Word abonnee

Zeilen

‘M’n mannetje moet ik telkens achterlaten’

John Kramer

Zeilen

‘M’n mannetje moet ik telkens achterlaten’

door: Marlies van Cleeff
19 juli 2017
12 tot 17 minuten lezen

Een dilemma. Carolijn Brouwer (43) is al zes jaar moeder van Kyle, maar ze heeft ook nog altijd die grote passie: oceaanzeilen. Voor de derde keer gaat ze deelnemen aan een van de meest extreme zeilwedstrijden rond de wereld: de Volvo Ocean Race. Metershoge golven, een chronisch slaaptekort en grote gevaren staan vanaf oktober dit jaar op haar te wachten. “Ik kon dit niet weigeren.”

Tekst gaat verder onder de foto

“Vroeger draaide mijn leven alleen maar om het olympisch zeilen. Toen werd gezegd: ‘Als Carolijn ooit een kind krijgt, heeft ze volledige toewijding voor het kind zoals ze dat jarenlang voor het zeilen heeft gehad.’ Kyle was er en wat deed ik? Ik ging voor de tweede keer rond de wereld zei- len en was nog vaker en langer weg dan dat ik daarvoor was.
In 2001-­2002 voer ik twee etappes mee als stuurvrouw van Amer Sports 2 en in 2014­-2015 zeilde ik de hele race als stuurvrouw op de vrou­wenboot SCA. Mijn zoon Kyle was toen twee. Ik twijfelde enorm of ik voor een derde keer mee zou doen. Weer bijna twee jaar lang van huis zijn. Kyle is een makkelijk mannetje, gaat overal ter wereld mee naar toe. Maar hij is inmiddels zes en heeft nu ook een eigen mening. Als die boot dit keer wegvaart, gaat hij het echt voelen. En het grootste obstakel tijdens de race is toch iedere keer dat kleine mannetje achterlaten en weten dat je weer 25 dagen op zee zit.
Maar toen Dongfeng Race Team me benaderde, kon ik dat eigenlijk niet weigeren. Team SCA gaf me de kans om als vrouw in het professionele circuit mee te doen, maar als meidenteam keken wij altijd op tegen Dongfeng. Met dit team krijg ik nu ook de kans om de race daadwerkelijk te winnen. Met mijn Australische partner Darren Bundock heb ik besproken óf en hóe we dit zou­ den doen. Darren heeft twee zilveren olympische zeilmedailles, maar is zijn droom om goud te halen misgelopen. Misschien wel omdat hij mij te lang heeft gevolgd in de Volvo Ocean Race. Ook nu wilde hij wel parttime werken, maar ik vond dat hij ook aan z’n eigen carrière moest denken. ‘De praktische problemen lossen we wel op,’ zei Darren. ‘Maar als ik met je praat over de Volvo Ocean Race gaan je ogen schitteren en leef je helemaal op. Dan moet je het gewoon doen.’

Supernanny
Het leukste van de vorige Volvo Ocean Race was toch het aankomen in de haven. Zag ik Kyle do­lenthousiast op de steiger staan. De rest van de wereld bestond niet meer, ik zag alleen het ge­ zicht van m’n mannetje.
Zonder onze toenmalige nanny Anita Hoekstra hadden we het nooit kunnen doen, want Darren zat middenin een olympische campagne voor de Spelen van 2016. Anita heeft er niet alleen voor gezorgd dat Kyle gelukkig was, maar ook mijn hele leven georganiseerd. Ik heb me nooit zorgen hoeven maken om hem. Kyle werd gedrild door Anita. ‘Over twee dagen gaat mama weer weg,’ vertelde ze hem. Kyle was altijd vrolijk, gaf kusjes: ‘Wel winnen hè, mama!’ Er is nooit een moment geweest dat hij met tranen op de kant stond. Dat zou het voor mij moeilijk hebben gemaakt om te vertrekken. Ik kon alles loslaten, want ik wist dat hij liefde en aandacht kreeg. Weliswaar niet van mij, maar van papa en Anita. Ik had wel een gelamineerd fotoboekje gekregen van Anita en droeg dat bij me. Maar ik heb er nooit in gekeken. Het feit dat ik wist dat het in m’n zak zat, was al genoeg. Er waren meer moeders aan boord, we begrepen elkaar. Wekelijks kreeg ik een update per e­mail, dus ik was op de hoogte van wat zich in z’n leven afspeelde. Soms waren die updates heel grappig. Zo schreef Darren eens dat Kyle was opgesloten in de auto. Darren had de sleutel van de auto op de voorstoel achtergelaten en de deur dicht gedaan met Kyle in zijn kinderstoeltje. Hij heeft toen aan Kyle van tweeënhalf duidelijk gemaakt dat hij uit zijn stoeltje moest kruipen, de sleutel moest pakken en op het knopje moest drukken. Dat heeft een half uur geduurd, maar uiteindelijk deed Kyle dat. Darren had bijna een baksteen door de ruit gegooid. Dat soort verhalen waren leuk om te horen toen ik midden op zee zat. Hoewel Kyle heel jong was, heeft hij wel veel van de race van toen meegekregen. Kyle kent de namen van de plaatsen waar we aankwamen en weer vertrokken, relateert dat aan speelgoed wat hij daar destijds heeft gekregen.

‘Kyle is een makkelijk mannetje, maar als die boot dit keer wegvaart, gaat hij het echt voelen’

Dit keer gaat Kyle er nog veel meer van mee­ krijgen. We kunnen geen beroep meer doen op Anita. Zij heeft er de vorige keer te veel en te lang moeite mee gehad het normale leven weer op te pakken. Ze had twee jaar lang met Kyle gereisd, toen dat voorbij was, viel ze in een zwart gat. Mijn oude zeilvriendin Petronella de Jong gaat nu voor Kyle zorgen, ik vertrouw hem volledig aan supernanny Nel toe. Iedere drie weken zal zij met Kyle vanuit Sydney naar de plek vliegen waar we aanmeren. Kyle krijgt telkens drie weken vrij van school. Andere landen, culturen en vreemde talen leren kennen; zijn school vindt dat bijdragen aan zijn opvoe­ding. Hij moet een dagboek bijhouden van wat hij allemaal heeft gedaan en wie hij heeft ontmoet.

Ik ben zelf ook zo opgegroeid. We woonden tot m’n achtste in Brazilië. Toen ik in Nederland kwam, had ik op twaalf verschillende scholen gezeten. En ik ben ook wel redelijk goed terecht­ gekomen. Ik denk dat Kyle alleen maar een completer mens wordt door wat hij nu allemaal meemaakt. Reizen hoort bij zijn leven en hij vindt het normaal dat hij vorige week in Frankrijk zat, nu in Nederland is en overmorgen weer op school zit in Australië en dat hij komend jaar 26 keer in het vliegtuig zal zitten. Niet met papa en mama, maar met Nel. Wel was het na afloop van de vorige Volvo Ocean Race even wennen voor Kyle. We vielen terug in het normale leven, voor zover wij dat hebben. Was ik met hem in de Albert Heijn in Scheveningen boodschappen aan het doen, vroeg Kyle ineens: ‘Mama, ik heb wel zin om morgen naar de Tafelberg te gaan in Kaapstad.’ Keek ik toch een beetje beschaamd om me heen…

Delen: