent die nu al als Europees kampioen met Spanje tot de allerbesten behoort’. Het zijn loftuitingen van internationale kenners, die Lamine Yamal als liefhebbers van het voetbal koesteren. Kritiek De inwoners van Catalonië, Spanje, Marokko en Equatoriaal-Guinea sluiten Yamal als een van hen in de armen. Zijn succes heeft vele vaders, letterlijk en figuurlijk. Zo zien ze hem bij Fútbol Club Barcelona als een Catalaans product van de eigen jeugdopleiding. De Spaanse bond beschouwt hem tegelijkertijd als geboren Spanjaard, die via de nationale jeugdelftallen automatisch doorstroomde naar La Roja van bondscoach Luis de la Fuente. En in Marokko en Equatoriaal- Guinea voelen ze zich respectievelijk door de afkomst van zijn vader en zijn moeder verwant met de tienerster. In de twee Afrikaanse landen hadden velen graag gezien dat Yamal hún nationale shirt zou dragen. Pogingen om hem daartoe te verleiden, liepen op niets uit. Vooral uit de Marokkaanse gemeenschap was er kritiek op de keuze van Yamal om voor Spanje uit te komen. Boussaboun, geboren in het Marokkaanse Tanger en meer dan vijftien jaar actief voor verschillende clubs in de eredivisie, vindt dat ‘de persoonlijke keuze’ van een voetballer gerespecteerd dient te worden. De oud-prof kwam zelf uit voor Jong Marokko, Jong Oranje en de A-ploeg van Marokko. “Het besluit voor welk land je gaat spelen, neem je deels met je hart en deels met je verstand. Lamine Yamal heeft met Spanje ook een carrièrekeuze gemaakt. Want voetbal is zijn werk. Het is niet zo dat je een bepaald land verdedigt alsof je in een oorlog zit. Dat je gaat meevechten met de één of de ander. Hij werd met Spanje meteen Europees kampioen en is daardoor misschien wel honderd miljoen euro meer waard geworden. Wat dat betreft plukt hij er nu al de vruchten van.” Yamal is een mix van verschillende culturen. Hij kwam op 13 juli 2007 als Lamine Yamal Nasraoui Ebana ter wereld onder de rook van Barcelona in het plaatsje Esplugues de Llobregat. Als oudste zoon van zijn Marokkaanse vader Mounir Nasraoui en zijn Equatoriaal- Guinese moeder Sheila Ebana. Hún wieg stond respectievelijk in Larache en in Bata. Ze verdienden hun geld aan het begin van deze eeuw als arbeidsmigranten in Catalonië. Als schilder en serveerster. Ze woonden met tien mensen in een huis. Op steun van de overheid hoefden ze nauwelijks te rekenen. Het was een dagelijkse strijd om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Lamine Yamal – ‘eerlijk’ en ‘schoonheid’ in het Arabisch – is als dankbetuiging genoemd naar twee personen – Lamine en Yamal – die het echtpaar in financieel moeilijke tijden hebben geholpen. Desondanks hield het huwelijk van zijn ouders niet lang stand. Yamal was amper drie jaar toen ze uit elkaar gingen. Hij ging met zijn moeder mee naar het Catalaanse stadje Granollers waar ze een nieuw bestaan probeerden op te bouwen. Sheila Ebana ging er bij de plaatselijke McDonald’s werken. Ze kwam er in contact met de lokale voetballer Inocente Diez, alias Kubala, die haar aanbeval om haar zoontje bij de plaatselijke club in La Torreta te laten voetballen. Diez was daar coördinator en ontfermde zich graag over het uitzonderlijke talent. “Je kon meteen zien dat hij iets speciaals had,” zei Diez later tegen The Athletic. “Op zo’n jonge leeftijd weet je het natuurlijk nooit wat er precies gaat gebeuren. Het is zo’n grote wereld. Maar het leek er wel op alsof hij door een stokje betoverd was.” Getto Ook toen Yamal enige tijd later grotendeels naar zijn vader in het verderop gelegen Mataró verhuisde, waar zijn Marokkaanse oma Fátima veelal voor hem zorgde, bleef hij op verzoek van Diez bij C.F. La Torreta spelen. De coördinator haalde en bracht het weinig spraakzame talent. Voetballen leerde Yamal ook op het beton in Rocafonda, de beruchte stadswijk van Mataró. Daar golden de wetten van de straat. Daar legde Yamal als voetballer zijn basis. Hij speelde dag in dag uit op een pleintje samen met jochies wiens ouders geen geld hadden om contributie te betalen. Op de muren langs het veld stond in kleurige cijfers en letters ‘Rocafonda’ en ‘304’ – verwijzend naar de drie laatste cijfers van de postcode (08304) van de buurt. Het imago van Rocafonda was en is niet best. Het is een achterstandswijk met verschillende gezichten. Grote families wonen er samen in kleine huizen. Dat zorgt voor hechte gemeenschappen waar mensen voor elkaar opkomen. Het leven speelt zich buiten af, waar een informele economie bestaat. Verkoop van handel en etenswaar, het ruilen van spullen. Niet alles kan het daglicht verdragen. De sfeer is er door de vele aan drugs gerelateerde criminaliteit soms grimmig. Niet zelden worden meningsverschillen beslecht met agressie en geweld. De familie van Lamine Yamal weet er alles van. Meer dan eens kwam vader Mounir Nasraoui negatief in het nieuws. Zo schold hij op 16 mei 2023 leden van de extreemrechtse VOX, die in aanloop naar de parlementsverkiezingen een kraampje in Rocafonda hadden opgezet, uit voor ‘hoerenzonen’ en ‘racisten’. En toen hij hen later met eieren bekogelde, liep het uit op een handgemeen. De partij deed aangifte. Mounir Nasraoui bood in de rechtbank zijn excuses aan, maar legde uit waar zijn uitbarsting vandaan kwam. Hij was razend over de uitspraken van VOX-politici die stelden dat kinderen als Yamal terug zouden moeten naar hun eigen land. En dat terwijl zijn zoon juist Spanje vertegenwoordigde als international. “De mensen van VOX hebben het recht niet om zoiets te zeggen, want Spanje is ook óns land,” zei hij tegen de rechter. Mounir Nasraoui werd veroordeeld tot een boete van 546 euro en moest 110 euro betalen voor een gesneuvelde zonnebril. Het incident haalde de nationale en internationale media. Het bevestigde het negatieve imago van de wijk. Dat Lamine Yamal zich identificeert met de maatschappijkritische Marokkaans- Spaanse rapper Morad is koren op de molen voor uiterst rechts. In die kringen wordt openlijk de vraag gesteld of Yamal wel voor Spanje zou moeten spelen. “Wie uit Rocafonda komt, krijgt van de buitenwereld bijna automatisch een bepaald stempel op zich gedrukt,” zegt Arnau Gonzàlez i Vilalta. Volgens de hoogleraar geschiedenis van de Autonome Universiteit van Barcelona plaatsen conservatieve media en rechtse politici Lamine Yamal en zijn familie daarom al snel in een verkeerd daglicht. “Dat is niet altijd terecht natuurlijk. Deels komt dat voort uit vooroordelen en onwetendheid. Want wie gaat er nu vanuit het centrum van Mataró naar een getto als Rocafonda? Dat doe je alleen als je er iets te zoeken hebt. In Parijs, Milaan of Rotterdam is dat niet anders. Daar leven ook veel mensen geïsoleerd van de veel rijkere buitenwereld.” Marokkaanse arbeiders Voor Yamal is Rocafonda meer dan zomaar een volksbuurt met nauwe straatjes. De wijk, op zo’n veertig kilometer ten noorden van Barcelona, is de plek die een groot deel van zijn identiteit bepaalt. Hier wordt niet gestreden voor een onafhankelijk Catalonië. Hier is het vechten voor het dagelijks bestaan. Rocafonda is in de jaren zestig van de vorige eeuw gebouwd als wijk voor arbeiders die vanuit alle delen van Spanje kwamen. Destijds was de wil van dictator Francisco Franco nog wet in Spanje. Tot zijn dood op 20 november 1975 was het land een buitenbeentje binnen Europa, gastarbeiders waren er zeldzaam. De eerste toestroom van Marokkaanse en Afrikaanse werkkrachten ging daardoor aan Spanje voorbij. Die nestelden zich in landen als Frankrijk, België, Nederland en Duitsland en brachten vele voetballende zonen met dubbele paspoorten voort. Spanje kreeg pas één of twee generaties later met dat fenomeen te maken. Het multiculturele Spanje was op het EK van dit jaar ook echt zichtbaar in de nationale ploeg, waar Lamine Yamal de voorhoede vormde met Nico Williams, een geboren Bask met twee Ghanese ouders. De demografie van Rocafonda is de afgelopen decennia sterk veranderd. Spanjaarden met wortels uit Andalusië en Extremadura hebben veelal plaatsgemaakt voor arbeidsmigranten. Yamal werd er omringd door talloze andere jongeren wiens roots ook buiten Europa lagen. In landen als Marokko, Equatoriaal-Guinea, Ecuador of de Dominicaanse Republiek. Behalve Spaans en Catalaans is Arabisch er een van de voertalen. Yamal switcht daardoor zonder probleem van de ene taal naar de andere. Zoals hij de bal op het veld in een fractie van een seconde van zijn linker- naar zijn rechtervoet beweegt. Op gevoel. ‘Voetbalfilosoof’ Valdano beschrijft hem als ‘een atypisch natuurtalent dat door zijn vaardigheid, snelheid, precisie en creativiteit afwijkt van de huidige trend in het voetbal waarbij controle over de bal altijd vooropstaat’. Yamal is altijd het straatvoetballertje gebleven, hij doet wat er in hem opkomt. Het is zijn kracht. Het maakt hem onvoorspelbaar en ongrijpbaar. Wat dat betreft gaat de vergelijking met Messi zeker op. Maar het talent van Yamal werd door Barcelona op nog veel jongere leeftijd opgemerkt dan dat van Messi destijds. Hij was nog maar zeven toen Barcelona via een tipgever bij hem terechtkwam. Yamal had aan één training genoeg om de scouts van Barça te overtuigen om bij de ‘benjamins’ te mogen spelen. De overstap van C.F. La Torreta naar Barcelona was enorm, maar kwam volgens zijn ‘ontdekker’ Diez niet als een verrassing. Hij had altijd gedacht dat Barça op een dag voor hem zou komen. Het leven van Mounir Nasraoui en Sheila Ebana draaide vanaf dat moment grotendeels om de voetballoopbaan van hun zoon. Al snel werd besloten dat het beter voor de ontwikkeling van Yamal was om ‘intern’ te gaan wonen. In een later stadium keerde hij terug naar Rocafonda, om vervolgens toch weer samen met zo’n tachtig andere talentvolle voetballers in Ciutat Esportiva Joan Gamper te leven. Inmiddels heeft Yamal een eigen onderkomen in Sant Joan Despí, niet ver van het trainingscomplex van Barcelona. Wedergeboorte Yamal treedt als zelf opgeleide speler van Barcelona in de voetsporen van vele grootheden, onder wie Victor Valdés, Gerard Piqué, Carles Puyol, Sergio Busquets, Xavi, Andrés Iniesta, Pedro en Lionel Messi. Zij maakten deel uit van de succesvolste selectie ooit, die in 2009 onder leiding van Barça-icoon Pep Guardiola alle mogelijke prijzen won. Yamal was toen nog maar twee. Toch had Lamine Yamal anderhalf jaar daarvoor al een bijzondere ontmoeting gehad met Messi. Toen er voor een liefdadigheidskalender van dagblad Sport en Unicef kleine kinderen werden gezocht uit Rocafonda om met spelers van Barcelona op de foto te gaan, bleek de familie van Yamal een winnend lot te hebben. Fotograaf Joan Montfort legde Messi in een van de kleedkamers van Camp Nou op beeld vast terwijl hij samen met de trotse moeder Sheila Ebana de kleine Lamine Yamal een beetje onhandig in een blauw badje vasthield. Messi zou hem die dag zijn zegen hebben gegeven. De wegen van Messi en Yamal kruisten zich opnieuw in 2014 toen ze elkaar tegenkwamen als voetballers van Barcelona in Sant Joan Despí. Yamal begon er aan een opleiding waarvan de Argentijnse nummer 10 het laatste deel met succes had doorlopen tot zijn officiële debuut in het eerste elftal van Barcelona op 16 oktober 2004. Messi was zeventien jaar, drie maanden en 22 dagen toen hij vanuit ‘La Masía’ doorstroomde naar het eerste elftal. Het was het begin van een golfbeweging waarbij een lichting van uitzonderlijk zelf opgeleid talent de club in de geest van Johan Cruijff naar de absolute top bracht. Met het tiki-taka-voetbal veroverde Barcelona de wereld. Aan de top blijven bleek niet zo makkelijk. Zeker niet toen er zich geen nieuwe gouden generatie aandiende en de club ervoor koos om zich als een multinational te gaan positioneren. Als een soort Disney World voor voetballers. Voor honderden miljoenen werden sterren van buitenaf aangetrokken. Die strategie mislukte en Barcelona dreigde in alle opzichten weg te zakken, zowel in financiële, sportieve als morele zin. Historicus en Barça-fan Gonzàlez i Vilalta ziet de neergang als een geluk bij een ongeluk. “Er werd met geld gesmeten om spelers met allerlei nationaliteiten te halen. Maar het gevoel van Barcelona, en zelfs dat van het spelen voor de trots van Catalonië was verdwenen. Barcelona werd door alle financiële beperkingen gedwongen om terug te keren naar de wortels,” stelt de hoogleraar geschiedenis. “Naar de opleiding waar de jeugdspelers met een hart voor de club én een hart voor Catalonië worden grootgebracht. Jongens die vaak geboren en getogen zijn in de buurt van Barcelona. Yamal is daar een sprekend voorbeeld van. Zijn doorbraak maakt iets speciaals los. Een gevoel van opwinding dat misschien wel te vergelijken is met de komst van Cruijff in 1973 of met het Barça van Ronaldinho en Messi in 2004. Het is het gevoel van een wedergeboorte.” Ophef De voorbije jaren zijn er talloze voetballers uit de opleiding van Barcelona bestempeld als ‘nieuwe Messi’, maar spelers met namen als Jeffrén Suárez, Thiago Alcántara, Gai Assulin, Adama Traoré en Riqui Puig slaag- den er niet in door te breken in het blaugrana. Dat leek Ansu Fati – het wonderkind uit Guinee-Bissau – wel te lukken toen hij op 25 augustus 2019 zijn debuut maakte op een leeftijd van zestien jaar, negen maanden en 25 dagen. Het wonderkind viel door de ene na de andere blessure ver terug en staat nu in de schaduw van Yamal die de harten van het publiek verovert. En dat doet de kwikzilverachtige aanvaller week in week uit in het Olympisch Stadion van Montjuïc, waar Barcelona speelt nu Camp Nou gerenoveerd wordt, alsof hij nog op het beton van Rocafonda staat. Lamine Yamal is niet alleen het boegbeeld van een nieuwe lichting Barça-talenten, onder wie Alejandro Baldé, Pau Cubarsí, Marc Casadó, Fermín López en Héctor Fort, maar ook het gezicht van een talentvolle generatie in Catalonië groot geworden voetballers met Marokkaanse wortels, zoals Abde Ezzalzouli, Chadi Riad, Ilias Akhomach en Omar El Hilali. Hun onderlinge verbondenheid is door hun gezamenlijke afkomst enorm. Er is wel een groot verschil tussen de nummer 19 van Barcelona en de andere vier. Yamal is international voor Spanje, terwijl de anderen voor Marokko hebben gekozen. Dat deden ze al jaren geleden toen de Nederlander Mark Wotte hen als jeugdcoach in dienst van de Marokkaanse bond de kans gaf. “Bij dit soort keuzes draait het er soms ook om er snel bij te zijn. En dat je zorgvuldig te werk gaat. Betrek de ouders erbij. Je moet de spelers laten voelen dat ze welkom zijn,” legt Wotte uit. “Zo koos Noussair Mazraoui bijvoorbeeld voor Marokko in plaats van Nederland. Toen hij in de jeugd van Ajax speelde, zagen ze hem bij Oranje nog niet staan. Maar goed, Spanje zag Lamine Yamal natuurlijk niet over het hoofd. Zo is het met iedere speler toch ook weer anders.” De ontwikkeling van Yamal ging zo snel dat er aanvankelijk niet veel ophef ontstond toen de voetballer van Barcelona in een filmpje op X lachend in een rood shirt van Marokko rondliep en het logo van ‘de Atlasleeuwen’ kuste. Het was vlak nadat Marokko in de kwartfinales van het WK in 2022 had gewonnen van Spanje. De ophef ontstond pas toen Yamal maanden later in beeld kwam bij de Spaanse bondscoach Luis de la Fuente. Toen hij op 8 september 2023 op zijn zestiende zijn debuut maakte voor Spanje in een EK-kwalificatieduel met Georgië was het pleit beslecht. Althans voor Lamine Yamal. Binnen de Marokkaanse gemeenschap bleven ze strijdlustig hopen op een ommekeer. Hoewel Munir El Haddadi en Ibrahim Díaz na het spelen van één interland voor Spanje later alsnog voor Marokko kozen, is dat voor Lamine Yamal geen optie. En inmiddels is dat een gepasseerd station. Steekpartij Binnen de Marokkaanse gemeenschap in Rocafonda is niet iedereen het eens met het besluit van Yamal. Zij vinden dat hij net als de door Real Madrid opgeleide sterverdediger Achraf Hakimi voor Marokko zou moeten spelen, de halvefinalist van het laatste WK. Niet iedereen kan het verteren dat Spanje met de uitblinkende Yamal in de zomer van 2024 Europees kampioen werd. Al heeft hij naast het roodgeel van Spanje ook de vlaggetjes van Marokko en Equatoriaal-Guinea op zijn schoenen. Mounir Nasraoui was opnieuw wereldnieuws toen hij een paar weken na het EK in een shirt van zijn zoon op straat in Rocafonda ruzie kreeg met een aantal mannen. Ze zouden volgens bronnen uit de wijk niet blij zijn geweest met de keuze van Lamine Yamal voor Spanje. Later op die dag werd Nasraoui zelfs door hetzelfde groepje neergestoken. Hij overleefde het wonderwel. Oma Fátima maakte later via de media bekend dat haar kleinzoon als ‘geboren en getogen Spanjaard voor La Roja speelt’. Het kwam haar naar eigen zeggen op doodsbedreigingen te staan waardoor ze er net als haar zoon en kleinzoon aan denkt te vertrekken uit de wijk. Toch zal Lamine Yamal voor altijd aan Rocafonda verbonden blijven. Hij is er het voorbeeld voor de jeugd. En het bewijs dat alles mogelijk is. Zijn beeltenis is er overal te zien. Aan de overkant van het speelveldje is op de deur van panaderia arábica – een bakkerszaak die door Yamals oom Abdul is opgezet – een schildering te zien van de nieuwe volksbuurtheld in het shirt van Barcelona. Met daarboven de vlaggen van Spanje, Marokko en Equatoriaal-Guinea. Yamal is zichtbaar de trots van de buurt en verloochent zijn afkomst niet. Zo maakt hij bijna steevast na een doelpunt voor Barcelona met zijn vingers een drie-nul-vier-gebaar om te laten zien waar hij vandaan komt. Een Marokkaans, Equatoriaal- Guinese Spanjaard uit Rocafonda. “Hoe beter Yamal gaat voetballen, des te meer de media de aandacht zullen vestigen op zijn spel in plaats van zijn achtergrond,” voorspelt de Catalaanse historicus Gonzàlez i Vilalta. “En dat is maar goed ook.” Racisme Lamine Yamal is de trots van Barcelona, maar hij wordt nog lang niet door iedereen in Spanje omarmd. Tijdens El Clásico, die Barcelona met 4-0 won van Real Madrid, werd hij bij een hoekschop het slachtoffer van racistische uitlatingen. Ook bij het derde doelpunt, gemaakt door Yamal, waren racistische geluiden te horen in het stadion van Real. Er is nog een lange weg te gaan, maar Yamal heeft nog tijd genoeg. Helden Magazine nummer 74 Het eerste deel van het verhaal over Lamine Yamal is afkomstig uit Helden Magazine nummer 74. In het dubbeldikke jubileumnummer wordt uitgebreid teruggeblikt op het waanzinnige sportjaar 2024. Ronald Koeman siert de cover van deze 180 pagina’s tellende editie. De bondscoach spreekt zich uit over de ziekte van zijn vrouw Bartina, de kritiek van analisten op spelers en op ‘zijn’ Oranje, de overvolle agenda, Memphis Depay en zijn rol als opa. Olympische Spelen Sportman van het Jaar Harrie Lavreysen komt aan het woord en tal van intimi verklaren het succes van de baanrenner die dit jaar drie keer olympisch goud en drie wereldtitels won. Ook powervrouwen Marit Bouwmeester en Sharon van Rouwendaal, allebei winnares van goud in Parijs en GOAT (Greatest Of All Time) in hun sport, doen hun verhaal. Nieuwe held Worthy de Jong, beroemd om het gouden schot waarmee hij de 3x3 basketballers de titel bezorgde, spreekt af met Victoria Koblenko. De gouden roeiers van de dubbelvier, Finn Florijn, Lennart van Lierop, Koen Metsemakers en Tone Wieten, komen samen voor een reünie op de Bosbaan. Hockeykeeper Pirmin Blaak bezorgde de Nederlandse hockeyers eindelijk weer goud, maar hij heeft er veel voor moeten opofferen. Over powervrouwen gesproken: wat te denken van Marianne Vos? Op haar 37ste behaalde de wielrenster olympisch zilver in Parijs en verzekerde zich van de wereldtitel op gravel. Puck Pieterse was op weg naar zilver op de mountainbike in Parijs. Toen reed ze lek. Vierde. Daarna pakte ze wel de wereldtitel in het veldrijden en ze werd wereldkampioen onder 23. Ze doet haar verhaal in de rubriek De Dag Dat Alles Misging. Sportjaar 2024 2024 was ook het jaar van de doorbraak van Joy Beune. Lang stond ze te boek als de vriendin van Kjeld Nuis, maar dit jaar groeide ze uit tot de nieuwe schaatskoningin. Ze won wereldtitels op de ploegenachtervolging en 5000 meter én werd glansrijk wereldkampioen allround. Tijd voor een schitterende shoot. En wat te denken van Jerdy Schouten? Hij veroverde de landstitel met PSV, werd binnen no time een onmisbare schakel voor de ploeg van Peter Bosz en het Nederlands elftal. Ook werden hij en zijn vrouw Kirsten ouders van Gioia. “Ik heb het toch maar mooi geflikt.” Verder: Edwin en Annemarie van der Sar vertellen over het noodlot dat hen allebei trof: een hersenbloeding. Annemarie kreeg die in 2009, Edwin vorig jaar, vlak nadat hij opstapte bij Ajax. Edwin: “Mij is wel honderdduizend keer gevraagd of het door de stress is gekomen en of er een oorzaak te vinden was. Ik weet het niet.” Jorn, Inger en Kay zijn broers en zus én ze zijn alle drie handbalinternational. De weg naar de top ging niet altijd over rozen. Shorttrackster Selma Poutsma wil ook een topper op de langebaan worden en vertelt dingen die je nog niet van haar wist. En nog veel meer!

Het Nederlands elftal haalde afgelopen zomer de halve finale van het EK. Daarin werd vlak voor tijd met 2-1 verloren van Engeland. Hoewel bondscoach Ronald Koeman terugkijkt op een sportief zeer geslaagd EK, kon zijn vrouw Bartina niet één wedstrijd bezoeken, mede omdat ze vlak voor het WK met spoed in het ziekenhuis moest worden opgenomen. Vanuit hun woonplaats Barcelona kijkt Ronald in het dubbeldikke jubileumnummer van Helden Magazine terug op het EK en hij kijkt samen met Bartina terug op de bewogen jaren daarvoor. Ronald Koeman Met welk gevoel reisde jij af naar Duitsland voor het EK? “Met een heel goed gevoel. Ik was vol vertrouwen, hoewel we veel spelers hadden van wie we niet wisten of ze fit zouden zijn. Bij Frenkie de Jong had ik echt het gevoel dat hij dan wel niet de eerste wedstrijd zou spelen, maar gaande het toernooi toch van waarde kon zijn. In de eerste week in Zeist kreeg hij toch weer een reactie bij hogere belasting en daarom hebben we helaas moeten beslissen dat hij niet mee zou gaan. We hadden veel blessures bij onze middenvelders, Marten de Roon, Teun Koopmeiners, Mats Wieffer en ook Quinten Timber vielen weg. We hebben de afgelopen anderhalf jaar zo vaak spelers zien afhaken. En niet alleen bij ons, hoor. Frenkie speelde zijn laatste interland in september 2023, bijna anderhalf jaar geleden. Wat het EK zelf betreft: Memphis Depay was heel lang geblesseerd, maar net weer fit. Of hij wedstrijdfit was, moesten we afwachten. Na zijn goal tegen Oostenrijk dacht ik dat hij er weer zou staan, maar helaas hebben we het hele EK niet de Memphis gezien die we hoopten te zien. Hij vindt dat zelf ook, hoor. En alleen in wedstrijden kun je ervaren of een speler van het niveau Memphis er klaar voor is. Dus ik had goede hoop met Memphis. Voor de duidelijkheid, dit is geen kritiek op spelers of clubs. Spelers worden tegenwoordig optimaal verzorgd. Als je ziet wat spelers in de Premier League na een wedstrijd nog aan behandelingen krijgen, hoe ze worden begeleid, dat is niet te vergelijken met mijn tijd. Wij gingen na een wedstrijd uitgebreid eten in de stad.” En daarna doken jullie het nachtleven nog in. Lachend: “Ja, maar dat kan ook niet meer als je de wedstrijdschema’s van vandaag ziet. Het stoort mij ook heel erg dat de FIFA en UEFA daar niets mee doen en alleen maar meer wedstrijden en toernooien organiseren. Tot voor kort had je om de twee jaar een groot toernooi, het EK en het WK. Nu hebben we met die Nations League er elk jaar in de zomer een toernooi bij. En dan krijgen we in de zomer van 2026 een WK in drie landen - Canada, Amerika en Mexico - dat ook weer een week langer duurt dan het vorige WK. En er komt in de zomer van 2025 ook nog een WK voor clubs, waaraan 32 teams meedoen en dat een maand duurt… Het overvolle speelschema is aanwijsbaar de reden dat er zoveel spelers geblesseerd zijn. Die veel te volle kalender gaat allemaal ten koste van het voetbal en van de kwaliteit.” [caption id="attachment_20583" align="aligncenter" width="1921"] Ronald Koeman[/caption] Terug naar het EK en dan met name naar dat ene moment: de wissel in de eerste helft van Joey Veerman tegen Oostenrijk. Sta je nog steeds achter die beslissing? “Ja, voor honderd procent. Ik vond dat Joey niet goed speelde. Ik was verbaasd dat hij juist faalde in waar hij normaal goed in is: goede passes geven. Op de training liet hij het zien en dan wil je dat vertaald zien in de wedstrijd. In de eerste wedstrijd tegen Polen maakte hij al fouten in balbezit, toch wilde ik hem een tweede kans geven. Ik weet niet hoe het kwam. Het kan zijn dat hij druk voelde van critici die zeiden dat hij het nu ook eens op internationaal niveau moest tonen. De kwaliteit van Joey is de bal naar de goede kleur spelen. Dat was al niet voldoende tegen Polen, maar tegen Oostenrijk was het echt ondermaats. Natuurlijk overzag ik ook de gevolgen. Ik overlegde wat ik van plan was met de andere trainers en realiseerde me hoe zwaar zo’n beslissing zou vallen, maar op een gegeven moment vond ik dat ik de beslissing niet langer kon uitstellen. Joey heb ik na de wedstrijd en ’s avonds met rust gelaten. Ik zag dat hij helemaal kapot zat. Dan is het mijn taak als trainer om hem de volgende dag mijn beslissing uit te leggen, hem te helpen op de training en in gesprekken weer vertrouwen te geven. Joey nam me niets kwalijk. Ik heb als speler ook nooit de trainer de schuld gegeven als ik achter elkaar zes ballen bij de tegenstander inleverde. Ik heb hem ook weer gebracht in de eerstvolgende belangrijke wedstrijd die nog niet beslist was, de achtste finale tegen Roemenië, om te laten zien dat ik hem niet had afgeschreven. 'Ik zag dat Joey Veerman helemaal kapot zat. Dan is het mijn taak als trainer om hem de volgende dag mijn beslissing uit te leggen. Joey nam me niets kwalijk' Kijk, het menselijke aspect mag je als coach niet uit het hoofd verliezen, dat deed ik ook niet, en dat hoort ook bij deze tijd. In mijn tijd waren we veel harder voor elkaar en in de tijd van Johan Cruijff en Willem van Hanegem waren spelers nog veel harder voor en tegen medespelers in en buiten het veld. Ik verheerlijk die tijd niet hoor, maar soms mogen spelers ook wel iets harder voor en tegen elkaar zijn. De acceptatie van harde kritiek is wel heel miniem geworden.” Helden Magazine nummer 74 Het eerste deel van het interview met Ronald Koeman is afkomstig uit Helden Magazine nummer 74. In het dubbeldikke jubileumnummer wordt uitgebreid teruggeblikt op het waanzinnige sportjaar 2024. Olympische Spelen Sportman van het Jaar Harrie Lavreysen komt aan het woord en tal van intimi verklaren het succes van de baanrenner die dit jaar drie keer olympisch goud en drie wereldtitels won. Ook powervrouwen Marit Bouwmeester en Sharon van Rouwendaal, allebei winnares van goud in Parijs en GOAT (Greatest Of All Time) in hun sport, doen hun verhaal. Nieuwe held Worthy de Jong, beroemd om het gouden schot waarmee hij de 3x3 basketballers de titel bezorgde, spreekt af met Victoria Koblenko. De gouden roeiers van de dubbelvier, Finn Florijn, Lennart van Lierop, Koen Metsemakers en Tone Wieten, komen samen voor een reünie op de Bosbaan. Hockeykeeper Pirmin Blaak bezorgde de Nederlandse hockeyers eindelijk weer goud, maar hij heeft er veel voor moeten opofferen. Over powervrouwen gesproken: wat te denken van Marianne Vos? Op haar 37ste behaalde de wielrenster olympisch zilver in Parijs en verzekerde zich van de wereldtitel op gravel. Puck Pieterse was op weg naar zilver op de mountainbike in Parijs. Toen reed ze lek. Vierde. Daarna pakte ze wel de wereldtitel in het veldrijden en ze werd wereldkampioen onder 23. Ze doet haar verhaal in de rubriek De Dag Dat Alles Misging. Sportjaar 2024 2024 was ook het jaar van de doorbraak van Joy Beune. Lang stond ze te boek als de vriendin van Kjeld Nuis, maar dit jaar groeide ze uit tot de nieuwe schaatskoningin. Ze won wereldtitels op de ploegenachtervolging en 5000 meter én werd glansrijk wereldkampioen allround. Tijd voor een schitterende shoot. En wat te denken van Jerdy Schouten? Hij veroverde de landstitel met PSV. Werd binnen no time een onmisbare schakel voor de ploeg van Peter Bosz en het Nederlands elftal. Ook werden hij en zijn vrouw Kirsten ouders van Gioia. “Ik heb het toch maar mooi geflikt.” Verder: Edwin en Annemarie van der Sar vertellen over het noodlot dat hen allebei trof: een hersenbloeding. Annemarie kreeg die in 2009, Edwin vorig jaar, vlak nadat hij opstapte bij Ajax. Edwin: “Mij is wel honderdduizend keer gevraagd of het door de stress is gekomen en of er een oorzaak te vinden was. Ik weet het niet.” Jorn, Inger en Kay zijn broers en zus én ze zijn alle drie handbalinternational. De weg naar de top ging niet altijd over rozen. Shorttrackster Selma Poutsma wil ook een topper op de langebaan worden. Ze vertelt dingen die je nog niet van haar wist. Een portret van de nieuwe Lionel Messi. Zijn naam is Lamine Yamal, zeventien jaar, nu al ster van Barcelona en EK-winnaar Spanje. Maar ook punt van discussie vanwege zijn afkomst. En nog veel meer!

Jerdy Schouten (27) beleefde in 2024 een droomjaar. Hij was een belangrijke schakel in het kampioensteam van PSV en van het Nederlands elftal, waarmee hij de halve finale op het EK in Duitsland haalde. Ook werd hij voor het eerst vader. Voor het dubbeldikke jubileumnummer gingen we op bezoek bij de verdedigende middenvelder, zijn vrouw Kirsten en drie maanden oude dochter Gioia. Kirsten: “Als jij een slechte bal geeft, dan roep ik dat hardop in het stadion.” Jerdy en Kirsten Schouten Baby Gioia zit in een wipper voor de tv in de woonkamer. 24Kitchen staat aan. “Kan ze vast een beetje inspiratie in de keuken opdoen,” grapt Jerdy Schouten. Op 19 juli, ruim een week na de verloren halve finale tegen Engeland (2-1), werd Gioia Schouten geboren. Kirsten: “Ze kwam twee dagen na mijn uitgerekende datum. Voor hetzelfde geld was ze twee weken eerder geboren, tijdens het EK.” Jerdy: “We hadden afgesproken dat ik er alles aan zou doen om bij de bevalling te kunnen zijn. De staf wist er ook van.” Kirsten: “We hebben geluk gehad, want de bevalling duurde maar drie uur. Dat had jij nooit gehaald vanuit Duitsland.” Jerdy en Kirsten zijn zo’n zes jaar samen, waarvan anderhalf jaar getrouwd, maar kennen elkaar al langer uit Hellevoetsluis. Jerdy: “We zagen elkaar altijd op verjaardagen van een gemeenschappelijke vriend, maar keken niet naar elkaar om. Jij zat al in de fase dat je met vriendinnen en mooiboys op de bank zat te chillen. Ik zat vooral op de PlayStation. Een paar jaar later kwamen we elkaar tegen bij de plaatselijke derby, Hellevoetsluis tegen Nieuwenhoorn, in de kantine. Toen pas sloeg de vonk over.” Kirsten: “Jij zei: ‘Ik ken jou toch?’” Jerdy, lachend: “Je zag er zo anders uit dan vroeger. Ik twijfelde of jij het was. Tijdens die eerste blik voelde ik al meteen dat er een klik was tussen ons.” Kirsten: “Ik wist ook nog wie jij was. Die vriend van ons ging weleens bij jouw wedstrijden kijken en had het soms over jou. Voor mij was jij nog steeds die verlegen jongen die aan het gamen was. Toen ik jou in de kantine zag, vond ik jou ook zo veranderd. Toch hebben we die avond heel weinig woorden gewisseld.” Jerdy: “Ik speelde op dat moment bij Excelsior en heb de hele avond over voetbal moeten praten met mensen die mij aanspraken. Ik vroeg jou via Instagram of je op date wilde.” Kirsten: “We zijn gaan glowgolfen in Rotterdam. Na die date waren we verliefd. Ik vond het best leuk dat jij voetbalde. Je speelde in Rotterdam, lekker dichtbij, en ik ging vaak met vrienden bij jou kijken. Ik had een druk leven, studeerde commerciële economie, werkte en voetbalde zelf ook nog. Eerst bij Nieuwenhoorn – mijn vader is daar nog trainer geweest – en daarna bij Zuidland. Ik stond linksback, was niet goed, hoor, maar vond het wel heel leuk.” Jerdy, lachend: “Ik noemde jou het kuitenbijtertje.” Bologna Na een half jaar waagden Jerdy en Kirsten meteen een sprong in het diepe. Jerdy vertrok naar het Italiaanse Bologna in de zomer van 2019, Kirsten ging mee. [caption id="attachment_20594" align="aligncenter" width="2560"] Jerdy Schouten[/caption] Kirsten: “Ik was net klaar met mijn studie, dacht: als het niet werkt, ga ik gewoon terug.” Jerdy: “We stonden er hetzelfde in: een langeafstandsrelatie zou niet gaan werken tussen ons.” Kirsten: “Bologna is een heel mooie stad, die eerste weken in de zomer voelde het net als vakantie. Bij iedere thuiswedstrijd kwamen er mensen langs. Maar tijdens uitwedstrijden voelde ik me soms eenzaam, dan zat ik in mijn eentje thuis. In Nederland was ik een druk leven gewend, dus ik verveelde me ook al snel. Ik ben bij een transportbedrijf gaan werken als administratief medewerkster.” Jerdy: “Ik vond het fijn dat jij ook bezig was en niet thuis op mij zat te wachten.” In juni 2022 vroeg Jerdy Kirsten ten huwelijk op vakantie op Curaçao, een zomer later stond de bruiloft op het programma in Renesse. Kirsten: “En de zomer daarop werd Gioia geboren. Iedere zomer gebeurt er iets moois...” Wat voor vader is Jerdy? Kirsten: “Een heel lieve. Als hij thuis- komt, gaat hij als eerste naar Gioia toe.” Jerdy: “Ik doe maar wat, hoor, het is voor mij ook de eerste keer. Ik vind het vooral belangrijk dat ze heel veel liefde krijgt. Dat krijgt ze hier wel.” Hoe leven jullie thuis voor het voetbal? Jerdy: “Vroeger stond voetbal op de eerste plaats. Dat is veranderd sinds we een kleintje hebben. Ons leven draait nog steeds om voetbal, maar op een andere manier.” Kirsten: “Ik doe nog steeds alles voor jou, maar je moet geregeld even wachten omdat Gioia voorgaat.” Jerdy: “Voorheen deed ik een dag voor een wedstrijd zo min mogelijk, ik wilde niet op mijn benen staan. Nu moet ik toch even lopen als ze begint te huilen. De nacht voor een wedstrijd slaap ik in de logeerkamer. Ik kan niet het risico lopen dat ik een slechte nacht heb omdat Gioia wakker is.” Kirsten: “Je hebt een paar van die dingetjes waar jij je altijd aan vasthoudt.” Jerdy: “Ik hou van structuur. De avond voor de wedstrijd eten we op de club, ik eet dan risotto met biefstuk. Op de wedstrijddag eet ik altijd hetzelfde ontbijt.” Kirsten: “Twee bruine boterhammen met roerei, avocado en kipfilet en verse jus. Ik heb ook iets ingebracht. Ik geef jou altijd negen kussen voordat je weggaat. Jij geeft er drie aan onze hond Monty, drie aan de kleine en we geven er negen aan elkaar.” Jerdy: “Drie is jouw geluksgetal, dus dan was het drie keer drie.” Kirsten, lachend: “Drie kussen vond ik te weinig in de begintijd van onze relatie.” Joey Veerman Na vier jaar, in augustus 2023, verhuisden Jerdy en Kirsten vanuit Bologna terug naar Nederland. Jerdy tekende een vijfjarig contract bij PSV. Kirsten: “Ik was heel blij, want ik had een kinderwens.” Jerdy: “Dat is ook een van de redenen dat we terug zijn gegaan naar Nederland. Ik wilde in Italië al heel graag vader worden.” Kirsten: “Ik wilde graag eerst trouwen, het leek me leuk om dat nog met zijn tweeën te kunnen doen. Zwanger zijn en bevallen in Italië wilde ik liever niet. Ik verstond redelijk Italiaans, maar sprak het gebrekkig. Ik vond dat geen fijn idee.” Jerdy: “Ik zat op mijn plek bij Bologna, had net mijn contract verlengd. Wij dachten echt: we zitten daar de komende vier, vijf jaar. Ik begon ondertussen wel dingen te missen uit Nederland. Mijn zus kreeg een kleintje. De eerste drie maanden heb ik haar alleen via Facetime gezien. PSV ging Champions League spelen met een elftal waarvan ik meteen dacht: daarmee ga je om het kampioenschap spelen. Ik speelde met Bologna altijd in de middenmoot, deed nooit mee om de prijzen. Kampioen worden, Champions League spelen, weer in beeld komen bij Oranje, dat wilde ik graag. Peter Bosz triggerde mij, garandeerde mij geen basisplaats. Ik wist echt wel dat ik gehaald zou worden voor de basis, maar dat een trainer daar niet te makkelijk over deed, vond ik fijn. Ik had zin om me te bewijzen. Door de aankopen die ze al hadden gedaan – Noa Lang hadden ze toen ook al binnen – kreeg ik de bevestiging dat ze heel ambitieus waren.” PSV verloor het hele seizoen maar één wedstrijd in de eredivisie, uit bij NEC (3-1). Jerdy: “Zo zonde. Ik was graag ongeslagen kampioen geworden. Maar er zaten mooie wedstrijden bij. Zoals uit bij Heerenveen. We wonnen met 8-0, speelden weergaloos.” Jullie komen uit Hellevoetsluis, veel van jullie familie en vrienden zijn voor Feyenoord. Jerdy: “Klopt. Maar mijn vader was gek genoeg altijd voor Ajax.” Kirsten: “Mijn vader toevallig ook.” Jerdy: “Mijn directe familie – mijn ouders en mijn zus – zijn nu gewoon voor PSV, hoor. Ze zitten iedere thuiswedstrijd met zijn twaalven in het stadion. Mijn ouders, zus en zwager, en jij met je ouders, zusje en haar vriend en drie vrienden van mij. Maar mijn vrienden zitten ook nog geregeld in de Kuip.” Ook in de Champions League deed PSV prima zaken. In de achtste finale werd de ploeg uitgeschakeld door Borussia Dortmund, de latere verliezend finalist. Jerdy: “Uit hadden we met 2-0 verloren, maar thuis werd het 1-1, daar had meer in gezeten. We speelden zo goed. Die wedstrijd blijft mij misschien wel het meeste bij van dit jaar.” Hoe heeft Peter Bosz het zo goed op de rit gekregen bij jullie? Jerdy: “De match tussen hem en de spelers is heel goed. Hij wil vooruit spelen, veel druk zetten, aan de bal dominant zijn. Dat moet maar net bij een spelersgroep passen. Een compliment voor de trainer, maar ook voor de hele technische staf en de directie.” Met Joey Veerman vormde jij standaard een duo op het middenveld. Beschrijf jullie klik eens. “In het veld zijn we complementair aan elkaar. Joey en ik zijn totaal andere voetballers, maar denken wel hetzelfde over voetbal. We gaan ook buiten het veld goed met elkaar om, dat helpt in het veld ook.” Joey neemt geen blad voor de mond. “Ik zeg ook wat ik denk. We vertellen elkaar de waarheid. Ik heb dat liever dan dat hij achter mijn rug om dingen over mij roept. Wij accepteren dat van elkaar, waarderen dat juist.” [caption id="attachment_21576" align="alignnone" width="2163"] Jerdy samen met dochter Gioia[/caption] ALFAMANNETJES In november 2023 kwam Jerdy ook weer in beeld bij het Nederlands elftal onder bondscoach Ronald Koeman, nadat hij anderhalf jaar eerder al zijn debuut had gemaakt onder toenmalig bondscoach Louis van Gaal, maar daarna niet meer was opgeroepen. Jerdy: “Van Gaal koos er in aanloop naar het WK in 2022 voor om de groep intact te houden. Ik had altijd al het gevoel dat mijn tijd bij het Nederlands elftal wel weer zou komen. We draaiden goed met PSV, het was niet verrassend dat ik er in het najaar weer bij zat.” In aanloop naar het EK was het dringen op het middenveld. Wanneer wist je dat je basisspeler zou zijn? Werd dat duidelijk nadat Marten de Roon, Teun Koopmeiners en Frenkie de Jong wegvielen vanwege blessures? “Ik had eerder al een vermoeden. Koeman heeft nooit gezegd dat ik basisspeler zou worden op het EK, maar je kan wel voelen of een trainer het in je ziet zitten, op momenten dat je met hem spreekt op de training of daarna.” En dus stond Jerdy aan de aftrap in de eerste poulewedstrijd tegen Polen. Kirsten: “Ik zat in het stadion. Toen het volkslied werd gespeeld, zat ik heel hard te huilen. Ik was zwanger, dus was sowieso heel emotioneel.” Jerdy: “Ik moest ook een traantje laten. Ik keek om me heen en dacht: ik heb het toch maar mooi geflikt. Er zijn zoveel jongetjes die ervan dromen ooit op een EK te spelen. De gedachte dat ík degene was die daar stond, deed wat met me.” Nederland won met 2-1 van Polen, speelde gelijk tegen Frankrijk (0-0) en verloor van Oostenrijk met 3-2. Als nummer drie van de poule plaatste Oranje zich voor de knock-outfase, waarin het een topland als Spanje ontliep, maar in plaats daarvan in de achtste finale tegen Roemenië speelde (3-0-winst) en in de kwartfinale tegen Turkije (2-1). Jerdy: “Tegen Polen liep het goed. Tegen Roemenië in de achtste finale speelden we ook goed, maar dat was inderdaad – met alle respect – wel Roemenië.” Wat kregen jullie mee van de kritiek vanuit de media? “Dat hadden we niet zo in de gaten. We zaten in onze eigen bubbel, waren alleen met elkaar bezig. Het is heel Nederlands om altijd over de slechte dingen te praten. Als er iets slechts gebeurt, wordt dat uitvergroot. Veel meer dan als er iets goeds gebeurt.” In de wedstrijd tegen Oostenrijk werd Joey al in de 34ste minuut naar de kant gehaald. Ook hij werd veelbesproken. “De media drukken er meteen een stempel op als je een mindere wedstrijd hebt gespeeld en daar gaat het dan alleen maar over. Op het EK heeft Joey zich heel goed herpakt. Wij hebben een dikke huid.” Hoe heb jij hem kunnen helpen? “Door erover te praten. Even lekker mee zeiken helpt soms ook. Op zo’n moment helpt het dat je elkaar goed kent.” Jullie verloren de halve finale van Engeland met 2-1. Lig je nog weleens wakker van de winnende goal in de negentigste minuut van Ollie Watkins? “Dat niet, maar het blijft nog altijd een beetje nazeuren. We zijn zo dicht bij die finale gekomen. Als we het een paar minuten langer vol hadden gehouden, tot de verlenging, dan denk ik dat wij hadden gewonnen.” Kirsten: “Onze vaders zaten in het stadion, ik zat thuis met mijn moeder op de bank. Ik vond het gaaf dat jullie gedurende het toernooi steeds verder kwamen, maar maakte me ook zorgen. Ik dacht: straks begint de bevalling en dan ben je er niet. Toen je thuiskwam was ik heel blij.” Het was jouw eerste eindtoernooi. Hoe vond jij het om zo lang in zo’n bubbel te zitten? Jerdy: “Het was de eerste keer dat ik zo lang van huis was, dat was wennen. Maar de tijd ging sneller dan ik dacht. We waren zo bezig met presteren.” Hoe beweeg jij je in zo’n grote groep met alleen maar mannen? “Voetballers zijn altijd een beetje alfamannetjes. Ik ben niet anders gewend, waarschijnlijk ben ik er zelf ook een. Anders hou je het ook niet vol in de voetbalwereld. Ik trok met iedereen op, maar ik heb vooral een goede band opgebouwd met Bart Verbruggen, Micky van de Ven, Joshua Zirkzee en Joey natuurlijk.” Wij hebben toch een ander beeld van jou, jij oogt rustiger dan anderen. “Daar gaan mensen weleens in de fout. Ik zeg niet dat ik de allerdrukste ben van de groep en ik hoef zeker niet op de voorgrond te treden. Maar als ik met een vertrouwd groepje vrienden ben, dan klopt dat beeld van de rustige Jerdy niet.” TRAINER POLDERVAART Jouw carrière kwam dit jaar in een stroomversnelling. Kirsten, hoe kijk jij daarnaar? “Ik had nooit verwacht dat jij het zover zou schoppen. We rolden er langzaam in, ik ging mee in jouw leven, en ineens stond jij gigantisch in de schijnwerpers op het EK. Het is extra bijzonder als familie en vrienden naar me toekomen en zeggen: ‘Wat was hij goed, hè?’ Dan ben ik ook heel trots.” Zeg je het ook als je vindt dat hij slecht heeft gespeeld? “Ja. Als jij een slechte bal geeft, dan roep ik dat hardop in het stadion.” Jerdy, lachend: “En dat moet ik na afloop nog een keer horen. Zeker van mijn vader. Mijn carrière heeft dit jaar een vlucht genomen. Maar wat daar ook bij komt kijken, is dat ik meer herkend word op straat.” Kirsten: “Dat is soms ongemakkelijk. Jij bent gewoon Jerdy voor mij, maar voor anderen ben jij ineens een bekend persoon.” Jerdy: “Als ik vroeger een bekende voet- baller tegenkwam, dan stapte ik er ook op af. Maar als ik kon kiezen, dan had ik liever een leven in de anonimiteit gehad en niet in de schijnwerpers. Onlangs kochten we bij Karwei een nieuwe lamp. Dan denk ik echt niet: ik hoop dat ik vandaag in de winkel word aangesproken.” Jerdy’s weg naar de top ging niet vanzelf. Hij doorliep de jeugdopleiding van ADO Den Haag, maar had ook tegenslagen. Op zijn zeventiende worstelde hij anderhalf jaar lang met een ernstige blessure, een zogenoemd compartimentssyndroom. Simpel gezegd: de spieren in zijn onderbenen kregen geen ruimte om uit te zetten. Twee operaties kwamen eraan te pas, veel pijn en een lang herstel. Bij ADO maakte Jerdy wel zijn debuut in het eerste, maar hij kreeg er nooit een contract. In plaats daarvan mocht hij zich bij Telstar bewijzen voor een onkostenvergoeding. Dat deed hij, een jaar later klopte Excelsior aan. Onder trainer Adrie Poldervaart speelde hij zichzelf in de kijker in de eredivisie. En na een jaar vertrok Jerdy naar Bologna. Het was geen rechte lijn naar de top voor jou. Hoe heb jij het toch weten te redden? Jerdy: “Door de steun van mijn familie, maar vooral doordat ik altijd in mezelf ben blijven geloven. Ik wist dat ik een goede voetballer was. Toen ik bij Telstar of Excelsior zat, heb ik nooit bewust gedacht: ik moet goed voetballen, want ik wil een stap hogerop. Ik eiste van mezelf dat ik goed speelde. Niet omdat er scouts op de tribune zaten.” Denk jij nog weleens terug aan de tijd dat je met heel veel pijn in je benen in de woonkamer lag in Hellevoetsluis? Jerdy: “Heel soms. Door die lastige jaren besef ik ook dat die basisplaats op het EK geen vanzelfsprekendheid was. Ik ben daar niet zomaar beland, heb er heel veel voor moeten doen.” Je hebt met heel veel trainers te maken gehad. Onder meer met Adrie Poldervaart bij Excelsior, bij Bologna met Sinisa Mihajlovic en later Thiago Motta, bij PSV met Peter Bosz en natuurlijk met bondscoaches Louis van Gaal en Ronald Koeman. Van wie heb jij het meest opgestoken? Jerdy: “Met trainer Poldervaart, zo staat hij in mijn telefoon, heb ik nog goed contact. Hij appte me geregeld tijdens het EK. Hij gaf me tips en vroeg me waarom ik bepaalde dingen wel of niet deed in de opbouw. Elke trainer heeft mij op een ander vlak weer wat geleerd. De ene is beter in het verdedigende aspect, de ander meer in het aanvallende. En Motta was weer heel hard voor me, waar ik op dat moment niet blij mee was, maar wat wel heeft geholpen.” Kirsten: “Ik heb nog huilend met mijn moeder aan de telefoon gezeten. Ik vond het niet eerlijk hoe hij met jou omging. Ik weet hoe hard je ervoor werkte, en dan hoorde ik wat hij tegen jou had gezegd... De voetbalwereld is best heftig. Jij hebt niet bepaald een kantoorbaan.” Jerdy: “Achteraf vertelde Motta dat hij me daarmee wilde triggeren. Ik zat al bijna vier jaar bij Bologna. Hij zei: ‘Ik wil dat je geen honderd, maar 110 procent geeft, alsof je nieuw bent bij een club.’ Dat was zijn manier om mij aan te pakken. Op dat moment dacht ik: ik geef al alles, maar blijkbaar had ik toch die trigger nodig om die stap omhoog te kunnen maken. Daar is wel de overgang naar PSV uitgekomen.” EGO Het gonsde na het EK van de transfergeruchten rondom Jerdy. Thiago Motta werd trainer van Juventus en toonde interesse, maar ook Napoli en Paris Saint- Germain zouden zich hebben gemeld. Jerdy: “Er waren meerdere clubs concreet.” Kirsten: “Ik zei tegen jou: nu Gioia is geboren, vind ik het niet erg om terug naar Italië te gaan. Maar ik ben heel blij dat we zijn gebleven. Hier heb ik weer meer mijn eigen leven. Dichtbij vrienden en familie.” Jerdy: “Als voetballer sta je er altijd voor open. Ik heb een aantal clubs in mijn hoofd. Als die ooit voorbijkomen, dan word ik serieus. Maar dat is niet gebeurd deze zomer. En ik zat pas een jaar bij PSV. Ik heb nooit echt het idee gehad dat ik afgelopen zomer alweer zou vertrekken.” Lachend: “Het heeft wel mijn ego gestreeld. Het waren mooie clubs die me wilden hebben.” Is jouw rol in de ploeg veranderd? Jerdy: “Na het EK werden er wel grapjes gemaakt, kleine plagerijtjes, dat ik nu het mannetje ben. Er wordt sinds het EK misschien iets meer van me verwacht. De lat ligt nu hoger.” Vanwege jouw blessure miste je de in- terlandperiode in oktober. Hoe keek jij naar de wedstrijden tegen Hongarije (1-1) en Duitsland (1-0-verlies)? Jerdy: “Thuis op de bank. En ja, ik moest me wel even verbijten. Op het gebied van resultaat is het nu even een mindere periode geweest. Het is niet zo dat de selectie nu ineens slecht is. We moeten niet meegaan in het sentiment van de buitenwereld. Niet als het slecht is, maar ook niet als het goed is.” Koeman zei na de wedstrijd tegen Duitsland dat Oranje aan alle kanten tekortkwam in alle facetten van het voetbal. Hij zei: “Ik schrik niet, omdat het inherent aan dit elftal is.” Jerdy: “Het is inherent aan voetbal dat er fouten gemaakt worden.” SAOEDI-ARABIË Je bent 27. Waar sta je in jouw carrière? Jerdy: “Ik ben nu bezig aan mijn prime- jaren. Het EK is afgevinkt van mijn lijstje. Het WK in 2026 is nu een andere droom die ik wil laten uitkomen. Nog een stapje hoger.” Zit er nog meer in het vat? Kirsten: “Ik heb al een paar keer gedacht: nu ben je wel echt goed. Maar dan ben je na een half jaar nog beter.” Jerdy: “Ik heb pas een jaar met Peter Bosz gewerkt, kan nog veel van hem leren. Ik moet continu op zoek naar die trigger om beter te worden. Dit jaar worden er weer andere dingen van mij gevraagd, omdat teams op een andere manier tegen ons spelen. Ik moet nu ook verder meehelpen in de opbouw in plaats van dat ik het eerste aanspeelpunt ben.” Heb jij een stappenplan in je hoofd? Jerdy: “Ik zit heel goed op mijn plek bij PSV. Alleen als er een droomclub voorbij komt waar ik graag zou willen spelen, dan ga ik er serieus naar kijken.” Kirsten: “Ik heb altijd gezegd: waar jij ook naartoe gaat, ik ga met je mee. Ook omdat ik weet dat het tijdelijk is. We komen hier altijd wel weer terug.” Wat zijn je droomclubs dan? Jerdy, lachend: “Dat vind ik iets te tricky om te zeggen. Maar die liggen op dit moment in ieder geval niet in Saoedi- Arabië.” Helden Magazine nummer 74 Het eerste deel van het interview met Jerdy en Kirsten Schouten is afkomstig uit Helden Magazine nummer 74. In het dubbeldikke jubileumnummer wordt uitgebreid teruggeblikt op het waanzinnige sportjaar 2024. Ronald Koeman siert de cover van deze 180 pagina’s tellende editie. De bondscoach spreekt zich uit over de ziekte van zijn vrouw Bartina, de kritiek van analisten op spelers en op ‘zijn’ Oranje, de overvolle agenda, Memphis Depay en zijn rol als opa. Meer lezen? De opmerkelijke weg van Micky van de Ven Joey Veerman: "We moeten wel normaal blijven doen." Nathan Aké: "Alles is op z'n plek gevallen."  

Lasse Schöne Voor het eerst in vijftien jaar, na Feyenoord in 2002, stond een Nederlandse club weer in een Europese finale. Dat leek aan het begin van het seizoen 2016/2017 ver weg. In de voorronde van de Champions League werd Ajax kansloos uitgeschakeld door Rostov (thuis 1-1, uit 4-1). Maar onder de nieuwe trainer Peter Bosz werd het in de Europa League poulewinnaar. Vervolgens werd thuis in de kwartfinale met 2-0 afgerekend met Schalke 04. In Gelsenkirchen stond het na negentig minuten echter ook 2-0, waarna de thuisclub in de verlenging een 3-0 voorsprong nam. Ajax toonde veerkracht, scoorde twee keer en bereikte zo de halve finale. Daarin ontmoette het Olympique Lyon, dat in het eerste duel met 4-1 verslagen werd. De 3-1-nederlaag in Frankrijk was net voldoende voor plaatsing voor de finale. Die eindstrijd op 24 mei 2017 in het Zweedse Solna, tegen het Manchester United van José Mourinho, werd een slaapverwekkende wedstrijd; leed dat verzacht had kunnen worden door ’m te winnen. Maar dat gebeurde niet. Lasse Schöne, inmiddels 38 en speler van NEC, blikt terug. “In de jeugd en mijn beginjaren als prof was ik een nummer 10. Zulke spelers waren ook mijn idolen: Michael Laudrup en Roberto Baggio. Bij Ajax was ik onder trainer Frank de Boer ook een nummer 10, en ook rechtsbuiten. Bij Peter Bosz, die in 2016 onze nieuwe trainer werd, was Davy Klaassen aanvoerder en nummer 10. Daarom vertelde ik Bosz dat ik ook op ‘6’ kon spelen. Daar zou hij over nadenken. Soms heb je een beetje geluk nodig. Ajax verloor in het begin van dat seizoen thuis van Willem II met 2-1. Ik speelde niet, maar toen we drie dagen later voor de beker weer tegen Willem II moesten, zei Peter: ‘Dit is je kans, hier heb je de aanvoerdersband en je speelt op 6; laat maar zien.’ We speelden een geweldige wedstrijd. We wonnen met 5-0 en ik scoorde. Later heb ik gehoord dat Peter na een kwartier zei: ‘Lasse is mijn nummer 6 dit seizoen.’ Dat is ook een mooie positie waar ik achteraf gezien wel eerder in m’n carrière had willen spelen, omdat je heel veel aan de bal komt. Het werd een goed jaar, waarin we helaas net een puntje tekortkwamen voor het kampioenschap, maar wel de Europa League-finale haalden. Helden Magazine nummer 73  Het eerste gedeelte van het interview met Lasse Schöne komt voort uit Helden Magazine nummer 73. Deze editie staat in het teken van het nieuwe voetbalseizoen, biedt uitgebreide aandacht voor wielrennen en besteedt ruimschoots aandacht aan de Paralympische Spelen. Cody Gakpo, de ster van het Nederlands elftal bij het afgelopen EK, siert de cover van Helden. In Liverpool krijgt hij nu te maken met nieuwe trainer Arne Slot en zijn assistent John Heitinga. Kan hij The Reds ook bij de hand nemen?  Voetbal  Naast Gakpo, waarbij het in het verhaal ook gaat over zijn tijd bij regerend landskampioen PSV, ook een uitgebreid interview met John de Wolf. Hij vertelt over zijn tijd met Arne Slot, Quilindschy Hartman, alzheimer en zijn imago. We maken ook kennis met het nieuwe kroonjuweel van Ajax: Jorrel Hato. In een turbulente periode bij de Amsterdamse club, ontwikkelt hij zich stormachtig. Ian Maatsen had een geweldig seizoen: haalde de Champions League-finale, kreeg een uitnodiging voor het EK en maakte een transfer naar Aston Villa. Hij doet zijn bijzondere verhaal. Wielrennen  Tom Dumoulin liet in 2015 in de Ronde van Spanje voor het eerst zien dat er een ronderenner in hem schuilde. Hij blikt uitgebreid terug op zijn indrukwekkende carrière. Een geweldige loopbaan had ook Annemiek van Vleuten. Aan de hand van foto's neemt ze ons, in aanloop naar de Tour de France Femmes die in Nederland start, mee terug in de tijd. De Tour de France voor vrouwen eindigt op Alpe d'Huez. Peter Winnen weet wat het is om te winnen op 'de Nederlandse berg'; hij flikte het twee keer. Hij neemt ons mee.  Paralympische Spelen  Paralympisch boegbeeld en atlete Fleur Jong kreeg bezoek van Victoria Koblenko. Niels Vink, een van de beste quad-rolstoeltennissers, vertelt zijn verhaal. Dat doet ook verspringer en sprinter Joël de Jong, kind van een donorvader en op jonge leeftijd getroffen door botkanker. Dinja en Joeri van Liere vormen een bijzonder duo: Dinja nam als dressuuramazone deel aan de Olympische Spelen in Parijs, terwijl haar broer Joeri, die als motorcrosser een dwarslaesie opliep, naar Parijs gaat als rolstoelbasketballer. Een dubbelinterview.   Nog meer Helden  Verder in deze editie van Helden: tennisser Jesper de Jong vertelt in aanloop naar de US Open onder andere over Carlos Alcaraz, Jannik Sinner, Tallon Griekspoor en zijn trouwste fan: zijn opa. Jelto Spijker is een opvallende verschijning in de machowereld van het waterpolo; hij is keeper en kwam op zijn zeventiende uit de kast. En nog veel meer! 

John de Wolf John de Wolf (61) is een van de boegbeelden van Feyenoord. Vroeger als speler, nu alweer vijf jaar als assistent-trainer. Voorafgaand aan het nieuwe seizoen leggen we hem stellingen voor. “Ik heb de mooiste baan van Nederland.” Arne Slot is de beste trainer met wie ik ooit te maken heb gehad “Arne is een heel complete trainer. Zijn veldtrainingen waren heel goed, achter alles wat hij deed, zat een doordacht plan. Technisch en tactisch is hij ijzersterk. Hij is bovendien een prima manager en presenteert zich altijd heel goed. Kortom, Arne heeft het totale pakket, past heel goed bij deze tijd. Want de voetbalwereld is heel anders dan toen ik speler was. Je moet als trainer tegenwoordig veel meer facetten beheersen. Heb ik het er nog niet eens over dat alles wat je als trainer doet door social media veel meer onder een vergrootglas ligt. Iedereen heeft een mening over je. Er is veel meer druk dan in onze tijd.” Was jij een betere speler geweest met Arne Slot als trainer? “Als wij met de staf bij elkaar zaten om de training in elkaar te zetten en voor te bereiden, dacht ik geregeld: van deze oefenstof was ik ook een betere speler geworden.” Wat zei je toen Slot vertelde dat hij naar Liverpool ging? “Ik heb hem van harte gefeliciteerd, begreep hem. Hoe mooi is het dat Arne door de voordeur uit de Kuip vertrekt? Dat is niet altijd trainers van Feyenoord gegund. Met Arne is Feyenoord in 2023 landskampioen geworden en afgelopen seizoen pakten we de beker. Ik vind het ook goed dat er al in mei duidelijkheid was over zijn toekomst, zodat hij na de laatste wedstrijd op een mooie manier afscheid kon nemen van de supporters en er binnen de club ook duidelijkheid en rust was in aanloop naar dit nieuwe seizoen.” Hebben jullie nog contact? “Af en toe, want Arne was voor mij niet alleen een fantastische trainer, hij is ook een geweldig mens.” Had je met hem meegewild naar Liverpool? “Nee, ik heb een bepaalde rol bij Feyenoord en die kan ik in mijn ogen alleen op deze manier bij deze club invullen. Ik zit geworteld in deze club. Zeker nu de club het zo geweldig doet, is het geweldig om hier te zijn.” Je werkt pas een paar weken met hem samen, maar wat is jouw eerste indruk van de nieuwe hoofdtrainer Brian Priske? ‘‘Heel goed. Hij weet wat hij wil, is duidelijk en gedreven. Daarnaast is hij ook fijn in de omgang. Hij is eerlijk en hecht veel waarde aan het groepsgevoel.’’ Ik ben een geboren assistent “Ja, ik ben de ideale man om naast een hoofdtrainer te staan. Ik ambieer het hoofdtrainerschap niet, het is denk ik niet verkeerd voor een trainer om een assistent naast zich te hebben die in zijn achterhoofd andere ambities heeft. Ook ben ik iemand die liever een beetje vanuit de luwte opereert. Ik ben ook hoofdtrainer geweest bij amateurclubs, maar dat is anders dan hoofdtrainer zijn van een profclub. Zoals ik net al zei: daar komt vandaag de dag zoveel meer bij kijken. Ik ken mijn kwaliteiten. Ik bied jongens een luisterend oor. Ze mogen altijd bij me aankloppen. Ik sta een beetje tussen de hoofdtrainer en de spelersgroep in. Ook zeg ik altijd: ik ben geen politieagent. Ik ben ook wel een beetje een vertrouwenspersoon voor veel spelers. Ik filter wat ik hoor, ben geen postduif die alles doorbrieft.” Kloppen ze vaak bij jou aan? “Geregeld. Ik beweeg me makkelijk tussen die jongens en die accepteren dat ook van mij. Als ik iets zie op de training of in de wedstrijd kan ik ook in het voorbijgaan even twee of drie dingetjes tegen iemand zeggen. Dat kan een technische of tactische aanwijzing zijn. Op menselijk vlak probeer ik er ook voor hen te zijn. Het is belangrijk voor spelers dat er iemand bij de club is bij wie ze met alles terechtkunnen.” Helden Magazine nummer 73  Het eerste gedeelte van het interview met John de Wolf komt voort uit Helden Magazine nummer 73. Deze editie staat in het teken van het nieuwe voetbalseizoen, biedt uitgebreide aandacht voor wielrennen en besteedt ruimschoots aandacht aan de Paralympische Spelen. Cody Gakpo, de ster van het Nederlands elftal bij het afgelopen EK, siert de cover van Helden. In Liverpool krijgt hij nu te maken met nieuwe trainer Arne Slot en zijn assistent John Heitinga. Kan hij The Reds ook bij de hand nemen?  Voetbal  Naast Gakpo, waarbij het in het verhaal ook gaat over zijn tijd bij regerend landskampioen PSV, maken we kennis met het nieuwe kroonjuweel van Ajax: Jorrel Hato. In een turbulente periode bij de Amsterdamse club, ontwikkelt hij zich stormachtig. Ian Maatsen had een geweldig seizoen: haalde de Champions League-finale, kreeg een uitnodiging voor het EK en maakte een transfer naar Aston Villa. Hij doet zijn bijzondere verhaal en Lasse Schöne blikt terug op de Europa League-finale van 2017.   Wielrennen  Tom Dumoulin liet in 2015 in de Ronde van Spanje voor het eerst zien dat er een ronderenner in hem schuilde. Hij blikt uitgebreid terug op zijn indrukwekkende carrière. Een geweldige loopbaan had ook Annemiek van Vleuten. Aan de hand van foto's neemt ze ons, in aanloop naar de Tour de France Femmes die in Nederland start, mee terug in de tijd. De Tour de France voor vrouwen eindigt op Alpe d'Huez. Peter Winnen weet wat het is om te winnen op 'de Nederlandse berg'; hij flikte het twee keer. Hij neemt ons mee.  Paralympische Spelen  Paralympisch boegbeeld en atlete Fleur Jong kreeg bezoek van Victoria Koblenko. Niels Vink, een van de beste quad-rolstoeltennissers, vertelt zijn verhaal. Dat doet ook verspringer en sprinter Joël de Jong, kind van een donorvader en op jonge leeftijd getroffen door botkanker. Dinja en Joeri van Liere vormen een bijzonder duo: Dinja nam als dressuuramazone deel aan de Olympische Spelen in Parijs, terwijl haar broer Joeri, die als motorcrosser een dwarslaesie opliep, naar Parijs gaat als rolstoelbasketballer. Een dubbelinterview.   Nog meer Helden  Verder in deze editie van Helden: tennisser Jesper de Jong vertelt in aanloop naar de US Open onder andere over Carlos Alcaraz, Jannik Sinner, Tallon Griekspoor en zijn trouwste fan: zijn opa. Jelto Spijker is een opvallende verschijning in de machowereld van het waterpolo; hij is keeper en kwam op zijn zeventiende uit de kast. En nog veel meer!