Tien jaar geleden zag Milou van Wijk Ranomi Kromowidjojo op televisie zwemmen. Ze was onder de indruk van de Nederlandse topzwemster en dacht: ik wil ook doen wat zij doet. Inmiddels is Van Wijk zelf een van de beste zwemsters van Europa. Dinsdagavond bekroonde ze haar ontwikkeling met zilver op de 100 meter vrije slag tijdens de EK langebaan in Parijs.
Van Wijk werd geboren met het zeldzame Beckwith-Wiedemannsyndroom en kreeg op jonge leeftijd kanker. Haar jeugd speelde zich daardoor deels af in ziekenhuizen. Ook op sportief gebied moest ze haar eigen weg vinden. Zo brak ze in twee jaar tijd vijf botten toen ze basketbalde en moest voortdurend zoeken naar manieren om haar lichaam niet te overbelasten.
Het zwemmen bleek uiteindelijk een sport waarin ze zichzelf kon ontwikkelen. Het bracht haar niet alleen richting de wereldtop, maar hielp haar volgens artsen ook om een operatie aan haar rug te voorkomen.
In Heldenpraat vertelde Van Wijk eerder over de zwemster naar wie ze als kind opkeek, de lessen die ze uit haar jeugd meenam en de manier waarop ze met de zenuwen voor een wedstrijd omgaat.
Tegen deze zwemster keek ik vroeger op…
“Ranomi Kromowidjojo. Zij is trouwens ook de enige zwemster tegen wie ik ooit heb opgekeken. Ik zag haar in 2015 op televisie en dacht: ik wil ook doen wat zij doet. Ik had zelfs een handtekening van haar op mijn slaapkamer. Later, toen ik op de zwemacademie zat, heb ik haar ook gesproken. Het was heel vet dat ze mij en andere zwemmers wilde helpen. Dat maakte de cirkel voor mij rond.”
Dit advies zou ik jonge zwemmers meegeven…
“Maak vooral plezier in de jaren dat je nog niet op topsportniveau bent. Maak vrienden en lach veel tijdens trainingen. Als je dat plezier niet kunt vinden, wordt het heel lastig om de top te bereiken. Je ziet in de topsport ook dat ongelukkige sporters minder goed presteren.”
Dit doe ik om voor een wedstrijd van de zenuwen af te komen…
“Muziek luisteren en zoveel mogelijk praten met mensen. Zolang ik klets, heb ik geen tijd me druk te maken over de wedstrijd. Vaak ga ik bij de fysio’s zitten, die praten graag. Als ik merk dat ik iets te ontspannen word, zoek ik een rustig plekje op en ga ik muziek luisteren om weer in de focus te komen. Vanaf het moment dat ik in de voorstart ben, de plek waar we samenkomen vlak voor de wedstrijd, gaat de knop helemaal om.”
Dit maakt zwemmen voor mij de leukste sport die er is…
“Ik kan mezelf individueel echt pushen. Bij basketbal, wat ik ook heb gedaan, vond ik het lastig als we verloren door fouten van anderen. Bij zwemmen ligt dat anders: als ik verlies, ligt dat aan mezelf. Daarnaast raakte ik bij basketbal ook constant geblesseerd. Als ik val breek ik door mijn aandoening veel sneller botten dan anderen. In de twee jaar dat ik gebasketbald heb, heb ik vijf botten gebroken. Ik zocht naar een sport die minder blessuregevoelig is. Toen ik Ranomi op tv zag, dacht ik: laat ik zwemmen proberen.”
