Word abonnee

Wielrennen

‘Heel ziek wat ik heb gedaan’

Ferdy Damman

Wielrennen

‘Heel ziek wat ik heb gedaan’

door: Jasper Boks
9 november 2021
3 tot 8 minuten lezen

Harrie Lavreysen (24) is de koning van de sprint. Ook in 2021 hield hij weer huis. We schotelen de baanrenner, in Japan goed voor twee keer goud en één keer brons, uitspraken voor die hij een jaar geleden deed in Helden.

‘Ik heb eigenlijk nog geen tegenslag gehad op de baan. Maar olympisch goud ontbreekt nog, hè.’

“Ik heb een fantastisch jaar gehad: twee keer goud en brons op de Spelen, twee Europese titels en drie wereldtitels in drie maanden tijd. Als kind droomde ik van olympisch goud. En nu heb ik het, dat is nog steeds een beetje onwerkelijk.
Het olympisch toernooi was heel raar. We deden mee aan de Spelen, maar het voelde alsof we er niet aan deelnamen. Wij zaten niet in het olympisch dorp, ons toernooi werd ver buiten Tokio gehouden.

Wat er verder op de Spelen gebeurde, kregen we alleen maar mee via onze telefoon en op tv. Voor mij begonnen de Spelen pas te leven toen Niek Kimmann goud won. Niek en ik zijn maatjes. We droomden er ooit allebei van om in 2020 olympisch kampioen BMX te worden. Drie jaar lang hebben we samen op Papendal gezeten. Doordat mijn schouders steeds uit de kom schoten, moest ik besluiten om met BMX’en te stoppen. Niek ging door. Dat het hem is gelukt, vind ik zo mooi. En vier dagen later pakten wij met de teamsprinters ook goud.

De druk voor de teamsprint was vreselijk hoog. We wonnen al jarenlang elke wedstrijd dus verwachtte iedereen van ons dat we goud gingen pakken. Ik trek me doorgaans nooit veel aan van hoge verwachtingen, weet niet anders dan dat die er bij mij altijd zijn. Bij mijn eerste WK, in 2017, won ik vanuit het niets zilver. Vanaf dat moment dacht iedereen: Harrie wint wel even. Maar op de Spelen was het anders, die druk was extremer. Ik kan me altijd afsluiten van de druk door heel erg in het moment te blijven en niet te veel vooruit te kijken, dat is een trucje dat ik mezelf heb aangeleerd.

Maar op de Spelen had iedereen het over die olympische titel op de teamsprint die wij gingen winnen, want dat kon toch eigenlijk niet misgaan. Daardoor had ik voor het eerst moeite om in het moment te blijven. Toen het goud op de teamsprint binnen was, voelde ik eerder opluchting dan blijdschap. Wat de impact van een olympische titel is, kreeg ik wel meteen mee. Ineens zag ik mijn vriendin Noor met mijn ouders bij Op1 en Humberto Tan zitten. Ik dacht wel: het is heel ziek wat er op dit moment gaande is in Nederland. Ik merkte toen ook dat olympisch kampioen worden van een andere orde is dan een wereldtitel pakken.”

Het volledige verhaal lezen? Dat kan via Blendle en Tijdschrift.nl. Je kunt het magazine ook in de winkel halen óf online bestellen!

Delen: