Na jaren aan de internationale top heeft Lisa Bunschoten-Vos besloten een punt te zetten achter haar carrière als paralympisch snowboardster. Daarmee neemt Nederland afscheid van een van de meest succesvolle wintersporters in de paralympische geschiedenis.
Ze groeide uit tot het gezicht van het Nederlandse parasnowboarden. Ze veroverde zilver op de Paralymische Winterspelen van PyeongChang in 2018, stond meerdere keren op het podium bij wereldkampioenschappen en won in de loop der jaren verschillende wedstrijden in de Wereldbeker. Sinds haar debuut behoorde ze vrijwel onafgebroken tot de internationale top.
De snowboardster werd bovendien een van de bekendste ambassadeurs van de gehandicaptensport in Nederland. Samen met haar partner en voormalig parasnowboarder Chris Vos zette ze zich de afgelopen jaren in om sport toegankelijker en zichtbaarder te maken voor mensen met een beperking.
Dat werk wil ze ook na haar actieve carrière voortzetten, al weet ze nog niet precies in welke vorm.
Lisa: “Wat ik na het snowboarden wil doen, weet ik nog niet. In de topsport leef je een beetje met oogkleppen op. Ik merk dat mijn blik steeds breder wordt, door de komst van Jane. Misschien wil ik verder in het coachen of wil ik iets heel anders doen. Maar ik blijf mensen graag inspireren. Daarom ben ik ook ambassadeur van Fonds Gehandicaptensport.”
Het gezin Vos-Bunschoten.
Ook Chris Vos ziet het inspireren van de volgende generatie als een belangrijke opdracht.
Chris: “Ja, we willen kleine Chrisjes en Lisa’tjes blijven inspireren. Ik ben ook ambassadeur van Fonds Gehandicaptensport en van de Johan Cruyff Foundation. In 2014 werd ik gevraagd voor de 14 van Johan, bestaande uit veertien sporters die anderen hoopten te inspireren. Johan Cruijff leefde nog, maar ik wist op dat moment niet eens wie hij was. In een interview werd aan mij gevraagd: ‘Hoe vind je het om met Cruijff op de foto te staan.’ Ik zei: Leuk, hij is een toffe gast. Later hoorde ik pas wie hij echt was. Hij was een heel fijne man, zijn hart lag bij de sport en hij was altijd voor en met anderen bezig.
Bibian had mij natuurlijk ook onder haar hoede. Zij droeg hetzelfde uit als Johan. Van jongs af aan leerde ik van Bieb al: als je anderen kunt helpen of inspireren door middel van sport of iets anders, dan moet je dat doen.”
Hoewel de topsport jarenlang alles bepaalde, veranderde hun kijk op winnen en verliezen de afgelopen jaren. De geboorte van dochter Jane bracht een ander perspectief.
Lisa: “Steeds meer. Die oogkleppen gaan steeds meer af. We hebben heel veel bereikt.”
Chris: “We hebben nu meer ruimte om daarvan te genieten. Vroeger gingen we uit ons dak als we een keer slecht presteerden, nu is snowboarden niet meer het allerbelangrijkste.”
Lisa: “Ik heb een andere kijk op de sport gekregen. We relativeren meer. Dat kan ons misschien juist verder helpen. Die mindset kan mij misschien juist dichter bij dat paralympisch goud brengen.”
Chris: “En het mooie is: het belangrijkste is er al.”
Dat paralympische goud kwam er uiteindelijk niet, maar Bunschoten sluit haar carrière af met een erelijst waarop een paralympische zilveren medaille, meerdere WK-medailles en talloze podiumplaatsen in de Wereldbeker prijken. Misschien nog belangrijker: ze hielp mee het parasnowboarden in Nederland op de kaart te zetten en liet zien wat sport kan betekenen voor mensen met een beperking. Dat werk stopt niet met haar laatste afdaling.
