Voetbal

Cody Gakpo Cody Gakpo (25) speelde een goed EK, werd gedeeld topscorer en gebombardeerd tot de ‘nieuwe Arjen Robben’ van het Nederlands elftal. In Liverpool krijgt hij nu te maken met nieuwe trainer Arne Slot en zijn assistent John Heitinga. Kan hij The Reds ook bij de hand nemen? Dortmund, woensdag 10 juli, 23.00 uur. Het laatste fluitsignaal heeft geklonken. De uitslag van de halve finale van het EK: Nederland-Engeland 1-2. Verdriet bij de spelers van het Nederlands elftal. Het publiek wordt nog even bedankt, dan verdwijnen de spelers in de catacomben. De oranjegekleurde tribunes stromen langzaam leeg. Het contrast met een paar uur eerder kan niet groter. In de vroege avond struikelen naar schatting honderdduizend Nederlanders over elkaar in de binnenstad. Het noodweer dat overtrekt tijdens de Oranjemars schrikt hen niet af. Snollebollekes rijdt mee in een van de dubbeldekkers, de hele optocht gaat ‘van links naar rechts’. De overheid roept op niet naar de speciale fanzones te komen. Te vol. Het sentiment rondom het Nederlands elftal? Positief en hoopvol. Een derde plaats in de groepsfase en een gunstige loting in de knock-outfase lijkt iedereen te zijn vergeten. En Engeland is te kloppen. Ondanks wereldspelers als Jude Bellingham, Phil Foden, Harry Kane en Bukayo Saka overtuigen ze niet op het EK. De ploeg wordt niet gespaard door de Engelse fans en pers, die meer verwachten met zulke spelers. Bovendien hebben ‘wij’ Cody Gakpo, weten de fans. De linksbuiten die de gave heeft om gevaarlijk naar binnen te dribbelen en met zijn rechterbeen al drie keer scoorde – hij maakte de openingsgoals tegen Polen, Oostenrijk en Roemenië – en nog een assist gaf. Iedereen in Nederland is lovend over Gakpo. Ex-international Arnold Mühren, Europees kampioen in 1988, geeft hem in De Telegraaf het cijfer 8,5 na de achtste finale tegen Roemenië, waarin hij uitgeroepen werd tot speler van de wedstrijd. “Hij biedt Oranje zoveel kwaliteit. Hij trekt gewoon het hele elftal over de streep.” En: “Elke keer als Gakpo aan de bal komt, ga je ervoor zitten. Wat we met Arjen Robben in het verleden hadden – hij gaat naar binnen, de tegenstander weet dat hij gaat schieten en niemand stopt hem – dat hebben we nu met Gakpo. Er gaat zoveel dreiging van hem uit.” Ook ‘de nieuwe Robben’ kan het verschil niet maken in de halve finale. De snelle voorsprong dankzij een rake knal van Xavi Simons is even hoopvol, totdat Harry Kane snel gelijkmaakt vanaf de penaltystip en Ollie Watkins in de blessuretijd voor de genadeklap zorgt. Wel wordt Gakpo met zijn drie goals gedeeld topscorer van het EK. Op zijn prestaties kan hij nog niet met trots terugkijken, zegt hij na afloop, dat komt later wel. “We hadden natuurlijk gehoopt op de finale. Het zat er ook wel in misschien. Helaas is het niet gelukt, maar we deden zeker niet onder voor de Engelsen.” Een dag later plaatst hij op zijn Instagrampagina een bericht: ‘For though righteous fall seven times, they rise again. Proverbs 24:16.’ Kortom: al valt Cody Gakpo, hij staat weer op. Helden Magazine nummer 73  Het eerste gedeelte van het verhaal over Cody Gakpo komt voort uit Helden Magazine nummer 73. Deze editie staat in het teken van het nieuwe voetbalseizoen, biedt uitgebreide aandacht voor wielrennen en besteedt ruimschoots aandacht aan de Paralympische Spelen.  Voetbal  Naast Gakpo, waarbij het in het verhaal ook gaat over zijn tijd bij regerend landskampioen PSV, ook een uitgebreid interview met John de Wolf. Hij vertelt over zijn tijd met Arne Slot, Quilindschy Hartman, alzheimer en zijn imago. We maken ook kennis met het nieuwe kroonjuweel van Ajax: Jorrel Hato. In een turbulente periode bij de Amsterdamse club, ontwikkelt hij zich stormachtig. Ian Maatsen had een geweldig seizoen: haalde de Champions League-finale, kreeg een uitnodiging voor het EK en maakte een transfer naar Aston Villa. Hij doet zijn bijzondere verhaal en Lasse Schöne blikt terug op de Europa League-finale van 2017.   Wielrennen  Tom Dumoulin liet in 2015 in de Ronde van Spanje voor het eerst zien dat er een ronderenner in hem schuilde. Hij blikt uitgebreid terug op zijn indrukwekkende carrière. Een geweldige loopbaan had ook Annemiek van Vleuten. Aan de hand van foto's neemt ze ons, in aanloop naar de Tour de France Femmes die in Nederland start, mee terug in de tijd. De Tour de France voor vrouwen eindigt op Alpe d'Huez. Peter Winnen weet wat het is om te winnen op 'de Nederlandse berg'; hij flikte het twee keer. Hij neemt ons mee.  Paralympische Spelen  Paralympisch boegbeeld en atlete Fleur Jong kreeg bezoek van Victoria Koblenko. Niels Vink, een van de beste quad-rolstoeltennissers, vertelt zijn verhaal. Dat doet ook verspringer en sprinter Joël de Jong, kind van een donorvader en op jonge leeftijd getroffen door botkanker. Dinja en Joeri van Liere vormen een bijzonder duo: Dinja nam als dressuuramazone deel aan de Olympische Spelen in Parijs, terwijl haar broer Joeri, die als motorcrosser een dwarslaesie opliep, naar Parijs gaat als rolstoelbasketballer. Een dubbelinterview.   Nog meer Helden  Verder in deze editie van Helden: tennisser Jesper de Jong vertelt in aanloop naar de US Open onder andere over Carlos Alcaraz, Jannik Sinner, Tallon Griekspoor en zijn trouwste fan: zijn opa. Jelto Spijker is een opvallende verschijning in de machowereld van het waterpolo; hij is keeper en kwam op zijn zeventiende uit de kast. En nog veel meer! 

Arie Haan Het Nederlands elftal gaat deze zomer voor de vierde keer een groot eindtoernooi spelen in Duitsland. Tijdens het WK van 1974 werd het Nederlands voetbal op de kaart gezet, maar bleef de ultieme bekroning uit. In de finale werd met 2-1 verloren van de gastheren. In Helden Magazine nummer 72 blikken we vijftig jaar na dato terug met de gelegenheidslibero van destijds: Arie Haan. Als attractiefste, meest aanvallende en ook hardst spelende ploeg én met de ster van het toernooi, Johan Cruijff, in de gelederen begon Nederland zondagmiddag 7 juli 1974 in München aan de finale tegen West-Duitsland. Ondanks de Europa Cup I-successen van Feyenoord en Ajax in 1970, 1971, 1972 en 1973 had vooraf niemand op een voor Nederland glansrijk WK gerekend. De vaderlandse voetbalkenners en fans niet, en ook aanvoerder Cruijff niet, want die had zijn vakantie tien dagen voor die finale gepland. Kwalificatie was mede te danken geweest aan een ten onrechte wegens buitenspel afgekeurd Belgisch doelpunt en op een overtuigende 4-1 tegen Argentinië na, waren ook de oefenwedstrijden weinig hoopgevend. Maar vanaf de openingswedstrijd tegen Uruguay (2-0) waren voetbalkenners en -liefhebbers het plotsklaps eens: het vertoonde ‘totaalvoetbal’ was van een ongekende klasse en schoonheid. Een tweede, ook aangename verrassing was de massale aanwezigheid van Nederlandse fans op de tribunes. Vijf overtuigende overwinningen – na Uruguay werden ook Bulgarije, Argentinië, Oost-Duitsland en Brazilië verslagen – en een gelijkspel tegen Zweden leidden tot de finale. Daarin werd een vroeg verkregen voorsprong – een benutte penalty van Johan Neeskens nadat Cruijff gevloerd was in de tweede minuut zonder dat een West-Duitser de bal nog had aangeraakt – omgezet in een 2-1-nederlaag. Achteraf zijn diverse theorieën bedacht waarom het Nederland van ‘supervisor’ Rinus Michels er in de finale toch was ‘ingetuind’, aldus de conclusie van NOS-commentator Herman Kuiphof. Was het met Jan van Beveren, Nederlands beste keeper, wellicht wel gelukt? Of als Johan Cruijff, die niet zijn beste wedstrijd speelde, niet lang aan de telefoon had gehangen met echtgenote Danny om haar uit te leggen dat er niets onoorbaars gebeurd was tijdens het ‘zwembadincident’, waarbij een paar schaars geklede dames volgens Duitse media met spelers van Oranje, onder wie Cruijff, in het zwembad van het Waldhotel Krautkrämer in Hiltrup hadden gezwommen? Of, misschien de belangrijkste reden, het hinken op twee gedachten na die hele vroege 1-0. Op de beproefde, aanvallende wijze doorgaan of behoudender gaan spelen? Arie Haan – bij Ajax middenvelder, maar tijdens dat WK noodgedwongen libero – blikt terug en komt met zijn verklaring voor de verloren finale. “Van alle theorieën kun je zeggen: het zou een rol gespeeld kunnen hebben. De geschiedenis kun je toch niet veranderen. Kleine dingen kunnen een rol spelen. De dag van de finale was het cassettebandje van Willem van Hanegem met muziek van The Cats ineens weg en dat draaiden we voor een wedstrijd altijd in de bus op weg naar het stadion. Omdat voetballers bijgelovig zijn, wordt zo’n cassettebandje wel een dingetje. Cor van der Hart, assistent-bondscoach en scout/analist, maakte altijd prima analyses van onze tegenstander. Voor de finale is dat niet gebeurd en Duitse journalisten hebben me voorgehouden dat als dat wel gedaan was Van der Hart had kunnen zien dat Bernd Hölzenbein, die tegen ons een strafschop versierde, dat in de wedstrijd daarvoor tegen Polen ook gedaan had. Dan waren we gewaarschuwd geweest. Waarom de Duitsers niet geanalyseerd zijn, weet ik niet. Misschien omdat we altijd ons eigen aanvallende spelletje speelden? Maar dat hebben we in de finale dus juist niet gedaan...” Helden Magazine nummer 72 Het eerste gedeelte van het interview met Arie Haan komt voort uit Helden Magazine nummer 72. Het extra dikke zomernummer van Helden staat volledig in het teken van drie grote sportevenementen: het EK voetbal in Duitsland, de Tour de France en de Olympische Spelen in Parijs. Op de cover van de 204 pagina's tellende editie schitteren drie rolmodellen van wereldklasse uit de Nederlandse atletiek: Femke Bol, Sifan Hassan en Lieke Klaver. Wat is het geheim van hun succes? Experts zoals Ellen van Langen, Caroline Feith, Bart Bennema en Gregory Sedoc delen hun inzichten. EK voetbal De sportzomer van 2024 wordt afgetrapt met het EK voetbal, dat op 14 juni begint. In deze Helden een verhaal over Ronald Koeman. Onder andere Frank Rijkaard, Ruud Gullit, broer Erwin Koeman, Guus Hiddink, Jordi Cruijff en Rafael van der Vaart delen hun mening over de bondscoach van het Nederlands elftal. Verder ging Helden naar Milaan voor een interview met revelatie Tijjani Reijnders en zijn vrouw. Daley Blind 106-voudig international - bespreekt zijn indrukwekkende carrière aan de hand van foto’s. Brian Brobbey over de bondscoach, Marco van Basten, zijn toekomst, zijn roots en racisme. Jan Wouters blikt terug op het gewonnen EK van 1988, ook in Duitsland. Het is nog altijd de enige hoofdprijs van Oranje. Tour de France  Na het EK volgt de Tour de France, van 29 juni tot en met 21 juli. In deze Helden lees je een interview met sprinter Fabio Jakobsen en een portret van Mathieu van der Poel, die ook de olympische wegwedstrijd in Parijs rijdt. Jeroen Blijlevens en Steven de Jongh, ploegleiders bij Lidl-Trek, vertellen hun verhaal, en we vragen ons af: kan Sepp Kuss na de Vuelta ook de Tour winnen? Olympische Spelen De Olympische Spelen vinden plaats van 26 juli tot en met 11 augustus. Chef de mission Pieter van den Hoogenband kijkt terug op zijn gouden race twintig jaar geleden. Turnster Sanne Wevers bereidt zich voor op haar laatste kunstje, baanwielrenner Harrie Lavreysen spreekt over hoge verwachtingen, en BMX’er Niek Kimmann over zijn post-olympische dip. Sharon van Rouwendaal gaat voor goud in het openwater, roeizussen Bente en Ilse Paulis geven een dubbelinterview, en Simone van de Kraats hoopt op goud in het waterpolo. Bovendien gingen we op bezoek bij Tes Schouten, Caspar Corbeau en Arno Kamminga, de drie schoolslagmusketiers. Alle drie zijn ze een medaillekandidaat in Parijs. Voor het eerst sinds 1992 plaatse een Nederlands duo zich op de 500 meter kanosprint voor de Spelen. Hoog tijd om kennis te maken met Selma Konijn en Ruth Vorsselman. Triatlontopper Maya Kingma stelde ernstige misstanden aan de kaak binnen het topsportprogramma van de triatlonbond. Dat werd de triatleet niet door iedereen in dank afgenomen. Joost Luiten is sinds kort vader en worstelde met golfyips. In aanloop naar de KLM Open, die hij twee keer won, doet hij zijn verhaal.

Jan Wouters Het Nederlands elftal gaat deze zomer voor de vierde keer een groot eindtoernooi spelen in Duitsland. Tijdens het EK van 1988 won Oranje zijn enige hoofdprijs tot nu toe. In Helden Magazine nummer 72 blikken 36 jaar na dato terug op dat toernooi met Jan Wouters, de middenvelder die elke minuut speelde en misschien wel de meest bevrijdende assist gaf in de historie van het Nederlands voetbal. “Ik deed niet mee, was geblesseerd aan mijn knie, dacht toen ik het zag gebeuren wel meteen: o jee, misschien kost dit ons het EK,” zegt Jan Wouters thuis in Valkenswaard als hij terugdenkt aan 28 oktober 1987. Wat een feest had moeten worden omdat het Nederlands elftal zich tegen Cyprus voor het eerst sinds 1980 weer kon kwalificeren voor een eindtoernooi, werd een gitzwarte avond. Oranje scoorde in de Kuip al in de tweede minuut en vlak daarna gooide iemand een vuurwerkbom op het veld die vlak bij de Cypriotische keeper tot ontploffing kwam. De wedstrijd werd onderbroken en daarna toch uitgespeeld. Nederland won met 8-0, mede door vijf doelpunten van John Bosman. Na afloop werd gevreesd dat de overwinning zou worden omgedraaid in een reglementaire 3-0 nederlaag, waardoor Griekenland ineens weer in de race was voor het EK-ticket, of, nog erger, dat Nederland op voorhand uitgesloten zou worden van het EK. De UEFA besloot in eerste instantie het eerste, maar na hoger beroep werd besloten dat de wedstrijd werd overgespeeld zonder publiek in de Meer. Tot woede van de Grieken. Nederland won in december 1987 met 4-0, dankzij drie goals van Bosman. Oranje had zich niet gekwalificeerd voor het WK van 1982, het EK van 1984 – mede door de 12-1 nederlaag met een ‘luchtje’ van Malta tegen Spanje – en het WK van 1986 doordat in twee beslissingswedstrijden de Belgen net iets beter waren. Eindelijk mocht Nederland zich weer opmaken voor een groot toernooi. Nederland was een van de slechts acht landen dat mee mocht doen aan het EK in West-Duitsland. Voor bondscoach Rinus Michels bekend terrein. ‘De Generaal’ bereikte er in 1974 de finale van het WK, die met 2-1 verloren ging en voor een nationaal trauma zorgde. “Ik had in 1982 als speler van FC Utrecht mijn debuut gemaakt in het Nederlands elftal onder bondcoach Kees Rijvers. Dat was in de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Frankrijk in de Kuip. Toen ik inviel, werd ik uitgekapt door Michel Platini, die daarna de bal in de kruising schoot. We verloren met 2-1. Meneer Rijvers vond dat ik in die tijd te veel onnodige gele kaarten pakte, daarom werd ik niet meer opgeroepen. Hij had een punt.” Jan werd een vaste klant bij Oranje toen Michels, die 58 was toen hij in 1986 Leo Beenhakker opvolgde als bondscoach, het voor het zeggen kreeg. “Ik kende de verhalen over zijn tijd bij Ajax met Cruijff en Piet Keizer, dat hij een beul was en dat alles moest gebeuren zoals hij het wilde. Toen hij onze coach werd, was hij al wat ouder. Ik vond hem een lieve man. Hij liet wel merken: tot hier en niet verder. Maar hij was heel benaderbaar voor ons. Ik dacht vaak: hij is anders dan hoe hij vroeger altijd werd afgeschilderd.” Cruijff Jan stapte in 1986 over van Utrecht naar Ajax, nadat hij een jaar eerder op het laatste moment een transfer naar RC Strasbourg af zag ketsen. Het was op voorspraak van Johan Cruijff, die net trainer was geworden van Ajax dat hij op zijn 26ste naar Amsterdam kwam. “Het jaar voordat ik kwam, had Ajax fantastische wedstrijden gespeeld. Er was zoveel talent: Gerald Vanenburg, Ronald Koeman, Frank Rijkaard, Marco van Basten. Volgens Johan miste er een schakeltje: iemand die het vuile werk opknapte voor die jongens. Voor die rol had hij mij op het oog. Johan is voordat hij trainer werd van Ajax een tijdje adviseur geweest van Roda JC en toen had hij mij al een keer aan het werk gezien.” Met Cruijff als trainer won Ajax in 1987 de Europa Cup II, maar begin 1988 stapte hij op omdat hij in de clinch lag met het bestuur. “Dat Johan vertrok was een schok, hij was zo belangrijk voor mij. Cruijff bracht mij details bij waar ik een betere voetballer van werd. Hij hamerde er vooral op hoe ik moest staan zonder bal. Ik stond voor die tijd altijd met mijn rug naar het vijandelijke doel. Johan zei dat ik helemaal verkeerd stond, deed voor hoe ik moest staan, met mijn gezicht meer richting het doel van de tegenstander gedraaid. Als ik de bal aannam, had ik op die manier al gezien wat de aanvallers deden. Na een maand of drie zei hij tegen me: ‘Je hoort me bijna niet meer, hè? Dat betekent dat je elke keer goed staat.’ Door die details werd ik ook aanvallend belangrijker, zag ik sneller openingen en kon ik meteen de steekpass geven.” Helden Magazine nummer 72 Het eerste gedeelte van het interview met Jan Wouters komt voort uit Helden Magazine nummer 72. Het extra dikke zomernummer van Helden staat volledig in het teken van drie grote sportevenementen: het EK voetbal in Duitsland, de Tour de France en de Olympische Spelen in Parijs. Op de cover van de 204 pagina's tellende editie schitteren drie rolmodellen van wereldklasse uit de Nederlandse atletiek: Femke Bol, Sifan Hassan en Lieke Klaver. Wat is het geheim van hun succes? Experts zoals Ellen van Langen, Caroline Feith, Bart Bennema en Gregory Sedoc delen hun inzichten. EK voetbal De sportzomer van 2024 wordt afgetrapt met het EK voetbal, dat op 14 juni begint. In deze Helden een verhaal over Ronald Koeman. Onder andere Frank Rijkaard, Ruud Gullit, broer Erwin Koeman, Guus Hiddink, Jordi Cruijff en Rafael van der Vaart delen hun mening over de bondscoach van het Nederlands elftal. Verder ging Helden naar Milaan voor een interview met revelatie Tijjani Reijnders en zijn vrouw. Daley Blind 106-voudig international - bespreekt zijn indrukwekkende carrière aan de hand van foto’s. Brian Brobbey over de bondscoach, Marco van Basten, zijn toekomst, zijn roots en racisme. Arie Haan gaat vijftig jaar terug in de tijd, naar het WK voetbal in West-Duitsland dat eindigde met een nationaal trauma. Tour de France  Na het EK volgt de Tour de France, van 29 juni tot en met 21 juli. In deze Helden lees je een interview met sprinter Fabio Jakobsen en een portret van Mathieu van der Poel, die ook de olympische wegwedstrijd in Parijs rijdt. Jeroen Blijlevens en Steven de Jongh, ploegleiders bij Lidl-Trek, vertellen hun verhaal, en we vragen ons af: kan Sepp Kuss na de Vuelta ook de Tour winnen? Olympische Spelen De Olympische Spelen vinden plaats van 26 juli tot en met 11 augustus. Chef de mission Pieter van den Hoogenband kijkt terug op zijn gouden race twintig jaar geleden. Turnster Sanne Wevers bereidt zich voor op haar laatste kunstje, baanwielrenner Harrie Lavreysen spreekt over hoge verwachtingen, en BMX’er Niek Kimmann over zijn post-olympische dip. Sharon van Rouwendaal gaat voor goud in het openwater, roeizussen Bente en Ilse Paulis geven een dubbelinterview, en Simone van de Kraats hoopt op goud in het waterpolo. Bovendien gingen we op bezoek bij Tes Schouten, Caspar Corbeau en Arno Kamminga, de drie schoolslagmusketiers. Alle drie zijn ze een medaillekandidaat in Parijs. Voor het eerst sinds 1992 plaatse een Nederlands duo zich op de 500 meter kanosprint voor de Spelen. Hoog tijd om kennis te maken met Selma Konijn en Ruth Vorsselman. Triatlontopper Maya Kingma stelde ernstige misstanden aan de kaak binnen het topsportprogramma van de triatlonbond. Dat werd de triatleet niet door iedereen in dank afgenomen. Joost Luiten is sinds kort vader en worstelde met golfyips. In aanloop naar de KLM Open, die hij twee keer won, doet hij zijn verhaal.

Ronald Koeman Ronald Koeman (61) maakt zich op voor zijn eerste eindtoernooi als bondscoach van het Nederlands elftal. Voor Helden Magazine nummer 72 vroegen we zijn voormalig coach Guus Hiddink, zijn oud-medespelers Ruud Gullit, Frank Rijkaard, Gerald Vanenburg en Jan Wouters, zijn eerste assistent Edward Sturing, zijn pupil bij Ajax Rafael van der Vaart en de huidige assistent-bondscoach, broer Erwin, naar hun mening over hem. ‘Koeman laat zich niet meer gek maken’ Als clubspeler won Ronald Koeman met zowel PSV als Barcelona de meest begeerde clubtitel, de Europa Cup I, tegenwoordig de Champions League. Met het Nederlands elftal won hij het EK in 1988. Als trainer wisselde hij, zoals elke trainer, hoogtepunten af met dieptepunten. Na het WK 2022 volgde hij Louis van Gaal op als bondscoach, na dat al eerder geweest te zijn van februari 2018 tot augustus 2020. Het was Guus Hiddink die Ronald Koeman introduceerde in het trainersvak. “Ik kreeg met Ronald te maken toen ik trainer werd van PSV. Ik was assistent van Hans Kraay senior, maar Kraay was in maart 1987 ineens weg. Tijdelijk nam ik het over. Daarna werd ik definitief aangesteld als coach. We verloren na mijn eerste half jaar Ruud Gullit, die vertrok naar AC Milan, maar hadden Ronald en Gerald Vanenburg al gehaald. Het begon weer te lopen, we werden alsnog kampioen. Het seizoen daarna, in 1988, wonnen we de Europa Cup I. Dat schept een band. Ronald was meteen een bepalende speler. Hij was geen echte verdediger, was eigenlijk meer middenvelder. Daarop stelden we ook onze tactiek af. Ronald had de vrijheid om door te schuiven naar het middenveld. Sterker, hij verscheen als libero heel vaak in het strafschopgebied van de tegenstander. Hij werd zelfs topscorer met twintig goals. In 1989 vertrok hij naar Barcelona en ook daar werd hij een veelscorende verdediger. Hij was een uniek talent. Eric Gerets was in het veld de aanvoerder, maar Koeman was het op zijn manier ook. Ik weet nog dat we voor mijn eerste seizoen als hoofdcoach in de zomer van 1987 op trainingskamp waren in Winterswijk. De spelers gingen een avond uit en zouden om één uur terug zijn. Belt Ronald om vijf voor één op: ‘Trainer, mogen we nog een uurtje langer blijven?’ Ik vroeg of alle spelers mee waren en zei: oké, bepaal jij zelf maar hoe laat jullie terugkomen, maar wel met de hele groep. En o ja, morgenochtend om half acht doen we een lange bosloop. ‘Oké, trainer,’ zei hij. Je kon hem toen al die verantwoordelijkheid geven.” Hiddink heeft ook een grote rol gespeeld in Koemans carrière als coach. “Hij heeft het zelf gedaan, maar ik heb denk ik wel de mogelijkheden geboden. Toen ik in 1996 bondscoach werd, wilde ik dat de spelers van die bijzondere generatie van 1988 voor het voetbal behouden zouden blijven. Unieke talenten als Ruud Gullit, Marco van Basten, Ronald Koeman, Jan Wouters, Gerald Vanenburg en ook Ruud Krol zijn geen jongens die je dagelijks vier jaar lang in schoolbanken moet zetten. Dus hebben we een speciale spoedcursus voor die talenten in het leven geroepen, waarna ze zelf konden kijken of ze het trainersvak leuk zouden vinden. Marco zat toen nog met zijn enkel, maar die andere ex-spelers kwamen naar Zeist voor colleges en gingen stagelopen bij bijvoorbeeld Foppe de Haan. Ze keken eerst nog wel kritisch, maar zagen na twee maanden toch wel dat het een vak is waarvoor je ook iets moet leren. Voor het WK van 1998 in Frankrijk nam ik naast Johan Neeskens, die al tijdens de kwalificatie mijn assistent was, ook Koeman en Rijkaard mee en gaf hen ook verantwoordelijkheid. Ik liet ze elk afzonderlijk analyses maken van onze tegenstanders in de eerste ronde van dat WK: België, Mexico en Zuid-Korea. In Frankrijk waren ze mijn echte assistenten. Zo hielpen zij mij en ik hen vervolgens in het zoeken naar een mogelijke toekomst in de voetballerij. En dan is het aan henzelf om te kijken of ze het vak leuk vinden, of ze het beheersen en er vol voor willen gaan. Uiteindelijk is Ronald als enige nog actief in de top. Zoals elke coach heeft ook Ronald met tegenslagen te maken gehad. Je ziet dat je met vallen en opstaan de top kunt halen. Ik denk dat het bondscoachschap voor hem op dit moment de ideale baan is. Ik vind hem heel stabiel, hij is echt gegroeid. In de persconferenties zie je ook zijn ervaring, hij laat zich niet meer gek maken. Hij verdedigt zijn jongens, maar durft ook kritisch te zijn. Zijn jarenlange ervaring, eerst als speler en nu als coach, maken hem tot een stabiele bondscoach. Als we naast elkaar op de tribune zitten, hebben wij bijna altijd dezelfde gedachten over spelers. Ik ben bij de EK-wedstrijden van het Nederlands elftal analist bij de NOS.” Lachend: “Zo zie je, iedereen kan tegenwoordig analist worden.” Helden Magazine nummer 72 Het eerste gedeelte van het verhaal over Ronald Koeman komt voort uit Helden Magazine nummer 72. Het extra dikke zomernummer van Helden staat volledig in het teken van drie grote sportevenementen: het EK voetbal in Duitsland, de Tour de France en de Olympische Spelen in Parijs. Op de cover van de 204 pagina's tellende editie schitteren drie rolmodellen van wereldklasse uit de Nederlandse atletiek: Femke Bol, Sifan Hassan en Lieke Klaver. Wat is het geheim van hun succes? Experts zoals Ellen van Langen, Caroline Feith, Bart Bennema en Gregory Sedoc delen hun inzichten. EK voetbal De sportzomer van 2024 wordt afgetrapt met het EK voetbal, dat op 14 juni begint. Voor deze Helden brachten we een bezoek aan Milaan voor een interview met revelatie Tijjani Reijnders en zijn vrouw. Daley Blind 106-voudig international - bespreekt zijn indrukwekkende carrière aan de hand van foto’s. Brian Brobbey over de bondscoach, Marco van Basten, zijn toekomst, zijn roots en racisme. Arie Haan gaat vijftig jaar terug in de tijd, naar het WK voetbal in West-Duitsland dat eindigde met een nationaal trauma. Jan Wouters blikt terug op het gewonnen EK van 1988, ook in Duitsland. Het is nog altijd de enige hoofdprijs van Oranje. Tour de France  Na het EK volgt de Tour de France, van 29 juni tot en met 21 juli. In deze Helden lees je een interview met sprinter Fabio Jakobsen en een portret van Mathieu van der Poel, die ook de olympische wegwedstrijd in Parijs rijdt. Jeroen Blijlevens en Steven de Jongh, ploegleiders bij Lidl-Trek, vertellen hun verhaal, en we vragen ons af: kan Sepp Kuss na de Vuelta ook de Tour winnen? Olympische Spelen De Olympische Spelen vinden plaats van 26 juli tot en met 11 augustus. Chef de mission Pieter van den Hoogenband kijkt terug op zijn gouden race twintig jaar geleden. Turnster Sanne Wevers bereidt zich voor op haar laatste kunstje, baanwielrenner Harrie Lavreysen spreekt over hoge verwachtingen, en BMX’er Niek Kimmann over zijn post-olympische dip. Sharon van Rouwendaal gaat voor goud in het openwater, roeizussen Bente en Ilse Paulis geven een dubbelinterview, en Simone van de Kraats hoopt op goud in het waterpolo. Bovendien gingen we op bezoek bij Tes Schouten, Caspar Corbeau en Arno Kamminga, de drie schoolslagmusketiers. Alle drie zijn ze een medaillekandidaat in Parijs. Voor het eerst sinds 1992 plaatse een Nederlands duo zich op de 500 meter kanosprint voor de Spelen. Hoog tijd om kennis te maken met Selma Konijn en Ruth Vorsselman. Triatlontopper Maya Kingma stelde ernstige misstanden aan de kaak binnen het topsportprogramma van de triatlonbond. Dat werd de triatleet niet door iedereen in dank afgenomen. Joost Luiten is sinds kort vader en worstelde met golfyips. In aanloop naar de KLM Open, die hij twee keer won, doet hij zijn verhaal.

Daley Blind Daley Blind (34) was vastbesloten om zijn carrière bij Ajax af te sluiten, toch liep het anders. In januari 2022 vertrok hij naar Bayern München en vorige zomer maakte hij een transfer naar het ‘kleine’ Girona, dat een droomseizoen had. Hij werd een van de dragende krachten. Nu maakt de 106-voudig international zich op voor het EK, zijn vierde eindtoernooi. We bespraken zijn carrière in Helden Magazine 72 aan de hand van negen foto’s. 12 juli 2014 [caption id="attachment_20113" align="aligncenter" width="1024"] Daley Blind scoort de 2-0 in de troostfinale tegen Brazilië (3-0-winst) op het WK 2014 in Brazilië.[/caption] “Dat WK was een fantastisch toernooi en heeft mijn carrière en leven veranderd. In de troostfinale tegen Brazilië scoorde ik met mijn ‘verkeerde’ rechterbeen. Scoren op een WK in en tegen Brazilië en ook nog winnen van ze, dat was een droom. Het begon natuurlijk met die geweldige wedstrijd tegen Spanje die we met 5-1 wonnen en waarin ik twee assists gaf. Door mijn beroemde voorzet op Robin van Persie, waaruit hij de 1-1 binnenkopte, ging mijn naam de hele wereld rond. Ik ben toen ook als linksback opgenomen in het elftal van het toernooi. De aandacht rond mij groeide. Ik werd vaker herkend en kon iets minder makkelijk over straat. Er was echt een leven voor en ná het WK. Vanaf dat moment is alles bergopwaarts gegaan. Vóór het toernooi had ik helemaal geen plannen om Ajax te verlaten. Ik zat er prima op mijn plek. Ik zag jongens vertrekken naar topclubs, maar ik dacht altijd: ik weet niet of ik ooit zo’n toptransfer ga maken. Door het WK kwam Manchester United in beeld. Ik had in Brazilië laten zien dat ik er goed genoeg voor was.” Jullie verloren de halve finale van Argentinië na penalty’s. In 2022 speelde je jouw tweede WK, weer onder bondscoach Louis van Gaal, en weer werd een penaltyserie tegen Argentinië, nu in de kwartfinale, jullie fataal. “Beide WK’s hebben we geen enkele wedstrijd verloren. Dat voelt heel wrang. Als je dan via penalty’s, toch een soort van loterij, twee keer eruit vliegt, dan is dat extra pijnlijk. Ik word liever helemaal weggespeeld dan dit. Nu heb ik toch nog altijd het gevoel dat we een kans hadden om te winnen.” 'Van Gaal heeft altijd vertrouwen in mij gehad, maar hij is ook altijd eerlijk in wat hij verwachtte van mij. Ik ben ook het type speler waar hij blij van wordt.' Jij maakte Louis van Gaal twee keer mee als bondscoach en hij haalde jou naar United... “Van Gaal heeft altijd vertrouwen in mij gehad, maar hij is ook altijd eerlijk in wat hij verwachtte van mij. Ik ben ook het type speler waar hij blij van wordt. Op het WK in 2022 hebben Denzel Dumfries en ik vanaf de zijkanten assists gegeven en doelpunten gemaakt.” 15 mei 2011 [caption id="attachment_20114" align="aligncenter" width="2560"] Daley viert zijn eerste landstitel. Trainer Frank de Boer heeft de schaal vast.[/caption] “Dit was mijn eerste kampioenschap toch?” Lachend: “Ik was nog een jochie. En wat had ik nog veel haar.” Het was de eerste landstitel voor Ajax sinds 2004. “Hoewel ik dat jaar nog niet zoveel gespeeld had, was het wel een bijzonder kampioenschap. We behaalden met Ajax de derde ster, dus de dertigste landstitel. En in die laatste wedstrijd mocht ik invallen, tegen FC Twente. We wonnen met 3-1. Op het veld staan tijdens een kampioenswedstrijd is toch net even wat anders.” Frank de Boer gaf jou dat seizoen een kans, nadat je verhuurd was aan FC Groningen omdat zijn voorganger Martin Jol geen beroep op je deed. “Frank de Boer is heel belangrijk voor mij geweest. Mijn echte debuut heb ik onder Marco van Basten gemaakt in 2008, ik ben daarna nog een paar keer ingevallen. Maar ik was niet het talent dat meteen na mijn debuut m’n plek vasthield. Ik weet ook niet of ik er op dat moment klaar voor was. Onder Jol, die Van Basten was opgevolgd, had ik geen beste tijd en vertrok ik voor een jaar naar Groningen. Toen ik terugkwam, sprak Frank altijd het vertrouwen in me uit, maar ik speelde lang niet altijd. Nicolai Boilesen en Dico Koppers speelden in die tijd vaak linksback. Soms kreeg ik de kans om me te laten zien, maar ik speelde ook toen niet altijd even goed. Ik maakte nog weleens foutjes, maar het belangrijkste was dat Frank me een week later toch weer opstelde of me liet invallen. Daarvan bloeide ik op, hij gaf mij de tijd om me door te ontwikkelen en ik had het gevoel dat ik er echt bij hoorde. Ik heb het in zijn tijd in het begin ook niet altijd makkelijk gehad. Ik had mindere momenten en werd uitgefloten. Frank bleef benadrukken dat hij in me geloofde. Ik was toen nog een jongetje en moest een vent worden. Na een jaar kon ik dat vertrouwen ook belonen, ik had echt stappen gemaakt.” Je bent na de landstitel van 2011 nog drie keer kampioen geworden onder Frank de Boer, daarna vertrok je naar Manchester United. In 2020 kwam je weer onder hem te spelen, De Boer werd bondscoach. “Het was maar een korte periode. Frank werd vlak voor het EK bondscoach en op het EK in 2021 werden we uitgeschakeld door Tsjechië in de achtste finale op een knullige manier. We kwamen redelijk makkelijk de poulefase door, dus dat was zonde. Ook bij het Nederlands elftal genoot ik vertrouwen van hem en wilde ik belangrijk zijn voor het elftal, ook voor hem. Frank heeft het moeilijk gehad. Hij werd vanaf het begin hard aangepakt. Ik denk dat dat niet altijd even eerlijk was, hij was een beetje een makkelijk slachtoffer. Hij had bij zijn laatst getrainde clubs niet altijd het geluk mee en heeft daardoor ook bij het Nederlandse publiek of de zogeheten analisten al meteen een stempel gekregen. Dan is het heel moeilijk om daar in een korte periode vanaf te komen. Ik heb het zelf ook gemerkt: als de media eenmaal negatief zijn, dan moet je een half jaar goed spelen voordat je daar weer bovenop komt en een heel jaar voordat je het beeld hebt kunnen omdraaien.” [caption id="attachment_20408" align="alignnone" width="2538"] 24 mei 2017: Daley Blind wint met Manchester United de Europa League- finale met 2-0 van Ajax in Solna, Zweden.[/caption] “Daar stond ik toch maar met die mooie cup.” In 2014 verliet je Ajax voor Manchester United. Hoe is die overgang gegaan? “Na het WK had ik niet de clubs voor het uitzoeken, ondanks mijn goede spel. Er waren wat geruchten uit Barcelona, maar dat is nooit concreet geworden. United werd pas heel laat concreet. Er waren de hele maand na het WK al geruchten. Mijn zaakwaarnemer heeft Louis van Gaal, die net trainer van United was geworden, gebeld om te vragen of hij interesse had. Het antwoord was duidelijk ‘nee’. Ik had daar vrede mee. Maar in de laatste week van de transferperiode verloor United twee keer, raakte er een speler geblesseerd en toen belde Van Gaal wel met een concrete aanbieding. Ik heb meteen Frank de Boer gebeld. Hij zei: ‘Ik ben supertrots op je en natuurlijk heb ik liever niet dat je gaat, maar als jij deze stap wil zetten, dan moet je dat doen.’” Je speelde er vier seizoenen en won vier titels: de FA Cup, de FA Community Shield, de League Cup en de Europa League. “Gek genoeg denken mensen dat ik bij United heel weinig heb gespeeld, vooral nadat Van Gaal na twee jaar wegging en José Mourinho hem opvolgde. Maar ook onder hem heb ik veel gespeeld. Ik kreeg van Mourinho veel vertrouwen, hij is een heel goede coach en ik heb veel van hem geleerd. Hij is niet de coach met het type spel waar ik het meest van geniet, maar op zijn manier wint hij zijn prijzen en dat is mooi. Ik kijk met veel plezier terug op mijn tijd in Manchester. Ik heb in vier jaar tijd iets van 146 wedstrijden gespeeld, minimaal 33 per seizoen. Mensen zeggen altijd dat ik niet belangrijk ben geweest, maar ik heb vier titels gewonnen en in drie finales heb ik ook gespeeld.” Hoe gek is het dat dan toch dat soort dingen gezegd worden? “Soms is het gek als je dingen over jezelf leest of hoort die niet waar zijn. Dit zijn statistieken die je terug kan vinden. Dan is het nog moeilijker om dat te lezen, omdat het een kwestie is van checken of gewoon even vragen. Ik lig er niet meer zo wakker van. Vroeger maakte ik me drukker als er onwaarheden werden verteld, of was ik weleens verdrietig om harde kritiek; tegenwoordig niet meer. Soms had ik wel de behoefte om te reageren, maar ik heb het nooit gedaan. Maar daardoor ben ik in sommige interviews wel minder open dan vroeger.” [caption id="attachment_20409" align="alignnone" width="1024"] 16 april 2019: Ajax viert de 2-1-overwinning op Juventus in Turijn, in de kwartfinale van de Champions League.[/caption] "Geweldig dat we zo’n ploeg uitschakelden. Er heerste een gevoel van ongeloof. Wij wisten wel dat we tot iets moois in staat waren. Vanaf het moment dat we in München gelijkspeelden tegen Bayern in de poulefase, wisten wij: we kunnen van iedereen winnen. Het geloof groeide alleen maar en op een gegeven moment konden we boven onszelf uitstijgen.” En dan was er daarvoor nog de achtste finale tegen Real Madrid, die jullie in Bernabéu met 4-1 versloegen... “Op 5 maart was dat vijf jaar geleden. Ik had toen weer even contact met Frenkie de Jong en Matthijs de Ligt. We stuurden elkaar een berichtje van: ‘Weet je nog hoe bijzonder dat was.’ Die wedstrijd was denk ik de allermooiste uit m’n carrière. Ongekend. We verloren thuis met 2-1, maar wonnen uit met 4-1... Alles klopte dat jaar. De jongere jongens zaten al een jaar bij het eerste elftal, dus die hadden al wat ervaring. Frenkie was volgens mij 20 of 21, Matthijs was denk ik 18. Noussair Mazraoui zat er ook al bij. En Hakim Ziyech, Lasse Schöne, Nicolás Tagliafico en David Neres hadden allemaal een goede leeftijd. Het hele team was in balans, en dan waren er een paar jongens die supergetalenteerd waren. Alle stukjes vielen in elkaar. Helaas verloren we elkaar ook weer uit het oog, omdat we allemaal ergens anders gingen spelen. Met Matthijs heb ik nog geregeld contact. Met Frenkie ook, nu wij in Girona wonen en hij in Barcelona. Met Noussair had ik vorig jaar, toen we allebei bij Bayern München speelden, ook veel contact.” Jullie stonden op het randje van de finale. Uit bij Tottenham Hotspur wonnen jullie met 1-0, maar thuis verloren jullie met 3-2, na een 2-0-voorsprong. Zij scoorden in de 96ste minuut de winnende treffer. Is dat nog een open wond of is het inmiddels een litteken geworden? “Dat is zo’n wond die je openkrabt als je erover begint. Het duurt dan weer even voordat die dicht is. Het is nog steeds pijnlijk en ik denk dat dat mijn hele leven zo blijft.” [caption id="attachment_20405" align="alignnone" width="1728"] 16 mei 1999: een negenjarige Daley loopt met zijn vader Danny op het veld in de ArenA bij zijn afscheid als voetballer.[/caption] “Dit blijft een mooie foto. Vroeger was mijn vader heel kritisch en er waren echt wel dagen dat ik hem vervloekte als hij weer met zijn tips en tekenbord kwam, van: je moet het zo doen. Daar zat ik niet altijd op te wachten, maar ik ben er ook nooit van weggelopen. Ik heb altijd geprobeerd te luisteren en zijn tips en adviezen mee te nemen. Hij heeft me veel bijgeleerd.” Heeft hij jou veel verteld over zijn eigen carrière en beelden van vroeger laten zien? “Hij heeft niet heel veel verteld. Het was meer dat ik zelf echt verslaafd was aan de video van Ajax in 1995, toen ze de Champions League wonnen. Die band heb ik grijsgedraaid, letterlijk tot die kapot was. Van dat jaar wist ik vrijwel alles en dat vond mijn vader wel mooi. Soms was ik schoolziek, dan was ik de hele dag die videoband aan het kijken.” Jouw vader is ook je bondscoach geweest, van 2015 tot 2017. Hij volgde Guus Hiddink op. Hij vertelde in de podcast van Helden tegen ons dat één moment hem heel erg is bijgebleven. Nadat het misging met het Nederlands elftal, uit tegen Turkije verloren jullie met 3-0, kwam hij even bij jou op de kamer kijken. Jij brak toen. “Ik weet het nog goed en vind dat nog steeds een moeilijk onderwerp. Mijn vader lag al onder vuur en ik had het gevoel dat ik had gefaald. Het gevoel dat ik mijn vader in de steek had gelaten doet pijn, hoewel hij mij altijd zegt dat ik het zo niet mag en moet voelen, want het is sport, zoiets gebeurt. Maar als jouw vader bondscoach is, hij je opstelt en je speelt niet goed op dat moment, doet het dubbel zoveel pijn. Ik kon het mezelf moeilijk vergeven dat ik niet het niveau bracht dat ik hoorde te brengen, voelde me medeplichtig. Ik zat er op dat moment doorheen, ook omdat ik wist dat mijn vader al vrij snel een stempel had gekregen van de buitenwereld en de analisten.” Wat vond je er überhaupt van dat jouw vader bondscoach was? “Ik was supertrots op hem. Hoeveel trainers kunnen zeggen dat ze bondscoach zijn geworden? Hij heeft een prachtig cv en ook op trainersgebied ontzettend veel ervaring. En we hadden al zo vaak samengewerkt, eerder was hij assistent onder Van Gaal en Hiddink, dus het feit dat mijn vader bondscoach was, was voor ons geen issue meer. Het was ook gewoon genieten dat we samen in hotels of op trainingskamp koffie konden drinken en samen mooie dingen beleefden.” Hij is jouw hele voetballeven al een soort mentor voor je. Wil jij hetzelfde voor jouw zoon Lowen betekenen? “Ik hoop dat ik het in me heb om dat zo te doen, maar laat Lowen nog maar lekker klein zijn en nog niet die druk van die voetbalwereld ervaren.” Hij is bijna vijf. Daalt het besef nu ook bij hem in dat zijn vader heel goed kan voetballen? “Lowen weet wel dat ik voetballer ben, alleen beseft hij niet op welk niveau is speel, wat het betekent. Soms als hij me ziet voetballen, zegt hij: ‘Jij bent zo goed.’ Mijn vrouw Candy-rae gaat naar het stadion en hij gaat vaak mee, hij ziet zijn vader op het veld en mag ook weleens het veld op. En soms ziet hij dat papa op de foto moet met mensen en dat er om een handtekening gevraagd wordt. Daar kijkt hij dan raar van op, maar ik weet niet in hoeverre hij het echt doorheeft.” [caption id="attachment_20413" align="aligncenter" width="1080"] 10 december 2019: Daley zakt in de tweede helft in elkaar op het veld in de Arena tijdens de Champions League- wedstrijd tegen Valencia (0-1).[/caption] “Op dat moment had ik niet door wat er aan de hand was. Volgens mij zei ik tegen de dokter of de fysio: geef me maar wat te drinken of te eten, ik heb waarschijnlijk een beetje honger en dan ga ik weer door. Zo is het ook gegaan, ik heb daarna de wedstrijd afgemaakt.” Daarna volgden de onderzoeken in het ziekenhuis. Je bleek een ontstoken hartspier te hebben. Preventief werd er een defibrillator bij je geplaatst. “Het was het begin van een gekke periode. Inmiddels heb ik het een plek kunnen geven. Toentertijd besefte ik niet helemaal wat er was gebeurd, of ik wilde het niet beseffen. Ik had meer zoiets van: oké, het is een keer gebeurd, maar ik heb mijn hele leven al gevoetbald, dus er zal niks aan de hand zijn. Mijn reactie was: Evander Sno heeft dit ook meegemaakt, hij heeft een kastje, geef mij ook zo’n kastje, dan kan ik binnen een week weer trainen, daar hoeven we toch niet moeilijk over te doen? Mijn instelling tot het moment dat ik naar het ziekenhuis moest en daar moest blijven, was: schiet nou eens op, ik kan toch gewoon weer het veld op? Toen zei de dokter: ‘Ik weet niet of je ooit nog kan voetballen.’ Ik moest huilen. Mijn vader bleef rustig, vroeg hoe ik wel kon blijven voetballen, wat de opties waren. En dat als er nog een optie was, we daarvoor zouden gaan. Die optie, het plaatsen van het kastje, bleek uiteindelijk goed genoeg te zijn om nog profvoetbal te kunnen spelen. Het was een heftige tijd. We hadden net een baby, Lowen was twee maanden daarvoor geboren, en ik dacht alleen maar aan voetballen. Best pijnlijk voor mijn vrouw. Zij heeft de eerste maanden na de geboorte van onze zoon alles alleen gedaan. Ik leefde in een soort tunnel om maar zo snel mogelijk terug op het veld te komen en om dat seizoen nog belangrijk te kunnen zijn voor het team. Al die mensen – onder wie medici – die er wat van vonden en zeiden dat ik nooit meer kon voetballen, triggerden mij alleen nog maar meer om me af te sluiten en keihard te werken aan mijn herstel. Binnen anderhalve maand stond ik weer op het trainingsveld. Het was in het begin niet makkelijk voor mijn vrouw en familie dat ik weer voetbalde, maar ik denk dat zij ook op een gegeven moment dachten: als hij er zo mee omgaat en hij heeft er geen moeite mee, wie zijn wij dan om er wel bezwaar tegen te hebben?” Was je niet ook een beetje angstig? “Toen nog niet. Die angst kwam na die tweede keer pas, toen ik naar de grond zakte omdat mijn kastje afging in een oefenwedstrijd in de zomer daarna. Toen pas kwam voor mij de mentale klap, die heeft wel even geduurd.” Bij het EK in 2021 werd je ook nog geconfronteerd met Christian Eriksen, jouw voormalige ploeggenoot bij Ajax, die een hartstilstand kreeg op het veld. “Dat ik geconfronteerd werd met een vriend die het nog een stapje erger meemaakte dan ik, was heftig. Dat had bij mij die tweede keer ook kunnen gebeuren als ik dat kastje niet had gehad. Mijn wereld stond even stil. Ik was daarna ook lange tijd bang om stil te staan op het veld, omdat het kastje afging toen ik me niet verroerde. Ik dacht: ik blijf gewoon rennen, dan komt het wel goed. Als ik stilstond, raakte ik in paniek, maar als ik na een sprint buiten adem was, dan was ik ook bang. Dat zijn misschien split seconds waardoor ik niet helemaal gefocust was. Toen ben ik naar een mental coach gegaan. Op een gegeven moment raadde hij traumatherapie aan, EMDR, noem je dat toch? Ik kwam daar en dacht: hier moet ik niet zijn, dit gaat me echt te ver. Vanaf dat moment ging het steeds beter en dacht ik: Daley, het moet nu echt klaar zijn.” [caption id="attachment_20412" align="alignnone" width="1080"] November 2021: Daley met zijn moeder Yvon, vrouw Candy-rae, zusjes Frenkie en Zola en dochter Lemae Lourdes.[/caption] Probeer eens te omschrijven wat ze voor jou betekenen. “Mijn moeder natuurlijk heel veel, die heeft me vroeger altijd met alles gesteund en op een andere manier dan dat mijn vader deed. Mijn moeder en ik zijn veel directer en zeggen soms dingen zonder na te denken, kunnen lekker boos worden, en daarna is het ook weer klaar. Mijn vader zegt ook altijd dat mijn moeder ons heeft opgevoed, omdat hij vaak weg was. Mijn zusjes zijn ook superbelangrijk voor me. Ze gingen altijd overal mee naartoe, hebben nooit geklaagd, leven ook nu nog steeds heel erg mee, terwijl het voor hen echt niet altijd makkelijk was als het altijd maar over hun grote broer ging in het nieuws, bij het avondeten of bij een avondje uit. Ik ben al snel het gespreksonderwerp van de familie, net als mijn vader, en altijd gaat het weer over voetbal. Mijn zusjes hebben daar nooit iets over gezegd. Dat vind ik ontzettend knap. Mijn vrouw Candy-rae ontmoette ik na mijn periode bij Groningen. Ze heeft alles met mij meegemaakt, tot het uitfluiten aan toe. Zij heeft me altijd gesteund en doet nog steeds alles om het mij zo makkelijk mogelijk te maken. Ik heb daar heel veel respect voor.” En is jullie dochter het prinsesje van de familie? “Prinsesje en draak tegelijk. Zij gaat overal volle bak in, onze zoon is veel rustiger. Onze dochter houdt wel van aandacht en ik vind het mooi als ze een beetje naar papa toetrekt. Mijn vrouw is weer zwanger. We weten nog niet of het een jongen of meisje wordt, dat is een verrassing. Ze is in augustus uitgerekend.” [caption id="attachment_20410" align="alignnone" width="1024"] 27 mei 2023: Daley viert het kampioenschap van Bayern München met Ryan Gravenberch, Matthijs de Ligt en Noussair Mazraoui.[/caption] Je vertrok bij Ajax in december 2022, na een conflict met toenmalig trainer Alfred Schreuder. “Ik ga daar verder niet op in, maar ik moest wel weg bij Ajax. Dat was een heel moeilijke tijd en ik had het heel graag anders gezien. Ik had graag mijn carrière bij Ajax afgesloten. Ook voor mijn vrouw was het geen makkelijke tijd, ik was thuis vaak niet te genieten. Ik kon transfervrij naar Bayern, naar een topclub. Het was ook een soort opluchting voor mij dat die Nederlandse jongens in München zaten en ik het mede door hen heel erg naar mijn zin heb gehad. Het was een bijzondere ervaring. En ik heb nog een prijs mogen meepakken. Ik heb twee trainers meegemaakt van hoge kwaliteit, Julian Nagelsmann en daarna Thomas Tuchel. Ik heb er op een heel andere manier van genoten dan ik nu bij Girona doe, of bij Ajax of Manchester heb gedaan.” Jij had een kleiner aandeel in dat kampioenschap dan bij je zeven landstitels bij Ajax. Hoe voelde die titel? “Het staat op mijn cv. Ik heb er deel van uitgemaakt, want heb een paar minuten gespeeld, goed getraind en daarmee de ploeg ook scherp gehouden, maar om echt te zeggen dat het voelde als mijn titel... nee, dat niet. Een titel winnen is altijd leuk, maar ik was wel de minst uitbundige van de selectie, denk ik.” Denk je dat er een kans is dat je toch nog jouw carrière bij Ajax kunt afsluiten? “Ik hoop het. Spelen voor Ajax was van jongs af aan mijn droom en mijn droom was ook om daar mijn carrière af te sluiten. Het is nog steeds een droom om ooit nog een keer het Ajax-shirt aan te trekken. Of dat realistisch is, moeten we zien. Zolang ik nog fit ben en speel, waarom niet?” Jouw vader zei over het conflict: ‘Had gewoon een goede fles wijn opengetrokken, was met elkaar gaan zitten, dan had je het zo kunnen oplossen en dan had Daley nooit weg gehoeven bij Ajax.’ Deel jij die mening? “We zijn volwassen kerels en dan moet je ook op die manier met elkaar omgaan. Met een fles wijn kun je er dan wel uitkomen, lijkt me. Dus ik deel zijn woorden wel.” Heb je toenmalig algemeen directeur Edwin van der Sar nog weleens gesproken? “Heel kort.” Ben je nog boos op hem? “Ik was boos, nu ben ik misschien meer teleurgesteld in hem en de anderen die er op dat moment zaten.” [caption id="attachment_20414" align="alignnone" width="1080"] 3 januari 2024: Daley scoort met Girona het derde doelpunt tegen Atlético Madrid (4-3).[/caption] “De stukjes vallen helemaal in elkaar. Ik had een bizar mooi seizoen, ook voor mij persoonlijk heeft het goed uitgepakt. Het is een fantastische groep bij Girona en er zit een mooie gedachte achter onze speelwijze. We spelen attractief, misschien soms ook een beetje naïef, maar het is wel wat het publiek graag wil zien. Ik merkte dat er een groot familiegevoel in de groep zit, ook bij de fans in het stadion. Mijn vrouw was de eerste keer dat ze in het stadion kwam verbaasd, zag mensen een rugzak meenemen en lekker picknicken op de tribune. Het is heel gemoedelijk. Het stadion is een stuk kleiner dan ik gewend was, maar kan zelfs met 12.000 man ontploffen.” Een wereld van verschil met het half jaar daarvoor bij Bayern München. “Ik had wel die drive dat ik mezelf moest laten zien, ook met het oog op het EK waar ik graag bij wil zijn. Ik was heel erg getriggerd om een hoog niveau te halen. Dat het dan ook lukt, is heel mooi. Ik voel me fit en het Spaanse voetbal ligt me goed.” Jullie voerden lange tijd zelfs de ranglijst aan en haalden de Champions League. Jij hebt bijna geen wedstrijd gemist. “We spelen in de tweede competitie van de wereld, wonnen twee keer van Barcelona en één keer van Atlético Madrid. En als je dan ook nog de Champions League haalt, en de staf in tranen uitbarst dat een club als Girona dit bereikt, dan is dat ontzettend mooi. De staf en jongens die hier misschien al acht, negen jaar spelen, hebben altijd gelaveerd tussen de eerste en tweede klasse. Deelname aan de Champions League kwam niet eens bij ze op, bij mij ook niet toen ik hier tekende. Toen ik hen zo emotioneel zag, besefte ik pas hoeveel we teweeg hebben gebracht dit seizoen. Ik weet niet of de club wel klaar is voor de Champions League, maar ze doen er in ieder geval alles aan om te bewerkstelligen dat de spelers op het hoogste niveau kunnen presteren. Ik heb mijn contract met een jaar verlengd, heb getekend tot 2026.” Helden Magazine nummer 72 Het eerste gedeelte van het interview met Daley Blind komt voort uit Helden Magazine nummer 72. Het extra dikke zomernummer van Helden staat volledig in het teken van drie grote sportevenementen: het EK voetbal in Duitsland, de Tour de France en de Olympische Spelen in Parijs. Op de cover van de 204 pagina's tellende editie schitteren drie rolmodellen van wereldklasse uit de Nederlandse atletiek: Femke Bol, Sifan Hassan en Lieke Klaver. Wat is het geheim van hun succes? Experts zoals Ellen van Langen, Caroline Feith, Bart Bennema en Gregory Sedoc delen hun inzichten. EK voetbal De sportzomer van 2024 wordt afgetrapt met het EK voetbal, dat op 14 juni begint. In deze Helden een verhaal over Ronald Koeman. Onder andere Frank Rijkaard, Ruud Gullit, broer Erwin Koeman, Guus Hiddink, Jordi Cruijff en Rafael van der Vaart delen hun mening over de bondscoach van het Nederlands elftal. Verder ging Helden naar Milaan voor een interview met revelatie Tijjani Reijnders en zijn vrouw. Brian Brobbey spreekt zich uit over de bondscoach, Marco van Basten, zijn toekomst, zijn roots en racisme. Arie Haan gaat vijftig jaar terug in de tijd, naar het WK voetbal in West-Duitsland dat eindigde met een nationaal trauma. Jan Wouters blikt terug op het gewonnen EK van 1988, ook in Duitsland. Het is nog altijd de enige hoofdprijs van Oranje. Tour de France  Na het EK volgt de Tour de France, van 29 juni tot en met 21 juli. In deze Helden lees je een interview met sprinter Fabio Jakobsen en een portret van Mathieu van der Poel, die ook de olympische wegwedstrijd in Parijs rijdt. Jeroen Blijlevens en Steven de Jongh, ploegleiders bij Lidl-Trek, vertellen hun verhaal, en we vragen ons af: kan Sepp Kuss na de Vuelta ook de Tour winnen? Olympische Spelen De Olympische Spelen vinden plaats van 26 juli tot en met 11 augustus. Chef de mission Pieter van den Hoogenband kijkt terug op zijn gouden race twintig jaar geleden. Turnster Sanne Wevers bereidt zich voor op haar laatste kunstje, baanwielrenner Harrie Lavreysen spreekt over hoge verwachtingen, en BMX’er Niek Kimmann over zijn post-olympische dip. Sharon van Rouwendaal gaat voor goud in het openwater, roeizussen Bente en Ilse Paulis geven een dubbelinterview, en Simone van de Kraats hoopt op goud in het waterpolo. Bovendien gingen we op bezoek bij Tes Schouten, Caspar Corbeau en Arno Kamminga, de drie schoolslagmusketiers. Alle drie zijn ze een medaillekandidaat in Parijs. Voor het eerst sinds 1992 plaatse een Nederlands duo zich op de 500 meter kanosprint voor de Spelen. Hoog tijd om kennis te maken met Selma Konijn en Ruth Vorsselman. Triatlontopper Maya Kingma stelde ernstige misstanden aan de kaak binnen het topsportprogramma van de triatlonbond. Dat werd de triatleet niet door iedereen in dank afgenomen. Joost Luiten is sinds kort vader en worstelde met golfyips. In aanloop naar de KLM Open, die hij twee keer won, doet hij zijn verhaal.

Brian Brobbey Brian Brobbey (22) maakte afgelopen seizoen de tongen los. TikTok-filmpjes van de goedlachse spits gingen viral, hij kreeg kritiek van Marco van Basten en Ronald Koeman, was het slachtoffer van racisme en raakte geblesseerd. Maar hij debuteerde ook in het Nederlands elftal en scoorde erop los voor Ajax. Voor Helden Magazine nummer 72 spraken we met de aanvaller. “Het is vervelend dat het met de club niet goed gaat, maar zelf ben ik wel goed op dreef.” Wat zie jij als je in de spiegel kijkt? “Een normale, leuke jongen, die met iedereen goed overweg kan.” Je wilde geen close portret door de fotograaf laten maken vanwege je haar. Wat zit er niet goed aan je haar? “Ik ben een tijdje niet naar de kapper geweest, het is te lang. Daarom hou ik liever mijn pet op. Ja, ik ben wel ijdel.” Wat draag je het liefst? “Ik trek aan wat ik bovenop zie liggen in mijn kast, dat is nu een zwart trainingspak. Ik kom ook geregeld op Crocs of slippers naar de club.” Heb jij het ideale lichaam voor een spits? “Ik denk het wel. Ik ben goed gebouwd, ben sterk.” Doe jij daar veel moeite voor of dank je dit allemaal aan je Ghanese genen? “Dat komt vooral door mijn genen. Ik doe weinig in de gym, wil niet nóg sterker worden. Alleen extra oefeningen voor mijn knieën, hamstrings en buikspieren doe ik. Ik moet flexibel blijven. Mijn bovenlichaam train ik niet. Andere ploeggenoten doen dat wel.” Een seizoen eerder kreeg je geregeld kritiek omdat je last kreeg van kramp en geen negentig minuten vol kon maken. Vorige zomer heb je zelfs kickbokser en MMA-vechter Melvin Manhoef geraadpleegd. “In de voorbereiding op afgelopen seizoen ben ik druk met hem in de weer geweest. Boksen is een heel ander soort training. Ik was klaar met de verhalen dat ik niet negentig minuten zou kunnen spelen. Het was pittig, maar ik vond het wel heel leuk. Ik deed het met mijn broers en een vriend.” Als jij geen voetballer was geweest, had jou dan een carrière in het kickboksen wat geleken? “Dat kan, of ik was tennisser geworden. Af en toe speel ik padel, maar dat is echt een andere sport dan tennis. Ik kijk ook naar tennis op tv. Rafael Nadal vind ik een mooie speler.” Jij wordt vaak als grappig bestempeld. Hoe vind je dat? “Ik snap eerlijk gezegd niet waarom mensen mij grappig vinden...” Helden Magazine nummer 72 Het eerste gedeelte van het interview met Brian Brobbey komt voort uit Helden Magazine nummer 72. Het extra dikke zomernummer van Helden staat volledig in het teken van drie grote sportevenementen: het EK voetbal in Duitsland, de Tour de France en de Olympische Spelen in Parijs. Op de cover van de 204 pagina's tellende editie schitteren drie rolmodellen van wereldklasse uit de Nederlandse atletiek: Femke Bol, Sifan Hassan en Lieke Klaver. Wat is het geheim van hun succes? Experts zoals Ellen van Langen, Caroline Feith, Bart Bennema en Gregory Sedoc delen hun inzichten. EK voetbal De sportzomer van 2024 wordt afgetrapt met het EK voetbal, dat op 14 juni begint. In deze Helden een verhaal over Ronald Koeman. Onder andere Frank Rijkaard, Ruud Gullit, broer Erwin Koeman, Guus Hiddink, Jordi Cruijff en Rafael van der Vaart delen hun mening over de bondscoach van het Nederlands elftal. Verder ging Helden naar Milaan voor een interview met revelatie Tijjani Reijnders en zijn vrouw. Daley Blind 106-voudig international - bespreekt zijn indrukwekkende carrière aan de hand van foto’s. Arie Haan gaat vijftig jaar terug in de tijd, naar het WK voetbal in West-Duitsland dat eindigde met een nationaal trauma. Jan Wouters blikt terug op het gewonnen EK van 1988, ook in Duitsland. Het is nog altijd de enige hoofdprijs van Oranje. Tour de France  Na het EK volgt de Tour de France, van 29 juni tot en met 21 juli. In deze Helden lees je een interview met sprinter Fabio Jakobsen en een portret van Mathieu van der Poel, die ook de olympische wegwedstrijd in Parijs rijdt. Jeroen Blijlevens en Steven de Jongh, ploegleiders bij Lidl-Trek, vertellen hun verhaal, en we vragen ons af: kan Sepp Kuss na de Vuelta ook de Tour winnen? Olympische Spelen De Olympische Spelen vinden plaats van 26 juli tot en met 11 augustus. Chef de mission Pieter van den Hoogenband kijkt terug op zijn gouden race twintig jaar geleden. Turnster Sanne Wevers bereidt zich voor op haar laatste kunstje, baanwielrenner Harrie Lavreysen spreekt over hoge verwachtingen, en BMX’er Niek Kimmann over zijn post-olympische dip. Sharon van Rouwendaal gaat voor goud in het openwater, roeizussen Bente en Ilse Paulis geven een dubbelinterview, en Simone van de Kraats hoopt op goud in het waterpolo. Bovendien gingen we op bezoek bij Tes Schouten, Caspar Corbeau en Arno Kamminga, de drie schoolslagmusketiers. Alle drie zijn ze een medaillekandidaat in Parijs. Voor het eerst sinds 1992 plaatse een Nederlands duo zich op de 500 meter kanosprint voor de Spelen. Hoog tijd om kennis te maken met Selma Konijn en Ruth Vorsselman. Triatlontopper Maya Kingma stelde ernstige misstanden aan de kaak binnen het topsportprogramma van de triatlonbond. Dat werd de triatleet niet door iedereen in dank afgenomen. Joost Luiten is sinds kort vader en worstelde met golfyips. In aanloop naar de KLM Open, die hij twee keer won, doet hij zijn verhaal.

In deze aflevering van Helden, de podcast is Danny Blind te gast; oud-speler en trainer van onder meer Ajax en het Nederlands elftal en huidig rvc-lid van Ajax. In het gesprek met Barbara Barend en Marlies van Cleeff vertelt Danny Blind uitgebreid over het Ajax van 1995 dat zo succesvol was en waar het huidige Ajax te kort schiet. Ook de situatie van het huidige Ajax komt aan bod Louis van Gaal, Patrick Kluivert en zoon Daley hebben een mooie boodschap voor Danny. Hij vertelt over zijn bijzondere samenwerking met Van Gaal en zijn band met Kluivert. En hoe kijk hij naar de prestaties van Daley?

De vroege ochtend van 7 juni 1989. In dichte mist nadert SLM-toestel Anthony Nesty vliegveld Zanderij bij Paramaribo. Dan raakt het landingsgestel van de DC 8 na een te vroeg ingezette landing de boomtoppen. Ondersteboven belandt het op de grond, breekt in stukken en vliegt in brand. Van de 178 inzittenden worden elf overlevenden uit de brandende brokstukken gered. Onder hen zijn Sigi Lens en Edu Nandlal, beiden in 1963 in Paramaribo geboren en profvoetballers van het Kleurrijk Elftal dat in Suriname een aantal demonstratiewedstrijden zou spelen. Samen blikken ze 35 jaar na dato terug op de oorzaak, gevolgen en hun verwerking van dat drama in Helden Magazine 71. Sigi Lens: “Wat die ochtend gebeurd is, mag nooit vergeten worden. Ook de slachtoffers moeten we blijven gedenken. Daarom is het goed om er over te praten, en te blíjven praten. Maar naar de jaarlijkse herdenking in Amsterdam ga ik niet. Eenmaal ben ik daar geweest en dat was meteen de laatste keer. Iemand daar zei tegen ons: ‘Daar heb je de lucky ones.’ De lucky ones? Die crash overleven had niks met geluk te maken. Geluk is als je naar het casino gaat en wint. Dit was geen geluk. Het was gewoon onze tijd nog niet. Zoiets kun je ook niet ‘een plek geven’, want dat zou betekenen dat het een afgedane zaak is. Dat is het niet, nooit. Continu worden wij eraan herinnerd en mee geconfronteerd. En dat is goed, want dit mag nooit vergeten worden. Het is onderdeel van ons leven en hoort bij ons, voor altijd.” ''Sigi:‘Iemand zei tegen ons: 'Daar heb je de lucky ones.' Die crash overleven had niks met geluk te maken. Geluk is als je naar het casino gaat en wint.'' Edu Nandlal: “Klopt. Ik ga naar die herdenkingen om zo dicht mogelijk bij de nabestaanden te staan en hen te steunen. Ik zag hun verdriet waarvan ik ook niet wist hoe ik daarmee om moest gaan. Daar kon ik mij ook niet echt in inleven, want ik kende dat verdriet van familie verliezen nog niet. Maar de omgekomen mensen, onder wie veertien profvoetballers en hun coach, waren ook mijn landgenoten en collega’s die ook mij heel dierbaar waren. Die kunnen we herdenken. Vooral door het Kleurrijk Elftal heeft de ramp meer bekendheid gekregen.” Sigi: “Ik heb tegen Edu gespeeld, hij als linksback bij FC Utrecht en ik rechtsbuiten bij AZ. Anderen kennen ons vooral van de SLM-ramp, als overlevenden. De referentie is: jullie zaten toch in dat vliegtuig?” Helden Magazine 71 Het eerste gedeelte van het interview met Sigi Lens en Edu Nandlal is afkomstig uit de tweede uitgave van 2024. De 71ste editie van Helden Magazine is voor het eerst in België te bewonderen! Deze mijlpaal wordt gevierd met twee verschillende sporters op de cover: Estavana Polman in Nederland en Wout van Aert in België. In een openhartig interview deelt Estavana Polman, het gezicht van het Nederlandse handbalteam, haar verhaal over de voorbereidingen op het olympisch kwalificatietoernooi. Daarbij komen ook haar persoonlijke uitdagingen, zoals haar relatie met Rafael van der Vaart, het moederschap en haar blessures ter sprake. Alleskunner Wout van Aert laat dit jaar de Tour de France schieten en kiest voor het eerst voor de Giro d’Italia. De Belgische renner spreekt zich uit over het nieuwe traject, Mathieu van der Poel, Visma-Lease a Bike en de Olympische Spelen. In deze editie van Helden wordt er ook veel aandacht besteed aan voetbal. Esmee Brugts, bekroond als Talent van het Jaar, maakte afgelopen zomer een droomtransfer naar FC Barcelona. Experts laten zich daarnaast uit over Jerdy Schouten, de sleutelspeler van PSV, dat op weg is naar het landskampioenschap en het EK met Oranje in Duitsland. We blikken terug op de legendarische wedstrijd tegen Portugal tijdens het WK van 2006 met Khalid Boulahrouz en bezoeken verdediger Bart Nieuwkoop in Rotterdam. Met Manchester City won Kevin De Bruyne alles wat er te winnen valt. Kenners spreken zich uit over onder meer zijn weergaloze traptechniek en fabuleuze inzicht. Verder in de 140 pagina’s tellende editie deelt marathonloopster Anne Luijten haar bewogen jaar met de lezers. Ze liep de olympische limiet, trouwde, maar verloor ook haar trouwste fan: vader Jos. Zwemfenomeen Ian Thorpe blikt terug op zijn legendarische races en vriendschap met Pieter van den Hoogenband. Victoria Koblenko gaat in gesprek met Ranomi Kromowidjojo, drievoudig olympisch kampioen en zeventienvoudig wereldkampioen zwemmen. Kickbokslegende Peter Aerts, een grootheid in Japan, spreekt onder meer over het oprichten van zijn eigen bond LEGEND. Als laatste is de negentienjarige Collin Veijer de hoop van de Nederlandse motorsportfans, maar wie is hij?

Het is snel gegaan met Esmee Brugts. Ze is pas twintig, een van de sterren van de nieuwe lichting Oranjevrouwen, en schittert wekelijks tussen de beste speelsters ter wereld bij Barcelona. We legden haar acht stellingen voor. Sinds het laatste WK kan ik niet meer normaal over straat “In Nederland word ik overal herkend, in Spanje gelukkig nog niet,” zegt Esmee Brugts in Helden Magazine 71. Esmee kwam drie seizoenen uit voor PSV, voordat ze vorige zomer na het WK in Australië en Nieuw-Zeeland een toptransfer maakte naar Barcelona. “Bij PSV werd ik al geregeld aangesproken voor een foto of handtekening. Ik hing op billboards door heel Eindhoven. Sinds het EK in Engeland, twee jaar geleden, werd die bekendheid groter. Maar na het WK van vorig jaar was het helemaal raak. Het blijft gek dat iedereen ineens weet wie ik ben. Ik zie het als iets positiefs: in het vrouwenvoetbal zijn we inmiddels zover gekomen.” Esmee speelde in februari 2022 haar eerste interland voor het Nederlands vrouwenelftal en maakte een paar maanden later haar debuut op een eindtoernooi, het EK in 2022. In de poulewedstrijd tegen Portugal (3-2-winst) verving ze tien minuten voor het einde Lieke Martens. “Natuurlijk was het een droom die uitkwam. Lieke is altijd mijn voorbeeld geweest. Ik genoot van die minuten.” Nederland werd in de kwartfinale uitgeschakeld door Frankrijk (0-1), maar Esmee had zich definitief in de kijker gespeeld bij het grote publiek. Men vond dat ze een basisplaats verdiende. “Ik kreeg veel leuke reacties. We hadden toen al een speciale mix van ervaren spelers en een nieuwe lichting. Tijdens het EK liep het niet altijd heel lekker in de ploeg, dan ga je kijken wat er anders kan. Ik kreeg ook mee dat er geroepen werd dat ik moest spelen. Leuk, natuurlijk.” Een jaar later volgde het WK, vorige zomer. Nederland werd in de kwartfinale na verlenging uitgeschakeld door de latere wereldkampioen Spanje (1- 2). De populariteit van Esmee bleef groeien, vooral na twee bijna identieke wondergoals tegen Vietnam. Twee kanonskogels van afstand, vanaf de linkerkant, in de verre hoek. Lachend: “Met die goals word ik nog vaak geconfronteerd. We waren er dichtbij, dat WK. We hadden tegen Spanje een paar grote kansen en er strafschoppen uit kunnen slepen.” Het is snel gegaan met Esmee, beaamt ze. Ze speelt amper vier jaar professioneel voetbal, heeft al twee eindtoernooien meegemaakt, en werd vorig jaar ook nog uitgeroepen tot Talent van het Jaar van de eredivisie, samen met Xavi Simons, die vorig seizoen ook uitkwam voor PSV. “Mijn laatste shoot voor PSV was samen met Xavi. Ik was met hem aan het kletsen – het was al bekend dat ik weg zou gaan bij PSV – en Xavi zei: ‘Ik weet het al: jij gaat naar Barça.’ Ik had nog geen idee dat ik daar naartoe zou gaan, wist nog niet eens van hun interesse af. De keuze voor een nieuwe club had ik expres uitgesteld tot na het WK. Tijdens het WK wilde ik niet bezig zijn met een nieuwe club. Grappig, dat Xavi dat toen al riep en het ook is uitgekomen. Bij de prijsuitreiking voor Talent van het Jaar zag ik hem weer. We konden elkaar helaas niet lang spreken, hadden allebei een druk programma. Xavi en ik hebben wel wat overeenkomsten, ja. Hij is net als ik pas twintig en heeft ook al veel bereikt. Bij PSV deed hij het goed, en nu ook weer in Duitsland bij RB Leipzig.” Na het WK klopte Barcelona, een van de grootste en beste clubs in het vrouwenvoetbal, bij Esmee aan. “Na het WK had ik twee weken de tijd om een club te kiezen. Ik belde met mijn zaakwaarnemer die aangaf dat zich een aantal clubs had gemeld, waaronder Barcelona. Mijn eerste reactie was: dat is wel een heel grote club... Ik dacht dat het te hoog gegrepen voor mij zou zijn, twijfelde of het de goede keuze was. Na een gesprek met de coach was de twijfel weg. Er is geen betere plek om je te ontwikkelen dan tussen de beste speelsters van de wereld.” Na haar transfer naar Barcelona stond Esmee nog meer in de schijnwerpers. “Voor mij is er niks veranderd, maar er wordt sindsdien anders naar mij gekeken. Ik ben niet iemand die graag praat over wat ik heb neergezet, want ik wil nog zoveel. Maar ik snap ook wel dat ik nu interessanter ben dan toen ik nog bij PSV speelde.” Ik heb een Nederlands paspoort, maar voel mij net zo Surinaams “Nee, ik ben in Nederland opgegroeid, Nederlands opgevoed en trots dat ik voor het Nederlands elftal mag uitkomen. Maar ik ben er ook trots op dat ik half Surinaams ben.” De moeder van Esmee is Surinaams, haar vader is Nederlands. “Mijn moeder verhuisde naar Nederland toen ze één was. We hebben een grote familie, bijna iedereen woont in de buurt van Rotterdam. In de Surinaamse cultuur is familie heel belangrijk. We staan altijd voor elkaar klaar en zijn trots op de ander met wat hij of zij heeft bereikt. We hebben een hechte band en zien elkaar op familiefeestjes of verjaardagen.” Lachend: “En omdat we zo’n grote familie hebben, zijn dat er veel.” Esmee is zelf nooit in Suriname geweest. Lachend: “Ik ben een beetje bang voor alle dieren. Als ik ooit over dat punt heen ben, dan lijkt het me mooi om erheen te gaan. Ik zou het land graag een keer in mijn leven willen zien. Nee, ik zou ook nooit meedoen aan een programma als Echte meisjes in de jungle. Ik heb het weleens gekeken. Dan zag ik die enge spinnen, en kreeg ik meteen de kriebels.” Esmee groeide op in Heinenoord met haar ouders en twee jaar oudere broer. “Ik heb op tennis, streetdance en turnen gezeten. Op het schoolplein kwam ik voor het eerst met voetbal in aanraking. Op school werden er flyers uitgedeeld voor de minipupillen bij SV Heinenoord. We zijn gaan kijken en ik sloot me aan. Ik vormde een team met veel vrienden uit mijn klas. Met die groep voetbalden we ook veel op straat net als met mijn vader en broer. Mijn broer en ik waren allebei heel fanatiek. Het is moeilijk te zeggen wie beter was, hij was verdediger en ik aanvaller, maar het ging altijd hard tegen hard.” Tot haar dertiende speelde Esmee bij Heinenoord, daarna voetbalde ze vier jaar bij FC Binnenmaas. “We moesten meestal tegen andere Rotterdamse clubs. Voor de wedstrijd werd er geroepen: ‘Hé, een meisje, dat wordt makkelijk.’ Ik ben geen prater, zei nooit wat terug. Maar zodra de wedstrijd begon, was het duidelijk dat ik best goed kon voetballen. Marius Heinerman, mijn toenmalige trainer, gaf mij mee dat ik slimmer moest zijn dan de fysiek sterkere jongens tegen wie ik speelde. ‘Slim spelen en hen gek maken met de bal,’ zei hij altijd. Ik heb veel van hem geleerd. Ik wilde graag extra trainen, ook voor de jeugdelftallen van Oranje. Marius was altijd bereid om met mij nog een kwartier individueel te trainen. Ik spreek hem nog geregeld.” Als jong meisje was Esmee al stil. Dat is ze nog steeds, zegt ze. “Als ik ergens als nieuweling binnenkom, kijk ik de kat uit de boom. Dan praat ik alleen als je me wat vraagt, want ik zou niet weten wat ik zelf zou moeten zeggen op dat moment. In de jeugd bij de KNVB zei ik niks. In de kleedkamer wist je niet eens dat ik er was, op het veld zagen ze dat pas. Toen ik bij PSV ging spelen, ging het op dezelfde manier. Ik heb tijd nodig om me ergens thuis te voelen. Inmiddels heb ik geleerd wat meer te praten en nu in Spanje moet ik wel. Dat is een natuurlijke ontwikkeling.” Mijn vlechten zijn mijn handelsmerk “Ja, ik heb altijd dezelfde vlechten in. Als klein meisje had ik dat al ’t liefst op het veld,” zegt Esmee. “Bij de uitreiking voor de prijs van Talent van het Jaar had ik bewust mijn haar los. Ik kreeg veel berichten, mensen reageerden dat ze me niet herkenden zonder mijn vlechten. Iedereen kent me van mijn vlechten, maar ik ben nog veel meer en kan ook veel meer. Op het veld ben ik Esmee met vlechten, buiten het veld kan ik ook heel anders zijn. Omdat ik elke dag train, heb ik tijdens het seizoen eigenlijk altijd mijn vlechten in. Op vakantie heb ik vaak een andere haarstijl. In Nederland maakte mijn moeder altijd m’n vlechten, in Barcelona heb ik een kapper gevonden die gespecialiseerd is in braids. Daar ga ik iedere week naartoe.” Of haar vlechten haar extra zelfvertrouwen geven? “Dat weet ik niet. Maar ik heb een keer getraind bij PSV met een hoge staart. Ik werd afgeleid, voelde me anders dan wanneer ik vlechtjes in had. Die vlechten geven me dus blijkbaar wel rust.” Heel ijdel is Esmee niet. En met shoppen maak je haar ook niet direct blij. “Ik moet mijn kledingstijl nog een beetje uitvinden. Mijn broer is wat meer into fashion. Hij stuurt me geregeld dingen door. Lachend: “Ik ben nogal kieskeurig, dus die ontwikkeling gaat traag. Ik shop meestal twee keer per jaar. De laatste keer was met Rocky Hehakaija in Amsterdam. Zij wist precies waar ze me mee naartoe moest nemen. Ik heb ook iemand nodig die mij advies kan geven. Ik ken Rocky al sinds mijn elfde. We hadden een shoot voor straatvoetbal, zij was er ook. Sindsdien hebben we contact gehouden en zijn we bevriend geraakt.” Dankzij Lieke Martens en Ronaldinho ben ik verliefd geworden op voetbal Esmee knikt. “En dankzij Neymar. Alle drie zijn zij mijn voorbeeld. Door hen tez ien voetballen, zo vrij aan de bal, wist ik hoe ik als speler wilde zijn. Ik keek altijd naar filmpjes van hen op YouTube en visualiseerde hun trucjes. Op het veld realiseerde ik me achteraf dan soms dat ik een actie had gedaan die ik had gezien in een van de video’s.” Esmee was als klein meisje al fan van de oud-spelers van Barcelona en de hele club.“Ik heb zelfs een oom die een tattoo van het clublogo op zijn been heeft. Hij had van iedere speler wel een shirtje. Hij heeft de liefde voor Barça aan ons doorgegeven. Ik had ook shirts van veel spelers, van David Villa, Messi en natuurlijk Neymar en Ronaldinho. Die liggen ergens bij mijn ouders thuis. Op mijn negende gingen we op vakantie naar Barcelona. Ik was jarig, als verrassing hadden mijn ouders een tour door Camp Nou geregeld. Daar hebben we nog een foto van.” Inmiddels speelt Esmee al een paar jaar samen met Lieke Martens, die eerder ook bij Barcelona speelde en de Gouden Schoen won voor ‘s werelds beste speelster. “Soms als ik met het Nederlands elftal in de eetzaal zit, dan kijk ik rond en denk ik: ik zit nu gewoon naast Lieke Martens... Dat blijft bijzonder. Zij heeftvoor ons toch de standaard gezet als je kijkt hoe zij bij Barcelona speelde en in de Champions League. Echt next level. Ik praat heel veel met Lieke en leer veel van haar. We hebben veel overeenkomsten, staan op dezelfde positie en Lieke is van nature ook een rustig persoon, daarom kan ik ook goed met haar praten. Voor mijn basisdebuut tegen Finland in 2022 kwam ze naar me toe. Ze zei: ‘Je moet ook gewoon schieten, niet te terughoudend zijn. Ik wil dat je per helft twee keer op doel schiet.’ Soms heb je het even nodig dat iemand dat tegen je zegt. Het geeft vertrouwen. Lieke weet precies wat ik voel en in wat voor situaties ik kom. Daarom loopt het ook goed in het veld, omdat we elkaar begrijpen.” In Barcelona leid ik een droomleven “Het is een prachtige stad en het weer is altijd mooi. Het is zeker een plek waar ik heel lang zou kunnen wonen,” zegt Esmee. “Maar het was ook wennen. Een nieuw land, een nieuwe club, een andere taal... In Eindhoven deelde ik een appartement met ploeggenoten, in Barcelona woon ik voor het eerst echt alleen. Op tien minuten loopafstand van het trainingscomplex, in een rustige wijk net buiten de stad. Ik maak er het beste van en inmiddels heb ik er vrede mee. Mijn moeder is er iedere maand een week, en ook vrienden en familie komen langs.” De overgang was groot, zegt Esmee. “Mensen onderschatten het weleens, en dat heb ik zelf misschien ook wel gedaan. Het was soms eenzaam, vooral in het begin. Inmiddels kan ik beter alleen zijn en ik hou mezelf bezig om de focus niet op het ‘alleen zijn’ te hebben. Als het schema het toelaat, ga ik na de training naar de stad voor Spaanse les. Thuis doe ik opdrachten met een werkboek. Spaans verstaan gaat inmiddels wel aardig, praten is wat lastiger.” Ze traint zo’n vijf keer per week op de club. “Voor de training en na afloop zitten we in de gym. Na de training is er een lunch op de club, die kun je daar eten of afhalen. Ik haal het meestal af, zodat ik door kan naar mijn Spaanse les. ’s Avonds eet ik thuis en speel ik een spelletje op de PlayStation, daarop kan ik tegelijkertijd gamen en bellen met vrienden uit Nederland. Het is soms nog lastig communiceren met de meiden uit de ploeg, daarvoor moet mijn Spaans nog wat beter worden. Met de taal kun je ook beter connecten. Maar ik kan vooral goed opschieten met jongere meiden als Salma Paralluelo.” Barcelona staat bovenaan de Spaanse vrouwencompetitie, is de laatste vier jaar landskampioen geworden, en wint geregeld met grote uitslagen. “Het niveau is een stuk hoger dan bij PSV. Elke dag wordt er volle bak getraind. Als we een keer gelijkspelen, horen we meteen lawaai van buitenaf. Daar merk ik aan dat Barcelona een heel grote club is.” Veel van haar ploeggenoten maken ook onderdeel uit van het Spaanse elftal, de regerend wereldkampioen. Esmee staat vaak, meestal om de wedstrijd, in de basis. “Ik dacht dat ik het dit seizoen met invalbeurten zou moeten doen. Soms is het gek om te beseffen dat ik tussen die speelsters sta.” Of Esmee in een half jaar tijd veranderd is als voetbalster? “Ik heb me al enorm ontwikkeld ten opzichte van een jaar geleden, maar ben zeker nog niet de speler die ik wil zijn. Ik moet nog wennen aan de hoeveelheid krachttraining. Soms moet ik sterker worden, maar wil ook mijn beweeglijkheid behouden. In het veld sta ik nog overal. Soms linksbuiten, soms spits, soms rechtsbuiten en ik heb ook al linksback gestaan. Maar het liefst sta ik linksbuiten, hoor.” Met de mannenploeg is er geen contact, zegt Esmee. “Ze hebben een apart gebouw en aparte velden. Laatst had ik een shoot met Nike, toen zag ik Frenkie de Jong voor het eerst. Ik heb hem toen niet eens echt gesproken, daar was geen tijd voor.” Ik vrees voor de dag dat ik geconfronteerd wordt met een kruisbandblessure Esmee klopt af aan een houten tafel en zegt: “Er raken zoveel speelsters geblesseerd. Vivianne Miedema is er net weer bij, maar nu is Jill Roord weer aan het revalideren van een kruisbandblessure. We hebben het geregeld over het drukke schema bij het Nederlands elftal en de blessures die daaruit voortkomen. Als we de Olympische Spelen hadden gehaald, hadden we dit jaar weer een eindtoernooi gehad en volgend jaar een EK. De meiden die er al langer bij zitten, hebben sinds het gewonnen EK in 2017 bijna iedere zomer een eindtoernooi gespeeld.” Ook Esmee vreest af en toe voor een zware blessure. “Ik denk er weleens aan dat het mij ook kan overkomen. Het is iets engs. Het enige dat je kunt doen is goed voor jezelf zorgen, goed herstellen, maar het is ook niet helemaal te voorkomen. Ik ben niet iemand die roekeloos duels ingaat. Zeker niet in de trainingen, omdat we de ploeg heel willen houden. Vooral in het vrouwenvoetbal zie je heel veel kruisbandblessures.” Ook mentaal is het soms zwaar. “Je gaat continu door, denkt aan de volgende wedstrijd en niet aan de vorige; die flow blijft doorgaan. Als we bij elkaar komen met de Oranjevrouwen hebben we pas een moment van rust. We komen binnen op maandag en spelen pas op vrijdag. Zo’n lange opbouw naar een wedstrijd hebben we bij de club niet.” Ook bondscoach Andries Jonker besteedt veel aandacht aan de fysieke en mentale belasting. “Hij kijkt naar de persoonlijke programma’s van iedereen en welke training en herstel bij wie past. Heel goed. Bij Barcelona is daar soms wat weinig tijd voor.”   Het is nu tijd dat de volgende generatie van Oranje op staat “Ik ben heel blij dat ik met zulke grote spelers mag spelen, maar er komt inderdaad een dag dat wij het stokje helemaal van ze zullen moeten overnemen. Het is lastig te zeggen wie het voortouw moet nemen. Een speler is er klaar voor of niet. Wieke Kaptein startte onlangs tegen Duitsland voor het eerst in de basis en speelde een goede wedstrijd. We beschikken over een goede groep spelers die het gemis goed kan opvangen. Dat zie je aan Caitlin Dijkstra, die het heel goed doet op de positie van Stefanie van der Gragt, die na het WK stopte.” Esmee is een van die nieuwe beoogde leiders. “In de toekomst kan ik dat zeker zijn. Ik praat veel met assistent-coach Arvid Smit, hij vindt dat ik meer mag uitstralen dat ik een grote speler ben, dat ik bij Barcelona voetbal.”  Oranje wist zich niet te plaatsen voor de Olympische Spelen in Parijs deze zomer. In de halve finale van de Nations League was Spanje met 3-0 te sterk, en in de troostfinale, de laatste kans op een olympisch ticket, verloor Nederland met 2-0 van Duitsland. Voor oudere speelsters als Sherida Spitse en Daniëlle van de Donk was het de laatste kans om een Olympische Spelen mee te maken. “Die meiden waren ontzettend teleurgesteld. We hebben niet gesproken over de toekomst, maar de coach zegt duidelijk: ‘Wij zijn geen opleidingsteam; als je goed bent, zit je erbij.’ Hij kijkt niet naar leeftijd.” Esmee is te spreken over de bondscoach. “Hij is Amsterdams streng, maar hij brengt het beste in mij naar boven. Onder hem ben ik basisspeler geworden. Als iets niet goed is, zegt hij het, en als iets wel goed is, zegt hij het ook.” Bij Oranje spelen ze geregeld in een 5-3-2-systeem met Esmee als linker wingback. “In een 4-3-3-systeem zou Lieke Martens mijn concurrent zijn, in dit systeem kunnen wij samenspelen. Als wij de bal hebben, ben ik eigenlijk de linksbuiten, ben ik vrij. Dat bevalt me.” Natuurlijk zijn er ook verbeterpunten. “Soms ben ik iets te lief en terughoudend. Ik zou nog vaker brutaal aan de bal kunnen zijn, zelf kunnen schieten.” Mijn olympische droom ligt dan wel in duigen, maar er wacht mij nog veel moois “Absoluut. Er komen nog genoeg toernooien en ik hoop nog op een Olympische Spelen. Volgend jaar is er weer een EK. Die wil ik heel graag winnen met het Nederlands elftal.” Op haar Instagrampagina staat de quote: ‘Nooit stoppen met groots dromen.’ Met een foto van Esmee als negenjarig meisje in Camp Nou, nadat ze de transfer naar Barcelona maakte. “Ik had vroeger in mijn hoofd om als oudere speler misschien ooit bij Barça te eindigen. Ik had nooit gedacht dat dat al op mijn twintigste zou zijn. Je kunt dus nooit voorspellen wat er gaat gebeuren.” De Champions League winnen staat hoog op haar wensenlijstje. Vorig jaar won Barcelona het kampioenenbal en eerder, in 2021, ook al. In 2022 was de ploeg verliezend finalist. “Het zou heel vet zijn als we hem in mijn eerste jaar bij Barcelona al winnen. Maar ik wil ook heel graag met Nederland een grote prijs winnen, dat zou misschien nog wel specialer zijn. We hebben de laatste tijd pech met blessuregevallen. Als iedereen fit is, dan kunnen wij echt wat moois laten zien en van iedereen winnen.” Esmee speelt nu al bij haar droomclub. “Of ik ook bij Barcelona ga eindigen? Die mogelijkheid is er zeker. Als ik me eenmaal ergens fijn voel, dan blijf ik er graag een lange tijd. Maar in het voetbal is het altijd lastig te zeggen, hè...” Helden Magazine 71 Het eerste gedeelte van het interview met Esmee Brugts is afkomstig uit de tweede uitgave van 2024. De 71ste editie van Helden Magazine is voor het eerst in België te bewonderen! Deze mijlpaal wordt gevierd met twee verschillende sporters op de cover: Estavana Polman in Nederland en Wout van Aert in België. In een openhartig interview deelt Estavana Polman, het gezicht van het Nederlandse handbalteam, haar verhaal over de voorbereidingen op het olympisch kwalificatietoernooi. Daarbij komen ook haar persoonlijke uitdagingen, zoals haar relatie met Rafael van der Vaart, het moederschap en haar blessures ter sprake. Alleskunner Wout van Aert laat dit jaar de Tour de France schieten en kiest voor het eerst voor de Giro d’Italia. De Belgische renner spreekt zich uit over het nieuwe traject, Mathieu van der Poel, Visma-Lease a Bike en de Olympische Spelen. In deze editie van Helden wordt er ook veel aandacht besteed aan voetbal. Experts laten zich daarnaast uit over Jerdy Schouten, de sleutelspeler van PSV, dat op weg is naar het landskampioenschap en het EK met Oranje in Duitsland. We blikken terug op de legendarische wedstrijd tegen Portugal tijdens het WK van 2006 met Khalid Boulahrouz en bezoeken verdediger Bart Nieuwkoop in Rotterdam. Met Manchester City won Kevin De Bruyne alles wat er te winnen valt. Kenners spreken zich uit over onder meer zijn weergaloze traptechniek en fabuleuze inzicht. In ‘De Dag Dat Alles Misging’ kijken Sigi Lens en Edu Nandlal terug op de vliegtuigcrash in Suriname. Ze hebben de verschrikkelijke SLM-ramp overleefd die zich 35 jaar geleden heeft voorgedaan. Verder in de 140 pagina’s tellende editie deelt marathonloopster Anne Luijten haar bewogen jaar met de lezers. Ze liep de olympische limiet, trouwde, maar verloor ook haar trouwste fan: vader Jos. Zwemfenomeen Ian Thorpe blikt terug op zijn legendarische races en vriendschap met Pieter van den Hoogenband. Victoria Koblenko gaat in gesprek met Ranomi Kromowidjojo, drievoudig olympisch kampioen en zeventienvoudig wereldkampioen zwemmen. Kickbokslegende Peter Aerts, een grootheid in Japan, spreekt onder meer over het oprichten van zijn eigen bond LEGEND. Als laatste is de negentienjarige Collin Veijer de hoop van de Nederlandse motorsportfans, maar wie is hij?

Een pittige blessure, een nieuwe coupe en eind juni wordt hij 33 jaar. Toch kunnen Manchester City en de Rode Duivels nog steeds niet zonder Kevin De Bruyne, vorst van het middenveld dankzij zijn weergaloze traptechniek en fabuleuze inzicht. “Hij hoort bij de beste drie Belgische voetballers ooit.” zei Jan Boskamp in Helden Magazine 71. Het moet een hard gelag zijn geweest voor Cristiano Ronaldo op een prijzen-gala in Dubai begin dit jaar. Niet alleen is de Portugees niet langer de voetballer waar iedereen over praat, ook qua uiterlijk gaat het tegenwoordig over anderen. Tijdens de zogeheten Globe Soccer Awards waren er vooral vragen over het nieuwe kapsel van Kevin De Bruyne. Langere lokken, wat blonder ook, strak naar achteren gekamd waarbij de punten naar de zijkant vallen, een flinke lik wax erin. Hij oogt ineens een beetje als zijn ijdele ploeggenoot Jack Grealish, maar dan zonder haarbandje. De Bruyne, voorheen rossiger en kortgeknipt, was het kapsel niet aangeraden door een stilist, vertelde hij de informerende presentator bij de Globe Soccer Awards. “Ik ben gewoon niet naar de kapper gaan.” Dat klonk vertrouwd nuchter. Maar dat het vaak over de haardracht van de Belg ging, zegt twee dingen over ’s mans status. Ten eerste: De Bruyne is zo’n grote speler geworden dat zelfs zijn kapsel interessant is. Ten tweede: de Belg zoekt meer de spotlights, want hij is slim genoeg om te weten dat een opvallend(er) kapsel verwachtingen met zich meebrengt. Voor wie die theorie onzin vindt: kijk de documentaire van David Beckham nog even terug. Keep it simple heet de biografie van De Bruyne, die tien jaar geleden met medewerking van de speler zelf het licht zag. Een boekwerk dat inmiddels hopeloos achterhaald is. Sindsdien werd de Belg eenmaal Voetballer van het Jaar in Duitsland (2015) en tweemaal in Engeland (2020, 2021), won hij de Duitse beker met VfL Wolfsburg, vijf landstitels, twee FA Cups en vijf League Cups met Manchester City en vorig seizoen dan ook nog de Champions League en de wereldbeker. Hij veroverde WK- brons met België op het WK 2018 na favoriet Brazilië onderweg te hebben uitgeschakeld en Engeland te hebben verslagen in de ‘kleine’ finale. De Bruyne is de grote regisseur van City én van België, de man waarbij de bal altijd goed ligt, die openingen ziet die anderen niet zien, die haarzuiver schiet, die weet wanneer te temporiseren en te versnellen, die op elke positie op het middenveld het verschil kan maken. Hij is metronoom en koning ineen. Meester van het één keer raken. Van de hoekschop, en van de korte, de lange en de vrije trap. Vraag de Nederlandse, al vijftig jaar in België wonende analyticus Jan Boskamp na een dramatische wedstrijd van zijn geliefde Feyenoord naar Kevin De Bruyne en hij begint spontaan weer te glimmen. “Ach De Kef, fantastisch. Bij de top 3 van beste Belgische spelers ooit. En ik heb wat goeie voorbij zien komen, hoor.” Hamstrings Even werd gevreesd dat De Bruynes regeerperiode voorbij was. Van augustus 2023 tot januari 2024 ontbrak hij vanwege een dringende operatie aan zijn hamstrings, want die voelden volgens de middenvelder aan ‘als natte keukenhanddoeken’. De tol van een leven lang alles willen spelen, elke match meepakken. En dan nooit op halve kracht. Dit is geen vedette die anderen laat lopen, De Bruyne holt zichzelf de blubber, en tackelt als dat nodig is. Al ziet Boskamp dat laatste liever niet. “Dan zit hij niet goed in de wedstrijd. Als hij echt goed is, stapt-ie met een wit broekje van het veld en de tegenstander met allemaal modderbroekjes. Dan heeft-ie ze met zijn passes en versnellingen helemaal dronken gespeeld.” De Bruyne was ergens ook blij met de gedwongen rustperiode, vertelde hij later. Hij stak veel tijd in zijn gezin, in sponsortripjes, dook op bij de Formule 1, ontmoette zijn grote held rapper Drake, flirtte met de Saoedische competitie. Waren de lange haren een voorbode van een andere levensstijl? Maar toen City-coach Josep Guardiola de middenvelder begin maart voortijdig wisselde tijdens een zware wedstrijd tegen Liverpool en De Bruyne woedend reageerde, wist Boskamp dat het vuur nog steeds huizenhoog brandt in zijn favoriete speler. Al even typerend: het was tijdens en na de wedstrijd nota bene Guardiola die sussend te werk ging. Guardiola heeft De Bruyne nog steeds nodig. Dat bewees de Belg direct bij zijn rentree. Afgetrainder vanwege nieuwe trainingsmethoden en een nieuw dieet en dus met die nieuwe coupe keerde hij begin dit jaar terug om bij zijn eerste invalbeurt het duel met Newcastle United volledig op zijn kop te zetten, met een weergaloze pass op Oscar Bobb en een bekeken schot door de benen van een verdediger ging de zege naar City. Memorabel was ook een avond dit jaar op Kenilworth Road, het meest afgetrapte stadionnetje van de hoogste Engelse divisie, bucketlist-materiaal voor voetbalromantici. Voor De Bruyne een trip down memory lane, in dergelijke gare acccommodaties speelde hij ook in België als jonge prof. Het inspireerde hem in het FA Cup-duel tegen thuisclub Luton Town tot het geven van liefst vier assists op Erling Haaland. Daardoor stond hij met slechts twaalf wedstrijden op de teller al in de top 5 van assistgevers van spelers die uitkomen in de vijf grootste competities. Het noopte voormalig Liverpool-spelers en analisten Jamie Carragher en Graeme Souness ertoe De Bruyne uit te roepen tot ‘de beste buitenlander in de Premier League ooit, nog voor Bergkamp, Cantona en Zola’. Het is nog steeds oppassen met zijn spieren, hij kan niet alles spelen. Maar het is geen toeval dat City met De Bruyne aan boord terugkeerde in de titelrace. De Belgische nationale ploeg kampt met dezelfde ‘Kevin-afhankelijkheid’. Daar mag iedereen van de gouden generatie afzwaaien, zolang De Bruyne nog meedoet is er altijd hoop op eremetaal komende zomer in Duitsland, het land waar De Bruyne alle stadions kent door gloedvolle periodes bij Werder Bremen en VfL Wolfsburg. Hij moet nieuwe aanstormende Belgische talenten gaan aansturen. Op een manier zoals hij dat altijd heeft gedaan: niet zo- zeer met zijn mond, maar met zijn begiftigde voeten. Boskamp: “Je moet eens kijken naar de ontwikkeling van City- speler John Stones, dat was een statische centrumverdediger die op een gegeven moment buiten de ploeg viel. Maar nu is hij een machine op het middenveld. Dat komt door Kevin, die leidt dat soort jongens op. Met zijn poten.” Helden Magazine 71 Het eerste gedeelte van het verhaal over Kevin De Bruyne is afkomstig uit de tweede uitgave van 2024. De 71ste editie van Helden Magazine is voor het eerst in België te bewonderen! Deze mijlpaal wordt gevierd met twee verschillende sporters op de cover: Estavana Polman in Nederland en Wout van Aert in België. In een openhartig interview deelt Estavana Polman, het gezicht van het Nederlandse handbalteam, haar verhaal over de voorbereidingen op het olympisch kwalificatietoernooi. Daarbij komen ook haar persoonlijke uitdagingen, zoals haar relatie met Rafael van der Vaart, het moederschap en haar blessures ter sprake. Alleskunner Wout van Aert laat dit jaar de Tour de France schieten en kiest voor het eerst voor de Giro d’Italia. De Belgische renner spreekt zich uit over het nieuwe traject, Mathieu van der Poel, Visma-Lease a Bike en de Olympische Spelen. In deze editie van Helden wordt er ook veel aandacht besteed aan voetbal. Esmee Brugts, bekroond als Talent van het Jaar, maakte afgelopen zomer een droomtransfer naar FC Barcelona. Experts laten zich daarnaast uit over Jerdy Schouten, de sleutelspeler van PSV, dat op weg is naar het landskampioenschap en het EK met Oranje in Duitsland. We blikken terug op de legendarische wedstrijd tegen Portugal tijdens het WK van 2006 met Khalid Boulahrouz en bezoeken verdediger Bart Nieuwkoop in Rotterdam. In ‘De Dag Dat Alles Misging’ kijken Sigi Lens en Edu Nandlal terug op de vliegtuigcrash in Suriname. Ze hebben de verschrikkelijke SLM-ramp overleefd die zich 35 jaar geleden heeft voorgedaan. Verder in de 140 pagina’s tellende editie deelt marathonloopster Anne Luijten haar bewogen jaar met de lezers. Ze liep de olympische limiet, trouwde, maar verloor ook haar trouwste fan: vader Jos. Zwemfenomeen Ian Thorpe blikt terug op zijn legendarische races en vriendschap met Pieter van den Hoogenband. Victoria Koblenko gaat in gesprek met Ranomi Kromowidjojo, drievoudig olympisch kampioen en zeventienvoudig wereldkampioen zwemmen. Kickbokslegende Peter Aerts, een grootheid in Japan, spreekt onder meer over het oprichten van zijn eigen bond LEGEND. Als laatste is de negentienjarige Collin Veijer de hoop van de Nederlandse motorsportfans, maar wie is hij?