Word abonnee

Voetbal

De laatste serenade van Sarina Wiegman

Dirk-Jan van Dijk

Voetbal

De laatste serenade van Sarina Wiegman

door: Marlies van Cleeff & Kelly van Tilborg
27 mei 2021
3 tot 8 minuten lezen

Sarina Wiegman is al jaren de succescoach van de Oranjevrouwen en een van de grote voorvechters van het vrouwenvoetbal. Na de Spelen in Tokio zwaait ze af en gaat ze aan de slag als bondscoach van Engeland. We nodigden haar voor vertrek uit in Het Rijksmuseum voor de serie Leeuwinnen in het Rijks en stonden stil bij De serenade van Judith Leyster.

Tussen grote meesters als Rembrandt, Frans Hals en Johannes Vermeer in de Eregalerij van het Rijksmuseum zijn sinds dit voorjaar voor het eerst schilderijen van drie vrouwelijke kunstenaars te bewonderen. Met Sarina Wiegman, bondscoach van de OranjeLeeuwinnen lopen we naar ‘De serenade’ van Judith Leyster. Zij was de enige vrouwelijke meesterschilder van de zeventiende eeuw en kreeg deze titel in 1633 nadat zij werd toegelaten tot het Haarlemse Sint-Lucasgilde. Leyster verdiende haar geld met het schilderen van stillevens, portretten en genrestukken. “Haar talent komt bij deze fluitspeler, die werd betaald om muziek te maken op feesten en partijen, tot uiting in de licht-donkereffecten en het kleurgebruik. Het heldere rood van de broek contrasteert mooi met de groenige achtergrond,” vertelt rondleider Robert Uterwijk. “In de tijd dat van vrouwen werd verwacht dat zij voor de kinderen en het huishouden zorgden, kreeg Leyster een kans in de mannenwereld. Dat was uitzonderlijk. Meestal werden dochters door hun vader thuisgehouden. Leyster trouwde later met Jan Miense Molenaer, ook een schilder, en ze kregen samen vijf kinderen. Toen was haar carrière eigenlijk voorbij. Er gaan ook verhalen dat zij nog schilderde en haar man het werk signeerde.”
“Wat erg, strijken met andermans eer,” zegt Sarina. Ze grapt: “Ach, dat gebeurt in het voetbal ook.”

Doorbraak
Je snapt vast waarom we een schilderij van de eerste vrouwelijke meester hebben uitgekozen voor jou…
“Ja, dat snap ik wel. Het is een doorbraak. Net zoals wij die hebben gehad in het vrouwenvoetbal.”
Jij was een van de eerste meisjes die ging voetballen. “Ik was een sportief kind en wilde voetballen. Maar vroeger was er geen regelgeving, meisjes konden niet voetballen. Dat hebben we dus eigenlijk illegaal gedaan. Als voetbalster kreeg je meteen een stempel. Je was een manwijf. Als puber vond ik dat best lastig, toen dacht ik al: het maakt toch niet uit of je nou man of vrouw bent? Als je iets leuk vindt, moet je het gewoon kunnen doen. Ik had ook vriendinnen die niet mochten voetballen van hun ouders, zij moesten een andere sport kiezen. Bij ons was het thuis geen issue, het mocht gewoon. Toen ik volwassen was heb ik weleens aan mijn ouders gevraagd of ze vroeger nooit dat dilemma hebben gehad. ‘Natuurlijk wel,’ zeiden ze, ‘maar jij vond voetbal het leukste dat er was, dus wie waren wij om dat tegen te houden?’”

Het volledige verhaal lezen? Dat kan via Blendle. Je kunt het magazine ook in de winkel halen óf online bestellen!

Delen: