Word abonnee

Tennis

De zoektocht van Kiki Bertens

Stef Nagel

Tennis

De zoektocht van Kiki Bertens

door: Jasper Boks
22 juni 2017
13 tot 18 minuten lezen

Kiki Bertens beleefde vorig jaar haar internationale doorbraak toen ze de halve finale haalde op Roland Garros. Ze staat in de top 20. Kortom, het leven lacht de tennisster toe, weg zijn al haar twijfels. Zou je zeggen.

Ik ben helemaal niet iemand die met rackets gooit. Als ik dat vroeger deed, moest ik voor straf m’n telefoon inleveren bij mijn ouders. Nou, dat was een goede waarschuwing voor mij als meisje van veertien. Het is maar goed dat m’n vader en moeder daar nu minder over te zeggen hebben, anders was ik mijn telefoon na het toernooi van Dubai wel een paar weken kwijt geweest,” zegt Kiki Bertens lachend met de nodige zelfspot en toch ook een beetje beschaamd.

Tekst gaat verder onder de foto

Het filmpje waarop ze eind februari net zolang met haar tennisracket op de hardcourtbaan timmerde tot hij aan barrels lag, deed het goed op social media. Kiki verloor in Dubai in de eerste ronde nipt van Christina McHale. Op matchpoint besloot de scheidsrechter een call van de lijnrechter te overrulen, waardoor het meteen game, set en match was. “Mijn frustratie moest er gewoon uit, die had ik al een tijdje opgekropt. Ik deed wat ik moest doen, kreeg kansen om te winnen en toch verloor ik. En het was niet de eerste keer dit jaar dat het zo ging. Ik dacht: wat moet ik in godsnaam nog meer doen om wel weer te winnen? Na die wedstrijd liep ik weer flink te malen.” Kiki won in 2016 haar tweede WTA-titel in Nürnberg – drie jaar na haar eerste titel in Fez – , haalde de halve nale op Roland Garros en maakte een reuzensprong op de wereldranglijst. Ze wilde dit jaar uit de startblokken knallen, maar dat lukte niet. “Het was allemaal ‘net niet’ tijdens de trip naar Australië. Ik heb mezelf te veel onder druk gezet, had vooraf hoge verwachtingen en ben niet goed omgegaan met de situatie. Ik heb mezelf allerlei negatieve dingen aangepraat. Dat is een oude fout.”

Met Raemon Sluiter werkt ze er juist hard aan om positief te blijven als het tegenzit. Volgens haar coach is op mentaal vlak de meeste progressie te boeken bij de 25-jarige tennisster. “Het is zaak om na een verloren wedstrijd juist te kijken naar de dingen die wel goed gingen en daaraan vast te houden.”
Dat klinkt gemakkelijker dan het is. Zeker voor Kiki. “Ja, ik heb van nature de neiging om een glas hal eeg te zien. Wat ik vorig jaar heb gepresteerd is allemaal niet niks, natuurlijk weet ik dat. Maar op momenten dat ik me niet goed voel, denk ik al snel: hoor ik wel thuis in de top 20? Ik beeld me dan in dat mijn tegenstanders vast blij zijn als ze tegen Kiki Bertens moeten spelen. Slaat nergens op, maar toch kan ik zo denken.” Sluiter probeert haar in dezelfde mindset te krijgen als vorig voorjaar, toen alles crescendo ging. Hij gaf Kiki onlangs de opdracht om de wedstrijden terug te kijken die ze speelde in Nürnberg en op Roland Garros. Kiki: “Ik zag heel iemand anders op de baan staan. Ik wil weer heel graag die Kiki van een jaar terug zijn. Het was goed om dat even te bekijken. Het verschil is dat ik een jaar terug alles met overtuiging deed. Ik was rustig in m’n hoofd, had alleen maar positieve gedachtes.”

Delen: