Voetbal

De carrière van Frenkie de Jong (21) gaat als een speer. Maar ook buiten het veld heeft de speler van Ajax en het Nederlands elftal zijn zaken op orde. Wendy Rommedahl, de vrouw van ex-voetballer Dennis Rommedahl, begeleidt de voetballer en zijn vriendin Mikky Kiemeney daarin namens Van Lanschot. “Elke fase van hun carrière doorlopen we samen.” “Met mijn zaakwaarnemer Ali Dursun regel ik alle voetbalgerelateerde zaken. Maar mijn bankzaken regelt Wendy,” zegt Frenkie de Jong. “Ik speelde bij Willem II, was nog niet bezig met mijn financiële situatie, toen de vader van Mikky ons adviseerde eens met Wendy Rommedahl bij Van Lanschot te gaan praten. In het gesprek legde Wendy uit wat ze voor mij en Mikky kon betekenen. Dat voelde meteen goed.” Wendy: “Als voetballer is je carrière eigenlijk maar kort. Met Frenkie en Mikky ben ik nu al bezig met hun vermogensopbouw voor later.” Mikky: “Toen Frenkie net de stap naar Ajax ging maken, kwamen er allerlei vragen op ons af. Waar gaan we wonen? Gaan we huren of kopen? Wendy heeft ons bij deze zaken geholpen. Inmiddels heeft Frenkie al zijn tweede appartement gekocht, een goede investering.” Wendy: “Bij zulke stappen denk ik mee. Wat ben je kwijt aan huren en aan kopen? Is het een slim moment om te kopen? En waar voelen Frenkie en Mikky zich het prettigst bij?” Frenkie: “Soms denk ik: ik ben pas 21, wat is het snel gegaan. Het is fijn dat ik mensen om me heen heb die ik vertrouw en die me met dit soort zaken helpen.” Champions League Als de vrouw van ex-voetballer Dennis Rommedahl weet Wendy als geen ander wat het stel meemaakt. “Ik heb Champions League-ervaring in twee verschillende werelden. In de financiële wereld bij Van Lanschot, maar ik heb ook jarenlang het leven geleid van de vrouw van een topsporter.” Frenkie: “Wendy is niet alleen onze financiële gids, hoewel dat natuurlijk de specialiteit is van Van Lanschot, maar ze is iemand die we voor alles kunnen raadplegen. We hebben heel fijn persoonlijk contact met haar. En ze is altijd bereikbaar, ook als we op zondagavond wat willen regelen.” Wendy: “Wat ik leuk vind aan Frenkie en Mikky is dat ze zelf heel goed meedenken. Het is ook heel herkenbaar voor me. Als geen ander weet ik dat een voetbalcarrière kort is, in principe moet Frenkie het in vijftien jaar verdienen. Van het aankopen van een huis tot het beginnen met beleggen, we doorlopen elke fase samen. Bij Van Lanschot is alle kennis in huis, daarom vind ik het zo fijn om hier te werken. Ik ben de vertrouwenspersoon van Frenkie en Mikky en heb de regie, maar ik roep de hulp in van specialisten die op dat moment nodig zijn. Zo kunnen we maatwerk leveren.” Inmiddels lonkt ook het buitenland voor Frenkie en Mikky. In de zomer gonsde het al van de transfergeruchten. En ook daarover kan Wendy meepraten. In de ruim negentien actieve voetbaljaren van haar man woonde ze met het gezin in Nederland, Engeland, weer in Nederland, Griekenland en Denemarken. Wendy: “Ik heb vaak zelf het wiel opnieuw moeten uitvinden op financieel en fiscaal gebied. Met die ervaring kan ik Frenkie en Mikky nu helpen. Waar gaan ze wonen? Op welke kleine lettertjes moeten ze letten voordat ze een handtekening zetten bij een koopcontract? Hoe werkt het met de belasting? Frenkies zaakwaarnemer Ali en ik hebben altijd contact als dat nodig is. We hebben hetzelfde doel voor ogen: het beste voor de speler." Mentor Niet alleen voor Frenkie, maar ook voor Mikky speelt Wendy een belangrijke rol. Frenkie: “Wendy praat veel met Mikky, ze weet ook hoe het voor haar is, heeft het zelf meegemaakt met Dennis.” Mikky: “Ik regel de kleine dingen voor Frenkie, zoals de verhuur van zijn appartement. Daar helpt Wendy me bij. Maar we hebben ook contact over andere dingen: wat doe je de hele dag als je in het buitenland woont en je vriend voetbalt? Ze is een beetje mijn mentor.” Wendy: “In de carrière van Dennis was ik zijn steun en toeverlaat. Dat is Mikky nu voor Frenkie. Ze bouwen samen iets moois op. Dat laat ik Mikky ook inzien.” Frenkie: 'Ik zit nu goed op mijn plek bij Ajax. Wat er in de toekomst gebeurt, zien we vanzelf' Maar wie denkt dat Mikky haar leven volledig in het teken van Frenkie stelt, heeft het mis. Zelf was ze tophockeyster, ze debuteerde in dames 1 van Den Bosch. Inmiddels heeft ze andere ambities. Mikky: “Van jongs af aan roep ik al dat ik ooit een modemerk wil beginnen, een bedrijf in jongenskleding. Ik heb een modeopleiding gevolgd en wil nog een vervolgopleiding doen. Ook in het buitenland zijn er genoeg interessante studies. Wendy bood laatst al aan om hier bij Van Lanschot eens te praten met wat mensen voor advies.” Wendy: “Wij hebben veel ondernemers als klant. Die kunnen met Mikky een kop koffie drinken en haar vertellen over hun ervaringen en praktische handvatten geven.” Frenkie: “Het is leuk dat Mikky zulke ambities heeft. Stel: we zitten in het buitenland en Mikky heeft niks te doen, ze spreekt de taal niet, en zit de hele dag alleen thuis. Ze moet ook haar eigen leven leiden. Het is voor mij al een groot voordeel dat Mikky ook topsporter is geweest. Een dag voor de wedstrijd begrijpt ze dat ik thuis wil blijven, wil rusten en goed wil eten. Ze zal niet voorstellen om dan even gezellig uit eten te gaan.” Onafhankelijk En hoe het leven van Frenkie en Mikky er over vijftien jaar uitziet? Het stel heeft dromen genoeg. Mikky: “Ik hoop dat we dan in mooie landen hebben gewoond en nieuwe talen hebben geleerd. En ik wil mijn kledingmerk hebben opgebouwd.” Frenkie: “Qua financiën hoop ik dat we dan onafhankelijk zijn. Ik hoop ook dat ik dan nog voetbal en dat we tegen die tijd kinderen hebben. Ik zit nu goed op mijn plek bij Ajax. Wat er in de toekomst gebeurt, zien we vanzelf.” Helden Magazine 44 Het verhaal van Frenkie de Jong komt voort uit Helden Magazine 44 waar Kjeld Nuis de cover siert. Nuis is de Held van het Jaar geworden. De tweevoudig olympisch kampioen kent ook de andere kant van de medaille. Verder in de 44ste editie van Helden, Tom Dumoulin over zijn successen, de Tour en de Giro, Virgil van Dijk de aanvoerder van het vernieuwde Oranje en Liverpool, schorttrackster Suzanne Schulting, tennisster Kiki Bertens, de winnaar van de Ronde van Vlaanderen Niki Terpstra, handbalster Yvette Broch, schaatser Sven Kramer, de successen van de Nederlandse sportvrouwen, zwemmer Nyls Korstanje, bokser Peter Müllenberg, voetballer Davy Klaassen, en Raymond van Barneveld ging in gesprek met Victoria Koblenko. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Hij debuteerde op z’n achttiende in het eerste van Ajax, werd aanvoerder, drie keer kampioen en in 2016 gekroond tot beste speler van de eredivisie. In 2017 vertrok hij op 24-jarige leeftijd naar Everton. Jonge spelers konden een voorbeeld nemen aan Davy Klaassen, die niet meteen koos voor het grote geld. Toen ging het mis. Bij Werder Bremen is hij op zoek naar eerherstel en een rentree in Oranje. Bij Werder Bremen ben je dit seizoen weer de Davy Klaassen van Ajax geworden. Hoe ben je hier terechtgekomen? “Niklas Moisander, met wie ik drie jaar bij Ajax heb gevoetbald, speelt hier en heeft dezelfde zaakwaarnemer als ik. Tijdens gesprekken over zijn contractverlenging, vorig jaar winter, vroeg Werder of ik wilde komen. Niklas belde me, maar ik wilde niet na een half jaar al weg bij Everton. Zelfs afgelopen zomer had ik de illusie dat ik bij Everton alsnog een eerlijke kans zou krijgen. Maar ik kreeg al snel van de nieuwe trainer te horen dat het beter was als ik weg zou gaan. En Werder wilde me nog steeds hebben.” Koeman Everton leek anderhalf jaar geleden zo’n logische stap. “Dat vond ik ook. Ronald Koeman was er manager geworden en liet weten dat hij mij wilde halen. Ik ben naar zijn huis in Bussum gereden en daar hebben we een uur met elkaar gesproken over mijn beoogde rol. Hij zag mij als een middenvelder die doelpunten zou leveren en voetballend het team beter kon maken. Ik voelde me top na dat gesprek, merkte de laatste weken van het laatste seizoen bij Ajax dat ik toe was aan een transfer. Engeland leek de ideale stap op het juiste moment in mijn carrière en volgens mij dacht iedereen dat. Everton betaalde 27 miljoen euro, voor Premier League-begrippen is dat niets. Eigenlijk klopte alles, ik was 24 en had zes seizoenen bij Ajax gespeeld. Bij de presentatie merkte ik dat iedereen bij Everton heel excited was over mijn komst. Ik had net de Europa League-finale met Ajax tegen Manchester United gespeeld, dat gaf me toch een zekere status.” Waarom lukte het je niet om meteen een vaste waarde te worden? “Het spel was zoals verwacht fysieker, ik merkte al snel dat ik me aan moest passen. Wat me verraste, was dat het combinatiespel veel minder was dan ik had gedacht. En het ontbrak bij Everton aan automatismen. We begonnen de competitie tegen Stoke City, wonnen met 1-0. Na een uur werd ik eruit gehaald. Langzaamaan ging het minder met me, een heel rare gewaarwording, want ik voelde zelf ook wel dat ik beter kon dan ik liet zien. Ik werd gewisseld, begon een keer op de bank en uiteindelijk raakte ik mijn plaats kwijt. Dat vond ik niet terecht. Ik heb in die tijd geregeld met Koeman gesproken. Hij zei dat hij echt vertrouwen in me had en hij drukte me op het hart om vooral rustig te blijven. ‘Het komt goed,’ zei hij steeds. Hij benaderde me niet anders als andere spelers, logisch. Ik kon moeilijk zeggen dat ik moest spelen omdat hij me had gehaald.” En toen werd Koeman eind oktober al ontslagen. “Dat hielp natuurlijk niet. Ik merkte bij het afscheid dat het Koeman wel raakte. David Unsworth werd tijdelijk de nieuwe trainer, hij was ooit zo’n back van de lange slidings. Hij zei meteen dat we het helemaal anders gingen doen. Ik dacht oprecht dat ik een kans zou krijgen. Ik dacht: ze hebben toch niet voor niets 27 miljoen voor me betaald? Misschien een beetje naïef van me. Na de eerste training bleek dat alle spelers die door Koeman waren gehaald niet meer bij de selectie zaten. Het moest bij Everton weer beuken en rennen worden, voetballen boeide die Unsworth niet.” Unsworth was een tussenpaus, uiteindelijk werd Sam Allerdyce de manager. “Weer dacht ik even dat hij er meer voetbal in wilde brengen, maar uiteindelijk bleek dat niet het geval. In de praktijk was het lange ballen naar voren. Na twee weken riep Allerdyce me bij zich en zei dat ik fysiek niet sterk genoeg was om in zijn team te spelen, maar ook dat ik mijn techniek moest verbeteren. Daar kon ik wel tegenin gaan, maar dat had geen nut.” ‘Koeman zei dat hij echt vertrouwen in me had en drukte me op het hart om vooral rustig te blijven. ‘Het komt goed,’ zei hij steeds’ Criminologie Je situatie werd dus uitzichtloos. Waarom ben je in de winterstop niet weggegaan? “Omdat ik niet al na een half jaar wilde opgeven. Eind januari, vlak voor de laatste dag van de transferperiode, begon ik toch te twijfelen. Die ochtend had ik mijn tweede gesprek met Allerdyce gehad waarin hij me zei dat Napoli me heel graag wilde huren met een optie tot koop. Allerdyce raadde me sterk aan om te gaan. Hij dacht: hier ga je toch niet spelen, dus ga maar weg. Ik liet het even op me inwerken en dacht dat een vertrek ook beter zou zijn. Ik ging thuis mijn spullen pakken, maar ineens zei Napoli dat het een nadeel was dat ik niet in de Europa League mocht spelen omdat ik daarin met Everton al had gespeeld. Toen had ik er zelf ook geen goed gevoel meer bij en is de transfer alsnog afgeblazen. Achteraf is het goed geweest, want een vertrek naar Napels zou toch een paniekmanoeuvre zijn geweest. Ik heb dat seizoen bij Everton letterlijk uitgezeten. Zelfs op de training was er soms geen plaats voor me. Als we aan het eind van een training elf tegen elf speelden en er waren 23 of 24 spelers, dan mocht ik naar binnen. Natuurlijk voelde ik me dan nutteloos. Eén keer nog, in maart, waren er zoveel geblesseerden en zoveel zieken dat ik op de bank mocht zitten en nog tien minuten mocht invallen.” Waarom woonde je in Manchester en niet in Liverpool, de stad waar Everton speelt? “Ze zeiden dat je als speler van Everton beter niet in Liverpool kunt wonen, want dan word je de hele dag lastig gevallen. Bovendien was Manchester vlakbij en ook nog eens een heel leuke stad. Ik woonde op vijf minuten lopen van Daley Blind.” Helden Magazine 44 Het eerste gedeelte van het verhaal van Davy Klaassen komt voort uit Helden Magazine 44 waar Kjeld Nuis de cover siert. Nuis is de Held van het Jaar geworden. De tweevoudig olympisch kampioen kent ook de andere kant van de medaille. Verder in de 44ste editie van Helden, Tom Dumoulin over zijn successen, de Tour en de Giro, Virgil van Dijk de aanvoerder van het vernieuwde Oranje en Liverpool, schorttrackster Suzanne Schulting, tennisster Kiki Bertens, de winnaar van de Ronde van Vlaanderen Niki Terpstra, handbalster Yvette Broch, schaatser Sven Kramer, de successen van de Nederlandse sportvrouwen, zwemmer Nyls Korstanje, bokser Peter Müllenberg, Raymond van Barneveld ging in gesprek met Victoria Koblenko, en Frenkie de Jongen vriendin Mikky ontmoeten Wendy Rommedahl. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Sepp Blatter was sinds 1998 de grote baas van de FIFA. In 2015 werd hij afgezet door de mondiale voetbalbond en voor zes jaar geschorst. Blatter is veroordeeld voor onbehoorlijk bestuur, maar wordt vooral geassocieerd met één woord: corruptie. Frits Barend vond het tijd voor een goed gesprek. “Ik heb niets te verbergen.” Sepp Blatter is 82, één keer weduwnaar, twee keer gescheiden, maar niet alleen. Trots toont hij de foto van zijn aanmerkelijk jongere vriendin in zijn flat in Zürich. Het gesprek komt al snel op Dilma Rousse , voormalig president van Brazilië - in 2016 afgezet wegens vermeende corruptie - en de vrouw die bij de opening van het FIFA-congres in 2015 stelde: ‘Ik haat Blatter en zijn parasieten.’ Blatter knikt: “Weet u dat ze zeer aantrekkelijk is? We waren heel goed met elkaar tijdens het WK van 2014, de Braziliaanse president was gek op mij en ik op haar, maar bij de opening van het FIFA-congres een half jaar later in Brazilië zei ze ineens heel nare dingen over me en wilde ze me niet meer kennen. Er waren problemen ontstaan in Brazilië over de bouw van stadions die de FIFA zou hebben veroorzaakt. Volgens haar had ik geprobeerd openbaarheid daarover tegen te houden. Haar beschuldiging was totale onzin, want ik had helemaal geen bemoeienis met de bouwprojecten. Tijdens het WK in 2014 in haar land had ze me alleen maar complimenten gemaakt, was ze mijn liefje, gingen we met elkaar om alsof we bij wijze van spreken verliefd waren en een half jaar later deugde er niets meer van me. Het is blijkbaar mijn lot.” ‘Er bestaat een soort radiostilte tussen ons. Platini en ik spreken elkaar niet meer, contact hebben we alleen via advocaten’ BLATTER & Michel Platini Voordat we ingaan op de laatste turbulente jaren met arrestaties en schorsingen van meer dan twintig FIFA-functionarissen, wat beschouwt u als uw hoogte- en dieptepunten bij de FIFA? “Allereerst de ontwikkeling van het voetbal in de hele wereld gedurende 41 jaar, maar vooral in delen van de wereld waar armoede heerste en heerst. Door de ontwikkeling van het voetbal in arme landen kwam er ook scholing voor kinderen. Het tweede hoogtepunt was het brengen van het WK naar Afrika in 2010. Dat was niet makkelijk en het zal nog een hele opgave worden om een tweede toernooi in Afrika te organiseren. Een toernooi met 48 landen, zoals nu is besloten, kan geen klein land nog organiseren. Mede daarom was ik zwaar tegen uitbreiding van het WK van 32 naar 48 landen. Ik was ook altijd voorstander van WK’s in telkens verschillende werelddelen. Daarom alleen al had het WK van 2022 niet aan Qatar toegewezen moeten worden, maar aan de VS.” En uw dieptepunten? “Ik begon ooit als bestuurder bij mijn voetbalclub in Visp. Volgens mij kan je een voetbalclub alleen besturen op basis van onderling vertrouwen. Natuurlijk ontwikkelde de FIFA zich alsof het een beursgenoteerd bedrijf is, maar toch werkte ik binnen de FIFA op basis van vertrouwen. Dat is achteraf mijn grootste fout geweest, dat ik te veel op basis van vertrouwen heb gehandeld.” Helden Magazine 43 Het eerste gedeelte van het verhaal van Sepp Blatter komt voort uit Helden Magazine 43 waar Max Verstappen de cover siert. Verstappen is nog maar twintig en overal waar hij komt, heerst gekte. Wat als hij wereldkampioen wordt? Verder in de 43ste editie van Helden, alleskunner Mathieu van der Poel over vader Arie, Peter Sagan en meer, de Amsterdamse Kroonjuwelen Donny van de Beek, Frenkie de Jong en Matthijs de Ligt, turner Epke Zonderland, volleybalvrouwen Anne Buijs & Robin de Kruijf, golfer Joost Luiten, voetballer Neymar, Karsten Kroon wil het theater in met zijn vriendin, hockeyers Rizwan Muhammad, Rashid Mehmood en schaatsster Heather Bergsma-Richardson, golfsurfster Eveline Hooft, jong talent Alida van Daalen, de Nederlandse 3x3 basketballers, wielrenster Ellen van Dijk, oud-voetballer John van ’t Schip over PEC Zwolle, Marco van Basten en Johan Cruijff en Barbara Barend ontmoet Sherida Spitse en haar vrouw, Jolien. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Ze zijn jong, talentvol, en niet meer weg te denken uit de basis bij Ajax. Met Donny van de Beek (21), Matthijs de Ligt (19) en Frenkie de Jong (21) hoopt de Amsterdamse club dit seizoen eindelijk weer de landstitel te veroveren. Wij legden het trio twaalf uitspraken voor. ‘Frenkie de Jong, Donny van de Beek en Matthijs de Ligt zijn wat ons betreft niet te koop. Nee, ook niet voor absurde bedragen. Laat ze dit seizoen eerst eens veertig wedstrijden voor Ajax spelen.’ Marc Overmars in De Telegraaf, 19 juli 2018 In koor: “Deze uitspraak is natuurlijk van Marc!” Matthijs: “Ik vind het heel normaal dat een technisch directeur zo’n uitspraak doet.” Donny: “Het zou ook raar zijn als ze zeggen dat ze ons willen verkopen.” Frenkie: “Ik denk dat het een goed standpunt is van Ajax.” Een goed standpunt van Ajax, maar ook voor jullie? Frenkie: “Ik kan hier ook nog genoeg leren en bereiken. Ik ben vorig seizoen lang geblesseerd geweest, wil nu vooral veel aan spelen toekomen.” Donny: “Kijk, een carrièreplanning is altijd lastig, want vaak loopt het toch anders. Als ik naar vorig seizoen kijk, denk ik dat ik nog veel beter kan. Voor mij valt er hier ook nog genoeg te leren.” Matthijs: “Voor mij geldt hetzelfde. Ik wil iedere dag beter worden, zoveel mogelijk minuten maken. En dat kan bij Ajax. Ze hebben het altijd over een stappenplan, maar zulke dingen kun je niet plannen. Dat is een gevoel. Ik heb wel bepaalde ideeën over wat ik wil, meer op de lange termijn. Maar als het wat sneller gaat dan verwacht, dan zal je je plannen ook weleens aan moeten passen.” Donny: “Daarom moet je ook nooit zeggen dat je weggaat of blijft. In het voetbal kun je dat soort uitspraken nooit doen, want je weet het nooit.” Hebben de coachwissels van de afgelopen jaren invloed gehad op jullie ideeën over de toekomst? Frenkie: “Ik vond het jammer dat Marcel Keizer werd ontslagen. Maar het is niet zo dat ik Erik ten Hag niet mag. Ik heb nu ook een goede band met hem. Maar op dat moment vond ik het wel even lastig.” Matthijs: “Een trainer is belangrijk, heeft een bepaalde visie, maar de spelers moeten het uiteindelijk laten zien. Als speler krijg je misschien wel dertig trainers in je carrière. Daar moet je het gewoon mee doen.” Donny: “Sinds ik in het eerste zit, heb ik drie verschillende trainers gehad. Met iedereen heb je een ander soort band. Maar tot nu toe gaat onze samenwerking prima. Dus ik laat daar mijn toekomst niet van afhangen.” De Ligt: ‘Een feestbeest ben ik zeker niet. Vroeger ging ik wel naar feestjes bij mensen thuis, dat vind ik leuker dan zo’n drukke bende in een discotheek of kroeg’ ‘Vroeger was ik altijd een beetje een dikkerdje. ‘Dikkie’, noemden ze me toen ik in de jeugdopleiding van Ajax speelde. Ze hebben me direct naar een diëtiste gestuurd bij de club. Als jochie van negen jaar al, hè.’ Matthijs de Ligt in het Algemeen Dagblad, 8 maart 2017 Matthijs: “Ja, dit heb ik gezegd. Ik was nooit echt klein, maar wel stevig gebouwd. Ik voetbalde bij FC Abcoude en werd daar gescout. Het eerste wat ze deden toen ik bij Ajax kwam, was mij naar een diëtiste sturen. Ik vond dat niet erg. Juist wel interessant en leuk. Ik heb de adviezen goed opgepakt. Ik moet van nature meer op mijn lichaam en voeding letten dan een ander. Kijk, Frenkie is een stuk tengerder gebouwd.” Frenkie: “Die benen van Matthijs zijn toch net boomstammen? Ik kom inderdaad niet zo snel aan. Maar het was ook nooit zo dat ik per se zwaarder moest worden. Mijn gewicht is prima. Hoewel, een paar kilo’s spiermassa erbij zou best kunnen. Maar ik word niet extra het krachthonk ingestuurd of zo.” Matthijs: “En ik hoef ook niet extra cardio te doen, hoor, om slank te blijven. Ik eet af en toe ook echt wel wat minder gezonds. Maar over het algemeen doe ik wat ik denk dat goed is voor mijn lichaam. Met een biertje maak je mij sowieso niet blij, dus dat scheelt.” Wie wint er van jullie met armpje drukken? Frenkie: “Ik!” Donny en Matthijs, lachend: “Echt niet.” Donny: “Frenkie is sowieso de minst sterke van ons. Laten we het maar eens proberen!” ‘Hij kreeg een Mercedes onder zijn reet van Ajax en die kwam hij laten zien, maar daar geneerde hij zich eigenlijk voor. Hij had net zo lief een Polootje gehad. Ik noem hem weleens Dagobert Duck. Hij verdient veel, maar geeft geen reet uit.’ Vader John de Jong tegen Ajax Showtime, 5 april 2016 Donny: “Dat gaat over Frenkie.” Frenkie: “Heeft mijn vader dit niet gezegd? Dagobert Duck is overdreven, hoor.” Matthijs: “Je rijdt toch niet liever in een Polo dan in een Mercedes?” Frenkie: “Nee, natuurlijk niet. Maar ik geef niet snel geld uit aan spullen. Daarom zegt hij dit weleens voor de grap, omdat we goed verdienen voor onze leeftijd. Als ik iets moois zie, maar het eigenlijk te duur vind, moet hij lachen. Ik ben gewoon niet echt materialistisch ingesteld. Spullen interesseren me niet. Wat ik nodig heb voor mezelf, geef ik uit en ik ga ook echt wel uit eten. Maar het is niet dat ik geef om dure kleding of zo, ik vind iets wat duurder is niet per se mooier. Kleding van de H&M vind ik ook prima. En ik steun mijn familie ook als dat nodig is. Als ik hen kan helpen, doe ik dat graag. Dus die gierigheid valt echt wel mee.” Wat is het laatste dat je hebt gekocht? En dan bedoel ik niet een brood bij de bakker... Frenkie, lachend: “Een huis, telt dat? Ik woon nu nog in een huurwoning met mijn vriendin in Oud-Zuid, maar we gaan verhuizen naar de Zuidas.” Matthijs: “Ik denk dat we alle drie wel redelijk hetzelfde zijn opgevoed.” Donny: “We zijn nuchter en rustig, doen geen gekke dingen. We komen ook alle drie uit een dorp. Ik uit Nijkerkerveen, dat is misschien nog rustiger dan Arkel waar Frenkie vandaan komt. Of Abcoude, waar Matthijs woont.” Helden Magazine 43 Het eerste gedeelte van het verhaal van Donny, Matthijs en Frenkie komt voort uit Helden Magazine 43 waar Max Verstappen de cover siert. Verstappen is nog maar twintig en overal waar hij komt, heerst gekte. Wat als hij wereldkampioen wordt? Verder in de 43ste editie van Helden, alleskunner Mathieu van der Poel over vader Arie, Peter Sagan en meer, turner Epke Zonderland, Sepp Blatter, volleybalvrouwen Anne Buijs & Robin de Kruijf, golfer Joost Luiten, voetballer Neymar, Karsten Kroon wil het theater in met zijn vriendin, hockeyers Rizwan Muhammad, Rashid Mehmood en schaatsster Heather Bergsma-Richardson, golfsurfster Eveline Hooft, jong talent Alida van Daalen, de Nederlandse 3x3 basketballers, wielrenster Ellen van Dijk, oud-voetballer John van ’t Schip over PEC Zwolle, Marco van Basten en Johan Cruijff en Barbara Barend ontmoet Sherida Spitse en haar vrouw, Jolien. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Neymar, de Braziliaanse vedette van Paris Saint-Germain, zou tijdens het WK in Rusland iedereen versteld doen staan, zo was de verwachting. Dat gebeurde inderdaad. Alleen deed hij dat niet op een manier waarop de steraanvaller had gehoopt. Het was één van de momenten die tijdens het WK in Rusland viral ging. Het moment dat scheidsrechter Björn Kuipers uit Oldenzaal in de wedstrijd van Brazilië tegen Costa Rica (2-0) de absolute vedette uit Mogi das Cruzes met een happend handgebaar op zijn plaats zette. “Dat was natuurlijk een grandioze actie van Björn,” zegt collega-scheidsrechter Bas Nijhuis. “Zo’n vermaning is de ultieme manier om Neymar te vertellen dat hij niet zo moet zeuren. Veel beter dan een gele kaart. Want geef je die, dan ben je natuurlijk direct door je munitie heen.” Dat de beelden als een dolle over het internet knalden, begreep Nijhuis heel goed. “Dit was misschien wel de eerste keer dat een speler van zo’n niveau voor het oog van de hele wereld zo op zijn nummer werd gezet door een scheidsrechter. Ik zag aan alles dat Björn supergeïrriteerd was. Ik zei nog: let op, dat gaat straks vuurwerk opleveren. Want als Björn kwaad is, heb je een slechte aan hem. En ja, hoor. Niet veel later gaf Björn hem dat standje. Geweldig!” En dat was zeker niet gespeeld, meent Nijhuis. “Nee, dit was puur. Soms zie je nog weleens dat scheidsrechters acteren. Voor de bühne. Maar dat was bij Björn absoluut niet het geval. Dat zag je wel aan de blik in zijn ogen. En aan de opgezette aderen in zijn nek. Dat heeft Björn alleen als hij héél boos en geïrriteerd is. Maar het was ook tenenkrommend wat Neymar deed. Natuurlijk, ik begrijp heel goed dat hij ervan baalt dat tegenstanders hem hard aanpakken. En dat hij wil dat de scheidsrechter hem in bescherming neemt. Maar dat doe je niet door je zo kinderachtig te gedragen.” En het is ook niet slim. “Je krijgt namelijk precies wat Luis Suarez ook had. Die kreeg op den duur ook geen vrije trap of strafschop meer. Door die schwalbes had hij de schijn tegen. Dat gaat bij Neymar ook gebeuren. Scheidsrechters bedenken zich nu twee keer voordat ze de bal op de stip leggen.” Marco van Basten, chief officer for technical development van de FIFA, zei tijdens een persconferentie als reactie op alle filmpjes op social media waarin het gedrag van Neymar belachelijk werd gemaakt ironisch: ‘Momenteel maakt hij de mensen aan het lachen. Dat is positief, het is altijd leuk om een beetje humor in de wedstrijd te hebben.’ Daarna ging hij serieuzer in op het toneelspel van de Braziliaan. ‘Je moet gewoon je uiterste best doen en sportief zijn. Als je te veel acteert, gaat dat je niet helpen. Ik denk dat hij op dat punt tot inzicht moet komen.’ Nijhuis: “Het zal me niks verbazen als de FIFA hem op zijn gedrag heeft aangesproken. Dat zag je duidelijk in het duel met België. Toen rolde Neymar beduidend minder vaak. Sterker, soms stond hij na een overtreding meteen weer op." Fratsen Volgens Johan Derksen, die zelf ook niet echt een speler was van onbesproken gedrag, zouden de verdedigers van vroeger wel raad weten met de fratsen van Neymar. En helemaal het spijkerharde Feyenoord-blok uit de jaren zeventig, Theo Laseroms en Rinus Israël. “Daarin heeft Derksen absoluut gelijk,” laat Israël desgevraagd weten. “Als ik dit WK tegenover Neymar zou hebben gestaan, had ik ‘m wel even opgeknapt, zoals wij dat zeiden. Verschrikkelijk hoe hij zich gedraagt. Het gaat me te ver om te zeggen dat hij op een brancard het veld had verlaten, maar ik had hem zeker een flinke tik gegeven. En met mij vele anderen uit mijn tijd.” Israël glimlacht. “Kijk, je kan een duel op twee manieren ingaan: slap en keihard. Ik koos meestal voor het laatste. En ja, dat kon dan weleens letsel veroorzaken. Niet om het goed te praten, maar ik heb het gevoel dat toen ook veel meer was toegestaan dan nu. En niet onbelangrijk: we wezen onze ploeggenoten ook terecht als ze zich zo gedroegen als Neymar. Dan gaven we zo’n gast wel even een tikje op de training, hoor. Zoiets doe je gewoon niet. Maar ook dat is nu niet meer. Integendeel, Neymar wordt op trainingen juist met alle egards behandeld.” Eerlijk gezegd begrijpt Israël ook niet waarom Neymar zich zo opstelt. “Dat heeft hij toch helemaal niet nodig? Ondanks al die ergernissen is hij natuurlijk wel een fenomenale speler. Maar door dit gedrag verliest hij een hoop sympathie. Hij kan beter een voorbeeld nemen aan Lionel Messi. Van hem zal nooit iemand zeggen dat je hem een flinke tik moet geven. Dat komt omdat Messi normaal doet.” Israël: ‘Als ik dit WK tegenover Neymar zou hebben gestaan, had ik ‘m wel even opgeknapt, zoals wij dat zeiden’ Helden Magazine 43 Het eerste gedeelte van het verhaal van Neymar komt voort uit Helden Magazine 43 waar Max Verstappen de cover siert. Verstappen is nog maar twintig en overal waar hij komt, heerst gekte. Wat als hij wereldkampioen wordt? Verder in de 43ste editie van Helden, alleskunner Mathieu van der Poel over vader Arie, Peter Sagan en meer, de Amsterdamse Kroonjuwelen Donny van de Beek, Frenkie de Jong en Matthijs de Ligt, turner Epke Zonderland, Sepp Blatter, volleybalvrouwen Anne Buijs & Robin de Kruijf, golfer Joost Luiten, Karsten Kroon wil het theater in met zijn vriendin, hockeyers Rizwan Muhammad, Rashid Mehmood en schaatsster Heather Bergsma-Richardson, golfsurfster Eveline Hooft, jong talent Alida van Daalen, de Nederlandse 3x3 basketballers, wielrenster Ellen van Dijk, oud-voetballer John van ’t Schip over PEC Zwolle, Marco van Basten en Johan Cruijff en Barbara Barend ontmoet Sherida Spitse en haar vrouw, Jolien. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Sherida Spitse (28) was tijdens het gouden EK een van de uitblinkers bij het Nederlands voetbalelftal. Tegelijkertijd kampte haar vrouw Jolien met een depressie na de geboorte van hun zoontje. Barbara Barend zocht Sherida en haar gezin op. Het is volop zomer in Nederland en Sherida Spitse viert samen met haar vriendin Jolien van der Tuin en hun een­ jarige zoontje Jens vakantie. De Noorse competitie ligt tijdelijk stil en voor het eerst in jaren is Sherida een langere periode vrij. In plaats van een verre strandvakantie vertoeven de sterkhou­der van het Nederlands elftal en haar gezin in een bungalowtje op een Drents vakantiepark. Lekker Hollands en dicht in de buurt van familie en vrienden, die ze door het leven in Noorwegen niet zo vaak zien. Daarnaast kunnen Sherida en Jolien hier in alle rust toeleven naar de mooie dagen die hen te wachten staan, wanneer ze trouwen en een mooi feest geven voor al hun dierbaren. “Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?” vraagt Barbara. Sherida: “Dat is gebeurd toen ik in het eerste van Heerenveen speelde.” Jolien: “Eigenlijk zijn we gekoppeld door Sherida’s toenmalige ploeggenoot­jes Nangila van Eyck en Hilde Winters. Hilde was toen al een goede vriendin van me en zei dat er een leuke meid in haar team zat. Toen ze een foto van Sherida liet zien, zei ik: ‘Nou, dat is niet echt mijn type.’ In die tijd voetbalde ik nog en kregen we op de club een clinic van Heerenveen.” Sherida: “Tijdens die clinic zag ik Jolien voor het eerst en dacht: hé, die is wel leuk! Ze had alleen wel een piercing net onder haar lip en ik liet direct merken dat die eruit moest.” Jolien: “We gingen samen op stap, leerden elkaar kennen en de vonk sloeg meteen over. Nu zijn we zevenenhalf jaar samen en nog steeds gek op elkaar.” Sherida begon met voetballen bij VV Sneek en speelde jarenlang in jongens­ elftallen. Ook trainde ze een tijdje mee met de jongens C1 van Heerenveen, met daarin onder meer Pele van Anholt. Op zestienjarige leeftijd maakte ze al haar debuut in het Nederlands vrouwenelftal. Sherida: “In de jeugd speelde ik altijd met dezelfde jongens. Tot een bepaalde leeftijd douchte ik gewoon met hen samen. Later deed ik dat in een scheids­rechtershokje. Ik hing er zeker niet maar wat bij. Als ik door een tegenstander onderuit werd gehaald, stonden de jongens voor me klaar. In de B1 was ik zelfs aanvoerder, dat vonden ze prima. Bij mijn 150ste interland, afgelopen juni in de WK­-kwalificatiewedstrijd tegen Slowakije, zat een aantal van mijn oude ploeggenoten op de tribune in Heeren­veen om naar me te komen kijken. Dat was leuk. In 2006 werkte ik net in de supermarkt toen mijn moeder ineens voor mijn neus stond om te vertellen dat ze een telefoontje van bondscoach Vera Pauw had gehad met de mededeling dat ik was geselec­teerd voor Oranje. Ha, ik was snel weer weg bij de supermarkt.” Een jaar later kwam Sherida in het eerste vrouwenelftal van Heerenveen, dat was toegetreden tot de nieuw verschenen eredivisie. Na vijf seizoenen ging ze in de zomer van 2012 naar FC Twente, waar ze in Hengelo ging sa­menwonen met Jolien. Twee jaar later begon Sherida bij het Noorse Lillestrøm aan haar eerste buitenlandse avontuur en werd ze de eerste speelster uit het Nederlandse voetbal voor wie een transferbedrag werd betaald. Barbara: “Was het belangrijk voor jou dat Jolien met je meeging naar Noor­wegen?” Sherida: “Heel belangrijk. Samen met Jolien was de stap een stuk makkelijker te maken. Ik weet niet of ik het had ge­daan als ik haar niet had gehad. De club regelde een appartement en een auto voor ons en een salaris waarvan ik prima kon rondkomen. Jolien ging bij de H&M werken en met twee salarissen hadden we het prima voor elkaar.” Tijdens de drie jaar dat Sherida in Scandinavië bij Lillestrøm voetbalde, werd de kinderwens van Sherida en Jolien groter en groter. Sherida: “Jolien is twee jaar ouder dan ik en toen ik 23 was, begon ze al over kinderen. Op dat moment was ik er nog niet klaar voor, maar een paar jaar later wel. Toen zijn we een traject ingegaan bij vruchtbaarheidskliniek Nij Geert­ gen in Nijmegen. We wilden dat mijn eitje bij Jolien werd geplaatst met het zaad van de donor en dat kon alleen bij die kliniek. Het was een hoop plannen. Als ik na een wedstrijd met Oranje één vrije dag had, moesten we een afspraak zien te maken in Nijmegen voordat we weer terug moesten naar Noorwegen. Alleen mijn zaakwaarnemer Leoni Blokhuis wist ervan en was betrokken in het complot, verder wist niemand ervan. Ook onze families en vrienden niet. Het was ons geheimpje. Van de negen eitjes die bij mij waren weggehaald, was één eitje van goede kwaliteit om bij Jolien te plaatsen. De andere eitjes konden niet worden ingevroren, dus we hadden één kans. Gelukkig was het meteen raak. Het moment dat we ontdekten dat we zwan­ger waren, was heel bijzonder. Het was erg leuk om het daarna aan iedereen te kunnen vertellen. Voor onze ouders hadden we een boekje gemaakt van het hele traject dat we hadden doorlopen met op de voorkant een foto van de echo.” De blijdschap om de zwangerschap was groot, maar bij Jolien sloeg die stemming vrij snel om en kreeg ze te maken met depressieve gevoelens. Barbara: “Mijn vrouw en ik hebben allebei een kind gedragen en gebaard. Het lijkt me zo gek om rond de zwan­gerschap die depressieve gevoelens mee te maken, juist als je zoals jullie graag een kindje wilt krijgen.” Jolien: “Het was best pittig. Vooral in de eerste twaalf weken van de zwangerschap had ik een extreem gevoel van depressiviteit. Ik voelde me niet happy, voelde niet het geluk dat hoort bij een zwanger­ schap. In plaats daarvan lag ik huilend bij Sherida in bed en dacht: wil ik dit wel?” Jolien: ‘Ik voelde niet het geluk dat hoort bij een zwangerschap. In plaats daarvan lag ik huilend bij Sherida in bed’ Sherida: “Ik had wel vanaf het begin dat blije gevoel, maar ik leefde natuur­lijk ook met Jolien mee. Ze had goede en minder goede dagen. Het ging met ups en downs.” Eind 2016 vertrokken Sherida en Jolien na drie jaar uit Noorwegen en gingen bij de ouders van Jolien wonen. Ze wil­ den dat hun kindje in Nederland werd geboren en met het EK in eigen land op komst tekende Sherida een eenjarig contract bij haar oude club FC Twente. Op 16 april 2017 werd zoontje Jens geboren. Ondanks deze prachtige gebeurtenis was het ook een moeilijke periode voor het stel. De roze wolk ging aan Jolien voorbij en ze kreeg weer last van depressiviteit. Sherida begon op haar beurt kort na de geboorte van Jens aan de EK-­voorbereiding met Oranje en was vaak van huis. Jolien: “Als je naar je pasgeboren baby kijkt, moet je een heel gelukzalig gevoel krijgen. Ik wilde het heel graag voelen, maar het was er gewoon niet. Eerst heb ik geprobeerd zelf uit de depressie te komen, maar dat lukte niet. Vervol­gens ben ik naar een psycholoog gegaan en heb ik antidepressiva gekregen. De psycholoog kwam er snel achter dat mijn leven met Sherida anders is dan bij de meeste andere stellen. Sherida is een gevoelsmens, maar ze praat niet veel over haar gevoelens. Ook kan ze heel makkelijk de knop omzetten. Als ze aan het voetballen is, kan ze zich daar volle­dig op focussen en niet met thuis bezig zijn. Daardoor dacht ik soms: je geeft er helemaal niets om. Dat was natuur­lijk niet het geval, maar zo zit Sherida gewoon in elkaar.” Sherida: “Ik ben nuchter, kan snel schakelen en had vlak voor het EK de focus op het voetbal. Zo doe ik het al mijn hele leven en dat is denk ik mijn kracht. Zeker in die periode. Thuis is thuis en voetbal is mijn werk.” Barbara: “Toch moet het voor jou ook ingewikkeld zijn geweest, Sherida. Je was vlak voor het EK moeder geworden en moest thuis een partner achterlaten die het moeilijk had.” “Dat klopt...” De stem van Sherida blijft hangen. Ze krijgt het even te kwaad en schiet vol. Jolien, die op de stoel naast haar zit, legt troostend een hand op haar been. Sherida: “Het is niet dat ik me schuldig voel, we hebben samen voor dit leven gekozen, maar ik vind het sneu voor Jolien dat ik er niet was toen ze verdriet had en zich ongelukkig voelde. Het was wel een voordeel dat het EK in Neder­land werd gehouden en we van bonds­coach Sarina Wiegman af en toe naar huis mochten gaan.” Sherida: 'Ik vind het sneu voor Jolien dat ik er niet was toen ze verdriet had en zich ongelukkig voelde' Barbara: “Wist Sarina wat er bij jou thuis speelde?” Sherida: “Nee, want ik praat niet over mijn privéleven. Alleen mijn kamerge­nootje Shanice van de Sanden, die mijn getuige is op mijn bruiloft, Kika van Es en de meiden van Twente wisten van de depressie van Jolien. Ik ben in die periode wel altijd goed blijven presteren op het veld.” In de groepsfase werd Sherida zelfs aan­voerster nadat Mandy van den Berg haar basisplaats verloor. Onder aanvoe­ring van de sterk spelende en driemaal scorende middenveldster brachten de Oranjeleeuwinnen Nederland in ver­ voering met het veroveren van de Euro­pese titel. In de met 4-­2 gewonnen finale tegen Denemarken werd Sherida uitgeroepen tot beste speelster van de wedstrijd. Jolien: “Ik had veel steun aan mijn ouders. Ze zeiden: ‘Ga jij lekker naar de wedstrijden, dan zorgen wij voor Jens.’ Zo kon ik er af en toe even tussenuit.” Sherida: “Het was fijn dat Jolien telkens op de tribune zat om me te steunen. Uiteindelijk hebben we alle­bei wel echt van het toernooi kunnen genieten. Al die Oranjesupporters en alle familie en vrienden die aanwezig waren, het was fantastisch. En natuurlijk helemaal omdat we kampioen werden.” Barbara: “Jolien, ben je erachter gekomen waar je depressie vandaan kwam?” Jolien: “Ik denk door de hormonen. Ik heb een traag werkende schildklier. Die regelt je hormoonhuishouding en rond een zwangerschap moet je de schildklier op peil zien te houden. Dat lukte niet. Ik ben nu nog steeds niet helemaal uit de moeilijke periode. Iedere keer als ik bloed moet prikken, blijkt dat mijn schildklier nog niet helemaal goed is. Vandaar dat ik ook na de geboorte van Jens periodes had dat ik down was en niet goed in mijn vel zat. Het was ook veel: de verhuizing naar Nederland, geen eigen woning en weer bij mijn ouders intrekken, de hectiek van het EK, Sherida was vaak weg, Jens huilde best veel de eerste maanden en ik sliep slecht. Inmiddels heb ik een manier gevonden om die negatieve gevoelens sneller van me af te zetten. Het is hopen dat mijn schildklier weer snel helemaal in orde komt. Gelukkig kan ik nu wel echt volop genieten van Jens.” Sherida: “Knap dat Jolien zo open over dit onderwerp praat.” Barbara: “Ik vind het heel goed dat je erover vertelt, Jolien. Ik denk echt dat heel veel vrouwen hiermee te maken hebben.” Jolien: “Ik schaam me er ook niet voor. Maar ik denk dat veel vrouwen zich juist wél schamen als ze depressief zijn rond hun zwangerschap. Het is natuurlijk niet leuk. Je voelt je schuldig tegenover je kindje en je partner, terwijl je er niets aan kunt doen. Nu ik ervoor uitkom, hoor ik steeds meer vrouwen om me heen die zich ook slecht hebben gevoeld.” Sherida: “We hebben in korte tijd veel meegemaakt. Terugkijkend is het inder­daad een rollercoaster geweest.” Na het gouden EK maakten meerdere internationals een droomtransfer. Lieke Martens ging naar Barcelona en Shanice van de Sanden naar Olympique Lyon. Ook Sherida was klaar voor een nieuwe uitdaging in het buitenland, maar gek genoeg was er voor de aanvoerster van Oranje amper belangstelling. Toen haar oude coach van Lillestrøm belde met de vraag of ze bij Vålerenga in Oslo wilde komen spelen, besloot Sherida met haar gezin terug te keren naar Noorwegen en daar hun oude leventje op te pakken. Barbara: “Was je verbaasd dat er na jouw goede toernooi zo weinig belang­ stelling was?” Sherida: “Dat heeft me wel verbaasd, ja. Eerlijk gezegd had ik gehoopt op clubs als Barcelona en Paris Saint-­Germain. Toen ik nog bij Lillestrøm speelde, is er weleens contact geweest met Paris. Toenmalig technisch directeur Patrick Kluivert had me benaderd voor een gesprek, maar hij is er nooit meer op teruggekomen en dat gesprek heeft nooit plaatsgevonden. Dan denk ik: stik er maar in.” Jolien: “Bij Sherida is alles zwart­wit.” Barbara: “Heb je een idee waarom de interesse van grote clubs uitblijft?” Sherida: “Nou, afgelopen voorjaar meld­ de Atlético Madrid zich voor me en dat is de kampioen van Spanje. Maar inder­daad, soms vraag ik me weleens af: wat moet ik nog meer doen om bij een top­ club te komen? Ligt het aan mij? Mis­schien hebben ze liever een dribbelaar met acties in huis. Dat ben ik niet. Ik ben een speelster met rust aan de bal, inzicht en passing. Ik ben niet moeilijk, hoor alleen wel af en toe dat mensen in het begin bang voor me zijn. Dat komt denk ik door mijn gezichtsuitdrukking en het feit dat ik altijd zeg wat ik denk. Soms ben ik teleurgesteld over de situatie, maar verder voel ik me fit en presteer ik naar behoren. Dat is voor mij het belangrijkst. Of ik nu bij Vålerenga speel of bij Lyon, ik kan mezelf prima uitdagen en weet precies wat ik moet doen om bij de club en het Nederlands elftal te presteren.” Afgelopen winter moest Sherida tijdens het trainingskamp met Oranje in La Manga een teleurstelling slikken toen ze van bondscoach Wiegman te horen kreeg dat ze geen aanvoerster meer was. De band die ze een half jaar eerder tijdens het EK had overgenomen van Mandy van den Berg, ging plots naar keepster Sari van Veenendaal. Sherida: “Sarina zag in mij niet de aan­voerster zoals zij de rol van aanvoerster wil zien. Dat heb ik te accepteren en ik vind het goed dat Sari nu aanvoerster is.” Het is tijd om afscheid te nemen van Sherida, Jolien en de vrolijk door de bungalow rondrennende Jens. Barbara: “Hebben jullie nu het gelukza­lige gevoel van met z’n drieën een gezin­ netje vormen?” Sherida: “Zeker. Als gezin hebben we rust en stabiliteit in Noorwegen. Al denk ik niet dat Vålerenga mijn laatste club zal zijn. Ik hoop ooit nog de stap naar een grote club te maken. De combinatie van het moederschap en topsport bevalt me goed. Jens is heel vrolijk. Maar hij heeft wel zijn eigen willetje en kan soms onge­duldig zijn.” Sherida: 'Ik hoop ooit nog de stap naar een grote club te maken' Jolien, lachend: “Van wie zou hij dat nou hebben!” Helden Magazine Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Het vak van voetbaltrainer zorgt soms letterlijk en figuurlijk voor grijze haren. John van ’t Schip weet er alles van. Onder andere yoga helpt hem de rust te bewaren. Een gesprek met de trainer van PEC Zwolle over mediterende monniken in nepal, Johan Cruijff en Marco van Basten. “De ene keer word je bejubeld, maar de volgende keer kun je bekritiseerd worden. Vorig jaar hadden we bij PEC Zwolle een extreem seizoen. De eerste helft wonnen we bijna alles. Dan wil iedereen wat van je, ben je ieders vriend. De tweede helft wonnen we bijna niets meer. Extreem gesteld ziet niemand je dan nog, dat sta je echt helemaal alleen. Net als met het Nederlandse voetbal. Wie wil nog iets met Oranje? Zo werkt het. Waarom zijn Cristiano Ronaldo, Lionel Messi, Rafael Nadal en Roger Federer absolute top? Omdat ze met hun talent bijna nooit verslappen. Natuurlijk zijn ze afhankelijk van mensen om hen heen, dat zie je aan het verschil tussen Messi bij Barcelona en Messi bij Argentinië. Als je jarenlang op zo’n hoog niveau presteert, dan moet je in balans zijn. Weet je wie ook altijd een goede focus had? Rafael van der Vaart. Ik ken hem vanaf zijn veertiende, toen ik hem als jeugdtrainer bij Ajax leerde kennen. Ik kwam na mijn eerste dag thuis en Daniëlle, mijn vrouw, vroeg: ‘Zijn er nog bijzondere talenten?’ Ja, zei ik, een jongen met een matje in zijn nek, niet te groot en te snel, maar hij kan alles. Je kon hem op elke positie zetten, hij verzaakte nooit. Rafael heeft deze zomer in de voorbereiding met ons meegetraind. Geweldig hoe hij het spel nog ziet en beleeft. De jongens vonden het ook prachtig. Als hij fit is, kan hij nog van zoveel waarde zijn. In het veld kun je Rafael niet afleiden, toen niet en nu niet. Het gaat erom dat je als topsporter en trainer een manier vindt om jezelf te zijn, om in balans te blijven. Als ik in de auto rijd of voor mezelf train, mediteer ik als het ware. Een tijd lang heb ik ook yoga gedaan. Van Daniëlle, die yoga beoefent, krijg ik dat ook mee. Je gedachten rustig krijgen door onder andere met je ademhaling bezig te zijn. Toen ik coach werd in Australië, heb ik daar ook yoga geïntroduceerd. De eerste die daarmee is begonnen, was Johan Cruijff. Johan en ik hadden elkaar leren kennen in zijn laatste en mijn eerste jaren als speler van Ajax begin jaren tachtig. Ik noem hem wel mijn ‘goeroe’. Als ik hem zag, wilde ik ook zo zijn, hoe hij liep, wat voor haar hij had. Ik was een volgeling. Hij bracht heel veel teweeg bij me. Ik had alles voor hem over. Ik had vanaf het begin een heel goede relatie met Johan, hij hield van mijn type speler. Johan vond, toen hij in 1985 trainer werd van Ajax, dat een aantal jongens concentratieproblemen had. Daar was ik er één van. En dan bracht hij een ademhalingscoach binnen. Dat was operazanger Len del Ferro, die ook Willy Alberti, de opa van mijn vrouw, les had gegeven. Dat was mijn eerste kennismaking met ademen en het middenrif. Eigenlijk was dat al een soort yoga. Johan was altijd bezig met dat soort zaken. Johan had me voor die tijd ook al geholpen. Toen ik in de loop van 1984 ernstige last kreeg van mijn rug, gaf zijn vrouw Danny me een bandje waarnaar ik moest luisteren voordat ik ’s avonds naar bed ging. Ik verging van de pijn, had een hernia en moest plat liggen. Op dat bandje stond een stem die me door m’n hele lichaam meenam. Het begon bij mijn tenen, via mijn voeten naar mijn enkel en dan steeds verder omhoog. Ik werd er rustig van, waardoor ik minder pijn voelde en ook beter kon slapen. Zo leerde ik toch mijn lichaam op een andere manier ervaren. Ik begreep later dat deze vorm van je lichaam scannen Yoga Nidra heet. Johan was net gestopt als speler, had vrije tijd en heeft me in die periode naar elke dokter en therapeut gereden, voordat ik uiteindelijk in Groningen aan mijn hernia ben geopereerd. Een dag voor de operatie vroeg Johan of hij nog iets voor me kon betekenen. Mijn moeder wilde graag bij me zijn, maar mijn vader moest gewoon werken, dus was vervoer een probleem, zei ik. ‘O,’ zei Johan, ‘dan haal ik je moeder toch op.’ De volgende dag heeft hij mijn moeder en mijn tante opgehaald in Amstelveen en ze naar Groningen gereden. Kun je je voorstellen? Mijn moeder en mijn tante die niets van voetballen weten en Johan achter het stuur? Johan zei dat de autorit hartstikke gezellig was. In het ziekenhuis vroeg hij aan de chirurg of hij bij de operatie mocht zijn. Ik was al weg. Johan heeft zo’n groene jas aangetrokken, een groen kapje voor zijn mond gedaan en waarschijnlijk ook gezegd hoe de chirurg me moest opereren. Ik heb trouwens ook even een moeilijke periode gehad met Johan. Toen hij in 1987 coach was van Ajax, wilde hij dat ik mijn contract verlengde. Ik speelde al zes jaar bij Ajax en verdiende bijna niets, had een heel slecht contract. Cor Coster, de schoonvader van Johan, deed mijn zaken en Ajax bood me inderdaad een nieuw contract, maar ik wilde eerst weten wat Johan zelf ging doen, of hij zou blijven. Hij was daar wat vaag over en toen nam hij begin 1988 ineens ontslag. De relatie tussen Ajax en Johan was die maanden heel slecht. Wat deed Ajax? Ajax bood me ineens een contract dat twee keer zo hoog was als Coster voor me had uit onderhandeld. En dat heb ik getekend. Heel slim, want ze wisten hoe close Johan en ik waren. Dat heeft onze relatie even onder druk gezet, maar gelukkig niet te lang. Hij begreep het ook wel. Johan liep en loopt als een rode draad door mijn leven. Hij dacht niet volgens traditionele paden. Hij droeg Frank Rijkaard en Pep Guardiola voor als trainers van Barcelona, terwijl ze nog niet heel veel ervaring als coach hadden. Johan was adviseur van de KNVB toen Dick Advocaat in 2004 stopte als bondscoach. Hij vond dat Marco van Basten Advocaat moest opvolgen. Marco was op dat moment mijn assistent bij de jeugd van Ajax. ‘Cruijff heeft een groen kapje voor zijn mond gedaan en waarschijnlijk ook gezegd hoe de chirurg me moest opereren’ Het is wel grappig hoe Marco coach is geworden. Hij had jaren lang geen bal meer aangeraakt nadat hij in 1995 was gestopt met voetballen bij AC Milan. In 2003 begon hij met de cursus coach betaald voetbal en kwam bij mij stage lopen. Hij vond het ook wel weer leuk, die voetballerij. Toen Cruijff hem in 2004 wilde aanstellen als bondscoach, twijfelde hij aanvankelijk heel erg. Hij vond het veel te snel gaan. Zo is Marco. Ik zei meteen: doen. Marco heeft uiteindelijk gezegd dat hij wilde, maar alleen met mij. Zo zijn we bondscoach geworden, hij als hoofdcoach en ik als zijn assistent. De eerste interland waarbij Marco en ik op de bank zaten, thuis tegen Tsjechië, wonnen we met ontzettend veel mazzel met 2-0. Zo makkelijk was het niet om ineens voor het Nederlands elftal te staan. Ten eerste waren Marco en ik jong en redelijk onervaren, en daarnaast moesten we een half nieuw elftal samenstellen. Grote namen als Jaap Stam, Ronald en Frank de Boer en Marc Overmars stopten en de beste tijd van Patrick Kluivert was voorbij. Alleen Giovanni van Bronckhorst en Phillip Cocu bleven. We vormden een heel nieuwe verdediging met jongens als Khalid Boulahrouz, John Heitinga, Joris Mathijsen en Jan Kromkamp. Uiteindelijk vonden we een balans met een prachtige groep, met jonge spelers als Wesley Sneijder, Rafael van der Vaart, Nigel de Jong, Arjen Robben, maar ook nog met Ruud van Nistelrooy en Roy Makaay. En natuurlijk Robin van Persie, die net als Dirk Kuyt bij ons debuteerde en daarna zulke grote stappen heeft gemaakt. Wij hebben gezien hoe Robin zich van een onbegrepen individualist heeft ontwikkeld tot een geweldige teamspeler. Daarover hebben we mooie gesprekken met hem gevoerd. Die gesprekken voerden we trouwens met alle spelers. Ze keken in het begin heus wel tegen Marco op, maar hij stelde zich zodanig op dat het echte gesprekken werden. We luisterden ook naar hen en Marco schaamde zich niet voor zijn eigen onzekerheden. De spelers zagen ook dat Marco heel bevlogen was. Uiteindelijk hebben we ons ongeslagen geplaatst voor het WK van 2006 en het EK van 2008. In 2008 ging het geweldig, totdat we in de kwartfinale verloren van het Rusland van Guus Hiddink. Ik had het er deze zomer over met Rafael van der Vaart toen hij met ons meetrainde bij PEC. De laatste training voor Rusland liep alles zo goed, die was van zo’n hoog niveau. Het inspelen, het wegdraaien in de korte ruimte; iedereen speelde zo goed dat ik het gevoel had dat ons niets kon overkomen. Een dag later in de wedstrijd zag ik er niets van terug. De Russen waren gewoon beter. Of het iets te maken had met het overlijden van het te vroeg geboren kindje van Boulahrouz zullen we nooit weten. Khalid deed mee op die laatste training en trainde ook goed. Die Russen hadden geen slecht elftal, hoor, maar misschien voelden we ons wel te goed na die geweldige voorronde tegen Italië en Frankrijk. Na dat EK gingen Marco en ik samen aan de slag bij Ajax, een avontuur dat na iets minder dan een jaar eindigde met de eerlijke afscheidspersconferentie van Marco. Ik heb weleens gezegd dat hij best iets minder openhartig over zijn eigen functioneren mocht zijn. Heel veel dingen die dat jaar waren misgegaan, lagen buiten onze schuld. Uiteindelijk kwam het erop neer dat hij als trainer niet gelukkig was. Dat hij in 2014 op eigen verzoek een stap terug deed bij AZ was voor mij dan ook geen verrassing. Ik denk ook dat de functie die hij nu bekleedt bij de FIFA beter bij hem past dan het trainerschap. Na twee jaar Australië was het in 2012 weer Johan die me belde. Zijn schoonzoon Todd Beane en hij waren aan een project begonnen in Mexico, bij Chivas. Johan had mij op het oog als trainer, zei: ‘Mexico is Spanje en Italië in het kwadraat, maar dat kun jij aan.’ Ik heb alleen maar geluisterd. Je weet hoe Johan was: als hij sprak, kwam je er niet meer tussen. ‘Jij wordt de coach, dat Spaans komt wel. Wij zitten erbij, we gaan je steunen,’ zei Johan. Ik hing op en zei tegen Daniëlle: ik denk dat wij naar Mexico gaan, want Johan heeft mij net benoemd tot hoofdcoach van Chivas. Volgens mij heb ik niet eens ‘ja’ kunnen zeggen, werd gewoon aangesteld. Ik heb er een prachtige tijd gehad. Johan had met de eigenaar duidelijke afspraken gemaakt onder ook wel goede voorwaarden. Die eigenaar ontsloeg bij wijze van spreken elke maand een trainer, hij was zo’n man die gewend was de kleedkamer in en uit te lopen. Dat was bij Johan uit den boze. Ik heb als hoofdtrainer met mijn staf goed kunnen werken. Ik vond het alleen onverstandig dat op elke positie in de club Nederlanders kwamen, op een gegeven moment liepen er bij de jeugd en bij het eerste elftal vijf Nederlanders rond. Daardoor leek het een soort overval. Daar kwamen logistieke problemen bij, auto’s die niet werden geregeld, huizen die niet klaar waren. En er was niet een van ons die Spaans sprak. Dan vraag je om moeilijkheden. 'Van Basten was niet gelukkig als trainer. Dat hij op eigen verzoek een stap terug deed bij AZ was voor mij geen verrassing' Johan zei altijd: ‘Voetbal is een speedboot en geen mammoettanker, dus je moet snelle beslissingen nemen.’ Hij vond dat Chivas als een mammoettanker werd bestuurd. Overigens waren ze bij Chivas binnen alle geledingen van de club al bekend met yoga. Wij hebben onze doelstelling, de play-offs, gehaald. In de eerste ronde werden we door de latere kampioen uitgeschakeld. Dat was de aanleiding tot het breekpunt. De eigenaar kwam na de laatste wedstrijd de kleedkamer in, voor het eerst sinds mijn aanstelling. Zijn gezicht stond op onweer, hij begon meteen te schreeuwen. Ik heb hem twintig seconden aangehoord en hem toen in mijn beste Spaans te verstaan gegeven dat ik zijn houding niet accepteerde en hem het woord ontnomen. Toen ging hij tegen mij tekeer en ik tegen hem. Het werd echt ordinair schreeuwen. ‘Ik daag je uit om met mij naar boven te komen,’ schreeuwde hij. Oké, zei ik terug. Ik ging met hem mee de lift in, naar de verdieping waar de supporters stonden te wachten, liep de lift uit, keek achter me en zag niemand. Was hij de lift niet uitgelopen, maar meteen weer naar beneden gegaan. Stond ik daar in m’n eentje tussen al die supporters. Bewakers kwamen me ontzetten, maar dat was helemaal niet nodig. De supporters wilden met me praten en op de foto. Na tien minuten ging ik terug naar de kleedkamer, zaten de spelers nog keurig te wachten. Die begonnen te klappen. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt, een trainer die de eigenaar terecht wees. Een week later zaten we bij Johan in Barcelona te praten over de voortgang van het project Chivas, toen Johan een telefoontje kreeg uit Mexico met de mededeling dat iedereen was ontslagen, behalve ik. Johan drong erop aan om verder te gaan en niet mijn contract in te leveren om zogenaamd loyaal aan hem te zijn. Dat vond hij flauwekul. Ik ben na een paar weken teruggegaan, heb de voorbereiding gedaan en drie dagen voor de competitie werd ik ook ontslagen. Vorig jaar volgde Daniëlle een yoga- cursus tijdens onze vakantie op Mallorca. Via haar heb ik de Rinpoche van Maratika, een soort geestelijk leider, ontmoet en ik heb me wat verdiept in het werk van zijn foundation. Ik ben nu ambassadeur van de Maratika Foundation. Die steunt zo’n 25 jonge, boeddhistische monniken die in de bergen van Nepal in de leer zijn, jongens van 12 tot 25 jaar. Ik ben sponsor geworden van zo’n monnik, zorg daarmee dat hij kan leven en studeren. En dan praten we over 250 euro per jaar. PEC is ook sponsor geworden door kleding en ballen op te sturen. Zij mediteren en doen aan yoga. De voetballerij is vaak vluchtig, gericht op direct resultaat. Dan is het mooi om te ervaren dat er meer is in de wereld. Ze trainen om hun geest in het hier en nu te brengen via eeuwenoude Tibetaanse, boeddhistische meditatietechnieken. Wat zij uitdragen, is leven in het nu, focussen op het moment dat je leeft. Voor ons, westerse mensen, is het misschien niet zo simpel om te bevatten hoe de monniken denken. Als ze klaar zijn met leren, gaan ze voetballen. Ze hebben een veldje gemaakt, voetballen op blote voeten. En na een doelpunt staan ze te juichen in kleding van PEC Zwolle. Is toch geweldig? Het Maratika-klooster is bijna klaar en wordt dan een soort bedevaartsoord. Nee, ik ben er nog niet geweest, maar Daniëlle en ik gaan zeker. Zelf heb ik de laatste jaren ook geleerd om me nog meer te focussen op het hier en nu. Ik denk dat ik daardoor een betere trainer ben geworden. Als ik een uur meedoe met een partijtje voetvolley, ga ik dat uur helemaal op in mijn spel, denk aan niets anders en word door niets of niemand afgeleid. Noem dat mijn manier van yoga.” Helden Magazine 43 Het verhaal van John van 't Schip komt voort uit Helden Magazine 43 waar Max Verstappen de cover siert. Verstappen is nog maar twintig en overal waar hij komt, heerst gekte. Wat als hij wereldkampioen wordt? Verder in de 43ste editie van Helden, alleskunner Mathieu van der Poel over vader Arie, Peter Sagan en meer, de Amsterdamse Kroonjuwelen Donny van de Beek, Frenkie de Jong en Matthijs de Ligt, turner Epke Zonderland, Sepp Blatter, volleybalvrouwen Anne Buijs & Robin de Kruijf, golfer Joost Luiten, voetballer Neymar, Karsten Kroon wil het theater in met zijn vriendin, hockeyers Rizwan Muhammad, Rashid Mehmood en schaatsster Heather Bergsma-Richardson, golfsurfster Eveline Hooft, jong talent Alida van Daalen, de Nederlandse 3x3 basketballers, wielrenster Ellen van Dijk, en Barbara Barend ontmoet Sherida Spitse en haar vrouw, Jolien. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Hans van Breukelen won dertig jaar geleden de Europese titel met Oranje. Toen was hij de held. Een jaar geleden was hij als technisch directeur van de KNVB de kop van Jut. Hoogste tijd voor een goed gesprek, vond Barbara Barend. “Ik ben niet rancuneus.” “Het was niet allemaal kommer en kwel bij de KNVB in het jaar dat jij technisch directeur was. De Oranjevrouwen werden vorige zomer Europees kampioen,” zegt Barbara Barend. “Dat laatste klopt,” beaamt Hans van Breukelen. “Weet je wat me nog het meest heeft geraakt? Dat die dames zo hebben moeten strijden om een plek te krijgen in het Nederlandse voetbal. Daar neem ik mijn pet voor af.” Barbara: “Door jou kregen de vrouwen een nieuwe bondscoach. Jij stelde Sarina Wiegman aan.” Het was een van zijn eerste klussen bij de KNVB, toen Hans van Breukelen in de zomer van 2017 werd aangesteld als technisch directeur: de toenmalige bondscoach Arjan van der Laan ontslaan. Hans: “Het liep niet met Arjan, dat had ik meteen door. Ik had al gevraagd of hij iemand naast zich wilde hebben als extra ondersteuning. Ik kwam uit bij Foppe de Haan. Toch merkte ik nog dat het niet klopte. Ik heb Sarina en Arjan bij elkaar gezet en gezegd: ik wil dat jullie met een plan komen hoe jullie ervoor gaan zorgen dat jullie op 6 augustus volgend jaar met die beker in de hand staan. Maar daar kwam niks van. Ik heb directeur amateurvoetbal Jan Dirk van der Zee gebeld en gezegd dat we een nieuwe bondscoach voor de dames nodig hadden. Vervolgens hebben wij, samen met de toenmalige manager vrouwenvoetbal Minke Booij, de spelersraad bij elkaar geroepen en gevraagd: meiden, met wie denken jullie Europees kampioen te kunnen worden? Ze kwamen allemaal met Sarina. Ik had haar leren kennen als een vrouw met een duidelijke visie en drive. Ze heeft haar op de tanden in de positieve zin van het woord. Die meiden bevestigden mijn gevoel. Sarina heeft een fantastisch team samengesteld en op 6 augustus stonden ze met de beker. Die EK-titel was waanzinnig.” Barbara: “Voelde die titel alsof je terugging in de tijd? De passie bij die meiden, dat is toch waar het voetbal om draait?” Hans: “Passie is het mooiste dat er is, dat heb jij zelf ook ervaren als voetbalster. Voetbal was voor mij ook altijd mijn grote passie en ik had de drive om altijd maar beter te worden. De echte toppers zijn nog steeds bezig om iedere dag beter te worden, ten koste van alles. Kijk naar Cristiano Ronaldo, maar ook naar Ruud van Nistelrooij en Arjen Robben. Alle randverschijnselen zoals het geld, de vrouwen, de auto’s en de heldenstatus zijn voor hen bijzaak. Dat heb ik bij die meiden ook teruggezien. Ze zijn puur. Ze waren alleen maar met voetbal en elkaar bezig. De passie straalde ervan af. Je schaamt je bijna dood voor welk bedrag ze Europees kampioen geworden zijn.” Barbara: “Waarom had je dat niet beter geregeld? Je hebt zo’n passie voor het vrouwenvoetbal en streeft naar gelijkheid...” Hans: “Ik ben in een organisatie gestapt waar al heel veel dingen vastlagen. Onder andere die premies. Maar ik kan je verzekeren dat we getracht hebben om extra zaken te regelen voor de vrouwen, samen met de commerciële afdeling van de KNVB.” Barbara: “Maar toch hebben ze voor een schijntje gewerkt?” Hans: “Ja, ze hadden meer verdiend, maar je krijgt niet altijd waar je recht op hebt. Dat heeft ook met de situatie te maken waar het vrouwenvoetbal op dat moment in verkeerde. De marktwaarde van die meiden is door het succes nu enorm gestegen. Daar heb ik een faciliterende rol in gespeeld. Maar zo’n titel, de prestatie en herinneringen zijn niet in geld uit te drukken. Dat ervaar ik nog dagelijks. En aan de andere kant: dat kon je destijds over ons ook zeggen, als je dat vergelijkt met nu.” Hans: ‘Rinus Michels zei na de wedstrijd tegen Duitsland: ‘Goedemorgen, kunnen we nu eindelijk ook eens een finale winnen?’’ Barbara: “Hoe was dat dan dertig jaar geleden?” Hans: “In 1988 kwam sponsoring voor het eerst opzetten. Formido, de bouwmarkt, werd een van de sponsors van de KNVB. Of Ruud Gullit even met een boor, Marco van Basten met een zaag en Frank Rijkaard met een hamer voor een doek wilden gaan staan. Je kon het zo gek niet bedenken. Wij vroegen wat we daar financieel aan over zouden houden. ‘Het geld gaat naar de KNVB en naar het voetbal. Jullie krijgen een premie,’ zeiden de bestuursleden. Dat was tweeduizend gulden per gewonnen wedstrijd. Wij antwoordden: ‘Dan gaan jullie toch lekker zelf voor dat doek staan met een hamer?’ Pas daarna kwam er een clausule in het contract met sponsors dat als Oranje zich kwalificeerde voor een EK of WK, er een bepaald bedrag in een pot ging die verdeeld werd onder de spelers. We hebben er hard voor moeten knokken om dat voor elkaar te krijgen. Ik zat in de spelersraad met Marco, Ruud, die rooie Koeman... we waren met een mannetje of vier, vijf. Ik was vaak de gesprekspartner, want al die mannen zaten in het buitenland. Ik weet nog dat Van Basten me belde en zei: ‘Breuk, laat ze toch de kolere krijgen over die duizend gulden meer of minder.’ Toen zei ik: dat kan je wel zeggen, maar we verdienen niet allemaal miljoenen in Italië. Voor anderen was duizend gulden een boel geld. Dat begreep Marco wel, hij steunde ons daarna. Toen we Europees kampioen werden, verdienden we uiteindelijk 95.000 gulden per speler.” Barbara: “Dat is toch heel netjes?” Hans: “Absoluut. Driemaal modaal in die tijd. Per wedstrijd en ronde was dat opgebouwd en daar zat ook nog het sponsorgeld in.” Barbara, lachend: “Een goede voorbode voor de vrouwen dus!” Hans: “De KNVB heeft ondertussen met de Oranjeleeuwinnen een goede regeling getroffen, heb ik begrepen, zoals het ook hoort.” Helden Magazine 42 Het eerste gedeelte van het verhaal van Hans van Breukelen komt voort uit Helden Magazine 42 waar Dafne Schippers de cover siert. Schippers leeft onder een vergrootglas sinds dat ze in 2015 voor de sprint koos. En dat is wennen. ‘’Ik ben er wel achter dat ik geen robot ben’’ Verder in de 42ste editie van Helden, is er veel aandacht voor de Tour de France. Topsprinter Dylan Groenewegen, eerste Nederlandse Tourwinnaar Jan Janssen, superster Peter Sagan en Servais Knaven, ploegleider van Chris Froome komen allemaal voorbij in het Tourgedeelte. Dirk Kuyt blikt terug op zijn carrière, Ranomi Kromowidjojo over goud, het geloof en nog meer, hockeysters Lidewij Welten en Frédérique Matlaover het WK Hockey, motorcrosser Jeffrey Herlings en oud-voetballer Glenn Helder. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Na de tv-programma’s Celebrity Stand en de gevaarlijkste Wegen van de Wereld is oud-voetballer Glenn Helder op 21 juni te zien in BN’ers In Therapie op RTL5, waarin de Glenn van nu op zoek gaat naar vergeving voor de Glenn van toen. Victoria Koblenko krijgt alvast een voorproefje. Je boek Van Arsenal naar de Bajes heeft een briljante titel. Ik had het graag willen lezen voor dit interview. “Helaas is het boek niet meer te koop. Maar als ik een kopie voor je regel, moet je me beloven dat je een balkje voor mijn ogen zet.” De sporen van het tv-programma Celebrity Stand-Up, waaraan je mee hebt gedaan, zijn nog niet uit je systeem zo te merken. Lachend: “Nee, ik was zo gokverslaafd dat ik alleen nog maar casinobrood at.” Ik kan me voorstellen dat je deze zelfspot goed had kunnen gebruiken toen je voor het eerst een muntje in de gokkast gooide. Wanneer was dat? “Toen ik achttien was. Dat was een gokautomaat in de patatzaak. Ik gooide er een knaak in en won vijftig gulden met alle toeters en bellen erbij. Dat spektakel vond ik zo gaaf! Ik was meteen verkocht. Ik krijg er kippenvel van nu ik eraan terugdenk.” Kippenvel? “Dat krijg ik altijd als ik mijn hart laat spreken.” Stomme eikel Je geeft nu vaak lezingen aan jonge voetballers. Wat heb je ze te vertellen? “Ik zat bij het Nederlands elftal en Arsenal, mijn fout was dat ik er had moeten blijven. En daar wil ik jongens voor waarschuwen die op dat niveau nog moeten komen.” Je bent een jongen van de straat, maar had op je twintigste de clubs voor het uitkiezen. Je had een grote carrière voor je. Had je ook ergens het gevoel dat het mis kon gaan met je? “Nooit!” ‘Ik was op pad naar iemand toe met een doorgeladen pistool, was gek in mijn hoofd’ Wat zou je anders doen als je terug mocht in de tijd? “Dan zou ik gaan leven als een superprof. Als Lionel Messi. Niet roken, niet drinken. En zeker niet tot zes uur ’s ochtends in een discotheek feesten om daarna in de auto te slapen voor een training. En dan deden we voor de grap op de training de rokers tegen de niet-rokers.” Waar kwam het gevoel van onoverwinnelijkheid vandaan? “De Telegraaf gaf destijds cijfers aan elke voetballer. Als je hoog wilde eindigen in het klassement moest je elke wedstrijd spelen en goed presteren. Er was een tijd dat we met Vitesse acht wedstrijden achter elkaar niet wonnen, maar ik bleef steeds een 9 halen. Ik bleef presteren. Ik kreeg dus geen klappen, geen waarschuwingen dat ik niet goed bezig was.” Waarom voelde je zelf niet dat je je talent verspilde? “Omdat ik een fucking debiel was!” Was er iemand in je omgeving toen die tot je door had kunnen dringen? “Absoluut niet. Ik was een prof in het camoufleren van mijn onzin. Mijn goede prestaties in het veld waren het beste alibi.” Wat veranderde er met jouw transfer naar Arsenal? “Er kwam meer geld bij. Nu weet ik dat ik had moeten leven alsof ik dat geld niet had, maar toen leefde ik in een schijnwereld en ik loog mezelf voor.” Waarom deed je het? Beloonde je jezelf voor het succes? Wilde je iets inhalen? “Misschien beide, maar ik ben vooral een stomme eikel geweest.” Zelfmoordpoging Je therapeut in BN’ers In Therapie, te zien op RTL5, vindt zeker dat je te hard voor jezelf bent? “Ja, maar ik ken geen zelfmedelijden.” Op welk moment van je leven kwam de eerste genadeklap? “Bij mijn zelfmoordpoging. Toen baalde ik zo ongelofelijk van mezelf. Achteraf was dat echt een hulpkreet. Ik zat bij NAC en alles kwam tegelijk naar buiten. De gokverslaving, de schulden; alles. Toen keek ik in de spiegel, maar daarin zag ik niet wat ik al die tijd eerder mezelf had wijsgemaakt.” Helden Magazine 42 Het eerste gedeelte van het verhaal van Glenn Helder komt voort uit Helden Magazine 42 waar Dafne Schippers de cover siert. Schippers leeft onder een vergrootglas sinds dat ze in 2015 voor de sprint koos. En dat is wennen. ‘’Ik ben er wel achter dat ik geen robot ben’’ Verder in de 42ste editie van Helden, is er veel aandacht voor de Tour de France. Topsprinter Dylan Groenewegen, eerste Nederlandse Tourwinnaar Jan Janssen, superster Peter Sagan en Servais Knaven, ploegleider van Chris Froome komen allemaal voorbij in het Tourgedeelte. Dirk Kuyt blikt terug op zijn carrière, Ranomi Kromowidjojo over goud, het geloof en nog meer, hockeysters Lidewij Welten en Frédérique Matlaover het WK Hockey, motorcrosser Jeffrey Herlings en Barbara Barend ontmoet Hans van Breukelen. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Dirk Kuyt scoorde in z’n laatste wedstrijd drie keer en bezorgde Feyenoord vorig jaar de landstitel waar zo naar werd gesmacht. In Dirk Kuyt, het geloof in succes blikt hij terug op zijn carrière, met de nadruk op de bewogen laatste twee seizoenen. Helden neemt met hem passages door uit zijn boek. ‘Bij alle ploegen waarin ik gevoetbald heb, had ik te maken met spelers met een fluwelen techniek. Die heb ik altijd gezien als de stenen, en mezelf als het cement dat daartussen zit.’ Dirk Kuyt in Dirk Kuyt, het geloof in succes “Ik werd altijd erg gewaardeerd door m’n trainers en ploeggenoten. Neem het Nederlands elftal bij het WK van 2010, toen we de finale haalden. Het ging steeds over De Grote Vier, over Arjen Robben, Robin van Persie, Wesley Sneijder en Rafael van der Vaart. Ik had vergele­ken bij hen veel meer een functionele techniek, maar had weer andere kwaliteiten. Ik vulde hen aan, had ook een verbindende rol omdat ze niet allemaal even goed met elkaar op konden schieten. Bondscoach Bert van Marwijk heeft later weleens gezegd dat hij mijn naam als eerste op het papier schreef als hij in Zuid­ Afrika het elftal samenstelde. Dat is voor mij een heel mooie vorm van waardering. Vandaar de omschrijving van stenen en cement: zonder cement heb je geen huis, dan stort de boel in elkaar.” ‘Louis van Gaal zei: ‘Het goede nieuws is dat ik jou mijn tweede aanvoerder wil maken. Je bent belangrijk voor het elftal, ik zie wat voor waarde je ook buiten het veld hebt en er zullen altijd momenten zijn dat je gaat spelen. Maar je moet er wel van uitgaan dat het er niet veel zullen zijn.’ Ik was blij met zijn openheid en eerlijkheid. Ik vond het ook een enorme eer om tweede aanvoerder te worden, maar ik gaf ook aan dat hij op dat andere nog terug zou komen.’ “Het is the story of my life: van jongs af aan heb ik te maken gehad met veel twijfel, scepsis en kritiek. Wat ik mooi vond bij Van Gaal: hij herkende wel meteen mijn kwaliteiten, het verbinden en bij elkaar houden van de groep. Maar hij vertelde ook dat hij snelle buiten­ spelers wilde. ‘En dat ben jij niet,’ zei Van Gaal. Ik moest me richten op de spits­ positie, maar het ging ook niet makkelijk worden om me op die plek in het elftal te spelen. Dat was hard, maar eerlijk. Van Gaal zei ook: ‘Je bent m’n tweede aanvoerder, dus je bent er wel zeker van dat je altijd geselecteerd zult worden.’ Ik nam mezelf na dat gesprek voor om keihard te knokken en zo de trainer op andere gedachten te brengen. Die instel­ling is in m’n jeugd ontstaan. Ik was klein voor m’n leeftijd, waardoor jeugdtrainers altijd riepen: ‘Dirk moet je niet in het hoogste elftal zetten, want dat kan hij fysiek niet aan.’ Dat gevoel dat ik twijfels weg moest nemen, kwam daarna altijd terug. Het was voor mensen nu eenmaal lastiger om mijn kwaliteiten te zien dan die van jongens als Robin van Persie en Arjen Robben. Ik heb nooit achterover kunnen leunen, moest me altijd bewij­zen. Dat was de eerste keer bij Feyenoord zo, bij Liverpool, bij het Nederlands elftal en op het einde bij Feyenoord ook. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik een zekerheidje was, dat ik gegarandeerd was van een basisplaats. Is ook goed voor me geweest, dat had ik nodig. Vaak kwam het uiteindelijk zover dat trainers me toch als een van de eerste spelers op het papier zetten: of dat nou Van Marwijk was bij het Nederlands elftal of Rafael Benitez bij Liverpool. En ook op het WK van 2014 heb ik uiteindelijk veel speeltijd gekregen van Van Gaal. Voor het WK van 2014 kwam hij naar me toe en zei dat ik ook als links­ of rechtsback zou kunnen spelen. ‘Dat denk ik ook,’ antwoordde ik. Ik zag zijn glimlach en denk dat Van Gaal de woorden die ik tegen hem had gezegd, dat hij erop terug zou komen dat ik niet veel zou spelen, ook nooit was vergeten.” ‘Het is the story of my life: van jongs af aan heb ik te maken gehad met veel twijfel, scepsis en kritiek’ ‘De trainer had net zijn contract verlengd en in dat proces had ik het toch vrij nadrukkelijk voor hem opgenomen. Achteraf bekeken heeft Giovanni van Bronckhorst daar misschien geen weet van gehad. Ik was weliswaar naar technisch directeur Martin van Geel gelopen, maar had daarover niets tegen de trainer gezegd. Vervolgens word ik aan de kant gezet.’ “Ik heb gemerkt dat alles wat ik over Giovanni zeg gevoelig ligt.Het is absoluut niet mijn bedoeling geweest om hem naar beneden te halen of mijn gelijk te halen. Vooropgesteld: ik heb heel veel respect voor Gio als mens en als trainer. Maar ik wilde in het boek het proces uitleggen waar wij doorheen gingen toen ik terugkeerde bij Feyenoord. Natuurlijk wist ik dat de band met Gio zou veran­deren, dat kon niet anders. We waren tien jaar lang ploeggenoten geweest bij Oranje, maar ineens was hij trainer en stond boven de groep. Met die veranderde rol gingen we ook meteen aan de slag. Dat was wel even wennen. In het begin ging ik tijdens besprekingen nog weleens over de trainer heen. Daar sprak Gio me op aan en daar had hij groot gelijk in. Helden Magazine 42 Het eerste gedeelte van het verhaal van Dirk Kuyt komt voort uit Helden Magazine 42 waar Dafne Schippers de cover siert. Schippers leeft onder een vergrootglas sinds dat ze in 2015 voor de sprint koos. En dat is wennen. ‘’Ik ben er wel achter dat ik geen robot ben’’ Verder in de 42ste editie van Helden, is er veel aandacht voor de Tour de France. Topsprinter Dylan Groenewegen, eerste Nederlandse Tourwinnaar Jan Janssen, superster Peter Sagan en Servais Knaven, ploegleider van Chris Froome komen allemaal voorbij in het Tourgedeelte. Ranomi Kromowidjojo over goud, het geloof en nog meer, hockeysters Lidewij Welten en Frédérique Matla over het WK Hockey, motorcrosser Jeffrey Herlings, oud-voetballer Glenn Helder en Barbara Barend ontmoet Hans van Breukelen. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.