Word abonnee

Voetbal

‘Alles is nu anders’

Lars van den Brink

Voetbal

‘Alles is nu anders’

door: Barbara & Frits Barend
24 juni 2017
23 tot 28 minuten lezen

Tonny Vilhena werd in 2016 een grote meneer bij Feyenoord. Hij besloot ondanks buitenlandse aanbiedingen afgelopen zomer toch in Rotterdam te blijven. Daarnaast debuteerde hij in Oranje. Maar dat alles werd overschaduwd door het grote verdriet dat hem en zijn familie op 31 oktober trof. Moeder Jeannette overleed na een lang ziekbed. In Helden blikt Tonny voor het eerst terug, samen met vader Toy, zus Sabrina en broertje Randy.

“Mijn vader zat in De Kuip. Mijn moeder was al bedlegerig. Haar bed stond in de woonkamer, ze kon bijna niets meer. Haar beste vriendin Els was bij haar. Na mijn doelpunt is ze uit haar bed gesprongen en heeft ze met haar vriendin een rondedans in de kamer gemaakt, met zo’n rode clownsneus die hier lag. Zo blij was ze, zo gelukkig,” zegt Tonny Vilhena over het enige doelpunt dat hij maakte in de Europa League­wedstrijd tegen Manchester United op 15 september.
Op sportief vlak waren er in 2016 genoeg redenen voor een feestje voor de 22­jarige middenvelder. Hij scoorde belangrijke goals, debuteerde in Oranje, won de beker met Feyenoord en hij tekende een nieuw, verbeterd contract. Maar dat alles werd overschaduwd door de ernstige ziekte van mama Jeannette. “Twee weken na die wedstrijd tegen United verslechterde haar situatie ineens heel snel en vijf weken later overleed m’n moeder.” Er valt een lange stilte. Niet voor het eerst en niet voor het laatst huilen Tonny, vader Toy (48), zus Sabrina (27) en broertje Randy (16) om het grote gemis. En vinden ze troost bij elkaar.
Jeannette overleed op 31 oktober. Juist op die datum zou Helden met de dan nog 21­-jarige Tonny en zijn vader en moeder spreken in hun huis in Maassluis. Jeannette wilde nog één keer met man en kinderen haar verhaal doen. Het was haar wens. Het is er niet meer van gekomen. Jeannette werd slechts 52 jaar.
Tonny: “Ik ben niet van de tatoeages. Maar na het overlijden van m’n moeder heb ik ‘31­-10-­2016’ op mijn linker middelvinger laten tatoeëren. Tijdens een wedstrijd kijk ik soms even naar die vinger. Dat geeft me kracht, het gevoel dat ze altijd bij me is. Meteen na de begrafenis was ik tien dagen bij het Nederlands elftal. Ik was daardoor niet meer bij het graf geweest. Toen ik daar weer stond, besloot ik een tweede tatoeage te laten zetten op mijn linker wijsvinger: ‘OTF’. Dat betekent Only The Family.”

Tekst gaat verder onder de foto

De familieband is heel erg hecht, blijkt als we het gezin Vilhena eind december spreken vlak voor de kerstdagen en bijna twee maanden na het overlijden van Jeannette.
Tonny: “Op het veld kan ik echt alles vergeten. Het voetbal is de ideale uitlaatklep. Daarbuiten probeer ik m’n aandacht langzaam weer uit het verdriet te halen. Maar zoals daarnet over haar blijdschap na mijn doelpunt… Dat raakt me nog steeds. Dit is de eerste keer dat we met z’n allen zo over haar praten. Eigenlijk wil ik het er niet over hebben, want dan moet ik meteen weer huilen. Ik ben niet zo’n prater, laat liever m’n linkerbeen spreken. Gisteren keken we voor het eerst samen naar de foto’s van de begrafenis, dat zijn voor mij nog altijd heel moeilijke momenten. Als ik van de training thuiskom, word ik er elke keer mee geconfronteerd. Vroeger wachtte m’n moeder me op, vroeg ze hoe het was gegaan en of ik iets wilde eten. En nu? Nu loop ik soms een beetje doelloos rond.”
Tonny omschrijft zijn moeder als bescheiden en ingetogen, een vrouw van weinig woorden. “Ze was een beetje zoals ik, we lijken wel op elkaar. Als mensen vroegen hoe het ging, zei ze altijd ‘goed’. Ook toen het niet goed ging. Iedereen kon goed met haar opschieten. Ik kan me niet anders herinneren dan dat andere kinderen uit de buurt bij ons over de vloer kwamen. M’n moeder was heel belangrijk in de buurt, onze voordeur stond altijd open. Iedereen kende elkaar. Dit is ook echt mijn wijk, hier ben ik opgegroeid. Waar wij nu wonen in Maassluis, stonden vroeger flats. Best bijzonder dat we twintig jaar later hier nu in een mooi rijtjeshuis wonen. Ma was de spin in het web, van onze familie en van de buurt waarin we wonen.”
Tonny was een moederskindje, niets stond er tussen hem en Jean­ nette in. “Ik woon nog lekker thuis. Als ik naar de training ging, moest ik een berichtje sturen of bellen dat ik was aangekomen, elke keer weer. Als ik in het buitenland was, moest ik foto’s appen en dan wenste ze me altijd veel geluk. Mijn vader en moeder hebben me altijd gesteund, in mooie maar ook in moeilijke tijden. Altijd stonden ze voor me klaar. Ik kan eigenlijk nog niet zonder ma, maar nu moet ik wel.”

Delen: