Voetbal

De biografie van Stanley Menzo (57) heet niet voor niets Menzo – Het gevecht onder de lat. Openhartig spreekt de oud-keeper van Ajax, PSV, Lierse SK, Bordeaux en Oranje over de roep om erkenning gekoppeld aan zijn huidskleur, maar ook over zijn roerige privéleven. Aan de hand van citaten uit zijn boek, dat in april 2021 verschijnt, nemen we het leven van de technisch directeur van Aruba door. ‘Het is niet zo dat ik een slechte carrière heb gehad. Als je kijkt naar Nederland, hoeveel keepers hebben drie Europa Cup-finales gespeeld en er twee gewonnen? Dat zijn er niet zoveel.’ Uit Menzo - Het gevecht onder de lat “Ik heb lang over mezelf en mijn carrière het beeld gehad van een keeper die altijd op beslissende momenten fouten heeft gemaakt. Toen we bezig waren met het boek, kreeg ik een veel positiever beeld over mezelf. Hoeveel Nederlandse keepers hebben meer Europese bekers gewonnen dan ik? Heinz Stuy won drie keer met Ajax de Europa Cup I, Edwin van der Sar won de Champions League met Ajax en Manchester United, Hans van Breukelen won de Europa Cup I met PSV en werd met het Nederlands elftal Europees kampioen. Achteraf mag ik best tevreden terugkijken.” ‘En dan was daar bij Ajax nog Marco van Basten, die in rap tempo van de A1 werd doorgeschoven naar de A-selectie en later een van ’s werelds beste spitsen werd. ‘Marco was een goede voetballer, maar op dat moment eigenlijk niet meer dan dat. Ik had niet het idee dat hij een wereldtopper ging worden.’’ “Marco was in 1981 uit Utrecht meegekomen met het grote talent Edwin Godee. Marco is een jaar jonger dan ik. Toen hij net bij Ajax kwam en we samen in de A1 speelden, zag ik nog niet hoe goed hij was. Bij het EK onder 18 in Finland in 1982 gingen mijn ogen pas open. We hadden een team met spelers als Johnny van ’t Schip, Gerald Vanenburg, Sonny Silooy, Mario Been en Godee. Ger Blok was de coach, fantastische man. Toen zag ik hoe bijzonder Marco was. Ik had niet heel veel contact met hem, Marco was een aparte, maar wel op een leuke manier. En hij had een bijzondere vorm van kleedkamerhumor, humor die eigenlijk nooit de kleedkamer mag verlaten zoals een scheet laten in je dichtgeknepen handen en dan die handen onder jouw neus openen. Ik hoop dat hij me vergeeft dat ik dit vertel.” 'Ik heb ook onder Van Gaal een heel goede tijd gekend en neem het hem niet kwalijk dat hij mij uiteindelijk op de bank zette. Ik weet dat het voor hem een moeilijke beslissing was' ‘In de zomer van 1983 tekende hij een contract van dertigduizend gulden per jaar bij Ajax. ‘In mijn ogen was dat veel geld. Ik wilde daarvan een lichtgroene BMW 323i van de broer van een vriendje kopen. Die moest twintigduizend gulden kosten. Ik stond er niet bij stil dat een deel van mijn salaris werd opzijgelegd in een pensioen­ fonds en dat van het resterende bedrag nog belasting af moest. Ik hield zevenhonderd gulden per maand over. Die auto is er dus nooit gekomen.” “Ik had voordat ik dat contract bij Ajax kreeg in mijn jeugdjaren een krantenwijk en in de vakantie had ik wat verdiend bij de Hema, dus ik vond het heel veel geld wat ik ineens kreeg. Ik wist niets van contracten, wist ook helemaal niet wat de anderen verdienden. Het tweede jaar ging ik 35.000 en het derde jaar 40.000 gulden verdienen. Mijn generatie vindt bijna allemaal dat ze als voetballer wel- licht meer hadden moeten krijgen, dat vind ik dus ook, maar uiteindelijk ben ik niet ontevreden. Ik ben niet geheel financieel onafhankelijk, maar mede dankzij het CFK-pensioenfonds kan ik goed leven en ben ik niet ongelukkig.” ‘Cruijff heeft me erg veel zelf­ vertrouwen gegeven. Dat is een belangrijke factor voor een doel­man, want lange tijd vroeg ik mezelf af of ik wel geschikt was voor topvoetbal.’ “Johan merkte dat belangrijke spelers als Ronald Koeman, John van ’t Schip, Frank Rijkaard en Ronald Spelbos in de kleine partijtjes altijd mij kozen en hij wist dat straatvoetballers ook altijd eerst de besten kiezen. Niemand wilde als laat- ste worden gekozen. Dat ze mij kozen, gaf me natuurlijk vertrouwen. Ik laat als trainer in partijtjes de spelers hun ploeggenoten ook nog weleens kiezen, om te kijken met wie de beste spelers graag spelen. Johan is heel belangrijk geweest voor mijn carrière, niet alleen omdat hij mij de kans heeft gegeven, maar ook omdat hij mij altijd heeft gesteund. Ik voelde me een keer schuldig toen ik uit tegen Groningen een bal snel uitgooide. Die bal kwam tegen de hak van iemand en daaruit ontstond een doelpunt. Cruijff zei na de wedstrijd dat het niet míjn, maar zíjn schuld was. Ik moest immers van hem het spel snel hervatten voordat de tegenstander zich kon reorganiseren. Zonder hem was er misschien helemaal geen voetbalcarrière voor mij geweest, maar in het vervolg zijn meer mensen belangrijk geweest voor mij. Frank Rijkaard heeft me na mijn debuut in 1983 altijd gesteund als mens en gaf me het gevoel dat ik een goede keeper was. Onder Cruijff kwam Frans Hoek als keeperstrainer, hij heeft mij echt beter gemaakt. Helden Magazine 56 Het eerste gedeelte van het verhaal van Stanley Menzo komt voort uit Helden Magazine 56, waar bondscoach van het Nederlands elftal: Frank de Boer zich uitspreekt over het WK in Qatar, Virgil van Dijk, de kansen van ‘zijn’ Oranje, Louis van Gaal, Guus Hiddink en zijn rol als vader van drie dochters. In deze editie is er wederom aandacht voor turnterreur. Renske Endel, Suzanne Harmes, Verona van de Leur en Gabriëlla Wammes, de turnsters van de Sportploeg van het Jaar in 2001 en 2002, deden tien jaar geleden voor het eerst een boekje open over het gedrag van hun trainers Gerrit Beltman en Frank Louter. Na de bekentenis van geestelijke en lichamelijke mishandeling door Beltman afgelopen zomer is de bom gebarsten én delen de oud-turnsters nogmaals hun schokkende verhalen. Ook in Helden Magazine 56 een uitgebreid interview met oud-voetbalster Anouk Hoogendijk over de ontwikkeling van het vrouwenvoetbal en een loodzware bevalling. Noa Lang maakte afgelopen zomer de overstap van Ajax naar Club Brugge. En met succes. We legden hem stellingen voor. Nadine Visser werd opnieuw Europees kampioen indoor op de 60 meter horden, wat maakt haar zo goed? Daarnaast was Tom Boonen jarenlang de koning van het voorjaar. We spraken hem over Tom Dumoulin, cocaïne, immense druk en de kick van autoracen. Verder is Chantal van den Broek-Blaak in grote vorm, maar heeft ze besloten volgend jaar te stoppen als wielrenster. Doet bokser Peter Müllenberg zijn verhaal en hoopt marathonloper Björn Koreman zicht te kwalificeren voor de Spelen. Judoka Roy Meyer deelt zijn levenslessen met Victoria Koblenko én Erben Wennemars is parkdirecteur tijdens De Droomzomer.  In ‘de dag dat alles misging’ blikt Rianne Schorel daarnaast terug op de Spelen van 2016 en staan we stil met Kika van Es in de ‘Leeuwinnen in het Rijks’. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Noa Lang maakte afgelopen zomer de overstap van Ajax naar Club Brugge. De 21-jarige aanvaller is in sneltreinvaart uitgegroeid tot dé sensatie van België. Het is Noa niet altijd voor de wind gegaan in het leven. We leggen hem vijf stellingen voor. “Het is bij mij altijd: mensen lopen met me weg of ze hebben een hekel aan me.” Bij Club Brugge ziet iedereen de ware Noa Lang “Voor een deel, want het beste moet nog komen. Ik ben nog niet helemaal fit, heb ook corona gehad. Dat merk ik nog in de wedstrijden, mijn conditie is nog niet optimaal. Maar ik ben goed op weg. Nu is het zaak dat ik het constant laat zien, negentig minuten lang. Dit is ook nog maar het eerste jaar dat ik wekelijks op het hoogste niveau speel.” Er is berekend dat jij nu al de speler bent die de meeste waarde vertegenwoordigt van alle spelers in de Belgische competitie: 20 miljoen. Lachend: “Kun je nagaan! Toen ik deze kant op ging, was ik 4,5 miljoen euro waard. Het kan snel gaan. Op een dag zal ik nog veel meer waard zijn. Als ik nu een transfer maak, zal de club nog meer dan 20 miljoen vragen, denk ik zo.” Hoe zwaar was het vertrek bij Ajax afgelopen zomer? “Achteraf gezien ben ik blij dat ik deze keuze heb gemaakt. Maar op het moment dat ik voor een vertrek koos, was dat niet leuk. Ajax was mijn droomclub. Maar ik wilde elke week spelen en bij Ajax stond Dusan Tadic op mijn plek. In de eerste wedstrijden van het seizoen speelde ik in totaal tien minuten. Ik was er klaar mee, dat heb ik heel duidelijk aangegeven bij trainer Erik ten Hag. Misschien heb ik het iets te duidelijk gezegd, dat is dus een ‘Noa Langetje’. Mijn carrière staat op de eerste plek, en ik wilde mezelf niet helemaal wegcijferen voor de club.” Wat bedoel je met een ‘Noa Langetje’? Lachend: “Nou, ik ben niet altijd de makkelijkste geweest.” Kreeg je nog een afscheid bij Ajax? “Nee, maar ik kreeg wel veel berichtjes van mensen van de club, zoals van technisch directeur Marc Overmars. Daar hecht ik veel meer waarde aan.” Waarom doe je het meteen zo goed bij Club Brugge? “Ik ben volledig gefocust op voetbal. Ik heb hier niet zoveel te doen, heb geen afleiding. Bij Ajax zat ik echt niet stil na een training om te herstellen, in Amsterdam had ik te veel afleiding.” Bij Club Brugge spelen de Nederlanders Ruud Vormer, Stefano Denswil, Bas Dost en Tahith Chong. Heb je daar veel aan? “In het begin zeker. Ruud Vormer is de aanvoerder, hij maakte me wegwijs.” Is jouw succes bij Club Brugge ook een beetje een lange neus naar Ajax? “Nee, ik weet dat Ajax me niet kwijt wilde. Ze zeiden alleen dat ik geduld moest hebben. Maar mijn geduld was op.” Waarom koos je voor Club Brugge? “Ik had een aantal opties, ging kijken wat voor mijn ontwikkeling het beste was. Ik heb twee keer met Brugge gesproken en hield daar een heel goed gevoel aan over. Ze wilden me zo graag hebben, zeiden meerdere keren: ‘Het shirt met nummer 10 ligt al voor je klaar.’ Mooi. In eerste instantie wilde ik eigenlijk niet naar België, ik dacht aan Italië of Spanje. Maar ik ben zo blij dat ik nu in Brugge ben, ben er zeker niet op achteruit gegaan.” Op je zesde begon je in de jeugdopleiding van Feyenoord, maar Ajax was altijd je club. “Ik woonde in Rotterdam, maar ben altijd een Ajacied geweest. Mijn vader Jeffrey was ook voor Ajax. En toen mijn stiefvader Nourdin Boukhari, die voor Ajax heeft gespeeld, in mijn leven kwam, was ik helemaal verkocht. Ik heb ook altijd gezegd dat ik naar Ajax zou gaan als ik de kans kreeg.” Je zei tegen je coach Leen Boer van Feyenoord onder 8: ‘Trainer, ik ben voor Ajax.’ En toen je naar Ajax kon, zei je: ‘Dat shirt vind ik mooier, geef mijn Feyenoord-spullen maar aan de buurman.’ “Ze wisten meteen met wat voor een jongen ze te maken hadden. Ik zeg wat ik denk. Dat doe ik nog steeds. Ik zei: ik wil later in de Arena spelen. Neemt niet weg dat ik bij Feyenoord een mooie tijd heb gehad en ik ben de club heel dankbaar. Maar een Feyenoord-speler? Nee, dat ben ik nooit geweest.” Wat is een Feyenoord-speler? “Een harde werker.” En wat ben jij dan? “Een technische speler: een Ajax-speler.” ‘Ik kon wel naar mijn vader toe in de gevangenis, maar alleen af en toe tijdens een bezoekuur. Als jongetje was ik daar verdrietig over’ Mijn stiefvader Nourdin Boukhari is mijn held “Cristiano Ronaldo is mijn grootste held. Hoe hij met zijn sport bezig is, de honger die hij heeft; zo inspirerend. Maar buiten het voetbal zijn mijn ouders en Nourdin mijn helden. Nourdin heeft me voor een groot deel opgevoed, samen met mijn moeder en vader. Ik zal hem voor de rest van mijn leven dankbaar zijn, was vier toen hij in mijn leven kwam en op mijn vijfde ging hij met mijn moeder samenwonen. Hij zorgde voor een dak boven ons hoofd. Papa noemde ik hem niet, dat vond ik niet leuk naar mijn vader toe. Mijn vader zorgt ook nog steeds heel goed voor me en is ook heel belangrijk.” Hoe belangrijk was Nourdin voor jouw ontwikkeling als voetballer? “Wat hij vroeger als voetballer meemaakte, maak ik nu mee. Vanaf jonge leeftijd kon ik bij Nourdin al zien hoe het leven als profvoetballer eruitzag, daar heb ik nu profijt van. Ik spreek hem heel vaak en hij kijkt al mijn wedstrijden. Nourdin is kritisch. Soms vindt hij dat ik nog meer aanwezig moet zijn in een wedstrijd. Hij stipt het meteen aan als ik in zijn ogen tien minuten heb gewandeld in het veld. De laatste tijd is hij gelukkig heel positief.” Je ging in jouw jeugd op vakantie met jongens als Wesley Sneijder, John Heitinga en Nigel de Jong, dankzij Nourdin. Vader Jeffrey zei: ‘Hij vroeg die jongens nooit om een handtekening, zei: ‘Wat moet ik ermee?’’ Lachend: “Klopt. Op een dag moeten ze die handtekening van míj willen, toch? Die gedachte heb ik al van jongs af aan.” Van jou is bekend dat het thuis niet zo lekker liep in je jeugd, je vader Jeffrey heeft in de gevangenis gezeten.“Dat was een moeilijke periode. Ik kon wel naar mijn vader toe in de gevangenis, maar alleen af en toe tijdens een bezoekuur. Ik zag hem dan maximaal een uur en in die tijd moest ik hem wel even laten zien of ik mijn linkerbeen goed had getraind. Daarna zag ik hem dan weer een paar weken niet. Als jongetje was ik daar verdrietig over. Dat was ook de periode dat ik net bij Feyenoord speelde. Mijn vader heeft mijn eerste jaren als voetballer gemist. Ik schaamde me er niet voor dat hij vastzat, hoor. Vond het eigenlijk ook wel stoer, dat ik naar de gevangenis ging om mijn vader te zien. Op school wisten de juffen wel van de situatie. Mijn klasgenootjes niet, want dan mochten ze misschien niet meer met me spelen van hun ouders.” De band tussen je vader en moeder is nog steeds goed, gelukkig. “Klopt. Ik was een paar weken geleden thuis bij mijn moeder, zat mijn vader er ook. ‘Schrik niet,’ zei mijn moeder. Ik moest lachen en riep: ‘Hé, jullie tijd samen is geweest, hoor!” We begrepen dat Nourdin en je vader ook een goede band hebben. Lachend: “Ze zijn zelfs een keer samen op vakantie geweest, met mijn twee stiefzusjes, de dochters van Nourdin. Daar begrijp ik nog steeds niks van. Maar fantastisch, toch? Om het in mijn taal te zeggen: dat vond ik echt gruwelijk.” En hoe is je band met je moeder Manon? “Ik ben alles voor mijn moeder en mijn moeder is alles voor mij. Je ziet het: als ik over haar praat, moet ik al lachen. Als ik midden in de nacht een probleem heb, komt ze naar me toe in Brugge. Ze heeft me gemaakt tot de jongen die ik ben.” Van het eerste salaris dat je kreeg als voetballer kocht je schoenen met hartjes voor je moeder... “Klopt... Ik ben niet de meest spontane jongen, hoor. Ik kom zelf niet thuis met een cadeautje, dan kies ik er eerder voor mijn moeder mee te nemen naar de winkel en dan zeg ik: wil je die? En dan kopen we het. Zo ging het ook met die schoenen. Maar ik zal eeuwig voor mijn moeder zorgen.” Je woont nu op jezelf in Brugge. Hoe doe je dat met eten? “Ik kan niet koken, neem bakjes mee van de club of ik laat eten meenemen van mijn oma, dat gooi ik in de vriezer. Surinaams. Het liefst eet ik rijst met kip.” 'Ik heb het idee dat ik geen gunfactor heb in Nederland. Als je ziet wat voor reacties ik krijg op social media... Noemen ze me ‘Noa Slang’ of ‘Mohammed Lang’’ Ik ben helemaal geen moeilijke jongen “Liever ben ik mezelf en misschien niet bij iedereen geliefd, dan bij iedereen geliefd en niet mezelf. Ik ben trots op wie ik ben. Het is bij mij altijd: mensen lopen met me weg of ze hebben een hekel aan me. Dat was wennen in het begin, nu kan ik daar wel om lachen. Dat stempel van moeilijke jongen had ik al in de jeugd. Bij Ajax lag ik altijd onder een vergrootglas. Soms had ik een akkefietje met de trainer. Hij riep dan iets als: ‘Je moet je mond houden.’ En dan zei ik wat terug, wat meteen werd uitvergroot in de media. Daar heb ik wel last van gehad. Ik heb het idee dat ik geen gunfactor heb in Nederland. Als je ziet wat voor reacties ik krijg op social media... Noemen ze me ‘Noa Slang’ of ‘Mohammed Lang’. Er zitten ook veel racistische reacties tussen. Ze weten dat mijn vader een donkere man is, hij is Surinaams. ‘Zoon van een bananenplukker,’ wordt er dan geschreven. Maar ik lig er niet wakker van. Mensen maken zich zo druk om me, blijkbaar ben ik heel interessant. Het klinkt misschien arrogant, maar waarschijnlijk willen de mensen die dat roepen ook profvoetballer worden.” Je moeder stelde: ‘Als je eenmaal zijn vertrouwen hebt, gaat Noa voor je door het vuur.’ “Ik vertrouw niet snel iemand, ben gesloten, hou er niet van te praten met mensen die ik niet goed ken. Dat komt door het stempel dat ik heb, door alle negatieve dingen die worden geschreven over me. De cirkel mensen die ik toelaat om me heen is klein. En mijn moeder heeft gelijk: als het klikt met iemand, dan doe ik ook alles voor hem of haar. Dan zul je ook merken: Noa is een eerlijke jongen, maar wel iemand die zijn woordje klaar heeft. Ik loop nou eenmaal niet mee met de rest.” Je moeder zei ook: ‘Noa had ook wel een beetje moeite met gezag, dat is ook mijn schuld. Ik ben niet altijd even consequent. Van mij mogen dingen ook tien minuten later, als je het maar doet. Bij Ajax kreeg hij daardoor soms kortsluiting als iets direct moest gebeuren.’ “Je moet mij niet vertellen wat ik wel of niet moet doen, daar hou ik niet van. Ik heb in mijn leven te maken gehad met mensen die alles wilden bepalen, dat werkt niet bij mij. Mijn moeder stuurde me laatst een berichtje. Er was weer wat over me geroepen. Ze stuurde: ‘Wil je alsjeblieft jezelf blijven? Blijf wie je bent.’” Met welke trainers kon je goed opschieten? “Richard Witschge komt gelijk in me op, hij was mijn trainer in de jeugd bij Ajax en was ook een boefje. En ook Gery Vink, toen hij trainer was bij Ajax. Maar eigenlijk kon ik met allemaal wel goed opschieten.” En toch dat stempel van moeilijke jongen... “Nou, ik heb natuurlijk weleens van die boevendingetjes gedaan. Toen ik bij Jong Ajax speelde, ben ik weleens geschorst geweest. Dan had ik weer eens een weerwoord. En ik ben ook weleens van de training weggelopen omdat ik geen zin meer had.” Lachend: “En samen met Justin Kluivert zorgde ik helemaal voor hoofdpijn bij trainers.” Hoe was je op school? Lachend: “Een drama! Alleen God weet hoe ik mijn vmbo- diploma heb gehaald. Tot de dag van vandaag heb ik het idee dat ik mijn diploma cadeau heb gekregen. Ik ben niet dom, maar ik had geen zin in school. Nu besef ik wat ik nodig heb om de top te halen. In Brugge leer ik pas te leven als topsporter.” ‘Het is een leven met ups en downs. Maar ik ben trots op waar ik nu sta. ik ben gelukkig bij Club Brugge’ Over twee jaar ben ik een vaste waarde voor bondscoach Frank de Boer “Absoluut. Ik had gehoopt dat ik nu al bij de selectie van het Nederlands elftal zou zitten. Maar ik wist ook dat ik eerder voor Jong Oranje geselecteerd zou worden, voor het EK. Ik heb Frank de Boer ook nog niet gesproken sinds hij bondscoach is.” Hoop je nog op het grote EK? “Ja, maar ben er niet heel veel mee bezig, dan kan ik alleen maar teleurgesteld raken als ik er straks niet bij zit.” Ooit speel ik weer in één team met mijn mattie Justin Kluivert “Dat is wel een droom.” Hoe hecht is jullie vriendschap? “We spreken elkaar dagelijks. Wat voor mij geldt, geldt voor hem ook: mensen hebben ook een oordeel over Justin. Alles wat hij nu heeft gehaald, heeft hij zelf afgedwongen. Maar mensen roepen vaak dat hij alles te danken heeft aan zijn vader, die natuurlijk een legend is.” Lachend: “Justin en ik hebben samen zoveel meegemaakt. De eerste keer dingen doen met vrouwen, noem maar op. Maar we hebben ook flinke ruzies gehad, zijn weleens samen van de training gestuurd. Als er iemand is van wie ik niet wil verliezen, is hij het. En hij niet van mij. In een partijtje moesten wij altijd tegen elkaar en dan kon het er hard aan toegaan. We hebben samen ook een rapnummer gemaakt. Die heeft ooit iemand op YouTube laten lekken. De tekst gaat over ons leven. Het gaat over de tijd dat mijn vader in de gevangenis zat en dat ik het daar moeilijk mee had. En dat ik niet de meest geliefde jongen in Nederland was en Justin rapt over dat het niet makkelijk was om een geweldige voetballer als vader te hebben.” En jullie hebben allebei een heel sterke band met je moeder. Lachend: “Zeker! Onze moeders lijken zelfs op elkaar. Ik heb de moeder van Justin per ongeluk een keer ‘mama’ genoemd. Maar we hebben allebei ook topvaders, hoor.” Hoe ziet je toekomst er in je dromen uit? “Ik wil de wereldtop halen. De Champions League winnen en wereldkampioen worden. Maar ik wil vooral plezier in het voetbal houden. Zonder plezier heb ik niks.” Heb je de wens om ooit toch een vaste waarde te zijn bij Ajax? “Dat is voorlopig niet aan de orde. Ik ben gelukkig bij Club Brugge. Ik zit hier goed. In de zomer nemen ze me officieel over van Ajax. Ik heb getekend tot 2024.” Ben je een gelukkig man? “Ja, maar dat ben ik niet mijn hele leven geweest. Er kwam veel op me af. Het was niet altijd even makkelijk. De mensen die dicht bij me staan, weten dat. Ik praat niet graag over mijn problemen, wil daar niemand mee lastig vallen. Ik praat er wel met een psycholoog over, dat helpt me enorm. Hij is de enige aan wie ik dingen toevertrouw. Ik heb al sinds mijn veertiende een psycholoog, daar heb ik heel veel baat bij.” Je bent 21. Hoe kijk je naar je leven tot nu toe? “Het is een leven met ups en downs. Maar ik ben trots op waar ik nu sta. Ik weet ook dat ik met mijn talent verder had kunnen, misschien moeten, zijn. Maar nogmaals, het beste komt er nog aan.” Helden Magazine 56 Het verhaal van Noa Lang komt voort uit Helden Magazine 56, waar bondscoach van het Nederlands elftal: Frank de Boer zich uitspreekt over het WK in Qatar, Virgil van Dijk, de kansen van ‘zijn’ Oranje, Louis van Gaal, Guus Hiddink en zijn rol als vader van drie dochters. In deze editie is er wederom aandacht voor turnterreur. Renske Endel, Suzanne Harmes, Verona van de Leur en Gabriëlla Wammes, de turnsters van de Sportploeg van het Jaar in 2001 en 2002, deden tien jaar geleden voor het eerst een boekje open over het gedrag van hun trainers Gerrit Beltman en Frank Louter. Na de bekentenis van geestelijke en lichamelijke mishandeling door Beltman afgelopen zomer is de bom gebarsten én delen de oud-turnsters nogmaals hun schokkende verhalen. Ook in Helden Magazine 56 een uitgebreid interview met oud-voetbalster Anouk Hoogendijk over de ontwikkeling van het vrouwenvoetbal en een loodzware bevalling. Nadine Visser werd opnieuw Europees kampioen indoor op de 60 meter horden, wat maakt haar zo goed? Daarnaast was Tom Boonen jarenlang de koning van het voorjaar. We spraken hem over Tom Dumoulin, cocaïne, immense druk en de kick van autoracen. Verder blikt Stanley Menzo terug op een roerig leven. Is Chantal van den Broek-Blaak in grote vorm, maar heeft ze besloten volgend jaar te stoppen als wielrenster. Doet bokser Peter Müllenberg zijn verhaal en hoopt marathonloper Björn Koreman zicht te kwalificeren voor de Spelen. Judoka Roy Meyer deelt zijn levenslessen met Victoria Koblenko én Erben Wennemars is parkdirecteur tijdens De Droomzomer.  In ‘de dag dat alles misging’ blikt Rianne Schorel daarnaast terug op de Spelen van 2016 en staan we stil met Kika van Es in de ‘Leeuwinnen in het Rijks’. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Zo lang had ze ervan gedroomd: spelen in het Nederlands elftal, samen met tweelingzus Nanja. De uitnodiging kreeg ze op het moment dat Nanja’s voetbalcarrière door een blessure al beëindigd was. Die van Rianne Schorel zat net in het slop als gevolg van weer een hersenschudding. Het gat waarin ze viel, had niet dieper kunnen zijn. Kennis van dit soort blessures – en daarmee een adequate behandeling en begeleiding – ontbrak, met als gevolg zware depressies en het verlies van haar eigen identiteit. Nu blikt Rianne Schorel (37) terug op haar tien jaar lange strijd, gevolg van een ‘broken brain’ dat zich voor het eerst manifesteerde na een thuiswedstrijd van haar toenmalige club ADO tegen AZ, in februari 2008. “Ineens voelde ik iets keihards tegen mijn hoofd komen; een schot op doel van teamgenootje Jill Wilmot. En Jill kon hard schieten. Ik lag buiten bewustzijn op de grond. Nadat ik weer was bijgekomen, heb ik gedaan wat iedere sporter in zo’n situatie doet: even met je hoofd schudden en doorspelen. Nadenken of dat verstandig is, doe je op die leeftijd niet. Je hebt ook geen idee wat een hersenschudding is en hoe je daarmee om moet gaan. En dat geldt eigenlijk voor iedereen, tot en met artsen aan toe, heb ik helaas gemerkt. 'Sarina Wiegman, destijds coach van de ADO-vrouwen, vertelde me: 'Vera Pauw heeft je geselecteerd voor Oranje.' Ik heb enorm getwijfeld, maar wat moet je als je brein het niet doet?' Het was alsof mijn hersenen daarna niet meer functioneerden. Heel eng. Enkel- of knieblessures zijn overzichtelijke kwetsuren met een duidelijk behandeling. Bij hersenen ligt dat anders, daarover is niks bekend. Ik begreep niet waarom ik zo’n raar hoofd had en waarom mijn ogen zoveel moeite met licht hadden. Heel vaak had ik een zonnebril op en vroeg ik me af: hoe ga ik ooit nog trainen of wedstrijden spelen? Na twee maanden dacht ik dat ik niet meer beter zou worden. Bij gebrek aan antwoorden ben ik toch maar weer gaan trainen. Lex Schoenmaker was assistent-trainer bij ADO en vroeg me na mijn terugkeer: ‘Rianne, wat is er aan de hand? Je hele motoriek is weg.’ Hij zag een compleet andere manier van lopen en bewegen bij me." Helden Magazine 56 Het eerste gedeelte van het verhaal van Rianne Schorel komt voort uit Helden Magazine 56, waar bondscoach van het Nederlands elftal: Frank de Boer zich uitspreekt over het WK in Qatar, Virgil van Dijk, de kansen van ‘zijn’ Oranje, Louis van Gaal, Guus Hiddink en zijn rol als vader van drie dochters. In deze editie is er wederom aandacht voor turnterreur. Renske Endel, Suzanne Harmes, Verona van de Leur en Gabriëlla Wammes, de turnsters van de Sportploeg van het Jaar in 2001 en 2002, deden tien jaar geleden voor het eerst een boekje open over het gedrag van hun trainers Gerrit Beltman en Frank Louter. Na de bekentenis van geestelijke en lichamelijke mishandeling door Beltman afgelopen zomer is de bom gebarsten én delen de oud-turnsters nogmaals hun schokkende verhalen. Ook in Helden Magazine 56 een uitgebreid interview met oud-voetbalster Anouk Hoogendijk over de ontwikkeling van het vrouwenvoetbal en een loodzware bevalling. Noa Lang maakte afgelopen zomer de overstap van Ajax naar Club Brugge. En met succes. We legden hem stellingen voor. Nadine Visser werd opnieuw Europees kampioen indoor op de 60 meter horden, wat maakt haar zo goed? Daarnaast was Tom Boonen jarenlang de koning van het voorjaar. We spraken hem over Tom Dumoulin, cocaïne, immense druk en de kick van autoracen. Verder blikt Stanley Menzo terug op een roerig leven. Is Chantal van den Broek-Blaak in grote vorm, maar heeft ze besloten volgend jaar te stoppen als wielrenster. Doet bokser Peter Müllenberg zijn verhaal en hoopt marathonloper Björn Koreman zicht te kwalificeren voor de Spelen. Judoka Roy Meyer deelt zijn levenslessen met Victoria Koblenko én Erben Wennemars is parkdirecteur tijdens De Droomzomer. En staan we stil met Kika van Es in de ‘Leeuwinnen in het Rijks’. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Anouk Hoogendijk (35) is al een tijdje voetbalster af, maar uitdagingen zijn er nog genoeg. Ze werd gevraagd voor populaire tv-programma’s en is voetbalanalist. In oktober vorig jaar kwam ze voor de grootste uitdaging van haar leven te staan. Na een helse bevalling werd zoon Sonny geboren. We nodigden Anouk met haar kersverse gezin uit voor een shoot. Een mini Nederlands elftal-tenue hangt aan een lamp boven de bank in huize Verhoeven-Hoogendijk. Zoontje Sonny lacht ons in de armen van zijn moeder toe als we plaatsnemen. Kersverse vader Pieter, gymdocent op een middelbare school in Houten, maakt koffie en snijdt de appeltaart. Anouk laat ons trots het geboortekaartje zien. ‘Sonny Otto Verhoeven, geboren op 18 oktober 2020.’ Anouk: “Toen Sonny geboren werd, dachten Pieter en ik dat we precies tien jaar bij elkaar waren. Op het geboortekaartje zou iets komen te staan als: een bekroning van onze liefde; tien jaar samen en nu een zoon. Totdat Pieter me belde van zijn werk: ‘Ik heb slecht nieuws. We zijn pas negen jaar samen.’” Pieter: “We leerden elkaar kennen op de Academie voor Lichamelijke Opvoeding in Amsterdam. Jaren later kwamen we elkaar op Facebook weer tegen. Anouk had in Engeland gespeeld, was net een dag terug in Nederland. Ik stuurde haar een berichtje: over een half uurtje zien we elkaar op die plek. In die week spraken we meteen vier keer af.” Anouk lachend: “Het was liefde op het tweede gezicht. Pieter en ik zijn heel verschillend, maar vullen elkaar goed aan. Ik had altijd een turbulent leven en was heel impulsief. Pieter is juist rustig en stabiel.” Pieter: “Eerst viel ik op haar mooie verschijning. Maar Anouk is ook heel spontaan, je kunt haar overal mee naartoe nemen, zij vermaakt zich wel. Ze is ondernemend en ambitieus. ‘Nee’ is geen optie voor haar, ze denkt altijd in mogelijkheden. Ik wist wel dat Anouk voetbalde, maar ik had me nooit echt in haar carrière verdiept. Dat ze inmiddels een bekende Nederlander is, hoort bij haar werk en haar leven. Soms ga ik wel mee naar feestjes, hoor, als ik uitgenodigd word. Dat vind ik leuk en doe ik graag voor haar.” Anouk: “Maar jij staat liever niet in de schijnwerpers.” Pieter lachend: “Nee, want wat ben ik dan: voetbalman?” Anouk: “Pieter is heel bescheiden. Ik ben allang blij dat mensen nu ook eens zien wie je bent en wie de vader van Sonny is.” Ellende Pieter: “We wilden altijd al graag kinderen. Toen we hier kwamen wonen, waren we er klaar voor.” Anouk: “Jij wilde eerst verhuizen, ik voetbalde nog. Toen ik was gestopt, wilde ik eerst ondervinden wat het leven buiten voetbal voor mij inhield. We hebben samen nog een reis gemaakt naar Nieuw-Zeeland. Vlak daarna raakte ik zwanger. Het voelde als een wonder. We zaten negen maanden lang samen op een roze wolk. Ik vond het ook heel mooi dat ik mijn ouders een kleinkind kon geven. Mijn zwangerschap verliep heel soepel, een dag voor de bevalling heb ik nog gesport. Ik keek uit naar de bevalling, wist heus wel dat ik de ergste pijn uit mijn leven zou gaan voelen, maar ik had er veel vertrouwen in.” Pieter: “Een paar dagen voor de uitgerekende datum begon het.” Anouk: “Het was vrijdagmiddag, jij had net vakantie. Lekker nog een weekje rust, dachten we. Ik stond op de trap om de schoonmaakster uit te laten, toen mijn vliezen braken. Die nacht deed ik geen oog dicht. En de volgende ochtend kwamen de weeën al om de anderhalve minuut. Ik kon niet zitten of liggen en in bad gaan hielp ook niet. Ik dacht: dit houd ik nooit vol. Na een halve dag weeën en drie centimer ontsluiting besloten we naar het ziekenhuis te gaan. Ik vroeg om een ruggenprik, maar kreeg lachgas als pijnstilling. Daar werd ik alleen maar melig van. Riep ik tegen Pieter: zullen we de naam van ons kind heroverwegen? Laten we hem Terror noemen, want dit wordt echt een terrorkind. Anouk: 'Het was liefde op het tweede gezicht. Pieter en ik zijn heel verschillend, maar vullen elkaar goed aan' Inmiddels had ik te veel ontsluiting om nog een ruggenprik te mogen. Ze dachten dat ik binnen een uur kon gaan persen. Maar het schoot niet op en ik moest aan de weeënopwekkers. Die maakten het nog veel pijnlijker. Pas tien uur later mocht ik eindelijk persen. Ik gaf alle kracht die ik in me had, werd steeds zwakker en kon op een gegeven moment alleen nog maar overgeven. Na een paar uur persen dacht ik: ik ben de eerste vrouw bij wie het kind blijft zitten. Ik was het vertrouwen in mezelf volledig kwijtgeraakt. Dat vond ik nog het zwaarst.” Pieter: “Ik voelde me zo machteloos, kon niks doen, behalve Anouk ondersteunen. De bevalling viel zo tegen. Het was vreselijk om te zien.” Anouk: “Voor een keizersnede was het te laat, want ze zagen het hoofdje al. Het was een opluchting toen ze zeiden dat ze een vacuümpomp konden proberen. Mijn stemming sloeg om. Het einde was in zicht. Ik hoorde Pieter zeggen: ‘Kan iemand foto’s maken?’ Met behulp van een vacuümpomp werd Sonny op zondagochtend geboren. Pieter riep: ‘Het is je gelukt!’ Hij was in tranen. Ik was helemaal gesloopt, maar ook euforisch. Ons kind was er. De ellende was ik meteen vergeten.” Helden Magazine 56 Het eerste gedeelte van het verhaal van Anouk Hoogendijk komt voort uit Helden Magazine 56, waar bondscoach van het Nederlands elftal: Frank de Boer zich uitspreekt over het WK in Qatar, Virgil van Dijk, de kansen van ‘zijn’ Oranje, Louis van Gaal, Guus Hiddink en zijn rol als vader van drie dochters. In deze editie is er wederom aandacht voor turnterreur. Renske Endel, Suzanne Harmes, Verona van de Leur en Gabriëlla Wammes, de turnsters van de Sportploeg van het Jaar in 2001 en 2002, deden tien jaar geleden voor het eerst een boekje open over het gedrag van hun trainers Gerrit Beltman en Frank Louter. Na de bekentenis van geestelijke en lichamelijke mishandeling door Beltman afgelopen zomer is de bom gebarsten én delen de oud-turnsters nogmaals hun schokkende verhalen. Ook in Helden Magazine 56 spraken we met Noa Lang, hij maakte afgelopen zomer de overstap van Ajax naar Club Brugge. En met succes. We legden hem stellingen voor. Nadine Visser werd opnieuw Europees kampioen indoor op de 60 meter horden, wat maakt haar zo goed? Daarnaast was Tom Boonen jarenlang de koning van het voorjaar. We spraken hem over Tom Dumoulin, cocaïne, immense druk en de kick van autoracen. Verder blikt Stanley Menzo terug op een roerig leven. Is Chantal van den Broek-Blaak in grote vorm, maar heeft ze besloten volgend jaar te stoppen als wielrenster. Doet bokser Peter Müllenberg zijn verhaal en hoopt marathonloper Björn Koreman zicht te kwalificeren voor de Spelen. Judoka Roy Meyer deelt zijn levenslessen met Victoria Koblenko én Erben Wennemars is parkdirecteur tijdens De Droomzomer.  In ‘de dag dat alles misging’ blikt Rianne Schorel daarnaast terug op de Spelen van 2016 en staan we stil met Kika van Es in de ‘Leeuwinnen in het Rijks’. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Kika van Es (29) maakte tien jaar geleden haar debuut voor Oranje en is uitgegroeid tot een van de vaste krachten van de OranjeLeeuwinnen. We nodigden haar uit in Het Rijksmuseum voor de serie Leeuwinnen in het Rijks en stonden stil bij Officieren en andere schutters van wijk XVIII in Amsterdam onder leiding van kapitein Albert Bas en luitenant Lucas Conijn geschilderd door Govert Flinck. Het is voor Kika van Es de eerste keer dat ze het Rijksmuseum bezoekt. En het is meteen een heel bijzondere ervaring, want tijdens het bezoek zit Nederland nog steeds in lockdown en dat betekent dat het museum officieel gesloten is. Bij hoge uitzondering mogen wij naar binnen. In de Nachtwachtzaal zijn we helemaal alleen en dat geeft ons de mogelijkheid om rustig, zonder tientallen mensen om ons heen, de Nachtwacht te bekijken. Schuin tegenover de Nachtwacht hangt het schilderij Officieren en andere schutters van wijk XVIII in Amsterdam onder leiding van kapitein Albert Bas en luitenant Lucas Conijn, geschilderd door Govert Flinck in 1645. Flinck wordt gezien als een van de beroemdste leerlingen van Rembrandt. Op het groepsportret zien we de schutterij van kapitein Albert Bas en luitenant Lucas Conijn. De schutterij bestond uit burgers die als taak hadden de stad te verdedigen in tijden van nood, wanorde en oproer. Een andere belangrijke taak van de schutters was het lopen van de nachtwacht om de stad en stadspoorten te beschermen. Collectieve portretten zoals het schilderij van Flinck, ook wel schuttersstukken genoemd, werden gemaakt om de leden van verschillende schuttersgilden te herinneren aan hun rol als bewakers van vrede, veiligheid en eenheid. Op het schilderij zien we schutters die vooropgingen in de strijd. Snap je de vergelijking tussen jou en de schutters? “Ja, ik vind het wel bij mij passen. In het veld geef ik altijd honderd procent, maar ook daarbuiten. Ik heb de nodige tegenslagen gehad, heb te maken gehad met zware blessures, maar ben er altijd weer bovenop gekomen.” Wat geeft jou houvast in die periodes? “Dat er altijd wel weer een moment komt dat ik weer op het veld sta en tegen een bal kan trappen. Elke keer als ik geblesseerd raak, maak ik een plan voor mezelf. De conclusie van het plan is steeds hetzelfde: ik wil weer voetballen. Ik haal zoveel plezier uit het spelletje, voetbal is echt mijn leven. Die gedachte houd ik altijd in mijn achterhoofd. Die zorgt ervoor dat ik steeds weer die drive heb om er hard voor te werken en sterker terug te komen.” 'Ik kan me normaal gesproken heel goed uiten en goed voor mezelf opkomen. Dat lukte in het Engels niet altijd. Ik heb ook wel een paar keer moeten huilen op trainingen' Maar voordat je weer op het veld staat, heb je uren bij de fysio doorgebracht en geen bal aangeraakt. Dat gedeelte lijkt me enorm zwaar. “Dat is het ook, vooral mentaal. Je ziet iedereen om je heen zichzelf ontwikkelen en zelf sta je voor je gevoel stil. Tijdens de revalidatie krijg je ook weer te maken met tegenslagen, dingen gaan in die periode vaak niet zoals je zou willen. Ook dan moet je jezelf blijven motiveren en doelen blijven stellen. Dat is misschien wel het zwaarste van alles.” Als team hebben jullie ook gestreden voor het vrouwenbal in Nederland. Dankzij jullie staat het op de kaart. Hebben jullie het daar weleens over met elkaar? “Af en toe, maar wij beseffen ook: zonder de generatie vóór ons, hadden wij weer nooit gestaan waar we nu staan. Voor corona hebben we een lunch gehad met oud-profs van het Nederlands vrouwenelftal en dat was zo inspirerend. Mensen kijken vaak alleen naar prestaties. Wij hebben het geluk gehad dat er in 2017 een EK was in Nederland. Dat we ook een podium kregen. Het was makkelijk om een wedstrijd te bezoeken en de wedstrijden werden ook uitgezonden op tv. Maar daar is zoveel meer aan vooraf gegaan. Een eerste EK en een eerste WK waaraan de Nederlandse voetbalvrouwen meededen. Dat hebben zij voor ons gedaan en dat is iets waar we heel dankbaar voor moeten zijn. Wat bij ons nu normaal is, daar konden zij niet eens van dromen.” Helden Magazine 56 Het eerste gedeelte van het verhaal van Kika van Es komt voort uit Helden Magazine 56, waar bondscoach van het Nederlands elftal: Frank de Boer zich uitspreekt over het WK in Qatar, Virgil van Dijk, de kansen van ‘zijn’ Oranje, Louis van Gaal, Guus Hiddink en zijn rol als vader van drie dochters. In deze editie is er wederom aandacht voor turnterreur. Renske Endel, Suzanne Harmes, Verona van de Leur en Gabriëlla Wammes, de turnsters van de Sportploeg van het Jaar in 2001 en 2002, deden tien jaar geleden voor het eerst een boekje open over het gedrag van hun trainers Gerrit Beltman en Frank Louter. Na de bekentenis van geestelijke en lichamelijke mishandeling door Beltman afgelopen zomer is de bom gebarsten én delen de oud-turnsters nogmaals hun schokkende verhalen. Ook in Helden Magazine 56 een uitgebreid interview met oud-voetbalster Anouk Hoogendijk over de ontwikkeling van het vrouwenvoetbal en een loodzware bevalling. Noa Lang maakte afgelopen zomer de overstap van Ajax naar Club Brugge. En met succes. We legden hem stellingen voor. Nadine Visser werd opnieuw Europees kampioen indoor op de 60 meter horden, wat maakt haar zo goed? Daarnaast was Tom Boonen jarenlang de koning van het voorjaar. We spraken hem over Tom Dumoulin, cocaïne, immense druk en de kick van autoracen. Verder blikt Stanley Menzo terug op een roerig leven. Is Chantal van den Broek-Blaak in grote vorm, maar heeft ze besloten volgend jaar te stoppen als wielrenster. Doet bokser Peter Müllenberg zijn verhaal en hoopt marathonloper Björn Koreman zicht te kwalificeren voor de Spelen. Judoka Roy Meyer deelt zijn levenslessen met Victoria Koblenko én Erben Wennemars is parkdirecteur tijdens De Droomzomer.  In ‘de dag dat alles misging’ blikt Rianne Schorel daarnaast terug op de Spelen van 2016. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Theo Janssen en Rafael van der Vaart hebben veel gemeen. Ze zijn generatiegenoten, linkspoten, levensgenieters en niet zo lang geleden gestopt met voetbal. En ze zijn allebei voetbalanalisten bij Studio Voetbal die niet te beroerd zijn om hun mening te geven. We schotelden hen zeven stellingen voor. Wij hebben alles uit onze carrières gehaald Rafael, lachend: “Geef jij daar eerst even antwoord op, Theo?” Theo: “De meeste mensen zullen vinden van niet, bij mij. Maar als mens heb ik wel alles uit het leven gehaald. Ik heb geleefd, dingen gedaan die je als voetballer misschien niet zou moeten doen. Ik heb weleens op het veld gestaan dat ik het hele stadion zag draaien.” Rafael: “Ja, dat kwam natuurlijk omdat je tegen ons speelde.” Theo, lachend: “Het is gebeurd dat ploeggenoten tegen me zeiden: ‘Neem maar even een pepermuntje...’ Maar op die momenten speelde ik vaak ook gewoon een prima wedstrijd, hoor. Ik vond het nu eenmaal veel belangrijker om leuke dingen te doen, om lekker met vrienden op pad te gaan. Voetbal was leuk, maar ik heb het altijd meer als een hobby dan als m’n werk gezien.” Theo, jij bent nu jeugdtrainer van Vitesse. Wat zeg je tegen een jeugdspeler van wie jij denkt dat hij beter een pepermuntje kan nemen? Theo: “Ik zou hem wel even aanspreken. Het is nu ook een heel andere tijd. Jongens als Rafael en ik voetbalden de hele dag op straat, dat zie je niet meer. De talentjes van nu spelen allemaal al vanaf hun tiende bij een betaald voetbalclub en horen op die leeftijd al de hele dag door wat ze wel en niet moeten doen. Ik kwam pas op m’n vijftiende bij Vitesse, voor die tijd speelde ik met m’n vrienden bij de amateurs van Vitesse 1892. Maar tegelijkertijd durf ik wel te zeggen dat je talenten zoals uit onze generatie, nu niet meer ziet.” Vind je echt dat er minder talent is? Theo: “Nou, ik denk dat ik wel wat meer interlands had gespeeld als ik in de huidige periode mijn beste tijd als voetballer had gehad. Ha, dan was ik recordinternational geworden! Ik had jongens als Rafael en Wesley Sneijder voor me op het middenveld bij Oranje. Hij zit er nu bij, maar ik vond Rafael de beste speler die we hadden. Dat had vooral te maken met zijn balaanname. Die was altijd goed, maakte niet uit hoe hij de bal aangespeeld kreeg. Welke Nederlandse speler van nu legt de bal meteen dood en kan meteen door voetballen? Op dat gebied was Raf geniaal.” Rafael: “En Theo is misschien wel de Nederlandse voetballer met het beste linkerbeen ooit. Ik kon een bal ook wel aardig neerleggen, maar die crosspasses over een meter of zestig van hem! En dat al op jonge leeftijd, hè. Theo is ruim anderhalf jaar ouder dan ik. Ik weet nog dat we meededen aan het Terborg Toernooi voor jeugdteams in Groningen en ik keek echt tegen Theo op. Hij was het grote talent, had toen al meegedaan met het eerste van Vitesse. Ik herinner me nog dat je toen blond haar had.” Theo, lachend: “Waarschijnlijk had ik het net nog even geverfd.” Rafael: “Jij was echt zo’n schoffie. En dat hij zo in elkaar stak, maakte hem ook zo goed. Theo had schijt aan alles. Dat had je in die tijd ook wel een beetje nodig om je staande te houden. Zie je nu niet meer. Als Steven Berghuis zegt dat hij weinig plezier haalt uit de manier waarop Feyenoord zijn wedstrijden wint, dan is meteen iedereen boos. Dat kan hij niet zeggen omdat hij aanvoerder is. Ik denk juist: daar is toch geen speld tussen te krijgen? Wij konden dat tenminste nog wel gewoon roepen.” Jullie zijn allebei jongens van de straat, toch? Theo knikt: “Ik heb het idee dat als wij eenmaal op het veld stonden we wat meer ten koste van alles wilden winnen. Als het niet op de goede manier ging, dan maar op de slechte. En dat betekende: schoppen, iedereen verrot schelden, zuigen bij de tegenstander, spelen met het publiek. We zochten naar manieren om toch de wedstrijd te laten kantelen. Dat is het straatvoetballersinstinct.” Rafael: “Ik heb Theo ballen zien geven, zo mooi. Ik herinner me een stiffie over de keeper toen je bij Twente speelde. Die hakbal van mij tegen Feyenoord kwam op als poepen. Dat is denk ik de straat in ons. Schijt hebben aan iets en het gewoon doen. Wij dachten: er zitten mensen in het stadion en die willen we laten genieten.” Jullie waren ook allebei levensgenieters. Rafael: “En daarom kunnen we het zo goed met elkaar vinden. Kun jij je het trainingskamp voor het WK onder 19 in Argentinië nog herinneren in 2001? We moesten corners nemen en de ene na de andere bal legden we allebei fantastisch neer. En Louis van Gaal, die er toen bij kwam omdat hij meeging naar het WK als coach, maar applaudisseren en schreeuwen naar jou. Jij dacht alleen maar: die man is gek. Jij had het al snel bekeken.” Theo: “Ik zei dat het in m’n lies was geschoten toen we weer corners moesten oefenen. Toen ze me behandelden zei ik telkens ‘au’ als ze ergens drukten. Er was niets aan de hand, maar ik wilde daar weg. De voorbereiding was heel lang. Toen Van Gaal erbij kwam, was ik ineens geen aanvoerder meer. Ik speelde altijd met nummer vier en kreeg plotseling nummer dertien of veertien. En Van Gaal zei telkens dat ik op de bank zou zitten. Ik dacht: wat is dit? Hij was de hele tijd met me bezig. Misschien was zijn intentie heel goed, maar ik werd er helemaal gek van. Elke dag kwam hij weer naar me toe om te vertellen wat er allemaal niet goed was. Ik speelde wel telkens, maar ik merkte dat hij heel erg gecharmeerd was van sommige spelers en dat liet hij ook duidelijk blijken. Theo: 'Ik heb destijds nooit spijt gehad dat ik best vaak heb afgezegd voor Oranje. Ik had nooit een weekend vrij. Behalve als het Nederlands elftal speelde' De druppel was voor mij dat de dokter of fysiotherapeut publiekelijk verrot werd gescholden door Van Gaal omdat zijn stropdas niet goed zat. Ik dacht: pff, hier heb ik geen zin meer in. De training erna raakte ik ‘geblesseerd’. Ik ging naar Van Gaal en zei dat ik naar huis wilde. Hij zei: ‘Samen uit, samen thuis.’ Ik zei: leuk en aardig, maar ik ga toch echt naar huis. Van Gaal zei weer: ‘Jij gaat niet naar huis.’ Toen vertelde ik dat ik zelf wel zou regelen dat ik terug kon. Uiteindelijk liet hij me gaan, ben ik samen met Jürgen Colin, die geblesseerd was geraakt, terug naar Nederland gevlogen.” Rafael: “Maar terugkomend op de stelling: ik denk dat ik er als voetballer wel alles uit heb gehaald. Ik leefde ook op de manier waarop ik wilde leven. Het was bij mij niet zo extreem als bij Theo. Ik genoot vooral ná een wedstrijd, dacht dan: straks met vrienden heerlijk wat drinken. Dat genieten hadden wij nodig om goed te kunnen spelen. Ik liep laatst rond in Zeist waar het Nederlands elftal toen zat en dacht: ik weet niet of ik in deze tijd tot twee interlands was gekomen. Van een afstand lijkt het alsof iedereen alleen maar met voetbal bezig is. Knap hoor, maar ik denk niet dat ik dat op had kunnen brengen. Alles wat er vandaag de dag bij komt kijken, krachttraining, een test hier en een test daar; ik word al moe als ik ernaar kijk. Ik denk dat het ook een reden is dat ik het voetbal geen moment heb gemist sinds ik ben gestopt.” Help, ons type voetballers wordt met uitsterven bedreigd! Theo: “Het voetbal van nu wordt helemaal doorgemeten. De middenvelders van nu lopen iets van veertien kilometer per wedstrijd, terwijl wij tot een kilometer of tien kwamen. Ze zijn dus alleen maar aan het rennen en vliegen. Maar de echt slimme spelers die op het juiste moment een paar meter lopen om vrij te komen, zie je niet meer.” Rafael: “Als je altijd naar de verkeerde kleur speelt, moet je natuurlijk best veel rennen. Iedereen is lyrisch over Madueke van PSV. Hij is een geweldenaar als het gaat om ballen afpakken. Maar van de honderd ballen die hij verovert, komt dat 98 keer omdat hij zijn eigen fouten aan het herstellen is. Waarom waren we zo blij dat Hakim Ziyech nog in Nederland voetbalde? Waarom baalden we dat Mohamed Ihattaren aan het begin van deze competitie de lijn die hij had ingezet niet wist door te trekken? Omdat je spelers die met hun techniek het verschil kunnen maken, niet veel meer ziet. Daarom is het zo verschrikkelijk jammer dat Abdelhak Nouri nooit heeft kunnen laten zien waartoe hij in staat was geweest. Rafael: 'Wij kunnen moeilijk zeggen dat we nog een sixpack hebben. Nou ja, die hebben we wel, maar die hebben we heel goed verstopt' Geen enkele twijfel over zijn kwaliteiten, maar ik heb mijn twijfels of hij de kans had gekregen om dat te laten zien in het eerste van Ajax. Over Naci Ünüvar wordt ook gezegd dat hij een goeie is. Maar ik zie hem niet spelen in het eerste. Dan wordt er gezegd dat hij nog maar zeventien of achttien is. Nou, op die leeftijd speelden wij al in het eerste. Terwijl Ajax juist spelers met een uitstekende techniek, die mensen vrij voor de goal kunnen zetten, hard nodig heeft. Het lijkt wel of zulke types veel minder de kans krijgen om te laten zien wat ze kunnen. Dat is toch gek? In onze tijd was techniek de basis. Daarmee groeiden wij op in Nederland. Als we naar een buitenlandse club gingen, blonken we op dat vlak ook meteen uit. Onze aannames, het passen en trappen; dat konden ze daar niet zoals wij dat konden. In onze tijd hadden die creatieve spelers meer kans gehad om bij een topclub te komen. Maar na al die seizoenen wedstrijden analyseren voor de NOS en Ziggo, begrijp ik helaas ook dat het in het moderne voetbal zonder fysieke basis onmogelijk is om uit te blinken. Maar dan toch liever een speler die echt goed kan voetballen, iemand met een goede techniek dus.” Theo: “Er werd ook nog veel vaker met een echte nummer tien gespeeld dan nu.” Helden Magazine 55 Het eerste gedeelte van het verhaal van het 'gouden duo' komt voort uit Helden Magazine nummer 55. De 55ste editie staat in het teken van Gouden duo’s. Kjeld Nuis en Joy Beune zijn naast collega’s ook geliefden. Over hun relatie was veel te doen. Voor het eerst doen ze samen hun verhaal. Naast het verhaal van Kjeld Nuis en Joy Beune lees je veel meer interviews en reportages met én over jouw favoriete Nederlandse topsporters. Zo beleefde Femke Bol haar internationale doorbraak, doet Dylan Groenewegen voor het eerst uitgebreid zijn verhaal over De Val, waarbij collega Fabio Jakobsen zwaargewond raakte en blikt Wilco Kelderman terug op de bloedstollende ontknoping van zijn derde plek in de Giro. Ook in de 55ste editie van Helden spraken we vrienden en sinds kort weer ploeggenoten: Kai Verbij, Thomas Krol en Dai Dai N’Tab. Gingen we langs bij drievoudig olympisch kampioene, Jorien ter Mors over onder meer KiKa, Lara van Ruijven en de liefde. Is Tonny Vilhena gelukkig in Rusland bij FC Krasnodar en won Richard Krajicek 25 jaar geleden Wimbledon. Vandaag de dag heeft hij een andere uitdaging: toernooidirecteur van het ABN AMRO WTT zijn in coronatijd. Verder maakte speler van Atalanta Bergamo en Oranje, Hans Hateboer de verschrikkingen van corona in het zwaargetroffen Bergamo van dichtbij mee. Wil Carsten Nienhuis naar de Olympische Spelen als alpineskiër en ziet paralympisch wielrenner Tristan Bangma bijna niets, maar door de nieuwste 5G-technologie kan hij ‘zien’ met zijn oren. In ‘de dag dat alles misging’ blikt Adelinde Cornelissen terug op de Spelen van 2016 en staan we stil met Aniek Nouwen in de ‘Leeuwinnen in het Rijks’. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Tonny Vilhena was jarenlang het kroonjuweel van Feyenoord. Nederland leefde met hem mee toen hij in 2016 zijn moeder verloor. Anderhalf jaar geleden verhuisde hij naar FC Krasnodar, een stap die niet iedereen begreep. Met zijn vriendin en vorig jaar geboren zoontje was hij even terug in Nederland. “Ik geloof er heel erg in dat het pad dat ik bewandel vooraf is bepaald. En dat loopt via Krasnodar.” Tonny Vilhena sierde begin 2017 met vader Toy, zus Sabrina en broertje Randy de cover van Helden. In zijn hand droeg hij de foto van zijn kort daarvoor veel te vroeg overleden moeder Jeannette. Tonny was vaste kracht van Feyenoord en international. Hij had in 2016 al aanbiedingen van Sampdoria en FC Porto op zak, maar besloot bij zijn familie in Maassluis en dus bij Feyenoord te blijven. Hoe anders ziet zijn leven er tegenwoordig uit. Eind 2019 verhuisde hij naar Rusland, waar hij voor FC Krasnodar speelt. En Tonny is niet alleen. Hij is samen met zijn vriendin Lana en hun grote trots: zoontje Future Emilio die op 19 april 2020 werd geboren in Krasnodar. Tonny: “De naam Future kozen we omdat hij onze hoop is voor de toekomst, Emilio is mijn tweede naam.” Future wijkt tijdens het interview niet van de zijde van zijn vader. Lana: “Mooi toch? Tonny is van begin af aan heel betrokken bij zijn zoon, zo mooi om te zien hoe gek ze met elkaar zijn.” Voor familiebezoek rond de kerstdagen liet het gezin Krasnodar achter. Eerst vlogen ze naar Nederland en daarna gingen ze naar Portugal. Tonny: “De kerstdagen hebben we met mijn broertje bij mijn vader en mijn opa in Lissabon doorgebracht We zijn niet gaan vliegen, ik heb een busje in Nederland en we zijn lekker gaan rijden. In Lissabon woont veel familie van mijn vaders kant die destijds ook uit Angola is gevlucht. We waren daar met mijn vader, opa en allemaal ooms en tantes. Op dat soort familiebijeenkomsten verheug ik me altijd heel erg, die zijn zo leuk en warm.” Tonny zegt dat het met zijn vader, zus en broertje ook weer goed gaat. “Het gezin van mijn zus breidde vlak na het overlijden van onze moeder uit met een eerste kind en ze heeft inmiddels al een tweede. We zijn nog steeds net zo hecht als rond het overlijden van mijn moeder. Maar met één groot verschil: er zijn nu kleinkinderen. Mijn vader komt geregeld naar Krasnodar. Destijds, in 2016, was hij van plan me te vergezellen als ik naar het buitenland zou vertrekken omdat hij me als 21-jarige te jong vond om alleen te gaan, maar ik ben nu natuurlijk bijna vijf jaar ouder. Hij geniet echt van zijn kleinkinderen. Voor mij was hij vroeger heel streng. Alles wat ik vroeger niet mocht, mag zijn kleinzoon wel. Bij het minste of geringste huilbuitje, krijgt hij zijn zin.” Machocultuur Lana begint over de geboorte van hun zoontje. “Vliegen was door corona een groot probleem, we konden Rusland niet makkelijk verlaten. Ik wilde graag dat Tonny erbij zou zijn, dus besloten we dat ik niet in Nederland zou beval­len. Omdat ik geen Russisch spreek, was er uit voorzorg een tolk aanwezig, als zich een complicatie zou voordoen. De bevalling verliep echter goed. Tonny was overal bij en ik heb heel veel aan hem gehad, ik had het bij wijze van spreken niet alleen gekund.” Tonny: “Ik moest heel erg hard huilen, was zo blij en zo geëmotioneerd toen Future Emilio was geboren.” Lana: “Dat Tonny erbij was, is niet gebruikelijk in Rusland. In de macho­ cultuur die er heerst, willen ze dat de man de vrouw niet ziet in haar, om het zo uit te drukken, niet meest aan­ trekkelijke pose. Ze houden bevallen vrouwen drie dagen in het ziekenhuis, daarna mag de vader haar en zijn kind zien. Dus pas weer als de moeder ‘toon­ baar’ is. Nou, daar wilde Tonny niets van weten, hij eiste dat hij erbij kon zijn. Mijn moeder hadden we op tijd gewaar­ schuwd, zij landde net voor de bevalling, maar mocht niet bij me in het zieken­ huis komen. De eerste weken heeft mijn moeder bij ons gewoond, want kraam­ hulp kennen ze hier niet. De familie wordt geacht die zorg op zich te nemen.” 'Natuurlijk heb ik als kind ook racisme meegemaakt. Helaas veel te vaak, ook op het voetbalveld' Vier jaar geleden was Lana nog niet in Tonny zijn leven. Ze kenden elkaar al wel, komen allebei uit Maas­ sluis. “We kwamen elkaar bij toe­val weer eens tegen en toen is er langzaam iets ontstaan,” zegt Lana. Ze twijfelde niet om met Tonny naar Rusland te verhuizen toen hij inging op de aanbieding uit Krasnodar, een stad in het zuiden van Rusland. “Ik heb geen seconde getwij­feld toen Tonny deze aanbieding kreeg. Natuurlijk is het even wennen, ver weg van familie en vrienden. Ik had in Neder­ land een schoonheidssalon, maar daarvoor moet je goed kun­ nen communiceren met je klanten. Dat lukt me in Krasnodar niet. Je maakt moeilijk contact met de lokale bevolking omdat bijna niemand Engels spreekt en Russisch niet bepaald een makkelijke taal is om te leren.” Helden Magazine 55 Het eerste gedeelte van het verhaal van Tonny Vilhena komt voort uit Helden Magazine nummer 55. De 55ste editie staat in het teken van Gouden duo’s. Kjeld Nuis en Joy Beune zijn naast collega’s ook geliefden. Over hun relatie was veel te doen. Voor het eerst doen ze samen hun verhaal. Naast het verhaal van Kjeld Nuis en Joy Beune lees je veel meer interviews en reportages met én over jouw favoriete Nederlandse topsporters. Zo hebben Rafael van der Vaart en Theo Janssen veel gemeen. Ze zijn generatie genoten, linkspoten en levensgenieters. Daarnaast beleefde Femke Bol haar internationale doorbraak, doet Dylan Groenewegen voor het eerst uitgebreid zijn verhaal over De Val, waarbij collega Fabio Jakobsen zwaargewond raakte en blikt Wilco Kelderman terug op de bloedstollende ontknoping van zijn derde plek in de Giro. Ook in de 55ste editie van Helden spraken we vrienden en sinds kort weer ploeggenoten: Kai Verbij, Thomas Krol en Dai Dai N’Tab. Gingen we langs bij drievoudig olympisch kampioene, Jorien ter Mors over onder meer KiKa, Lara van Ruijven en de liefde en won Richard Krajicek 25 jaar geleden Wimbledon. Vandaag de dag heeft hij een andere uitdaging: toernooidirecteur van het ABN AMRO WTT zijn in coronatijd. Verder maakte speler van Atalanta Bergamo en Oranje, Hans Hateboer de verschrikkingen van corona in het zwaargetroffen Bergamo van dichtbij mee. Wil Carsten Nienhuis naar de Olympische Spelen als alpineskiër en ziet paralympisch wielrenner Tristan Bangma bijna niets, maar door de nieuwste 5G-technologie kan hij ‘zien’ met zijn oren. In ‘de dag dat alles misging’ blikt Adelinde Cornelissen terug op de Spelen van 2016 en staan we stil met Aniek Nouwen in de ‘Leeuwinnen in het Rijks’. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Aniek Nouwen (21) is een van de grootste talenten van de OranjeLeeuwinnen en hoopt op de Olympische Spelen voor het eerst mee te doen aan een groot eindtoernooi. We nodigden haar uit in Het Rijksmuseum voor de serie Leeuwinnen in het Rijks en stonden stil bij Stilleven Met Vergulde Bokaal van Willem Claesz. Heda. Als we het Rijksmuseum bezoeken, is het vrijwel leeg. Het hele land zit namelijk in lockdown. Extra speciaal dus dat wij als een van de weinigen wel een bezoek mogen brengen aan het museum. Een rare maar bijzondere ervaring, vinden ook Aniek Nouwen en haar moeder Saskia. “Ik ben hier een aantal jaar geleden geweest toen er wel veel mensen waren. Dan is dit heel gek om mee te maken,” aldus Aniek. Door corona kon er geen rondleider bij het bezoek aanwezig zijn, maar gelukkig zijn er in deze tijd genoeg digitale manieren om meer over het schilderij van Willem Claesz. Heda te weten te komen. Zo is het schilderij geschilderd in 1635 en stond de Haarlemse schilder bekend als ‘de meester van de reflecties’. Dat zie je terug als je kijkt naar de tinnen kan op het schilderij. In de bolle buik weerspiegelt het servet. In de voet weerkaatst het omgevallen glas. En in de hals schittert de gouden trofee die ernaast staat. Er zijn weinig kunstenaars die zo mooi de doffe glans van tin konden schilderen als Heda. En door de manier waarop de verschillende voorwerpen achter elkaar staan, ontstaat er diepte. Er is daarnaast gebruikgemaakt van verschillende soorten grijstinten, waardoor het schilderij een sobere uitstraling krijgt. Maar de voorwerpen die je op het schilderij ziet, zijn dat allerminst. Van de gouden bokaal en oesters tot en met het zout en de peper. Het zijn de restanten van een zeer luxueuze feestmaaltijd. Op de vraag of oesters ook op het menu zouden staan van de feestmaaltijd van Aniek, is ze duidelijk. “Nee. Geef mij dan maar pizza, dat gaat er altijd wel in. Ik moet wel opletten met wat ik eet, maar als het kan laat ik soms de touwtjes even vieren.” Jonkies Rechts op het schilderij zien we een grote, gouden bokaal. Wat is voor jou de grootste bokaal die je hebt gewonnen in je nog jonge carrière? “Met het Nederlands elftal onder 16 heb ik het Nordic Tournament gewonnen. Dat is de grootste prijs tot nu toe. M’n eerste, echt grote prijs moet nog komen. Ik hoop natuurlijk dit seizoen prijzen te pakken met PSV en ooit een groot eindtoernooi te winnen met Oranje. Een EK, WK of de Olympische Spelen. Dat lijkt me heel mooi.” Sinds het EK van 2017 is het voor de buitenwereld ‘normaal’ geworden dat jullie als team meedoen om de prijzen. Wat merken jullie daarvan? “We voelen dat de buitenwereld meer naar ons kijkt en dat we meer aandacht krijgen, maar het is niet zo dat we het er als team veel over hebben. Binnen het team is het gewoon heel normaal en relaxed.” 'Toen ik nog jong was, had ik kort haar. Ik heb dus geregeld gehoord dat ouders of kindjes tegen elkaar zeiden: 'Pak dat jongetje!'' Van jouw generatie gaat nog meer verwacht worden... “Klopt. Wij zijn de volgende die het moeten gaan doen en waarmaken. Daar hebben we het ook weleens over als we met de ‘jonkies’ bij elkaar zitten. Het is niet zo dat we onszelf extra druk opleggen, maar het is wel leuk dat we met elkaar dezelfde droom hebben.” Jongensteam Kom je uit een echte voetbalfamilie? “Nee, helemaal niet. Mijn vader was een zwemmer. Hij zwom op een aardig hoog niveau. M’n moeder is wel heel fanatiek, maar niet met voetbal. M’n broer heeft wel altijd gevoetbald, totdat hij het uitgaansleven ontdekte. Maar inmiddels zijn we wel een echte voetbalfamilie geworden.” Staan je ouders iedere wedstrijd langs de lijn? “Dat hebben ze altijd al gedaan, ook toen ik nog bij SV Deurne speelde. Ze reden me overal naartoe. En nu zijn ze er ook altijd. Sowieso bij alle wedstrijden die ik met PSV speel, zowel uit als thuis. Toen ik in de jeugdteams speelde van Oranje gingen ze ook iedere buitenlandse trip mee. We gingen bijna jaarlijks voor een trainingskamp naar Portugal en m’n moeder maakte daar gewoon een kleine vakantie van. Ze heeft in al die tijd maar één buitenlandse trip gemist. Nu is een trip met Oranje soms maar twee dagen en dan is het niet handig om mee te gaan. Maar als ik op een eindtoernooi mag spelen, weet ik zeker dat ze erbij zullen zijn.” Helden Magazine 55 Het eerste gedeelte van het verhaal van Aniek Nouwen komt voort uit Helden Magazine nummer 55. De 55ste editie staat in het teken van Gouden duo’s. Kjeld Nuis en Joy Beune zijn naast collega’s ook geliefden. Over hun relatie was veel te doen. Voor het eerst doen ze samen hun verhaal. Naast het verhaal van Kjeld Nuis en Joy Beune lees je veel meer interviews en reportages met én over jouw favoriete Nederlandse topsporters. Zo hebben Rafael van der Vaart en Theo Janssen veel gemeen. Ze zijn generatie genoten, linkspoten en levensgenieters. Daarnaast beleefde Femke Bol haar internationale doorbraak, doet Dylan Groenewegen voor het eerst uitgebreid zijn verhaal over De Val, waarbij collega Fabio Jakobsen zwaargewond raakte en blikt Wilco Kelderman terug op de bloedstollende ontknoping van zijn derde plek in de Giro. Ook in de 55ste editie van Helden spraken we vrienden en sinds kort weer ploeggenoten: Kai Verbij, Thomas Krol en Dai Dai N’Tab. Gingen we langs bij drievoudig olympisch kampioene, Jorien ter Mors over onder meer KiKa, Lara van Ruijven en de liefde. Is Tonny Vilhena gelukkig in Rusland bij FC Krasnodar en won Richard Krajicek 25 jaar geleden Wimbledon. Vandaag de dag heeft hij een andere uitdaging: toernooidirecteur van het ABN AMRO WTT zijn in coronatijd. Verder maakte speler van Atalanta Bergamo en Oranje, Hans Hateboer de verschrikkingen van corona in het zwaargetroffen Bergamo van dichtbij mee. Wil Carsten Nienhuis naar de Olympische Spelen als alpineskiër. Ziet paralympisch wielrenner Tristan Bangma bijna niets, maar door de nieuwste 5G-technologie kan hij ‘zien’ met zijn oren en blikt Adelinde Cornelissen in 'de dag dat alles misging' terug op de Spelen van 2016. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Hans Hateboer is speler van Atalanta Bergamo en het Nederlands elftal. Hij blikt terug op een jaar dat enorme impact op hem had. In het zwaar getroffen Bergamo maakte hij van nabij de verschrikkingen van corona mee, werd een van de nieuwe helden van de revelatie van de Serie A en kreeg kritiek voor de kiezen. “Ik ben als mens veranderd. Het jaar 2020 heeft mij een dubbel gevoel opgeleverd. Qua prestaties is het een topjaar geweest voor ons als team en mijn eigen ontwikkeling ging ook heel goed. Ik vond het een mooie erkenning dat ik met Stefan de Vrij, Matthijs de Ligt en Virgil van Dijk werd genomineerd door de UEFA voor het Elftal van het Jaar 2020. Maar ik zie ook dat het leven op de wereld er door corona een stuk minder florissant voor staat.” Hans Hateboer, verdediger van Atalanta Bergamo en het Nederlands elftal, praat openhartig over het jaar met sportieve pieken en de enorme impact die corona op hem had en heeft. “Er is meer in het leven dan voetbal. De situatie dat je thuis opgesloten zat en niet bij de familie kon zijn, was zwaar. Het is heel dubbel geweest in het afgelopen jaar.” Hans bevond zich in het epicentrum van de uitbraak van het coronavirus in Europa. Het verdriet maakte hij van zeer nabij mee. Eind 2020 zag hij de besmettingscijfers ook in Bergamo weer oplopen, de stad ging opnieuw in lockdown. “Buiten het voetbal is er niks te doen, de restaurants zijn gesloten, de winkels zijn nog wel open, maar voor de rest is alles dicht. Je kunt niet zo heel veel doen, dus je leeft van wedstrijd naar wedstrijd. Het is fysiek zwaar, maar het is misschien mentaal nog wel zwaarder. Maar ik weet ook: wij worden er nog goed voor betaald, moeten niet zeuren. Er zijn genoeg mensen hier in Italië die financieel en emotioneel zwaar getroffen zijn, die werkloos zijn geworden en die in een appartementje zitten met een gezin met drie kinderen. Nauwelijks inkomen en veel stress.” Hans zegt ook dat hij van nabij heeft meegemaakt dat corona, met al zijn rampspoed, voor verbroedering heeft gezorgd. “De enorme veerkracht van de mensen hier is bewonderenswaardig. Iedereen is ook zo sociaal en probeert positief te blijven. Ik kende tot de corona-uitbraak mijn onderburen niet en ben maar een praatje met ze gaan maken. De buurman zei dat hij nog geen cent salaris had gezien en dat hij niet wist hoe het verder moest. Dat deed me echt iets. En toch vroeg hij me aan het eind van het gesprek of ik nog iets van eten nodig had, dat ze pasta hadden gemaakt en of ik mee wilde eten. Zelfs al hadden ze het zelf heel moeilijk, toch stonden ze klaar om anderen te helpen.” 19 februari 2020 Iets van 40.000 dolgelukkige Atalanta Bergamo fans vliegen elkaar in de armen na de 4-1-zege in de Champions League op Valencia. Dankzij onder meer twee doelpunten van Hans Hateboer neemt de Italiaanse ploeg in San Siro al voor de return een voorschot op een plek in de kwartfinales. Atalanta moest uitwijken naar Milaan, omdat het eigen stadion niet voldoet aan de eisen van de UEFA. Op dat moment is het coronavirus nog vooral een probleem in de Chinese regio Wuhan, denkt bijna iedereen. De wedstrijd krijgt achteraf het stempel superspread event. In San Siro is die avond een biologische bom ontploft. Vier dagen later wordt Italië opgeschrikt door de eerste coronapatiënt. Een paar weken later beheerst corona het leven in Italië en heel Europa. Bergamo, een stad qua inwoners vergelijkbaar met Leeuwarden of Zoetermeer, is met zesduizend doden de zwaarst getroffen regio van Europa. Nog geen maand na de wedstrijd kunnen crematoria in Bergamo de lichamen van overleden inwoners niet meer aan. “Het is voor mij zo dubbel om terug te blikken op die avond in San Siro,” zegt Hans. “De wedstrijd zelf was voor mij het hoogtepunt van 2020. We klopten Valencia met maar liefst 4-1, ik scoorde twee keer, mijn familie was uit Groningen overgekomen en had een topavond. Maar ja, achteraf blijkt die wedstrijd de coronabom te zijn geweest hier in Italië. Niemand had daar ook maar een idee van. Je hoorde wel van corona op het nieuws, maar het was nog geen groot issue, het was iets van ver weg. Maar het werd al snel heel serieus. Een paar dagen later was er de eerste coronabesmetting in de provincie. De wedstrijd van ons op zondag werd gecanceld en ook het carnaval van dat weekend ging niet door. De sfeer was absurd. Het waren de eerste mooie dagen van het jaar en veel mensen waren op straat. Het voorjaar begon. De terrassen zaten vol. Niet veel later werd het iedereen duidelijk hoe zwaar Bergamo was getroffen en kreeg ook de rest van de wereld te maken met corona.” [caption id="attachment_18284" align="alignnone" width="2560"] 19 februari 2020: de beruchte champions League-wedstrijd atalanta bergamo- valencia (4-1). Hans hateboer is de grote man met twee goals.[/caption] 10 maart 2020 De ziekenhuizen stromen vol met coronapatiënten en ook in Valencia neemt het aantal gevallen van mensen met Covid-19 snel toe als gevolg van de wedstrijd op 19 februari. In gespannen sfeer wordt de return tussen Atalanta en Valencia gespeeld. Zonder publiek. Atalanta wint met 4-3, maar is op dat moment al om een heel andere reden wereldnieuws. “Op straat hoorde je na terugkeer alleen sirenes en de kerkklokken voor de overledenen. Langer dan een uur zijn we niet blij geweest met de overwinning op Valencia,” twitterde ploeggenoot en collega-international Marten de Roon. 'Die wedstrijd tegen Valencia blijkt de coronabom te zijn geweest. Je hoorde van corona op het nieuws, maar het was iets van ver weg' “Mijn vriendin is vanuit Valencia meteen naar Nederland gegaan. We hebben snel haar vlucht omgeboekt, want het werd snel duidelijk hoe ernstig de situatie in Bergamo was. Ik dacht dat ze beter af zou zijn bij haar familie in Nederland. Er waren veel doden en er was de dreiging van een langdurige lockdown. Normaal gesproken zouden er na zo’n wedstrijd duizenden dolenthousiaste supporters staan op het vliegveld, nu was er niemand. Helden Magazine 55 Het eerste gedeelte van het verhaal van Hans Hateboer komt voort uit Helden Magazine nummer 55. De 55ste editie staat in het teken van Gouden duo’s. Kjeld Nuis en Joy Beune zijn naast collega’s ook geliefden. Over hun relatie was veel te doen. Voor het eerst doen ze samen hun verhaal. Naast het verhaal van Kjeld Nuis en Joy Beune lees je veel meer interviews en reportages met én over jouw favoriete Nederlandse topsporters. Zo hebben Rafael van der Vaart en Theo Janssen veel gemeen. Ze zijn generatie genoten, linkspoten en levensgenieters. Daarnaast beleefde Femke Bol haar internationale doorbraak, doet Dylan Groenewegen voor het eerst uitgebreid zijn verhaal over De Val, waarbij collega Fabio Jakobsen zwaargewond raakte en blikt Wilco Kelderman terug op de bloedstollende ontknoping van zijn derde plek in de Giro. Ook in de 55ste editie van Helden spraken we vrienden en sinds kort weer ploeggenoten: Kai Verbij, Thomas Krol en Dai Dai N’Tab. Gingen we langs bij drievoudig olympisch kampioene, Jorien ter Mors over onder meer KiKa, Lara van Ruijven en de liefde. Is Tonny Vilhena gelukkig in Rusland bij FC Krasnodar en won Richard Krajicek 25 jaar geleden Wimbledon. Vandaag de dag heeft hij een andere uitdaging: toernooidirecteur van het ABN AMRO WTT zijn in coronatijd. Verder wil Carsten Nienhuis naar de Olympische Spelen als alpineskiër en ziet paralympisch wielrenner Tristan Bangma bijna niets, maar door de nieuwste 5G-technologie kan hij ‘zien’ met zijn oren. In ‘de dag dat alles misging’ blikt Adelinde Cornelissen terug op de Spelen van 2016 en staan we stil met Aniek Nouwen in de ‘Leeuwinnen in het Rijks’. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Ronald Koeman (57) verruilde in augustus het Nederlands elftal voor FC Barcelona. Het is een nieuw hoofdstuk in een roerige periode. Want buiten de lijnen was er vreugde en verdriet. Ronald en Bartina (59) begroetten hun eerste kleinkinderen. Bartina werd opnieuw ziek. En Ronald kreeg een hartinfarct. Een openhartig gesprek met ‘opa en oma Koe’. Het moest er ooit van komen: Ronald Koeman trainer van Barcelona. Toen hij in 2003 trainer was van Ajax, wilde Barcelona de gevraagde afkoopsom niet betalen en begin dit jaar wilde Ronald bij het Nederlands elftal blijven dat zich immers had geplaatst voor het EK. “Ik was in januari al de eerste keus van president Bartomeu. Blijkbaar zijn sommige dingen voorbestemd in het leven. Bartina en ik hadden net een appartement in Barcelona gekocht, omdat deze stad voor ons altijd voelt als thuiskomen. We waren bezig met de inrichting en zaten vrijdag 14 augustus in ons appartement naar die kwartfinale Champions League te kijken die Barcelona met 8-2 verloor van Bayern München. Meteen na de wedstrijd belde de president, noem het toeval dat wij in Barcelona waren. Zondagochtend is hij naar ons toegekomen. Bartina en ik keken elkaar aan na dat gesprek en toen wist ik het al: we doen het.” Bartina: “Mag ik dat magische moment noemen dat wij zaterdagmiddag buiten op ons terras zaten? Ik kan daar weer emotioneel van worden. Het raakte me zo dat Bartomeu jou het appje stuurde ter bevestiging dat hij zondag langs zou komen. We keken elkaar aan en zeiden: nu gaan we geen ‘nee’ meer zeggen.” Waarom emotioneert dat je zo? Bartina: “Omdat het weer zo’n mooi moment in ons leven was. We hadden de koffers al gepakt om zondagochtend naar huis te vliegen. We dachten: we zien wel wanneer we de inrichting van het appartement afmaken. En ineens wisten we: we gaan hier blijven!” De clausule en de aanbieding Bartomeu stond zondagochtend 16 augustus voor de deur. De president van FC Barcelona was alleen. “We hebben met z’n tweeën van alles besproken, de situatie bij de club, de coronacrisis en de veranderingen die de club wilde doorvoeren om te voorkomen dat Barcelona nog zo’n seizoen als het vorige zou meemaken,” zegt Ronald. “Ik heb voorgesteld om een volgende afspraak in Nederland te maken, vond het netjes de volgende dag de KNVB niet telefonisch in te lichten dat ik was benaderd en dat ik gebruik wilde maken van de clausule in mijn contract dat ik de KNVB kon verlaten als ik een aanbieding zou krijgen van Barcelona. Ik ben maandagochtend naar Zeist gegaan om directeur Eric Gudde te spreken, maar hij was er niet. Dus heb ik hem toch telefonisch ingelicht. Hij gunde me de overgang. Maar hij zag ook hoe positief alles rond het Nederlands elftal was, dus was hij ook teleurgesteld.” Bartomeu is inmiddels afgetreden. Waarom wilde hij jou? “Ik ken de club, heb hier gespeeld, ben geliefd, was al een paar jaar trainer, dus het hele plaatje overtuigde hem. Hij had van de laatste jaren geleerd dat hij geen trainer meer wilde die de clubcultuur niet kende. En hij weet dat ik graag met jeugd wil en kan werken. De club wil vernieuwen, maar dat zei hij ook al toen hij me in januari belde.” En toen moest je het de spelers van Oranje vertellen... “Nadat ik was benaderd, heb ik meteen mijn aanvoerder Virgil van Dijk op de hoogte gesteld. De spelersraad heeft een appgroep en daarin delen ze alles met elkaar. Mede daardoor vond ik het niet nodig andere spelers in te lichten. Virgil wist hoe ik erin stond na de annulering van het EK. Het schrappen van het eindtoernooi dit jaar en de onzekerheid over volgend jaar hebben een heel grote rol gespeeld in mijn beslissing.” Hoe belangrijk was jouw stem, Bartina? Bartina lachend: “Ik liet hem geen keus! Ronald zei meteen na dat telefoontje van Bartomeu: ‘Als ze me nu willen, dan doe ik het.’ Ik zag dat hij door dat telefoontje echt geëmotioneerd was.” Ronald: “Los van wat Barcelona bij Bartina en mij losmaakt, wie garandeert mij dat er volgend jaar wel een EK is in twaalf landen waar iedereen door elkaar heen zou moeten reizen? Dat we door de coronapandemie de laatste interland in november vorig jaar hadden gespeeld, heeft zeker meegespeeld in mijn beslissing. Lange periodes zonder wedstrijden zijn echt niet leuk. Uiteindelijk moet je ook aan jezelf denken. Maar geloof me, ik zou voor geen enkele andere club het Nederlands elftal hebben verlaten.” Bartina:'Het afscheid van het Nederlands elftal deed jou, maar ook mij, veel pijn. Het voelt toch als in de steek laten' Bartina: “Tegelijk deed het afscheid van het Nederlands elftal jou, maar ook mij, veel pijn. Het voelt toch als in de steek laten. Je had zo’n bijzondere band met de spelers, er was zo’n bijzondere klik. De sfeer was een beetje magisch.” Wat maakte de band met de spelers van het Nederlands elftal zo bijzonder? Zelfs de reservespelers leken het naar hun zin te hebben. “Sinds ik ben gekomen, hebben we met elkaar weer een Nederlands elftal gevormd met een heel positieve uitstraling. Natuurlijk werkte mee dat we goede resultaten boekten in de Nations League in een poule met Frankrijk en Duitsland, de wereldkampioenen van 2018 en 2014, en de finale haalden. We kwalificeerden ons weer voor een eindtoernooi, maar het belangrijkste was dat het elftal weer uitstraling had. Van invloed in dat proces is geweest dat we niet meer zoals voorheen bijeenkwamen in Noordwijk, maar op de campus in Zeist. Op de campus heerst in alle geledingen een echt topsportklimaat, van de velden waar we op de fiets naar toe konden tot het medisch centrum. Ik merkte dat de grote gezamenlijke ruimte die de KNVB speciaal voor ons had gecreëerd, een soort huiskamer waar tafeltennistafels en biljarttafels staan en waar de spelers met elkaar ’30 seconds’ speelden, heel sfeerbepalend was. Iedereen had het naar zijn zin. Het was superleuk om te zien hoe de spelers elkaar begroetten als we op maandag bij elkaar kwamen.” Hoe verklaar je jouw band met de spelersgroep? “Dat heeft mede te maken met mijn manier van leiding geven. Ik ben een coach die zaken aanpakt en waar nodig verandert, maar tegelijk spelers in hun waarde laat en hen niet behandelt als kleine kinderen. Ik geef spelers graag verantwoordelijkheid en ik vond het als speler ook belangrijk dat ik me prettig voelde.” Bartina: “Jouw status als speler heeft ook geholpen en ik denk dat ze jou als een vaderfiguur zagen.” Ronald: “De spelers hebben de leeftijden van onze kinderen en daardoor herkende ik veel van hun gedrag en interesses. Ik ben ouderwets ingesteld op het gebied van gezag, normen en beleefdheid, maar ik heb wel een speciaal gevoel bij spelers die zich, zolang ze het groepsproces niet verstoren, niet doorsnee gedragen.” Verklaart dat jouw goede relatie met Memphis Depay? “Allereerst is Memphis een geweldige speler. Ik voelde dat ik hem anders moest benaderen dan een heel nuchtere speler als Frenkie de Jong, zonder dat ik Memphis een uitzonderingspositie gaf. Dat wilde hij ook niet, maar bij die iets andere benadering kreeg hij wel een goed gevoel. Ik wist bijvoorbeeld dat ik hem niet in de groep moest corrigeren, dus waarom zou ik dat doen? Als ik iets op hem had aan te merken, liep ik op de training langs bij hem, gaf ’m een tikkie in z’n rug en zei achteloos: doe even normaal, doe niet zo moeilijk. En dan liep ik gewoon door. Dat leek me een betere manier dan hem voor de groep als een leraar terecht te wijzen om wat hij niet goed deed. Hij had vrijheid als spits, maar hij mocht van mij niet te veel op het middenveld een bal gaan halen. Dat zei ik ook wel tegen hem en dat accepteerde hij. Als je ziet dat er een band groeit met een speler en hij zich elke wedstrijd geeft met alles wat hij heeft, dan is dat heel mooi.” Louis van Gaal zei in Helden dat hij jou aanraadde Memphis die vrijheid als spits te geven. Lachend: “Geef Louis maar die credits, hoor. Ik praat altijd over ‘wij’. We doen het immers met elkaar. Bij Louis hoor ik vaak ‘ik’. Nou prima.” Jij had graag zowel Memphis als Georginio Wijnaldum naar Barcelona gehaald. “Olympique Lyon, Barcelona en Memphis hebben er alles aan gedaan, maar door de rode cijfers moesten we eerst een speler verkopen. Dat lukte niet. Van Georginio was al eerder duidelijk dat hij niet kon komen. Bij Liverpool speelt Wijnaldum vooral verdedigend op het middenveld, ik zie hem als een echte nummer tien. En de klik tussen Memphis en Georginio is geweldig. Het lukte helaas niet hen te halen.” Helden Magazine 54 Het eerste gedeelte van het verhaal van Ronald Koeman komt voort uit Helden Magazine nummer 54. Naast het verhaal van Ronald en Bartina Koeman lees je veel meer interviews en reportages met én over jouw favoriete Nederlandse topsporters. Zo eren ploeggenoten Suzanne Schulting, Yara van Kerkhof en Rianne de Vries hun vriendin, in de Ode aan Lara. Daarnaast spraken we Patrick Lefevere over de afschuwelijke crash van zijn topsprinter Fabio Jakobsen, is Sven Kramer begonnen aan zijn ‘last dance’, vertelt Stefan de Vrij over het geheim achter zijn succes én lees je een dubbelinterview met de blikvangers van het Nederlandse hockey: Jorrit Croon en Maria Verschoor. Ook in de 54ste editie van Helden spraken we onze Held van het Jaar, Harrie Lavreysen over dikke benen en slapen in een dwangbuis. Gingen Erben Wennemars en Marlou van Rhijn op audiëntie bij de koning van de marathon: Eliud Kipchoge én verteld Esther Vergeer over hoe haar lang gekoesterde kinderwens uitkwam en ze dit jaar werd geconfronteerd met borstkanker. Verder legt onze Heldin van het Jaar: Anna van der Breggen uit waarom ze volgend jaar heeft besloten te stoppen en spraken we wereldkampioene Ceylin del Carmen Alvarado over de liefde, het geloof, looks en racisme. Daarnaast bracht Helden een eerbetoon uit aan een van de beste NBA-basketballers ooit: Kobe Bryant, lees je een reconstructie over de turnvendetta, behaalde Henk Gemser vele successen als schaatscoach, behoort Kimberly Alkemade tot de snelste paralympische sprinters van Nederland en autocoureur Alessandro Zanardi verteld over zijn pech als mens. Victoria Koblenko ging langs bij hockeyinternationaal Terrance Pieters en staan we stil met Sari van Veendendaal in de ‘Leeuwinnen in het Rijks’. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.