Word abonnee

Atletiek

Mister Nice Guy

Marcel Krijger

Atletiek

Mister Nice Guy

door: Victoria Koblenko
2 juni 2022
4 tot 9 minuten lezen

Björn Koreman (31) verbeterde in april, tijdens de NN Marathon Rotterdam, zijn persoonlijk record. Daardoor mag hij meedoen aan het EK in München (15-21 augustus). Victoria Koblenko sprak met de marathonloper af en besprak met hem zijn opmerkelijke weg naar de top.

In de podcast van Helden hoorde ik dat je nog geregeld wakker wordt van die winkeldief, die je weliswaar tegenhield, maar bij de jacht op hem brak je een paar ribben.
“Ik had een werkafspraak in Vlaardingen op 11 maart vorig jaar, was te vroeg en ging alvast boodschappen doen. Vanaf de zelfscankassa was het nog dertig meter naar de uitgang. Ineens haalde een man me heel gehaast in. De cassière hoorde ik roepen: ‘Stop! Mag ik even in je tas kijken?’ De man zette het op het rennen. Ik gaf mijn boodschappentas aan de caissière en ging erachter aan. Ik zag hem een winkel in schieten en dacht: als ik die deur gesloten hou, dan kunnen ze binnen de politie bellen. In mijn hoofd was dat een mooi verhaal. Maar de dief ging een pashokje in. Daarna raakte hij in paniek en forceerde de deur.”

En die deur knalde tegen je ribben aan…
“Ik zat zo vol adrenaline dat ik pas na een uur iets voelde. Ik stond er toen niet bij stil dat er iets mis kon zijn.”

Je had de dief wel de stuipen op het lijf gejaagd.
“Hij liet de boodschappentas in het pashokje staan en die heb ik nog teruggebracht naar de Albert Heijn. Daar kreeg ik een bosje bloemen.”

Wat waren uiteindelijk de gevolgen van de klap met de deur?
“Op weg naar huis, na mijn werkafspraak, had ik nog steeds last van mijn ribben. Ik heb snel een afspraak gemaakt met mijn fysiotherapeut. Hij dacht dat door de klap met de deur er een ribspiertje was opgerekt. Ik ben daarna wel blijven trainen voor de halve marathon van Dresden op 20 maart, hoewel ik voelde dat het niet lekker zat. Het gekke is dat die halve marathon nog heel goed ging, ik liep een tijd van 1.03.08.

Maar de laatste drie kilometer kreeg ik mijn ademhaling niet meer onder controle, ik wist meteen dat het door die ribben kwam. Na terugkomst uit Duitsland ben ik naar de topsportarts in Ede gegaan. Hij maakte een röntgenfoto en daaruit bleek dat ik twee ribben had gebroken. Ik dacht meteen: shit, over drie weken is de NN Mission Marathon. De Nederlandse jongens die allemaal de olympische limiet hadden gelopen, onder wie ik, zouden op 11 april in Enschede gaan uitmaken wie de tweede Nederlandse startplek voor de Spelen in Tokio zou krijgen, achter Abdi Nageeye, die al zeker was. Ik wist na die diagnose dat ik 11 april niet ging redden.”

Letterlijk in één klap was je olympische droom uiteengespat?
“Nou, niet meteen. De kwalificatieperiode voor de Spelen liep tot 1 mei. Ik was heel erg teleurgesteld dat ik niet kon starten tijdens de NN Mission Marathon, maar ben wel meteen gaan kijken of ik eind april nog ergens in Europa een marathon kon lopen. Ik dacht: dan heb ik net twee weken extra de tijd om te herstellen en een goede tijd te lopen. Ik had daar in het begin echt een goed gevoel over. Ik kwam er helaas al snel achter dat het herstel langer duurde. Toen wist ik: weg Spelen. In totaal heb ik twee maanden last gehad van die ribben.”

Heb je later gedacht: had ik die winkeldief maar laten gaan?
“Nee, het was de juiste keuze. Ik vind: als er iets gebeurt wat niet hoort in onze maatschappij, dan grijp je in als je daartoe de kans hebt. Ik heb absoluut geen spijt dat ik het heb gedaan. De politie heeft hem daardoor ook kunnen pakken.”

Met deelname aan de Spelen in het achterhoofd zou menig een andere afweging gemaakt hebben, denk ik.
“Ja, misschien wel. Maar ach, ik weet waar ik vandaan kom.”

Het volledige verhaal lezen? Dat kan via Blendle en Tijdschrift.nl. Je kunt het magazine ook in de winkel halen óf online bestellen!

Delen: