Na twee olympische titels in 1998 ging ze door diepe dalen om weer terug te keren naar nieuwe euforie die ze ‘een hele zoete wraak’ wil noemen. Marianne Timmer heeft nooit voor de makkelijke weg gekozen; wel voor de manier die bij haar past en daarom goed voelt. Dat heeft naast gouden olympische medailles op de 1000 en 1500 meter in 1998, een wereldtitel sprint in 2004, twee wereldtitels op de 1000 meter – in 1997 en 1999 – en nog een keer olympisch goud op de 1000 meter in 2006 ook het nodige gekost: huwelijken, conflicten – met de KNSB, coaches en zelfs haar eigen vader – en rechtszaken. Zelfreflectie is ook een kwaliteit die in het talentenpakket van een topsporter thuishoort. Twintig jaar na haar laatste gouden medaille kijkt Marianne Timmer terug op haar olympische successen: “Ik vind alle drie medailles even mooi en heb er ook veel van geleerd. Dat er deuren opengaan, maar ook dat je door olympisch goud doelwit wordt van mensen die daarop willen meeliften, die misbruik van jou maken. Onderweg heb ik lastige keuzes moeten maken, wat extra moeilijk is als je slecht in je vel zit en dan vet onzeker bent; bijvoorbeeld omdat je je niet thuis voelt bij een coach en daardoor niet presteert. Het hoeft geen slechte coach te zijn, alleen is zijn werkwijze niet de juiste voor jou. Dan moet je de knoop doorhakken en doen wat voor jou het beste is. Ook dat bepaalt of je wel of geen topper bent. Vet spannend Over mijn gouden medailles: die van 2006 voelt nog als de dag van gisteren. Daardoor besef ik weer hoe snel de tijd gaat en geniet ik nog meer en bewuster van de mooie momenten. Eigenlijk begon het vier dagen eerder met een valste start op de 500 meter. De regels waren net veranderd. Wie de tweede valste start veroorzaakte, werd gediskwalificeerd; ook als de eerste valse start van de ander was. Dat overkwam mij. Bij de 500 moet je zo goed mogelijk in het startschot vallen. En wat is dan een valse start? Op zo’n moment klopt je hart als een gek, dus niemand staat honderd procent stil. Niet iedereen vond het ook een valste start. 'Het was een heel zoete gouden medaille. Omdat ik daarmee ook de Speen van vier jaar eerder kon afsluiten, één van de ergste periodes uit mijn leven' Ik was woest; op mezelf, maar ook op de starter. Die heeft me daarna ook bewust ontlopen, sloeg snel af als hij me ergens zag aankomen en wilde dus duidelijk geen confrontatie. Mijn coach Jac Orie heeft mijn boosheid gebruikt en hield richting de 1000 meter het gas er bij me op met kleine prikkelende opmerkingen. Er was ook net een onderzoek geweest waaruit bleek dat wie bij de 1000 in de binnenbaan startte – en dus ook eindigde – tweetiende van een seconde voordeel had. En ik lootte voor mijn rit de buitenbaan. Jac deed nog of het een voordeel was, maar ik ben nooit gevoelig geweest voor dat soort dingen. Het is zoals het is en dan ga ik er verder geen energie meer insteken. Helden Magazine 80 Het eerste deel van het verhaal van Marianne Timmer komt uit Helden Magazine nummer 80. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Benieuwd naar de nieuwsbrief? Schrijf je hier in. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Jenning de Boo gaat als een komeet. Hij veroverde vorig jaar op zijn 21ste de wereldtitel op de 500 meter en geldt op die afstand én de 1000 meter in Milaan als grote kanshebber op – op z’n minst - een olympische medaille. In aanloop naar zijn debuut op de Olympische Spelen én de WK sprint (5-8 maart in Heerenveen) spreken we de sprinter van Team Reggeborgh voor in Helden Magazine nummer 80. “Weet je hoe ik mezelf op dit moment zie? Als de perfecte 600 meterrijder.” Jenning de Boo Heb je jezelf vorig seizoen verrast? “Zeker. Maar het seizoen ervoor had ik mezelf nog meer verrast. Dat was het jaar van de grote doorbraak, niemand kende me toen nog. Vorig seizoen waren er hogere verwachtingen, was ik die veilige underdogpositie al kwijt. En dit seizoen krijg ik weer met nieuwe omstandigheden en een andere druk te maken, want het is mijn eerste olympisch seizoen. Tegelijkertijd kan ik met vertrouwen naar de Spelen toewerken, want ik heb vorig seizoen bijna de maximale score behaald.” Dat kun je wel stellen. Je werd in Heerenveen Europees kampioen sprint en pakte bij de WK afstanden in Hamar de wereldtitel op de 500 meter en zilver op de 1000 meter. Is het allemaal een beetje geland wat je in korte tijd hebt gepresteerd? “Ik heb heel weinig tijd gehad om even tegen mezelf te zeggen: ik ben gewoon wereldkampioen. Tijdens de vakantie na vorig seizoen was ik alweer bezig met het olympisch seizoen.” Heb je jezelf beloond na de wereldtitel?“Ik heb een huis gekocht. Ik heb nog best wat grote uitgaven te doen voor mijn huis, steek mijn geld nu dus ook niet in dure auto’s of horloges. Na dit seizoen wil ik wel een keer goed mijn verjaardag vieren, dat zie ik wel een beetje als een beloning voor mezelf. Ik ben op 22 januari jarig en dat is dus altijd midden in het seizoen. Daardoor heb ik al negen jaar mijn verjaardag niet meer gevierd. Na de Spelen wil ik een uitgesteld verjaardagsfeest vieren. Ik moet niet vergeten een briefje bij mijn nieuwe buren in de brievenbus te doen dat er wat geluidsoverlast zou kunnen zijn. En nu ik toch bezig ben: ik heb ook nog een mooie vakantie in m’n hoofd. Ik wil een vette reis van vier weken door Zuid-Amerika maken. Afgelopen jaar bleef het bij een weekendje Kopenhagen. De rest van mijn twee weken vakantie heb ik gefietst. Ik kan heel slecht tegen het idee dat anderen aan het trainen zijn en ik niet. Dat gevoel werd extra versterkt omdat er een olympisch seizoen aan zat te komen. Ik kreeg tijdens mijn vakantie al snel een soort schuldgevoel. Tijdens het trainingskamp in Calpe moest ik een dag rustig aan doen. Terwijl ik de anderen dood zag gaan tijdens de training in Spanje, zat ik niets te doen. Ik voelde me een huppelkutje. Verschrikkelijk. Ik wilde ook zweten. Helemaal kapotgaan tijdens een training met het team, dat vind ik het mooiste wat er is.” Het is verleidelijk om een beetje te gaan zweven door alle prestaties en aandacht. Wie houdt jou met beide benen op de grond? “Mijn team, want ik heb jongens om me heen met een veel groter palmares dan dat van mij. Zolang ik niet meer heb gepresteerd dan zij, zullen zij mij ook altijd met beide voetjes op de grond houden, hoor, wees daar maar niet bang voor. Kjeld Nuis steekt er wat prestaties betreft echt nog met kop en schouders bovenuit en ik leer nog steeds zoveel van hem. Zeker ook wat professionaliteit betreft. Hij is altijd scherp en is nog steeds niet te beroerd om het tegen mij te zeggen als ik iets in zijn ogen niet goed doe.” Lachend: “Ja, wij hebben een vliegverbod bij Team Reggeborgh. Het zit ook helemaal niet in mij om naast mijn schoenen te gaan lopen.” 'Wij hebben een vliegverbod bij Reggeborgh. Het zit ook helemaal niet in mij om naast mijn schoenen te gaan lopen' Maar vind je het bizar wat er in korte tijd allemaal op je afkomt? “Voor mij is het: go with the flow. Je raakt heel snel gewend aan dingen, het wordt al heel snel weer ‘het nieuwe normaal’. Nogmaals, dat eerste seizoen was de grote klapper, op allerlei vlakken. Vorig seizoen was ik het al een beetje gewend. Je kan ook niet te lang blijven denken hoe mooi en bijzonder het allemaal is. Ik moet door.” Helden Magazine nummer 80 Het eerste deel van het interview met Jenning de Boo komt uit Helden Magazine nummer 80. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Benieuwd naar de nieuwsbrief? Schrijf je hier in. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Angel Daleman is hét multitalent van het Nederlandse schaatsen. Bij de junioren won ze al meerdere wereldtitels en scherpte ze record na record aan. De Olympische Spelen van Milaan komen nog te vroeg, maar het lijkt zeker dat de vrouw die de langebaan en shorttrack combineert de komende jaren een hoofdrol gaat vervullen. Voor de rubriek Heldenpraat in Helden Magazine 80 spraken we de achttienjarige schaatsster van Team Essent. Angel Daleman Dit is hoe ik verliefd werd op schaatsen... “Thuis ging het vaak over mijn tantes Melanie en Maureen de Lange. Zij deden als shorttracksters mee aan de Winterspelen van Nagano in 1998. Pas veel later werd het mij duidelijk dat mijn opa ook had meegedaan aan de Elfstedentocht. Hij was voorzitter van de skeelerbaan in Leiderdorp, die in de winter onder water werd gezet voor het geval het zou gaan vriezen. Ik was twee jaar oud toen ik met de hele familie op het ijs stond, op schaatsjes met dubbele ijzers. Ik had het schaatsvirus meteen te pakken en ging al snel op skeelers door de huiskamer. Mijn opa was lange tijd mijn trainer en begeleidde mij en mijn zus tot mijn twaalfde. Hij zag dat ik talent had, maar liet dat niet nadrukkelijk blijken. Hij vond het belangrijk dat ik met beide benen op de grond bleef staan. Toen skeeleren, schaatsen en shorttrack steeds serieuzer werden, begonnen Melanie en Maureen hun ervaringen met mij te delen en ze gaven me adviezen. Als ik het even niet meer weet, klop ik nog steeds bij hen aan voor tips.” Dit nummer luister ik om compleet in de focus te komen voor een wedstrijd... “Ik luister altijd naar dezelfde playlist als ik onderweg ben naar een wedstrijd. Als ik één nummer moet noemen, dan is het Investeren in de liefde van SFB, Ronnie Flex, Lil Kleine en Bokoesam. Eerder was dat Eye of the Tiger van Survivor. Mijn muziekstijl verandert steeds een beetje.” Dit is waarom langebaanschaatsen voor mij een streepje voor heeft op shorttrack... “Dat is vooral gebaseerd op de internationale wedstrijden. Ik merk dat ik bij shorttrack wat achterloop vergeleken met het langebaanschaatsen. Daardoor is het op dit moment lastig om die twee disciplines op een geheel gelijkwaardig manier te combineren. Op de langebaan heb ik al meegedaan aan de World Cups en de WK afstanden, terwijl ik bij shorttrack blij mag zijn als ik door de heats kom. Daarom heeft de langebaan nu een streepje voor.” Helden Magazine nummer 80 Het eerste deel van het interview met Angel Daleman komt uit Helden Magazine nummer 80. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Benieuwd naar de nieuwsbrief? Schrijf je hier in. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Xandra en Michelle Velzeboer zijn zussen, teamgenoten, concurrenten én houden een familienaam in het shorttrack hoog. Xandra (24) heeft al acht wereldtitels en olympisch goud op de aflossing. Ze is gebrand op individueel goud in Milaan. Michelle (22), tweemaal wereldkampioen op de aflossing, maakt zich op voor haar olympisch debuut. Wij spraken voor Helden Magazine nummer 80 met ouders Marc en Carianne, tantes Monique en Simone en oom Alex, en legden tien uitspraken van hen aan de zussen voor. Xandra en Michelle Velzeboer “Het wordt nu veel professioneler aangepakt dan vroeger. Wij trainden ook twee keer per dag, maar voor mijn gevoel was dat vrijblijvender. Wij kunnen ze bijna niet meer zien; alles wordt afgeschermd. Met kerst hadden ze zelfs een heel hygiëneprotocol. In mijn tijd ging dat heel anders. Ik zat gewoon op kamers en deed er van alles naast. Ik vraag me weleens af: hoe is dat voor hen?” Tante Simone Velzeboer, voormalig shorttrackster. Ze nam deel aan de Spelen van Calgary in 1988 en Albertville in 1992. Xandra lachend: “Zo klinkt het wel heel dramatisch. Sinds corona zijn er inderdaad anti-infectieprotocollen. In de winter heersen er zoveel virussen. Als topsporter wil je verkoudheden voorkomen. De kerstperiode zat redelijk dicht op de Spelen, vandaar dat hygiëneprotocol.” Michelle: “Onze ouders vierden kerst met de hele familie. Dat was wat ingewikkelder voor ons. Maar de voorgaande jaren hebben we wel gewoon kerst gevierd met de hele familie hoor, alleen afgelopen keer was het anders vanwege de Spelen.” Xandra: “Het is ook niet zo dat we nu niemand zien, in tegenstelling tot de Spelen in Beijing vier jaar geleden. Door corona zagen we toen echt helemaal niemand.” Michelle: “Wij hebben de sport nooit beleefd op de manier van Simone. In haar tijd moest je er wel naast werken of studeren om het te bekostigen. Wij hebben het geluk dat we er een salaris aan overhouden.” Xandra: “Wij studeren er ook naast, zitten allebei bij de Open Universiteit en voelen gelukkig niet echt tijdsdruk. Ik studeer Milieu- & Natuurwetenschappen, al gaat dat heel langzaam. Fulltime studeren naast het shorttracken zou nu niet meer kunnen.” Michelle: “Vroeger deden ze dat wel. Papa woonde zelfs gewoon nog in Wageningen en reed heen en weer naar Zoetermeer. Ik studeer Psychologie, het is fijn dat alles online kan.” Jullie tantes Simone en Monique zeiden dat het contact wat minder is dan vroeger. Xandra: “We hebben inderdaad een druk schema, zien elkaar niet veel. Maar ze zijn heel betrokken.” Michelle: “Vroeger gingen we altijd naar verjaardagen. Nu we ouder zijn, hebben we meer ons eigen leven. Onze neven en nichten, de kinderen van Monique en Simone, zien we ook minder. Maar als we elkaar zien, is het hartstikke leuk.” Xandra: “Bij wedstrijden worden er berichtjes gestuurd in onze groepsapp.” Michelle: “En krijgen we ook apart nog berichtjes van oom Alex, Monique en Simone.” Helden Magazine nummer 80 Het eerste deel van het dubbelinterview met Xandra en Michelle Velzeboer komt uit Helden Magazine nummer 80. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Benieuwd naar de nieuwsbrief? Schrijf je hier in. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Alles wat Jutta Leerdam (27) doet is nieuws. Of het nou haar prestaties op het ijs, haar posts op social media zijn of het vormen van haar eigen ploeg is. Jutta doet de dingen op háár manier, wat anderen daar ook van vinden. Tegelijkertijd is ze een voorbeeld voor de jeugd, iemand die durft gevoelige thema’s bespreekbaar te maken. Tijdens de Spelen weet ze uiteraard de schijnwerpers weer op zich gericht op de 500 en 1000 meter. Jutta Leerdam schitterde in september 2023 al in Milaan: niet op het ijs, maar op de catwalk bij de Fashion Week. Op social media deelde ze met haar bijna vijf miljoen volgers beelden van de show in de modestad en hoe het er backstage aan toeging. Ze was in haar rol als model te zien in een lange zwarte jas, zonder zwarte eyeliner en het lange blonde haar droeg ze niet los. Weer eens wat anders. Op TikTok liet ze weten dat ze nooit ‘catwalk-les’ had gekregen, omdat ze elke dag alleen maar schaatst. Jutta leidt al jaren een leven in de schijnwerpers en deelt haar leven op en naast het ijs met haar grote schare volgers. Over haar relatie met de Amerikaanse boksende influencer en YouTuber Jake Paul doet ze niet geheimzinnig. “De dingen die privé zijn, probeer ik ook echt privé te houden. Social media zijn ergens een afspiegeling van mijn leven, maar wel uitvergroot. Want ik ben ook gewoon twee keer per dag aan het trainen; ik zit op de fiets en zie mijn vriend bijna niet.” Op de vraag of het leven in de schijnwerpers ook extra druk met zich meebrengt, antwoordde ze: “Ik voel altijd druk. Toen ik in aanloop naar de Spelen in Beijing mijn eigen schaatsteam begon, voelde ik die druk ook. Ik hoorde mensen zich afvragen: gaat dit wel goed? Daarna de Spelen zelf. Vervolgens de switch naar Team Jumbo-Visma in 2022, waardoor ik vooral bij mezelf heel veel druk voelde om me te bewijzen. Kortom: elk jaar voel ik druk en die kan ik altijd wel omzetten in extra motivatie en scherpte.” Eigen pad Vanaf het moment dat Jutta in 2017 op haar achttiende wereldkampioen allround werd bij de junioren wisten mensen van haar bestaan. Niet alleen door haar presta- ties, maar ook door haar uiterlijk. Met haar trademarks, haar zwarte eyeliner en lange blonde haren, werd ze al snel een idool van de jeugd. 'Ik ben een open boek, post wat ik doe en laat zien wie ik ben. Van afstand kunnen mensen denken dat het allemaal afleiding is, maar echt: schaatsen staat voorop bij alles wat ik doe' Haar schare volgers op social media nam snel toe, ook omdat ze als een van de eerste schaatssters heel actief was met het posten van foto’s en video’s. In 2020 won ze haar eerste individuele wereldtitel, op de 1000 meter, en sindsdien kreeg ze vaak de vraag of haar leven als ‘merk’ en ‘influencer’ haar prestaties op het ijs niet in de weg stonden. Ondertussen was Jutta altijd opzoek naar manieren om zich te verbeteren. Eerst maakte ze de overstap van Team IKO naar Reggeborgh. In 2020 kwam ze er niet uit wat betreft een nieuw contract, waarop ze een eigen ploeg begon: Worldstream. Na de Spelen in 2022 stapte ze over naar Jumbo- Visma. In april 2024 besloot Jutta opnieuw een eigen ploeg op te richten: Team KaFra. Met coach Kosta Poltavets werkt ze toe naar de Spelen in Milaan. Jutta bleef al die tijd presteren: na de wereld- titel op de 1000 meter in 2020 werd ze in 2021 Europees kampioen sprint, in 2022 won ze olympisch zilver op de 1000 meter en de wereldtitel sprint, in 2023 werd ze wereldkampioen 1000 meter en Europees kampioen sprint. Bovendien won ze vier keer WK-goud op de teamsprint. “Mensen hebben altijd wel een mening over de dingen die ik doe,” stelde Jutta, “sommigen denken misschien dat ik, door de dingen die ik naast het schaatsen doe, minder oog heb voor mijn sport, maar dat is absoluut niet het geval. Ik heb altijd dat stemmetje in m’n hoofd dat me scherp houdt. Het lukt me ook altijd goed om me af te sluiten voor dingen, om gefocust te blijven op het proces, op hoe ik hard kan schaatsen. Maar ik voel wel dat ik me elke keer opnieuw moet bewijzen.” Helden Magazine 80 Het eerste deel van het verhaal over Jutta Leerdam komt uit Helden Magazine nummer 80. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Benieuwd naar de nieuwsbrief? Schrijf je hier in. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Marijke Groenewoud heeft energie voor tien. De bijna 27-jarige schaatsster van Albert Heijn Zaanlander komt in Milaan uit op de 1500 meter, 3000 meter, massastart en ploegenachtervolging. Daarnaast rijdt ze marathons en kan ze ook goed uit de weg op skeelers. We gingen bij de alleskunner langs in aanloop naar de Spelen en de WK allround. Albert Heijn Zaanlander Marijke Groenewoud is sinds Albert Heijn en kaasmerk Zaanlander in 2020 in het schaatsen stapten een van de gezichten van de door coaches Jillert Anema en Arjan Samplonius geleide ploeg. Albert Heijn Zaanlander is succesvol op de marathon en de langebaan. Bij het Olympisch Kwalificatietoernooi wisten Marijke, Merel Conijn, Bente Kerkhoff en Jorrit Bergsma tickets voor Milaan te bemachtigen. Daarnaast maakt ook de Amerikaanse wonderboy Jordan Stolz deel uit van de ploeg. “Het geheim van het succes van onze ploeg heeft in de eerste plaats te maken met het trainingsprogramma dat Jillert en Arjan in elkaar hebben gezet. Wij pakken het anders aan dan veel andere ploegen, omdat we de langebaan combineren met het marathonschaatsen. We trainen echt superhard, je moet echt kunnen bikkelen bij ons in de ploeg. In de zomer staan er ook gewoon skeelertrainingen van dik twee uur op het programma, met het oog op het uithoudingsvermogen dat nodig is voor de marathons. Gas erop! Daar krijg je niet alleen een groot uithoudingsvermogen van, je wordt er ook hard van.”| Marijke werkt al sinds haar achttiende samen met Anema, de vaak spraakmakende schaatscoach die afgelopen zomer zijn zeventigste verjaardag vierde. Marijke lachend: “Jillert is een geweldige vent. Ik wilde als jonkie heel graag bij hem in de ploeg, zijn marathonschaatsers waren altijd zo goed. Ik zag natuurlijk ook dat hij voor de camera af en toe pittige uitspraken deed. Mensen om mij heen zeiden destijds: ‘Zou je dat wel doen, bij die man in de ploeg?’ Tijdens het eerste gesprek klikte het meteen, ik vond hem juist heel relaxt. Jillert heeft een beetje wat Louis van Gaal ook heeft. Mensen hebben een bepaald beeld van hem, maar in het echt is hij heel anders. Hij neemt soms ook bewust alle aandacht op zich, dat is zijn manier om druk en aandacht bij ons weg te halen. Ik vind het bijzonder dat hij dat doet voor ons. Jillert zegt dan: ‘Mensen hebben toch al een bepaald beeld van mij.’” Haar doorbraak Marijke won in 2021 haar eerste grote titel, ze veroverde de wereldtitel op de massastart. “Die titel kwam toch een beetje uit de lucht vallen. Ik reed de massastart samen met Irene Schouten. Ik zou de sprint aantrekken voor Irene, maar door een kleine miscommunicatie liep het anders. Irene kwam in het gedrang terecht en ik won de eindsprint. Eigenlijk werd ik per ongeluk wereldkampioen. Daarom zie ik mijn kwalificatie voor de Spelen van Beijing in 2022 als mijn echte doorbraak.” Dat ze vier jaar geleden naar de Spelen mocht was voor Marijke de bekroning van de lange weg die ze heeft afgelegd op de langebaan. “Toen ik bij de ploeg kwam, pasten de marathon en skeeleren veel beter bij mij. Bij de NK skeeleren in 2017 had ik vooraf geroepen dat ik voor de winst ging. Ik moest er na de eerste ronde al vanaf en haalde de finish niet, omdat later bleek dat ik de ziekte van Pfeiffer had. Maar Jillert dacht toen: daar zit een goeie kop op. Hij dacht dat ik de mentaliteit had om het ook op de langebaan te kunnen redden. Met behulp van Jillert en Arjan ben ik geleidelijk beter geworden. In het begin was de wereldtop op de langebaan heel ver weg, maar elk jaar kwam die wat dichterbij. Toen ik me kwalificeerde voor Beijing was dat voor mij het bewijs dat ik echt uit de voeten kon op de langebaan. Tot die tijd was ik daar niet zo zeker van.” Haar zelfvertrouwen kreeg een enorme boost. “Beijing was de ommekeer. Ik dacht: als je je kwalificeert voor de Spelen, dan kun je wel wat. Tot dat moment stond de marathon op de eerste plaats bij mij, daarna werd de langebaan prioriteit.” Ze heeft inmiddels drie wereldtitels op de massastart en twee op de ploegenachtervolging gewonnen. “Jillert zegt altijd dat zijn schaatsers elk jaar minimaal één persoonlijk record schaatsen. Bij mij klopt die bewering. Sterker, dit jaar heb ik op de 1500, 3000 en 5000 meter mijn pr verbeterd.” Helden Magazine 80 Het eerste deel van het verhaal over Marijke Groenewoud komt uit Helden Magazine nummer 80. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Benieuwd naar de nieuwsbrief? Schrijf je hier in. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Joy Beune (26) maakt zich op voor haar debuut op de Spelen. De meervoudige wereldkampioene komt in Milaan uit op de 3000 meter en ploegenachtervolging en geldt op beide afstanden als kanshebber op goud. Toch kreeg ze in aanloop naar de Spelen ook een harde klap te verwerken, ze wist zich niet te kwalificeren voor de olympische 1500 en 5000 meter. We legden haar elf uitspraken voor. “Zo zitten de regels in elkaar, maar het is onzin. Joy gaat niet, terwijl ze alle wereldbekers wint. Het is fucking oneerlijk. Maar we willen het allemaal blijkbaar zo. Negen van de tien keer komt het goed uit, maar nu mis je wel een kampioen. En dat ben jij, meissie.” Kjeld Nuis op 29 december 2025 voor de camera van de NOS nadat zijn vriendin Joy Beune bij het Olympisch Kwalificatietoernooi in Thialf zich als wereldkampioene 1500 meter net niet heeft weten te plaatsen voor de Spelen op ‘haar’ afstand. “Het is superlief dat Kjeld me zo steunt, maar ik kan op dit moment niet zoveel met een discussie over de regels. Achteraf is het makkelijk om te zeggen: had ik maar een aanwijsplek gekregen, was ik maar beschermd. Maar dat is niet het geval, dus dan voelt het een beetje stom om daarover na te denken. Het verandert niks. Weet je wat het is? Ergens denk ik nog steeds dat het een grap is. Omdat ik al een tijdje heers op de 1500 meter. Ik hoor ook van schaatsers in het buitenland dat ze niet goed snappen dat ik er straks in Milaan niet bij ben op de 1500 meter. Brittany Bowe stuurde een berichtje en schreef: ‘Jij hoort op de Spelen de 1500 meter te rijden.’ Ik vind het heel mooi dat zelfs tegenstanders zeggen dat dit nergens op slaat, maar het zijn nou eenmaal de regels in Nederland. Dat moet ik een plekje geven.” Tot overmaat van ramp slaagde je er een dag later ook niet in om je te kwalificeren voor de 5000 meter in Milaan...>“Ik heb na de 1500 meter veel gehuild en troost gezocht bij mensen bij wie ik graag ben. Ik ben met de coaches gaan zitten en zei ik dat ik toch de vijf kilometer wilde schaatsen. Ik wilde me niet laten kennen. ‘Dat is een goede keuze,’ zeiden mijn coaches. Ik ben trots dat ik de handdoek niet heb gegooid, maar eigenlijk wilde ik niet rondrijden zoals ik dat deed. Helemaal leeg was ik, op. Ik was blij dat het erop zat, ben denk ik nog nooit zo kapot geweest.” We zouden het haast vergeten, maar je gaat wel je debuut maken op de Spelen. Met de 3000 meter en de ploegenachtervolging heb je twee goede kansen op tenminste een medaille, wellicht goud. “Klopt, maar dit is niet hoe ik de Spelen voor me had gezien. Ik wilde de 1500 meter rijden. Ik had een andere olympische droom. Maar goed, Kjeld plaatste zich vier jaar geleden niet voor de 1000 meter, maar won wel olympisch goud op de 1500 meter. Ik ga er nu alles aan doen om die drie kilometer te winnen en ik heb gelukkig nog de ploegenachtervolging. Ik ga er alles uithalen in Milaan. En ik ga daar goud winnen.” En na de Spelen staat ook nog het WK allround in Heerenveen op het programma van 5 tot en met 8 maart waar je jouw wereldtitel kan prolongeren. Kansen genoeg om er toch nog een mooi jaar van te maken. “Klopt... Mijn hart is gebroken en het zal nog wel even tijd nodig hebben voordat het geheeld is. Misschien gebeurt dat pas als de 1500 meter in Milaan is geweest.” “Toen ik zo oud was als Joy was ik zelfs bang om het erover te hebben. Als ik mijn ouders hoorde praten dat ze al tickets of een hotel hadden geboekt, voelde ik de spanning al omhoogkomen. Het beklemde me zelfs een beetje. Alsof het moést gebeuren.” Kjeld Nuis in De Telegraaf op 6 september 2025. “Natuurlijk hebben we het thuis over de Spelen, tegelijkertijd probeer ik het niet te groot te maken in mijn hoofd.” Kjeld wist zich in 2010 en 2014 niet te plaatsen voor de Spelen, jou overkwam hetzelfde vier jaar geleden. “Kjeld was in 2014 Nederlands kampioen op de 1000 meter geworden en tweede op de 1500 meter. Hij was een van de favorieten voor een olympisch ticket, maar kwalificeerde zich niet en was daar goed ziek van. In die positie zat ik vier jaar geleden niet. Ik deed mee aan het Olympisch Kwalificatietoernooi, maar was niet een van de favorieten. Natuurlijk was het een teleurstelling dat ik niet naar de Spelen mocht, maar ik had er ook geen rekening mee gehouden. Het was meer een leuke bijkomstigheid geweest als het wel was gelukt.” 'Ik gunde het Kjeld vier jaar geleden heel erg dat hij wel naar de Spelen ging. Ik heb hem naar Schiphol gebracht, hem uitgezwaaid. Ik zag iedereen vertrekken, dat was best confronterend.' Kjeld werd voor de derde keer olympisch kampioen en voor de tweede keer op de 1500 meter. Hoe maakte jij de Spelen in Beijing mee?“Ik gunde het Kjeld heel erg dat hij wel ging en het was fantastisch dat hij won. Ik heb hem naar Schiphol gebracht, hem uitgezwaaid. Iedereen zag ik vertrekken, dat was best confronterend. Daarna ben ik met mijn ouders naar Gran Canaria gegaan, heb daar veel gefietst met mijn vader en mijn moeder zorgde voor het eten. Naar de wedstrijden heb ik op tv gekeken, maar vond het heel fijn dat ik die week met mijn ouders was en zij er voor mij waren.” Is het fijn om met iemand samen te leven die weet welke druk er bij de Spelen komt kijken? “Kjeld heeft heel veel verstand van schaatsen, ziet het meteen als ik iets kan verbeteren. Voor wat betreft het omgaan met druk: ik heb het idee dat ik daar mentaal iets sterker in ben dan hij. Kjeld is heel uitbundig, schiet sneller in de stress. Ik blijf juist vaker rustig, ben wat vlakker in mijn emoties. Daarin vullen wij elkaar goed aan en dat maakt ons ook zo’n goed stel. Ik heb voor het mentale stuk ook mensen in de ploeg waar ik mee kan praten.” Je hebt de voorgaande twee seizoen liefst zes wereldtitels bij de WK afstanden gewonnen en werd wereldkampioen allround. “Het is hard gegaan, ja. Daar ben ik trots op. Toen ik in 2022 bij Team IKO-X2O tekende, hebben we een route naar de Spelen uitgestippeld. Maar dat ik zo snel begon met winnen, stond niet op het lijstje.” Helden Magazine nummer 80 Het eerste deel van het verhaal over Joy Beune komt uit Helden Magazine nummer 80. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Benieuwd naar de nieuwsbrief? Schrijf je hier in. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Femke Kok is topfavoriet voor olympisch goud op de 500 meter. Ze werd drie keer op rij wereldkampioen en verbeterde dit jaar het wereldrecord op de kortste afstand. Ook op de 1000 en 1500 meter heeft ze haar zinnen gezet in Milaan. In Helden Magazine nummer 80 neemt de sprintster van Reggeborgh ons in aanloop naar de Spelen en de WK sprint (5-8 maart in Heerenveen) mee in haar slipstream. Femke Kok [caption id="attachment_22047" align="aligncenter" width="683"] Femke Kok[/caption] “Het is amper te bevatten dat ik al drie jaar op rij de wereldtitel op de 500 meter heb gewonnen, dat ik de laatste tijd elke wedstrijd win waarin ik van start ga. En dan is er ook nog het wereldrecord van 36,09 dat ik in november reed in Salt Lake City. Jarenlang heb ik de wereldrecordrace van Sang-hwa Lee uit 2013 bestudeerd, ik heb hem op mijn telefoon staan en er zo vaak naar gekeken. Telkens dacht ik: hoe dan? Die race was voor mij lesmateriaal. Die tijd van 36,36 seconden leek een ongrijpbaar record. En nu ben ik de snelste schaatsster ter wereld. Bizar. Bij de junioren ging het al heel goed. Ik won tal van wereldtitels; niet alleen op de 500 en 1000 meter, ik werd ook twee keer wereldkampioen allround, in 2019 en 2020. In datzelfde jaar maakte ik de overstap naar Team Reggeborgh en ging ik me echt toeleggen op het sprinten. In 2021, tijdens mijn eerste seizoen bij de senioren, won ik de eerste vier wereldbekerwedstrijden op de 500 meter waaraan ik meedeed en later ook het wereldbekerklassement op die afstand. En ik veroverde zilver op de 500 meter bij de WK afstanden. Ik had echt een vliegende start. Toen ik bij Reggeborgh kwam, was de 500 meter nog het jachtterrein van vooral de Aziatische schaatssters. ‘Wij Nederlanders hebben niet de ideale bouw voor het sprinten, die kleine, explosieve Aziatische schaatssters zijn daar veel beter in,’ was toen de heersende gedachte. Ik heb vanaf het eerste moment als een mooie uitdaging gezien om daar verandering in te brengen. Maar de kunst van het sprinten kon ik niet echt van iemand afkijken in Nederland. De Japanners en Koreanen hadden elkaar, konden zich aan elkaar optrekken en van elkaar leren. Ik moest samen met mijn coaches op veel vlakken zelf het wiel uitvinden. De ene keer kwam mijn trainer Gerard van Velde met iets, de andere keer mijn andere trainer Dennis van der Gun. Gerard is natuurlijk zelf een geweldige sprinter geweest en Dennis heeft jarenlang met de Japanse sprinters gewerkt; allebei hebben ze er heel veel verstand van. Die ontdekkingsreis was zo mooi. Ik was in 2023 de eerste Nederlandse vrouw met een wereldtitel op de 500 meter. Zo cool. Na die titel zadelde ik mezelf eigenlijk alleen maar met meer druk op. Ik wilde koste wat het kost de beste blijven. Met Gerard en Dennis ben ik daarna keihard aan de slag gegaan om mijn basisniveau omhoog te krijgen. Het doel was dat ik zoveel snelheid zou ontwikkelen dat ik zelfs in een mindere race nog op het podium zou eindigen. [caption id="attachment_22048" align="aligncenter" width="1024"] Femke Kok[/caption] Vorig jaar won ik alle 500 meters die ik reed. Zelfs die bij de WK in Hamar, terwijl ik tijdens de training, twee dagen eerder, heel hard ten val kwam. Mijn hele lichaam was beurs, ik kon bij de start amper naar voren kijken omdat m’n nek en schouders zo’n klap te verduren hadden gehad. Tijdens de race schoot bij elke slag door m’n hoofd: dit is niet hoe het hoort. Wat ik deed, was niet glijden, maar werken. Toen ik desondanks de wereldtitel wist te heroveren, gaf dat heel veel vertrouwen.” Helden Magazine nummer 80 Het eerste deel van het interview met Femke Kok komt uit Helden Magazine nummer 80. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Benieuwd naar de nieuwsbrief? Schrijf je hier in. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Op de 500 meter staat er al een paar jaar geen maat meer op Femke Kok. Dit jaar pakte ze in Hamar voor de derde keer op rij de wereldtitel. En in Salt Lake City verbeterde ze het wereldrecord op ‘haar’ afstand. En dan te bedenken dat bij haar in aanloop naar vorig seizoen het cmv-virus werd geconstateerd. Door het virus, dat Pfeifferachtige klachten veroorzaakt, mocht ze een tijdje niet schaatsen. Ze schoot in de stress, vreesde dat wellicht het hele pre-olympische seizoen in het water zou vallen. En wat zou de impact zijn op de Spelen in Milaan als ze niet snel terug kon keren op het ijs? In januari keerde ze terug op het ijs. En daarna deed ze wat ze al tijden doet op de 500 meter: winnen. Sterker, ze won alle 500 meter die ze reed afgelopen seizoen. Vlak voor het begin van de WK afstanden in Hamar, kwam ze hard ten val tijdens de training. Zo hard dat ze amper haar hoofd omhoog kon doen bij de start. Alles deed haar zeer. Maar toch won ze ook in Noorwegen weer ‘gewoon’. Een hattrick aan wereldtitels heeft ze nu in bezit. En ook het wereldrecord nam ze over van haar grote voorbeeld Sang-hwa Lee. Femke terugkijkend: “Het is amper te bevatten dat ik al drie jaar op rij de wereldtitel op de 500 meter heb gewonnen, dat ik de laatste tijd elke wedstrijd win waar ik van start ga. En dan is er ook nog het wereldrecord van 36,09 dat ik in november reed in Salt Lake City. Jarenlang heb ik de wereldrecordrace van Sang-hwa Lee uit 2013 bestudeerd, ik heb hem op mijn telefoon staan en er zo vaak naar gekeken. Telkens dacht ik: hoe dan? Die race was voor mij lesmateriaal. Die tijd van 36,36 seconden leek een ongrijpbaar record. En nu ben ik de snelste schaatsster ter wereld. Bizar.” Ze zal in Milaan als topfavoriet van start gaan op de 500 meter. En ook op de 1000 meter is ze medaillekandidaat.

Een valse start. Het hart van Jenning de Boo klopte in zijn keel op 14 maart dit jaar bij de WK afstanden in Hamar. Hij wist: als ik Jordan Stolz wil kloppen, moet alles perfect gaan. Een valse start kon hij niet gebruiken. Hij had Stolz al te pakken gehad, maar wilde dat natuurlijk nog een keer doen bij de belangrijkste wedstrijd van het seizoen. Hij deed hij. Hij reed ondanks dat hij toch niet helemaal vrijuit kon starten naar een tijd van 34,24 en dat was sneller dan de 34,38 van Stolz. Goud. Na Jan Smeekens in 2017 was Jenning de Boo, die pas in 2023 het shorttracken verruilde voor het langebaanschaatsen, de tweede Nederlands wereldkampioen op de kortste afstand. De 21-jarige sprinter van Team Reggeborgh terugkijkend: “Iedereen kijkt natuurlijk vooral naar de 500 meter in Hamar, maar de wedstrijd waar ik afgelopen seizoen het meest trots op was, was de 500 meter bij de wereldbekerwedstrijd in Calgary. Iedereen had het al een tijdje over het moment waarop ik de magische grens van de 34 seconden zou doorbreken. Ik reed daar 33,87. Ik voelde best veel druk dat iedereen verwachtte dat ik een 33’er zou rijden. Zo van: Jenning de Boo gaat het wel even doen. Dat ik het deed op het moment dat het kon en moest, dat maakte me heel trots. Jordan Stolz was nog tweehonderdste sneller, ik won dus niet eens, maar wat geluksgevoel betreft, was ik net zo blij met die 33’er als met de wereldtitel.” En dan terugdenkend aan de WK afstanden in Hamar: “Ik had hem daarvoor ook al verslagen bij de wereldbekerwedstrijd in Heerenveen, maar toen was hij ziek. Het was mijn eerste wereldbekerzege, ik was blij, maar ook een beetje gereserveerd. Het voelde toch een beetje als een halve overwinning. Dat het in Hamar ook lukte, heeft me heel veel vertrouwen gegeven.” Bij de WK afstanden pakte Jenning ook nog zilver op de 1000 meter, opnieuw voor Stolz, maar achter Joep Wennemars. En begin dit seizoen deed hij opnieuw van zich spreken. Eerst dook hij als eerste schaatser ooit onder de 34 seconden in Thialf (33,98). Daarna verbrak hij in Salt Lake City bijna het wereldrecord op de 500 meter. Hij reed 33,63 en was slechts tweehonderdste langzamer dan Pavel Koelizjnikov in 2019. Zijn volgende doel? De olympische titel in Milaan.