Op 13 augustus 2016 stond Elis Ligtlee als 22-jarige aan de start van de olympische keirinfinale in Rio de Janeiro. Ze had zich een paar uur eerder ternauwernood geplaatst voor de eindstrijd, maar eenmaal daarin reed ze een van de belangrijkste races uit haar carrière.
Ligtlee koos direct na het vertrek van de derny voor haar eigen kans. Ze nam de koppositie over en hield die vast tot aan de finish. Rebecca James kwam nog dichtbij, maar Ligtlee hield 0,033 seconde over. Goud.
Het was de eerste Nederlandse olympische titel op de keirin. Ligtlee had in Rio niet alleen haar eerste Olympische Spelen beleefd, ze was er ook meteen olympisch kampioen geworden.
Tien jaar later is het nog altijd een van de bekendste momenten uit haar wielercarrière. Al kijkt inmiddels een nieuwe generatie naar de beelden. Haar zoon Lio bijvoorbeeld.
“Ik was echt nog een jonkie in 2016. Lio heeft het filmpje van mijn olympische race op de iPad al heel vaak bekeken. Hij kent het commentaar uit zijn hoofd en doet soms ook mijn gouden olympische medaille om zijn nek. Mensen zeggen ook weleens tegen hem: ‘Mama kon heel hard fietsen.’”
Van olympisch kampioen naar stoppen
Ligtlee was 24 toen ze in 2018 besloot te stoppen met baanwielrennen. De olympische titel lag toen pas twee jaar achter haar. Het besluit kwam na een periode waarin ze steeds meer moeite kreeg met het leven als topsporter.
In Helden 79 vertelde ze later uitgebreid over de druk die ze tijdens haar carrière had ervaren, onder meer rondom haar gewicht. Dat begon al voordat ze naar de Olympische Spelen van Rio ging.
“Mijn mentale problemen kwamen niet uit het niets. Voor de Spelen in Rio was er al zoveel gebeurd. Zo is er bijna mijn hele carrière enorm veel kritiek en gedoe geweest over mijn lichaam en gewicht.”
Ze vertelde onder meer hoe haar gewicht op een whiteboard in het krachthonk moest worden bijgehouden en hoe opmerkingen van coaches steeds meer invloed op haar kregen. Ook na haar olympische titel bleef het onderwerp een rol spelen.
“Hoe er met mij werd omgegaan was misschien niet altijd bedoeld vanuit de verkeerde insteek, vaak wilden coaches me ook triggeren. Maar toch… Ik had juist iemand nodig die mij aanmoedigde en niet iemand die mij alleen maar de grond in boorde.”
In 2018 kwam er een einde aan haar topsportcarrière. Ligtlee was toen nog altijd pas 24 jaar oud.
