Voetbal

Memphis Depay verkeert in topvorm. De bijna 25-jarige voetballer is niet meer weg te denken uit de spits van het Nederlands elftal en blinkt wekelijks uit bij Olympique Lyon. Dat dankt hij ook aan het geloof. We gingen bij Memphis op bezoek in Frankrijk, fotografeerden hem in een 19e-eeuwse kerk en legden hem elf uitspraken voor. ‘Later als ik groot ben, kijkt u ook naar mij op televisie als ik voetbal.’ - Een jonge Memphis tegen zijn opa van moederskant, Kees Schensema - “Dat ik profvoetballer wilde worden, wist ik altijd al. Dat riep ik ook. ‘Ga er maar voor,’ zei m’n opa, hij geloofde in me. Hij kwam altijd kijken bij m’n wedstrijden en bracht me vaak naar m’n trainingen in de jeugd bij Sparta. Inmiddels is m’n opa overleden, maar ik weet zeker dat hij in de hemel is. M’n oma leeft nog, ik zie en spreek haar vaak. Een tijdje geleden was ze nog met m’n moeder in Lyon. Ze is nog fit en enorm fanatiek. M’n opa en oma zijn heel belangrijk voor me geweest. Ik heb nog een jaar bij ze gewoond in Moordrecht, toen m’n moeder een break nodig had van de ellende die haar was overkomen. We hebben geen makkelijke tijd gehad nadat m’n vader ons verliet op m’n vierde. Ooit ga ik naar buiten brengen wat er precies is gebeurd, zodat mensen me beter begrijpen. Hopelijk kan ik daarmee kinderen inspireren die opgroeien met heftige dingen zoals geweld en mishandeling. Dat heb ik ook meegemaakt. En dan doel ik niet op m’n eigen vader, maar de tweede man van m’n moeder, m’n toenmalige stiefvader. Tja, m’n moeder was niet bepaald gelukkig in haar keuzes toen ze jong was. M’n opa was al die tijd onze rots in de branding. M’n moeder en ik konden altijd op hem leunen. Ik viste met m’n opa en we speelden spelletjes. Maar hij was ook streng. Ik weet nog dat ik een keer een grote mond opzette tegen m’n moeder en hij me een harde schop gaf. Voetbal was m’n uitlaatklep in die tijd. Daarin kon ik m’n emoties kwijt. Het voelde als een ontsnapping uit m’n leven. Als het op school of thuis niet goed ging, was er altijd nog voetbal. Ik dacht nooit: wat als ik geen profvoetballer word? Er was geen andere optie. ‘Waar wil je later voetballen?’ werd me gevraagd. Bij het Nederlands elftal, riep ik dan. Patrick Kluivert was m’n grote voorbeeld. Op straat noemden ze me ook altijd Kluivert. Ik had hetzelfde kapsel. Ik was altijd buiten en voetbalde met oudere jongens. In Moordrecht kwamen alle culturen samen, toch werd ik gepest om m’n huidskleur. ‘Hé zwarte,’ of ‘aap’ werd er geroepen. Tegen oudere jongens kon ik niet zoveel. Ik vond het triest, maar dealde ermee. Door van me af te bijten en ja, door soms ook te vechten. Veel jongens op straat waren baasjes, hadden temperament, net als ik. En dat liep weleens uit de hand. Maar ik ben nooit opgepakt door de politie. Haha, ik was te snel.” ‘Een tweede Memphis vind je nooit.’ - Voormalig PSV-trainer Phillip Cocu in een persconferentie voor de laatste thuiswedstrijd van Memphis bij PSV op 8 mei 2015 - “Phillip Cocu heeft veel voor me betekend. Hij liet me vrij. In het veld, maar ook daarbuiten. Cocu wist dat ik belangrijk was voor het team, maar ook hoe hij me moest triggeren. Als ik vrijheid en verantwoordelijkheden krijg van een trainer, wil ik voor hem strijden. Ik voelde bij Phillip dat het vanuit z’n hart kwam. Hij beschermde me altijd, vooral in de media. Ik weet nog dat ik een keer vijf wedstrijden achter elkaar niet had gescoord. Hij nam het voor me op, zei iets van: ‘Dit is mijn speler en ik geloof in hem.’” Hoe belangrijk is hij geweest voor je doorbraak? “Toen Fred Rutten werd ontslagen en Cocu interim-coach werd, nam hij me vast op in de selectie. Ik bewees mezelf al in de trainingen, Cocu hielp me door me invalbeurten te geven. Dat betekende veel voor me en hij zag dat ook aan me. Dat jaar scoorde ik ook al geregeld. Het jaar erna werd Dick Advocaat coach en scoorde ik minder. Bij Advocaat moest ik wachten op m’n kans, ik wist dat hij zo met jonge voetballers omging. Hij gaf me wel speelminuten, maar onder Cocu voelde het anders. Hij kon me raken, ik voelde me gewaardeerd, heb nog steeds af en toe contact met hem.” ‘God was er altijd al voor mij. Ik was er alleen niet voor hem. Iemand heeft mij anderhalf jaar geleden naar hem gebracht. Daardoor ben ik veranderd in positieve zin.’ - Memphis op 29 april 2018 in de Volkskrant - “Ik ben opgegroeid met de christelijke kerk. Vroeger ging ik er iedere zondag met m’n moeder naartoe, met een voetbal onder m’n arm. Ik herinner me vooral de kinderdienst. We mochten knutselen of kregen snoepjes. Thuis las m’n moeder me voor het slapen voor uit de Bijbel. Ik werd vrij snel volwassen door alles wat er is gebeurd in m’n leven, daardoor raakte ik ook in de knoop met mezelf en verloor God uit het oog. Ik bad niet consequent, las maar af en toe de Bijbel. Naarmate ik ouder werd, besefte ik dat God er wel altijd voor mij was geweest op momenten dat ik in de problemen zat, maar andersom niet. Zo’n twee jaar geleden, toen ik bij Manchester United speelde, heb ik Thomas Kemp leren kennen. Hij werkt met atleten over de hele wereld, onder wie voetballers en American footballers uit de NFL. Hij heeft een sterke band met God, hoort en ziet dingen. Dankzij hem heb ik het geloof weer opgepakt. Ik ben geen strenge christen, hoef niet iedere zondag naar de kerk. Voor mij is het spirituele aspect belangrijker. Het gaat mij erom dat ik God leer kennen. Dat kan ook thuis. Door het geloof heb ik mezelf weer leren kennen. Dat zie je ook terug op het veld. Vroeger trainde ik altijd extra, op het veld mocht niemand beter zijn dan ik. Ik was zo competitief. Misschien kregen mensen daardoor wel een negatief beeld van mij. Dat heb ik nu niet meer. Ik wil nog steeds winnen, maar ik speel nu met een glimlach, voor God. Ik ben met niemand in competitie, dat werkt.” Ben je daardoor ook een leuker mens geworden? “Er is een periode geweest dat ik koud en kil was. M’n goede vrienden wisten wel hoe ik in elkaar zat, hoeveel liefde ik in me had. Het verschil is dat ik het nu ook meer aan de buitenwereld laat zien. Ik wil meer liefde geven aan de wereld. Mensen zijn door alle drukte te veel met zichzelf bezig. Ik voel me nu prettiger en minder snel aangevallen dan vroeger. Love your neighbor as yourself, zegt de Bijbel. Ik hou van mezelf en dat wil ik naar andere mensen uitstralen en uitspreken. Via social media kan ik alleen al miljoenen mensen aanspreken.” De Memphis die naar Ghana ging om dove en blinden kinderen te helpen, is dat de Memphis die je wilt uitstralen? “Ook, ja. Thomas attendeerde me erop. ‘Je moet wat doen met blinden en doven. Dat wil God.’ Later, door de manier waarop ik m’n goals begon te vieren, viel ineens het kwartje. Als ik scoor, stop ik m’n vingers in m’n oren. Daarmee laat ik zien dat ik doof en blind ben voor de wereld. In positieve zin. Zo kan ik me focussen op de goede dingen, op God. Ineens voelde ik toen: ik wil dove en blinde kinderen helpen. Dat doe ik nu met m’n Memphis Foundation. Ik ben in Ghana, het land van m’n vader, begonnen. Dove en blinde kinderen worden daar weggestopt, terwijl zij ook talenten hebben. Het heeft me doen inzien dat wij echt niet mogen klagen, al is het alleen maar omdat wij in een land worden geboren waar meer mogelijkheden zijn. Ik wil hen ook mogelijkheden geven, op het gebied van muziek, opleiding en sport. Uiteindelijk willen we in veel meer landen actief zijn. Hoe gaaf zou het zijn als de kinderen die we helpen uiteindelijk ook op de Paralympische Spelen terechtkomen?” Heeft je eigen liefdesleven ook met je persoonlijke groei te maken? Je was vorig jaar verloofd met Lori Harvey, maar je vertelt er nooit over... “Nee, ik wil ook niet over Lori praten. Mensen kennen die situatie niet en daar wijd ik ook niet over uit. Ik ben geworden wie ik ben door God. Zowel in als naast het veld.” ‘Hij staat open voor me. Ik heb wel een klik met hem.’ - Louis van Gaal, Omroep Brabant 1 juni 2014 - “Ik denk dat Van Gaal wel een zwak voor me had in die periode rond het WK. Later bij Manchester United botsten we geregeld. En als het botst met Van Gaal zitten er niet twee kanten aan een verhaal. Er is alleen zijn kant. Ik heb goede en minder goede herinneringen aan hem.” 'Als het botst met Van Gaal zitten er niet twee kanten aan een verhaal. Er is alleen zijn kant. Ik heb goede en mindere goede herinneringen aan hem' Die minder goede herinneringen begonnen in Manchester? “Op het WK in 2014 speelde ik vrij en onbevangen. Ik had niks te verliezen. Maar daarna bij Manchester United wilde ik ook eigen keuzes maken in plaats van altijd te moeten luisteren en met opdrachten te moeten spelen. Natuurlijk wilde ik onbevangen spelen, zoals bij PSV onder Cocu, maar dat lukte niet. Ik denk dat Van Gaal met het hele team niet blij was, en natuurlijk verwachtte hij ook meer van mij. Uiteindelijk was hij maar een jaar m’n trainer bij Manchester, het is moeilijk om er iets zinnigs over te zeggen. Ik neem in elk geval de schuld op me, heb niet goed gepresteerd. Ik wilde me te graag bewijzen, laten zien hoe goed ik was. Het ging om mij als persoon en ik gaf God geen glorie, speelde niet uit dankbaarheid. Bij PSV was ik ook nog niet heel erg met God bezig, maar dat was anders. Ik was PSV zelf ontgroeid. Het is niet dat er dingen zijn gebeurd die disrespectvol waren. Maar de klik die Van Gaal en ik daarvoor hadden, ebde in dat jaar weg.” Je zat altijd bij de selectie, behalve bij de FA Cup-finale. Vond je dat niet disrespectvol? Juist op Wembley mocht je niet op de bank zitten... “Dat heb ik wel als een vernedering opgevat. Maar die keuze was voor hem de goede, want de finale wonnen we.” Hoe kijk je terug op die periode in Manchester? “Ik was er niet gelukkig, vooral niet met mezelf. Ik probeerde te zijn hoe anderen me graag willen zien, daardoor was ik mezelf kwijt. Daar heb ik van geleerd en daarom kijk ik er op persoonlijk vlak toch met een positief gevoel op terug. Maar op voetbalgebied weet iedereen dat ik veel beter kon. Ik ben nu een heel andere speler dan toen.” ‘Hij zei dat hij zijn achternaam niet op zijn shirt wilde. Ik voelde me verschrikkelijk toen ik dat hoorde. Ik zou graag weer met hem in contact komen, ik mis hem enorm.’ - Vader Dennis Depay op 4 februari 2016 in The Sun - “Ik vond het vroeger niet fijn als mensen riepen: ‘Hé, Depay!’ De belangrijkste Depay in m’n leven was er niet. Ik voelde me beledigd als ik zo genoemd werd. Daarom koos ik voor Memphis op m’n shirt. Waarom m’n vader bij ons was weggelopen, weet ik niet, ik was daar lang gefrustreerd over. Waarom kunnen we er niet samen uitkomen, dacht ik, is vluchten de enige optie? Uiteindelijk, doordat ik rust vond in God, besloot ik m’n vader te vergeven. Ik dacht: stel dat een van ons komt te overlijden en we hebben het nooit goed gemaakt, dan krijg ik spijt. Zo’n anderhalf jaar geleden heb ik hem opgebeld. Ik wachtte hem op bij z’n werk, een stroopwafelfabriek in Moordrecht. Ik zei dat ik het hem vergaf. Hij was blij en we hebben op straat voor elkaar gebeden. Ik begrijp nog altijd niet waarom hij is weggelopen, maar dan kun je nog steeds mensen vergeven. Iedereen maakt fouten.” Hoe is jullie contact nu? “Ik spreek hem eens in de zoveel tijd. Een maand geleden belde ik hem nog vlak voor een wedstrijd. Ik keek op m’n hotelkamer naar een kerkdienst op YouTube van T.D. Jakes, een Amerikaans-Nigeriaanse pastoor. Z’n diensten zijn heel spiritueel. Ik zag een man in de kerk zitten die enorm begon te huilen. Ik herkende m’n halfbroer daarin, de andere zoon van m’n vader. Toen ik twee was, hebben we hem opgehaald uit Ghana, samen met m’n halfzus. Hij was toen tien. Ik begon te bidden voor hem en ineens brak ik, ik kon niet meer stoppen met huilen. Daarna belde ik m’n vader om te vragen hoe het met m’n broer ging. Hij zit nu al een tijd in de gevangenis. Jaren geleden, toen ik nog bij PSV speelde, zat hij in de zwaarbewaakte gevangenis in Vught. Dat was de laatste keer dat ik hem heb gezien. Helaas kan ik hem niet helpen op dit moment, ook financieel niet. M’n broer moet spiritueel geholpen worden, hij moet eerst z’n rust vinden. M’n vader zei dat het goed met hem ging. Ik wil hem in 2019 opzoeken. Ik heb deze gevoelens nog nooit zo uitgesproken, omdat ik niet wil dat hij zich hierdoor schuldig gaat voelen. Dat hij het gevoel heeft dat hij z’n broertje in de steek heeft gelaten. Met m’n halfzus heb ik op dit moment geen contact. Ook dat komt wel. Met haar gaat het goed, ze is getrouwd en heeft een gezin. Ze is gelukkig, dat is het belangrijkste.” Kan je je voorstellen dat je vader later een rol als opa vervult? “Nee, m’n pa is niet van de verantwoordelijkheden. Dat accepteer ik nu van hem. En als hij wel een opa wil zijn, dan moet het op een natuurlijke wijze gaan. Maar van mij hoeft het niet.” ‘Je moet spelers aan de hand nemen. Ze moeten soms wat liefde krijgen. Dat is onze rol. Maar we moeten ze ook kunnen vertellen wanneer iets niet goed is.’ - Olympique Lyon-trainer Bruno Génésio over Memphis tijdens een persconferentie, 2 november 2018 - “M’n huidige trainer begint me na twee jaar goed te kennen en weet nu ook hoe hij me moet bespelen. Hij ziet dat ik het team meeneem naar een hoger niveau.” Soms is er kritiek over je wisselvalligheid. In het Nederlands elftal blink je uit, maar bij Lyon vindt men je soms ook te onzichtbaar. Ben je het daarmee eens? “Het Nederlands elftal is een heel ander team. Zie je hoe de spelers daar naar mij zoeken? Ik ben iemand die het verschil kan maken en daar spelen we op in. Spelers als Frenkie de Jong en Georginio Wijnaldum zoeken me continu op. Bij Lyon loop ik soms wel vijftien keer heen en weer om de bal op te eisen. Bij bijna iedere goal ben ik betrokken. Dan zou je toch denken: hé, die Memphis moeten we zoeken. Maar dat gebeurt niet altijd. Daar heb ik het over met de trainer, hij ziet dat ook. Toch zijn er nog momenten dat ze me minutenlang overslaan. Dat begrijp ik niet. In het verleden speelde ik soms onder de maat. Maar dat is nu niet het geval. Ik ga niet meer door de ondergrens.” De trainer is de laatste tijd wel lovend over je. Ook de statistieken bewijzen je waarde voor de ploeg. Samen met Kylian Mbappé ben je de meest waardevolle speler van de Franse Ligue 1. En in november kwam er een lijst voorbij dat je in Europa na Luis Suárez, Lionel Messi en Cristiano Ronaldo het hoogste rendement in het kalenderjaar 2018 had. “Mooi om te zien, maar met statistieken hou ik me eigenlijk niet bezig. Als ik dat wel doe, weet ik dat ik niet goed een wedstrijd inga. Ik hou van het spelletje. Van mooi voetbal. Van tikken. Dat wil ik laten zien. Dan komen de resultaten vanzelf. Maar die bewering dat ik niet consistent zou zijn bij m’n club, kunnen jullie dus weggooien.” ‘Ja, het is een hoed. Wat doet een man met een hoed? Ik zet ’m op. Het is gewoon een hoed. Ik vind dat mooi... Wat de buitenwereld daarvan vindt, raakt me niet echt.’ - Memphis op 10 november 2015 tegen de NOS - “Opmerkingen over m’n uiterlijk of stijl hebben me nooit geraakt. Maar het raakte me wel dat ik op de voorpagina van de krant stond als schuldige van het falen van het Nederlands elftal. Omdat ik met andere dingen bezig was, zoals met een hoed, hadden we het EK van 2016 niet gehaald? Dat is bullshit, op het veld werkten we keihard. Toch was ik de boosdoener. Nog geen twee jaar daarvoor prezen de media me de hemel in tijdens het WK in Brazilië. Ik had het daar ook goed gedaan, maar het hele team deed het goed. Nu had datzelfde team gefaald. Als media schrijven dat ik slecht speel, kan ik daar prima tegen. Kritiek is nooit leuk om te horen, maar ik eis ook veel van mezelf. Maar het is heel makkelijk om je te focussen op iemand die zich op een andere manier kleedt. Vergeet niet dat we ook grote spelers hadden als Wesley Sneijder, Arjen Robben en Robin van Persie. Het hele team draaide niet.” Was je geschokt door het ontslag van Guus Hiddink? “Ik vond het fijn om met Hiddink te werken en vind het jammer dat hij niet langer de tijd heeft gekregen. Ik wist dat Hiddink in me geloofde. Hij was veeleisend, maar dat vond ik fijn. Hij gaf me de vrijheid in het veld. Ik speel op m’n gevoel. Ik kan ineens in het midden van het veld lopen, daar de bal krijgen en wegdraaien. Als je dan tegen me zegt: ‘Je moet aan de zijlijn blijven,’ werkt dat niet voor mij. Hiddink snapte dat. Hij legde de verantwoordelijkheid bij de spelers. Het pakte alleen niet meteen goed uit. Ik denk dat als hij langer de kans had gekregen, hij het om had kunnen draaien.” ‘Ik zie Memphis als mijn broertje en heb het beste met hem voor. Zolang ik kan, zal ik hem altijd blijven ondersteunen.’ - Eljero Elia op 8 april 2015 in Voetbal International - “Eljero heeft ook een belangrijke rol gespeeld in m’n leven en me liefde gegeven toen ik jong was. Na het EK onder 17 dat we wonnen, nam hij contact met me op. Hij was weg van m’n spel. Eljero haalde me daarna een keer op in de stad, terwijl hij allang in het Nederlands elftal speelde. Ik was denk ik 18, hij 25. Toen zijn we vrienden geworden. We hebben dezelfde interesses: mode, voetbal, muziek. En we zijn allebei op 13 februari jarig. Eljero heeft een groot hart. Hij zal me altijd steunen en dat waardeer ik enorm. Veel voetballers willen misschien wel hetzelfde doen, maar maken het gebaar niet om iemand te helpen. Eljero deed dat wel. Het kan veel met een jonge speler doen, als een oudere speler hem bevestiging geeft dat hij goed bezig is. Ik krijg ook weleens berichtjes van jonge voetballers die tegen me opkijken. Daar reageer ik altijd op. ‘Ik hou je in de gaten, vriend,’ stuur ik dan.” ‘Hij is echt heel goed en beschikt over veel vuur en overtuigingskracht. Dat is wat een rapper maakt of breekt. Het hoeft niet perfect te zijn, als het maar aankomt. Hij zou absoluut liveshows kunnen geven. Hij is geboren voor het podium.’ - Rapper Winne, 5 oktober 2018 in het Algemeen Dagblad - “Bij concerten zie je mensen die elkaar niet kennen met elkaar meezingen. Bij het Nederlands elftal zingen we het Wilhelmus mee. Muziek is de meest krachtige uiting die mensen bij elkaar brengt. Dat neem ik heel serieus. De liefde voor muziek zit in m’n familie. M’n opa Kees speelde piano en gaf ook gitaarles. M’n neefje en oom kunnen ook heel goed gitaarspelen. Als we met kerst met de familie bij elkaar kwamen, deden we hele optredens. De ene op de gitaar, de ander op de piano en ik rapte erbij. Toen nog bestaande teksten, bijvoorbeeld van Lange Frans. En als m’n moeder me naar Sparta bracht, liet ze me altijd mijn muziek draaien. Ik was de hele weg aan het zingen en rappen. Vorig jaar had ik een idee en nam ik contact op met Winne. Ik rapte ook altijd op z’n teksten. We spraken af en hadden een klik. Hij begreep wat ik wilde maken, dat is samengekomen met m’n stichting in Ghana en het nummer dat we samen uitbrachten. Muziek en voetbal gaan bij mij hand in hand. Ik ben niet 24 uur per dag bezig met voetbal. Als ik tussendoor muziek maak, wil het niet zeggen dat ik me niet honderd procent focus op voetbal. Muziek is juist een reden dat ik goed speel. Ik schrijf dagelijks teksten, thuis en soms in de studio. Voor mij is het een soort therapie, iets dat m’n hoofd leeg maakt. Ik ben er goed in, waarom zou ik dat dan niet naar buiten brengen? Ik kan en wil er mensen mee inspireren. Ik heb al visioenen gehad dat ik ooit in een uitverkocht Philips stadion ga optreden. Het gaat dus gebeuren, misschien al wel tijdens m’n voetbalcarrière.” 'Toen ik nog bij PSV speelde, zat m'n halfbroer in de zwaarbewaakte gevangenis in Vught. Dat is de laatste keer dat ik hem heb gezien' ‘Misschien een generatiekloofje, maar dit is toch gewoon verschrikkelijk.’ - Ex-international Rafael van der Vaart op 25 november 2018 in Studio Voetbal bij de NOS - “Rafael reageerde op m’n Instagram video waarin ik in een rap vierde dat ik vijf miljoen volgers had en een sigaar opstak. Hij mag dat verschrikkelijk vinden.” Hoe bewust ben jij je van je imago? Je weet dat je reacties ontlokt als je als profvoetballer een video opneemt met een sigaar in je hand. “Als je op Google zoekt naar foto’s van vroeger, zie je dat spelers zelfs in de dug-out rookten. Ik ben helemaal geen roker, maar stak een sigaar op om iets te vieren. Dat zie je spelers ook doen bij een huldiging als ze kampioen zijn geworden. Het was leuk bedoeld. Maar ook als een excuus om m’n talent te laten zien: ik wil laten zien dat ik ook goed ben in het maken van muziek. De video is 3,5 miljoen keer bekeken en onder de reacties staan berichten van Marcelo van Real Madrid, Patrice Evra en Neymar liketen het. Dat zegt genoeg, toch? Ik ben een jongen die andere dingen leuk vindt dan Van der Vaart. Het is inderdaad een generatiekloof. Ik zou zeggen: kijk er niet naar, erger je niet. Maar ga niet zeggen dat ik geen voorbeeld ben als ik zo’n video online zet. Dit is hoe ik leef, misschien komt het een tikje nonchalant over, maar dat ben ik niet. Ik weet dat ik voor de buitenwereld soms apart kan zijn en dat mensen me daarom niet begrijpen. Ik ben ook wel een apart figuur. Dat is niet bewust, ik ben mezelf. Dat ik misschien niet voldoe aan het ideale plaatje, is iemand anders zijn probleem.” Waar staat die tatoeage van de leeuw op je rug voor? “Ik zie mezelf als een leeuw. Als Oranjeleeuw, maar ook als king of the jungle. De leeuw is een prachtig beest, ik ben dat ook. Ook ik heb moeten overleven. Het was lang niet vanzelfsprekend dat ik sta waar ik nu sta. Ik heb veel mensen zien afdwalen, het verkeerde pad zien kiezen. Bovendien was The Lion King m’n lievelingsfilm. Ik liep vroeger kruipend en brullend over de vloer, deed net alsof ik een leeuw was. Ik heb ook een tatoeage van Simba op m’n pols. In de zomer komt er een nieuwe animatiefilm uit van The Lion King. Krijg ik nu al de kriebels van.” ‘Memphis heeft vrijheid nodig om het beste uit zichzelf te halen. En dat kan hij in dit elftal. Daar heeft dit elftal ook behoefte aan.’ - Ronald Koeman tijdens een persconferentie van het  Nederlands elftal in oktober 2018 - “Ronald Koeman heeft me in de spits gezet, daar ben ik blij mee. Hij vertelde wat hij van me verwachtte op die positie. Dat heb ik op mijn manier ingevuld. Hij heeft me vrijgelaten en dat pakt goed uit. Ik speel nu op m’n ultieme positie, een vrije rol achter de spits of in de spits. Dat is voor andere clubs misschien ook een eyeopener. Ik ben niet een echte linksbuiten. M’n trainer bij Lyon ziet dat gelukkig nu ook, bij Lyon speel ik ook niet meer als linksbuiten. De manier waarop Koeman werkt, vind ik fantastisch. Hij weet me altijd te raken. Hij geeft me een gevoel waardoor ik denk: ik wil voor jou door het vuur, voor jou vechten. En als je dat weet te creëren bij spelers, kan dat heel goed uitpakken.” Symboliseer jij de wederopstanding van het Nederlands elftal, samen met Virgil van Dijk? “Ik heb altijd al een speler willen zijn waar een team op kan bouwen, ook als het wat minder gaat. Ik hoop dat dat eruit blijft komen. Daarnaast is Virgil een beest achterin. Hij draagt het team. Maar ook jongens als Frenkie de Jong doen dat. Hij creëert rust in het team, lokt spelers met de bal. Dat is bepalend voor de opbouw. Hij voedt me voorin, ik voel dat hij me zoekt.” ‘De manier waarop Koeman werkt, vind ik fantastisch. Hij weet me altijd te raken. Hij geeft me een gevoel van: ik wil voor jou door het vuur’ Hoe anders is jouw rol nu vergeleken met de periode voor Ronald Koeman? “Koeman zei: ‘Memphis is een van de eerste spelers die ik in de opstelling zet.’ Dat zegt alles over m’n rol in het veld. Maar de groep verlangt nu van iedereen een andere rol. Voorheen had je de oudere spelers en de jongeren. Er was maar een kleine tussengeneratie. De jonge spelers voelden niet de vrijheid om inspraak te hebben. Robben en Sneijder hadden het voor het zeggen. Logisch, want zij hadden enorm veel ervaring en een prachtige carrière. Maar zij hebben de weg nu vrijgemaakt voor ons. Geweldig.” Wat wil jij nog bereiken op voetbalgebied? “Ik wil prijzen winnen. Ik geloof echt dat we met het Nederlands elftal wat moois kunnen neerzetten. Iets dat de hele wereld niet ziet aankomen, als we daarin zelf maar geloven. Maar we moeten bescheiden blijven. We zijn net de goede weg ingeslagen en nog aan het bouwen. Daarnaast wil ik deze zomer weer een transfer naar een topclub maken. Lyon is een grote club, maar behoort niet tot de vijf beste van Europa. Ik wil naar een club als Real Madrid, Barcelona, Chelsea, Manchester City, Paris Saint-Germain of Bayern München... Ik wil naar een stad die bij me past en een club die bij me past, naar een ploeg die echt wil voetballen. Altijd praat ik over Real Madrid, een koninklijke club. Witte shirts met goud, gruwelijk. Maar ik focus me op het nu bij Lyon en dan zien we wel waar ik terechtkom.” Helden Magazine 45 Het verhaal van Memphis Depay komt voort uit Helden Magazine 45 waar hij de cover siert. Depay laat zin wie hij echt is. Een verhaal over het geloof, zijn jeugd, familie, imago, Oranje en Louis van Gaal. Verder in de 45ste editie van Helden, Rico Verhoeven en Max Verstappen gingen de verbale strijd met elkaar aan, schaatser Kai Verbij over de Spelen en de Europese titel sprint, Jac Orie is een garantie voor succes, schaatsster Antoinette de Jong over haar jeugd waarin ze werd gepest om haar rode haren, de grondlegger van het shorttracksucces Jeroen Otter, baanwielrenster Kirsten Wild, tennisser Alexander Zverev, en wielrenner Lars Boom ging in gesprek met Victoria Koblenko. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Wat een jaar heeft Virgil van Dijk (27) achter de rug. Vlak voor de jaarwisseling maakte hij een droomtransfer naar Liverpool waardoor hij op slag de duurste verdediger ter wereld werd. Vijf maanden later stond hij in de finale van de Champions League. Bondscoach Ronald Koeman benoemde hem bovendien tot aanvoerder van het nieuwe Oranje. Kortom: het leven lacht hem toe. De nieuwe aanvoerder van het Nederlands elftal is een grote meneer in Engeland. Rustig over straat gaan in zijn woonplaats Liverpool is er niet meer bij. En bij iedere goede of foute pass wordt gerefereerd aan het recordbedrag van bijna 85 miljoen euro dat Liverpool voor hem heeft betaald. Zelf blijft Virgil van Dijk er relatief rustig onder. We spreken hem op het prachtige trainingscomplex van Liverpool. “Hebben jullie al iets te drinken gehad?” vraagt hij als we elkaar begroeten. Tegelijk slaat hij zijn arm om een paar kleine fans die uitverkoren zijn om de training bij te wonen. “Wat is er mooier dan die kinderen de dag van hun leven te geven?” We beginnen met de fotografie. Virgil kijkt strak in de camera, haren in een knot. Op ons verzoek doet hij voor één keer de haren los. “Ik heb thuis mijn haren altijd los, maar zodra ik naar de club ga, dan gaat mijn staartje erin. Maar vooruit, als het mooie foto’s worden, dan gooi ik mijn haren wel los.” Na de fotosessie begint hij met passie te vertellen, met altijd die bescheiden en soms ook kwetsbare glimlach. “Het klinkt zo cliché, maar je kunt je toch geen betere baan voorstellen dan die van profvoetballer van Liverpool en Oranje? Er zijn heus weleens momenten dat het zwaar is, maar ik doe er alles aan om er altijd plezier in te houden. Wat wij profs doen is heel speciaal. Het duurt heel kort allemaal, dus dan is het belangrijk dat je er ook van kunt genieten.” Veel sporters vergeten te genieten, mede omdat ze lijden onder de constante druk van het moeten presteren. “Ik vind eerlijk gezegd dat ik het wel kan. Als je er onder lijdt, lijkt me dat vreselijk. Het is voor mij de laatste jaren ook makkelijker geworden. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, want juist die transfer naar Liverpool zou druk kunnen veroorzaken. Als je jong bent, denk je vooral aan zaken die niet goed gaan. De sociale media kunnen je daarnaast ook helemaal gek maken, maar ik weet heel goed wat het belangrijkste in het leven is." En dat is? Met een brede glimlach. “Mijn gezin! Als het thuis goed zit, dan voel ik me ook goed. Voetballen komt bij mij op de tweede plaats en dat zal altijd zo blijven. Echt waar. En mijn dochters geven zoveel terug, dat is ongekend. Mijn vrouw is de spil van het gezin. Ik waardeer haar meer dan ooit. Mijn vrouw moet zich altijd sterk tonen. Dat realiseer ik me maar al te goed. Soms wil je ook weleens lekker de stad in, een wijntje drinken en een rondje gaan lopen. Dat kan allemaal niet, dus ook niet met mijn vrouw. We proberen het niet eens. We zijn jong, maar gaan nooit uit. De eerste twee weken in Liverpool zaten we in een hotel. Binnen een dag stonden er alleen maar fans voor het hotel, die wisten dat ik daar verbleef. En de paparazzi wisten dat ook. Daar heb je dan ook nog mee te maken, dus ik vertoon me niet in de stad. Daar staat ook heel veel moois tegenover, dus je hoort me niet klagen, hoor.” Werkt jouw vrouw? “Nee, daar hebben we bewust voor gekozen. Als ze heel graag wil werken, dan ga ik haar natuurlijk niet tegenhouden. We trainen op heel verschillende tijden. Als ik in de avond train en in de ochtend thuis ben en zij zou in de ochtend werken, dan zien we elkaar helemaal niet. Het is gewoon goed zo.” Is jouw houding in het leven mede bepaald omdat jouw vader je moeder en jou heel snel heeft verlaten? “Natuurlijk speelt dat mee. Wat er is gebeurd tussen mijn vader en mijn familie is iets tussen ons, is privé en dat hoeft niemand precies te weten. Het klopt dat mijn vader niet meer in beeld is bij mij. Dat speelt vast en zeker mee hoe ik als vader wil zijn, maar het gaat ook vanzelf. Ik weet één ding honderd procent zeker: ík zal mijn kinderen nooit in de steek laten. Ik zal er altijd voor mijn gezin zijn.” Maar het maakt je kwetsbaar. Tenminste, dat vond ik toen ik kinderen kreeg. “Natuurlijk, dat herken ik ook, ik begrijp wat je bedoelt. Ik denk dat ik het op dit moment best goed voor elkaar heb, thuis en bij de club. Er is een balans die ervoor zorgt dat ik me als voetballer en privé goed voel. Hoe mooi wil je het hebben?” 'We hebben ook een groepsapp met Oranje waarin we proberen contact met elkaar te houden' Helden Magazine 44 Het eerste gedeelte van het verhaal van Virgil van Dijk komt voort uit Helden Magazine 44 waar Kjeld Nuis de cover siert. Nuis is de Held van het Jaar geworden. De tweevoudig olympisch kampioen kent ook de andere kant van de medaille. Verder in de 44ste editie van Helden, Tom Dumoulin over zijn successen, de Tour en de Giro, schorttrackster Suzanne Schulting, tennisster Kiki Bertens, de winnaar van de Ronde van Vlaanderen Niki Terpstra, handbalster Yvette Broch, schaatser Sven Kramer, de successen van de Nederlandse sportvrouwen, zwemmer Nyls Korstanje, bokser Peter Müllenberg, voetballer Davy Klaassen, Raymond van Barneveld ging in gesprek met Victoria Koblenko, en Frenkie de Jong en vriendin Mikky ontmoeten Wendy Rommedahl. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Peter Blangé had bij de KNVB graag de bondscoaches Danny Blind, Dick Advocaat en Ronald Koeman bij willen staan, maar zij hielden hun deur in Zeist potdicht voor de 500-voudig volleybalinternational. En zo stond de PIM na anderhalf jaar weer op straat. Blangé (53) vertelt zijn ontluisterende verhaal over desinteresse en eenzaamheid. Niet de Europese titel in 1988 of een van de twee WK-finaleplaatsen in 1974 en 1978 van de voetballers werd in Nederland tot sportmoment van de twintigste eeuw uitgeroepen, maar het olympisch goud uit 1996 van de volleyballers. Peter Blangé was de spelverdeler en aanvoerder van de Lange Mannen. Hij verdient groot respect, maar kreeg dat bepaald niet van alle mensen in de voetbalwereld nadat hij in februari 2017 door de KNVB werd aangesteld als prestatieven innovatiemanager (PIM). “Ik weet ook wel dat het verleden niet telt en je altijd weer je bestaansrecht moet bewijzen,” zegt de 500-voudig  international. “Maar het is  bijzonder  dat ik niet eens een kop koffie heb kunnen drinken met de drie bondscoaches die er in mijn tijd bij de KNVB waren.” Het volledige verhaal lezen? Dat kan via Blendle door op onderstaande knop te klikken. Je kunt het magazine ook in de winkel halen óf online bestellen! [blendlebutton] Op 1 juli 2018 werd Blangé alweer uitgezwaaid in Zeist. Het was de bedoeling dat hij op basis van onderzoek en innovatie zou meehelpen de prestaties van de nationale teams te verbeteren. Hij kreeg echter vanaf de eerste dag nauwelijks voet aan de grond bij de belangrijkste mensen binnen de voetbalbond. “Met de trainers van de jeugdselecties en de vrouwen ging het prima en heb ik prettig samengewerkt, maar het draait bij de KNVB vooral om het grote Oranje. En daar wisten ze het allemaal zelf wel. De desinteresse en onwil waren héél groot.  Ik geef toe dat ik als bondscoach van de volleyballers betweters met een slecht verhaal ook vervelend vond. Maar ze hadden mij op z’n minst een keer kunnen laten aanschuiven. Baat het niet, dan schaadt het niet, toch? Het ging ook niet om mij, maar om het Nederlandse voetbal. Ik kwam daar om te helpen.” De bondscoaches Danny Blind, Dick Advocaat en Ronald Koeman hielden de deur echter potdicht. “En ik kreeg  geen  hulp om die deur open te krijgen,” vertelt Peter. “Ik heb het meermaals bij de directie aangegeven, maar het kabbelde maar voort. Bij mijn eerste honderddagengesprek zei ik dat ik er daarvan slechts vijftig wakker had gelegen. Dat viel in werkelijkheid wel mee, ik kan best tegen een stootje, maar ik heb me in Zeist soms eenzaam gevoeld.  Zoiets neem  je dan ook mee naar huis. Gelukkig zijn we hier thuis in Oegstgeest vrij nuchter.”  Met grote verwondering zag hij hoe de verhoudingen lagen in Zeist. “Toen na de verbouwing het kantoor van de technische staf van het A-team ook op de afdeling voetbal kwam, moesten de trainers van de andere selecties plaatsmaken. Zij verhuisden naar de andere kant van de gang. En de glazen panelen van de  ruimte van het A-elftal werden direct helemaal afgeplakt, zodat niemand naar binnen kon kijken. Zó typerend. Alleen omdat ze over de afdeling naar hun gedeelte achter de schuifdeur moesten lopen, wisten we of ze er waren.” 'Bijzonder dat ik niet eens een kop koffie heb kunnen drinken met de drie bondscoaches die er in mijn tijd bij de KNVB waren' Natuurlijk wist Blangé bij zijn aanstelling dat het niet makkelijk zou worden. De voetbalwereld staat niet bekend als gastvrij en open voor mensen uit andere takken van sport, hoewel er voorbeelden zijn dat het wel goed ging en gaat. Zoals met Toon Gerbrands, de directeur van landskampioen PSV, die eerst ook bij AZ al veel lof oogstte. Hij was coach van Blangé bij het Nederlandse volleybalteam. “Toon zag het wel zitten in mij in deze nieuwe rol. Hij adviseerde me op voorhand met een groot aantal belangrijke mensen uit het voetbal te gaan praten. Dat heb ik gedaan. Ik heb in die tijd veel geluncht.”  Extra lastig was het voor de oud-volleyballer dat de man die hem bij de KNVB had binnengehaald, de toenmalige technisch directeur Hans van Breukelen, al snel onder vuur kwam te liggen. Er was bovendien gekrakeel over de opvolging van algemeen directeur Bert van Oostveen én de resultaten van Oranje vielen zwaar tegen. Kortom, de sfeer in Zeist was niet echt vrolijk. “Er heerste veel onrust. Hans van Breukelen was zes maanden na mijn aanstelling alweer verdwenen. Hij was ook gedoemd om te mislukken. Alles wat hij zei, werd belachelijk gemaakt. Ik heb de mens Van Breukelen hoog zitten. Hij is een alleraardigst persoon die er absoluut ook niet voor zichzelf zat. Het hielp natuurlijk niet dat Hans er niet meer was. Maar ik dacht dat als ik 2017 zou kunnen overleven, het in 2018 met een nieuwe directie rustiger zou worden. Onvermijdelijk is dat je in de donkere dagen rond kerst denkt: ga ik dit volgend jaar nog volhouden? Maar nee, ik heb er niet aan gedacht om zelf op te stappen. Ik ben niet iemand die snel wegloopt.” Hij stond in zijn leven geregeld voor hete vuren. Bij het Nederlandse volleybalteam werd Blangé vlak voor het WK van 1990 weggestuurd, omdat hij er in tegenstelling tot de andere spelers voor koos om te gaan ‘cashen’ bij een Italiaanse club. Hij werd als een verrader afgeschilderd.  Na twee  jaar werd de 2,05 meter lange spelverdeler teruggehaald en hij leidde de ploeg uiteindelijk in 1996 naar de olympische titel. ‘Van wat er allemaal achter de schermen gebeurde, is nog geen tien procent bekend,’ zei hij later mysterieus over het succesverhaal van de Lange Mannen. Hij wist zich staande te houden. “Ik blijf altijd dicht bij mezelf. Bij de KNVB ben ik geduldig geweest en bleef ik doorgaan. Maar er zijn grenzen. Ik moet wel kunnen doen waarvoor ik ben gehaald.”  De publieke opinie hielp hem ook niet een goede start in Zeist te maken. “Mijn aanstelling viel verkeerd. Als je dan bij de bekende praatprogramma’s belachelijk wordt gemaakt, heb je meteen al een achterstand. Daarbij deed de afkorting van mijn functie, PIM, het uiteraard ook lekker. Die bijnaam kreeg ik opgeplakt. Het voetbal is zo groot dat als je in zo’n functie bij de KNVB wordt aangesteld, je meteen met je hoofd op de voorpagina van de kranten staat en dan weet je dat je alles wat je zegt als een boemerang in je nek terugkrijgt. Ik denk dat 99 procent van de mensen in Nederland geen benul heeft van hoe het er in het topvoetbal aan toegaat, maar we zijn kuddedieren en roeptoeteren anderen na. Lekker makkelijk en veilig.” Het was april toen Blangé van de nieuwe directeur betaald voetbal Eric Gudde te horen kreeg dat er voor een andere organisatiestructuur was gekozen en er voor zijn functie geen plaats meer was. “Ik was blij met de aanstelling van Gudde en Nico-Jan Hoogma in de directie. Ik kende ze en had eerder prettig contact met ze gehad. Dat heeft blijkbaar niet meegeteld.” Zijn harde conclusie na anderhalf jaar KNVB: “Het was een kansloze missie.” Want: “Als de belangrijkste mensen een samenwerking niet zien zitten, houdt het op. Bij hen geldt dat elke oplossing en suggestie die van buiten hun eigen wereldje komt, per definitie wordt afgefikt. Dat is daar de cultuur. ‘We zijn het gewend om het zo te doen en daarom blijven we ook lekker zo doorgaan.’ Het heeft ook met angst te maken, iedereen is bang voor zijn eigen hachje. Zo houdt het voetbal zichzelf stevig in de greep.  Toon Gerbrands bij PSV en voormalig honkballer Robert Eenhoorn bij AZ doen het als niet-voetballers geweldig, maar ik denk wel dat het scheelt of je algemeen directeur bent of dat je zoals in mijn geval alleen met technische zaken te maken hebt.” Peter Blangé behoorde nooit tot de vele beoefenaars van andere sporten die zich afzetten tegen ‘het voetbal met zijn verwende miljonairs’. Dat hij als kind zelf niet ging voetballen, maar voor volleybal koos, was gezien zijn lengte niet meer dan logisch. Zijn tien jaar oudere broer Fred speelde als volleyballer al op het hoogste niveau. Het had ook nog basketbal kunnen worden, want zus Anita kon dat goed en groeide uit tot een van de beste speelsters van Nederland. “Ik koos ook uit een soort luiheid voor volleybal. Daarvoor hoefde ik niet zo veel te lopen als bij voetbal en basketbal. Maar toen ik onder Arie Selinger bij het Nederlands team kwam, moesten we driemaal per week rennen, duurloopjes. We hebben hem vervloekt.” Op school in Voorburg voetbalde Blangé altijd wel mee. “Ik kan ook echt wel tegen een balletje trappen, hoor. Ondanks mijn lengte ben ik best wel motorisch aangelegd. Het ziet er niet lomp uit of zo.” Van jongs af aan volgde hij het voetbal op de voet. Blangé keek niet alleen naar de eredivisie, maar elke zaterdag ook naar beelden van de Bundesliga op de Duitse televisie. Hij ging geregeld met vrienden  naar ADO en Feyenoord. “Later bij de nationale volleybalploeg voelde ik verbondenheid met de topvoetballers. Wij waren in onze opmars naar de wereldtop ook rebels, tegendraads. Daar is toch niets mis mee? Alleen hoort er altijd wel respect te zijn. In die tijd kwamen we weleens voetballers tegen en dat contact verliep eigenlijk altijd uitstekend. Ik heb zelfs het geluk gehad om Johan Cruijff een paar keer te ontmoeten.” Zijn functie bij de KNVB was niet de eerste waarin hij beroepshalve met voetbal te maken kreeg. Blangé was eerder commercieel directeur van de sportafdeling van ORTEC, aanbieder van software en data, en in die hoedanigheid zocht hij samenwerking met eredivisieclubs. “Ajax werd onze eerste klant, Feyenoord, PSV en AZ volgden kort daarna. Met negen van de achttien clubs uit de eredivisie hadden we uiteindelijk een contract. Als ik bij een club op bezoek ging, was de sfeer altijd prettig. Vaak werd ik gevraagd om mee te lunchen en ik probeerde altijd een deel van de training mee te pakken. Ik voelde me prima thuis in die wereld. Als ik een afspraak bij Heracles had, moest ik een hele dag reserveren. Dan werd er veel gepraat en gediscussieerd, met Peter Bosz  en zijn staf, die daar toen trainer was, en ook met voorzitter Jan Smit en technisch directeur Hoogma. Die laatste twee zitten nu inderdaad bij de KNVB… Als ik bij Heracles op bezoek was, riep Smit altijd grappend: ‘Levert dat systeem van die lange nog wat op?’  Peter Bosz was trouwens een van de weinige mensen uit de voetbalwereld die destijds openlijk zei het een goede zet te vinden dat ik bij de KNVB werd aangesteld. Het verschil tussen de ene en de andere trainer wat betreft nieuwsgierigheid en openstaan voor zaken van buitenaf is soms enorm.” Wat nu? “Wonden likken en weer doorgaan.” Peter zegt dat niemand medelijden met hem hoeft te hebben. “Ik hou van succes, maar weet ook dat er een andere kant van de medaille is. Ik ben op dat gebied wel wat gewend. Met de volleyballers hebben we gevoelsmatig meer toernooien verloren dan gewonnen. Ik heb een gezonde twijfel in mijn donder, én beheers de kunst van het relativeren. Als je dat niet kunt, moet je zo’n functie niet accepteren.” Hij wil het liefst in de sport blijven, zíjn wereld. Misschien zelfs wel in het voetbal. Waarom niet? “Ik ben geen verbitterd mens geworden. Kom op, zeg.” De grootheid van het voetbal spreekt hem nog steeds aan. Blangé noemt die wereld ‘een mammoettanker, waarbij vergeleken de andere sporten slechts roeibootjes zijn’. “De mogelijkheden in het voetbal zijn enorm. Ook voor mensen die de wetenschappelijke kant interessant vinden. Er zitten bij een aantal clubs goede wetenschappers. Het is een uitdaging om die mammoettanker een beetje bij te kunnen sturen.” Blangé verbaast zich nog steeds over ingeslepen gewoonten in het voetbal. Zoals, om maar iets simpels te noemen, over de relatief korte tijd dat er wordt getraind. “Een volleybalwedstrijd kan drie uur duren en daarom trainden we ook zo lang. Alleen al omdat je eraan moet wennen om zo lang geconcentreerd te blijven. Een voetbalwedstrijd is twee maal 45 minuten plus soms een mogelijke verlenging. Maar de meeste trainingen duren vijf kwartier. In het betaald voetbal hebben ze de luxe dat bijna alle spelers full prof zijn en dus de hele dag beschikbaar. Daar wordt echter bij lange na geen gebruik van gemaakt. Waarom krijgen ze doordeweeks ook nog een verplichte rustdag? Ik begrijp er echt niets van.”  De oud-volleyballer weet dat hij, mits er sprake van enige mate van nieuwsgierigheid is, iedereen in de voetbalwereld aan de hand van analyses en statistieken kan overtuigen welke onderdelen er bij een elftal verbeterd kunnen worden. “Want cijfers liegen niet.” Een ook maar enigszins waardig afscheid was hem niet gegund bij de KNVB. Er lag nog geen bloemetje klaar. “Pas een dag voor mijn vertrek vroeg er iemand van de directie of er iets voor me was geregeld. Leuk dat je er nog aan denkt, was mijn reactie. Ik heb ervan afgezien en ben met drie intimi gaan eten.” [/blendlebutton]

De carrière van Frenkie de Jong (21) gaat als een speer. Maar ook buiten het veld heeft de speler van Ajax en het Nederlands elftal zijn zaken op orde. Wendy Rommedahl, de vrouw van ex-voetballer Dennis Rommedahl, begeleidt de voetballer en zijn vriendin Mikky Kiemeney daarin namens Van Lanschot. “Elke fase van hun carrière doorlopen we samen.” “Met mijn zaakwaarnemer Ali Dursun regel ik alle voetbalgerelateerde zaken. Maar mijn bankzaken regelt Wendy,” zegt Frenkie de Jong. “Ik speelde bij Willem II, was nog niet bezig met mijn financiële situatie, toen de vader van Mikky ons adviseerde eens met Wendy Rommedahl bij Van Lanschot te gaan praten. In het gesprek legde Wendy uit wat ze voor mij en Mikky kon betekenen. Dat voelde meteen goed.” Wendy: “Als voetballer is je carrière eigenlijk maar kort. Met Frenkie en Mikky ben ik nu al bezig met hun vermogensopbouw voor later.” Mikky: “Toen Frenkie net de stap naar Ajax ging maken, kwamen er allerlei vragen op ons af. Waar gaan we wonen? Gaan we huren of kopen? Wendy heeft ons bij deze zaken geholpen. Inmiddels heeft Frenkie al zijn tweede appartement gekocht, een goede investering.” Wendy: “Bij zulke stappen denk ik mee. Wat ben je kwijt aan huren en aan kopen? Is het een slim moment om te kopen? En waar voelen Frenkie en Mikky zich het prettigst bij?” Frenkie: “Soms denk ik: ik ben pas 21, wat is het snel gegaan. Het is fijn dat ik mensen om me heen heb die ik vertrouw en die me met dit soort zaken helpen.” Champions League Als de vrouw van ex-voetballer Dennis Rommedahl weet Wendy als geen ander wat het stel meemaakt. “Ik heb Champions League-ervaring in twee verschillende werelden. In de financiële wereld bij Van Lanschot, maar ik heb ook jarenlang het leven geleid van de vrouw van een topsporter.” Frenkie: “Wendy is niet alleen onze financiële gids, hoewel dat natuurlijk de specialiteit is van Van Lanschot, maar ze is iemand die we voor alles kunnen raadplegen. We hebben heel fijn persoonlijk contact met haar. En ze is altijd bereikbaar, ook als we op zondagavond wat willen regelen.” Wendy: “Wat ik leuk vind aan Frenkie en Mikky is dat ze zelf heel goed meedenken. Het is ook heel herkenbaar voor me. Als geen ander weet ik dat een voetbalcarrière kort is, in principe moet Frenkie het in vijftien jaar verdienen. Van het aankopen van een huis tot het beginnen met beleggen, we doorlopen elke fase samen. Bij Van Lanschot is alle kennis in huis, daarom vind ik het zo fijn om hier te werken. Ik ben de vertrouwenspersoon van Frenkie en Mikky en heb de regie, maar ik roep de hulp in van specialisten die op dat moment nodig zijn. Zo kunnen we maatwerk leveren.” Inmiddels lonkt ook het buitenland voor Frenkie en Mikky. In de zomer gonsde het al van de transfergeruchten. En ook daarover kan Wendy meepraten. In de ruim negentien actieve voetbaljaren van haar man woonde ze met het gezin in Nederland, Engeland, weer in Nederland, Griekenland en Denemarken. Wendy: “Ik heb vaak zelf het wiel opnieuw moeten uitvinden op financieel en fiscaal gebied. Met die ervaring kan ik Frenkie en Mikky nu helpen. Waar gaan ze wonen? Op welke kleine lettertjes moeten ze letten voordat ze een handtekening zetten bij een koopcontract? Hoe werkt het met de belasting? Frenkies zaakwaarnemer Ali en ik hebben altijd contact als dat nodig is. We hebben hetzelfde doel voor ogen: het beste voor de speler." Mentor Niet alleen voor Frenkie, maar ook voor Mikky speelt Wendy een belangrijke rol. Frenkie: “Wendy praat veel met Mikky, ze weet ook hoe het voor haar is, heeft het zelf meegemaakt met Dennis.” Mikky: “Ik regel de kleine dingen voor Frenkie, zoals de verhuur van zijn appartement. Daar helpt Wendy me bij. Maar we hebben ook contact over andere dingen: wat doe je de hele dag als je in het buitenland woont en je vriend voetbalt? Ze is een beetje mijn mentor.” Wendy: “In de carrière van Dennis was ik zijn steun en toeverlaat. Dat is Mikky nu voor Frenkie. Ze bouwen samen iets moois op. Dat laat ik Mikky ook inzien.” Frenkie: 'Ik zit nu goed op mijn plek bij Ajax. Wat er in de toekomst gebeurt, zien we vanzelf' Maar wie denkt dat Mikky haar leven volledig in het teken van Frenkie stelt, heeft het mis. Zelf was ze tophockeyster, ze debuteerde in dames 1 van Den Bosch. Inmiddels heeft ze andere ambities. Mikky: “Van jongs af aan roep ik al dat ik ooit een modemerk wil beginnen, een bedrijf in jongenskleding. Ik heb een modeopleiding gevolgd en wil nog een vervolgopleiding doen. Ook in het buitenland zijn er genoeg interessante studies. Wendy bood laatst al aan om hier bij Van Lanschot eens te praten met wat mensen voor advies.” Wendy: “Wij hebben veel ondernemers als klant. Die kunnen met Mikky een kop koffie drinken en haar vertellen over hun ervaringen en praktische handvatten geven.” Frenkie: “Het is leuk dat Mikky zulke ambities heeft. Stel: we zitten in het buitenland en Mikky heeft niks te doen, ze spreekt de taal niet, en zit de hele dag alleen thuis. Ze moet ook haar eigen leven leiden. Het is voor mij al een groot voordeel dat Mikky ook topsporter is geweest. Een dag voor de wedstrijd begrijpt ze dat ik thuis wil blijven, wil rusten en goed wil eten. Ze zal niet voorstellen om dan even gezellig uit eten te gaan.” Onafhankelijk En hoe het leven van Frenkie en Mikky er over vijftien jaar uitziet? Het stel heeft dromen genoeg. Mikky: “Ik hoop dat we dan in mooie landen hebben gewoond en nieuwe talen hebben geleerd. En ik wil mijn kledingmerk hebben opgebouwd.” Frenkie: “Qua financiën hoop ik dat we dan onafhankelijk zijn. Ik hoop ook dat ik dan nog voetbal en dat we tegen die tijd kinderen hebben. Ik zit nu goed op mijn plek bij Ajax. Wat er in de toekomst gebeurt, zien we vanzelf.” Helden Magazine 44 Het verhaal van Frenkie de Jong komt voort uit Helden Magazine 44 waar Kjeld Nuis de cover siert. Nuis is de Held van het Jaar geworden. De tweevoudig olympisch kampioen kent ook de andere kant van de medaille. Verder in de 44ste editie van Helden, Tom Dumoulin over zijn successen, de Tour en de Giro, Virgil van Dijk de aanvoerder van het vernieuwde Oranje en Liverpool, schorttrackster Suzanne Schulting, tennisster Kiki Bertens, de winnaar van de Ronde van Vlaanderen Niki Terpstra, handbalster Yvette Broch, schaatser Sven Kramer, de successen van de Nederlandse sportvrouwen, zwemmer Nyls Korstanje, bokser Peter Müllenberg, voetballer Davy Klaassen, en Raymond van Barneveld ging in gesprek met Victoria Koblenko. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Hij debuteerde op z’n achttiende in het eerste van Ajax, werd aanvoerder, drie keer kampioen en in 2016 gekroond tot beste speler van de eredivisie. In 2017 vertrok hij op 24-jarige leeftijd naar Everton. Jonge spelers konden een voorbeeld nemen aan Davy Klaassen, die niet meteen koos voor het grote geld. Toen ging het mis. Bij Werder Bremen is hij op zoek naar eerherstel en een rentree in Oranje. Bij Werder Bremen ben je dit seizoen weer de Davy Klaassen van Ajax geworden. Hoe ben je hier terechtgekomen? “Niklas Moisander, met wie ik drie jaar bij Ajax heb gevoetbald, speelt hier en heeft dezelfde zaakwaarnemer als ik. Tijdens gesprekken over zijn contractverlenging, vorig jaar winter, vroeg Werder of ik wilde komen. Niklas belde me, maar ik wilde niet na een half jaar al weg bij Everton. Zelfs afgelopen zomer had ik de illusie dat ik bij Everton alsnog een eerlijke kans zou krijgen. Maar ik kreeg al snel van de nieuwe trainer te horen dat het beter was als ik weg zou gaan. En Werder wilde me nog steeds hebben.” Koeman Everton leek anderhalf jaar geleden zo’n logische stap. “Dat vond ik ook. Ronald Koeman was er manager geworden en liet weten dat hij mij wilde halen. Ik ben naar zijn huis in Bussum gereden en daar hebben we een uur met elkaar gesproken over mijn beoogde rol. Hij zag mij als een middenvelder die doelpunten zou leveren en voetballend het team beter kon maken. Ik voelde me top na dat gesprek, merkte de laatste weken van het laatste seizoen bij Ajax dat ik toe was aan een transfer. Engeland leek de ideale stap op het juiste moment in mijn carrière en volgens mij dacht iedereen dat. Everton betaalde 27 miljoen euro, voor Premier League-begrippen is dat niets. Eigenlijk klopte alles, ik was 24 en had zes seizoenen bij Ajax gespeeld. Bij de presentatie merkte ik dat iedereen bij Everton heel excited was over mijn komst. Ik had net de Europa League-finale met Ajax tegen Manchester United gespeeld, dat gaf me toch een zekere status.” Waarom lukte het je niet om meteen een vaste waarde te worden? “Het spel was zoals verwacht fysieker, ik merkte al snel dat ik me aan moest passen. Wat me verraste, was dat het combinatiespel veel minder was dan ik had gedacht. En het ontbrak bij Everton aan automatismen. We begonnen de competitie tegen Stoke City, wonnen met 1-0. Na een uur werd ik eruit gehaald. Langzaamaan ging het minder met me, een heel rare gewaarwording, want ik voelde zelf ook wel dat ik beter kon dan ik liet zien. Ik werd gewisseld, begon een keer op de bank en uiteindelijk raakte ik mijn plaats kwijt. Dat vond ik niet terecht. Ik heb in die tijd geregeld met Koeman gesproken. Hij zei dat hij echt vertrouwen in me had en hij drukte me op het hart om vooral rustig te blijven. ‘Het komt goed,’ zei hij steeds. Hij benaderde me niet anders als andere spelers, logisch. Ik kon moeilijk zeggen dat ik moest spelen omdat hij me had gehaald.” En toen werd Koeman eind oktober al ontslagen. “Dat hielp natuurlijk niet. Ik merkte bij het afscheid dat het Koeman wel raakte. David Unsworth werd tijdelijk de nieuwe trainer, hij was ooit zo’n back van de lange slidings. Hij zei meteen dat we het helemaal anders gingen doen. Ik dacht oprecht dat ik een kans zou krijgen. Ik dacht: ze hebben toch niet voor niets 27 miljoen voor me betaald? Misschien een beetje naïef van me. Na de eerste training bleek dat alle spelers die door Koeman waren gehaald niet meer bij de selectie zaten. Het moest bij Everton weer beuken en rennen worden, voetballen boeide die Unsworth niet.” Unsworth was een tussenpaus, uiteindelijk werd Sam Allerdyce de manager. “Weer dacht ik even dat hij er meer voetbal in wilde brengen, maar uiteindelijk bleek dat niet het geval. In de praktijk was het lange ballen naar voren. Na twee weken riep Allerdyce me bij zich en zei dat ik fysiek niet sterk genoeg was om in zijn team te spelen, maar ook dat ik mijn techniek moest verbeteren. Daar kon ik wel tegenin gaan, maar dat had geen nut.” ‘Koeman zei dat hij echt vertrouwen in me had en drukte me op het hart om vooral rustig te blijven. ‘Het komt goed,’ zei hij steeds’ Criminologie Je situatie werd dus uitzichtloos. Waarom ben je in de winterstop niet weggegaan? “Omdat ik niet al na een half jaar wilde opgeven. Eind januari, vlak voor de laatste dag van de transferperiode, begon ik toch te twijfelen. Die ochtend had ik mijn tweede gesprek met Allerdyce gehad waarin hij me zei dat Napoli me heel graag wilde huren met een optie tot koop. Allerdyce raadde me sterk aan om te gaan. Hij dacht: hier ga je toch niet spelen, dus ga maar weg. Ik liet het even op me inwerken en dacht dat een vertrek ook beter zou zijn. Ik ging thuis mijn spullen pakken, maar ineens zei Napoli dat het een nadeel was dat ik niet in de Europa League mocht spelen omdat ik daarin met Everton al had gespeeld. Toen had ik er zelf ook geen goed gevoel meer bij en is de transfer alsnog afgeblazen. Achteraf is het goed geweest, want een vertrek naar Napels zou toch een paniekmanoeuvre zijn geweest. Ik heb dat seizoen bij Everton letterlijk uitgezeten. Zelfs op de training was er soms geen plaats voor me. Als we aan het eind van een training elf tegen elf speelden en er waren 23 of 24 spelers, dan mocht ik naar binnen. Natuurlijk voelde ik me dan nutteloos. Eén keer nog, in maart, waren er zoveel geblesseerden en zoveel zieken dat ik op de bank mocht zitten en nog tien minuten mocht invallen.” Waarom woonde je in Manchester en niet in Liverpool, de stad waar Everton speelt? “Ze zeiden dat je als speler van Everton beter niet in Liverpool kunt wonen, want dan word je de hele dag lastig gevallen. Bovendien was Manchester vlakbij en ook nog eens een heel leuke stad. Ik woonde op vijf minuten lopen van Daley Blind.” Helden Magazine 44 Het eerste gedeelte van het verhaal van Davy Klaassen komt voort uit Helden Magazine 44 waar Kjeld Nuis de cover siert. Nuis is de Held van het Jaar geworden. De tweevoudig olympisch kampioen kent ook de andere kant van de medaille. Verder in de 44ste editie van Helden, Tom Dumoulin over zijn successen, de Tour en de Giro, Virgil van Dijk de aanvoerder van het vernieuwde Oranje en Liverpool, schorttrackster Suzanne Schulting, tennisster Kiki Bertens, de winnaar van de Ronde van Vlaanderen Niki Terpstra, handbalster Yvette Broch, schaatser Sven Kramer, de successen van de Nederlandse sportvrouwen, zwemmer Nyls Korstanje, bokser Peter Müllenberg, Raymond van Barneveld ging in gesprek met Victoria Koblenko, en Frenkie de Jongen vriendin Mikky ontmoeten Wendy Rommedahl. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Sepp Blatter was sinds 1998 de grote baas van de FIFA. In 2015 werd hij afgezet door de mondiale voetbalbond en voor zes jaar geschorst. Blatter is veroordeeld voor onbehoorlijk bestuur, maar wordt vooral geassocieerd met één woord: corruptie. Frits Barend vond het tijd voor een goed gesprek. “Ik heb niets te verbergen.” Sepp Blatter is 82, één keer weduwnaar, twee keer gescheiden, maar niet alleen. Trots toont hij de foto van zijn aanmerkelijk jongere vriendin in zijn flat in Zürich. Het gesprek komt al snel op Dilma Rousse , voormalig president van Brazilië - in 2016 afgezet wegens vermeende corruptie - en de vrouw die bij de opening van het FIFA-congres in 2015 stelde: ‘Ik haat Blatter en zijn parasieten.’ Blatter knikt: “Weet u dat ze zeer aantrekkelijk is? We waren heel goed met elkaar tijdens het WK van 2014, de Braziliaanse president was gek op mij en ik op haar, maar bij de opening van het FIFA-congres een half jaar later in Brazilië zei ze ineens heel nare dingen over me en wilde ze me niet meer kennen. Er waren problemen ontstaan in Brazilië over de bouw van stadions die de FIFA zou hebben veroorzaakt. Volgens haar had ik geprobeerd openbaarheid daarover tegen te houden. Haar beschuldiging was totale onzin, want ik had helemaal geen bemoeienis met de bouwprojecten. Tijdens het WK in 2014 in haar land had ze me alleen maar complimenten gemaakt, was ze mijn liefje, gingen we met elkaar om alsof we bij wijze van spreken verliefd waren en een half jaar later deugde er niets meer van me. Het is blijkbaar mijn lot.” ‘Er bestaat een soort radiostilte tussen ons. Platini en ik spreken elkaar niet meer, contact hebben we alleen via advocaten’ BLATTER & Michel Platini Voordat we ingaan op de laatste turbulente jaren met arrestaties en schorsingen van meer dan twintig FIFA-functionarissen, wat beschouwt u als uw hoogte- en dieptepunten bij de FIFA? “Allereerst de ontwikkeling van het voetbal in de hele wereld gedurende 41 jaar, maar vooral in delen van de wereld waar armoede heerste en heerst. Door de ontwikkeling van het voetbal in arme landen kwam er ook scholing voor kinderen. Het tweede hoogtepunt was het brengen van het WK naar Afrika in 2010. Dat was niet makkelijk en het zal nog een hele opgave worden om een tweede toernooi in Afrika te organiseren. Een toernooi met 48 landen, zoals nu is besloten, kan geen klein land nog organiseren. Mede daarom was ik zwaar tegen uitbreiding van het WK van 32 naar 48 landen. Ik was ook altijd voorstander van WK’s in telkens verschillende werelddelen. Daarom alleen al had het WK van 2022 niet aan Qatar toegewezen moeten worden, maar aan de VS.” En uw dieptepunten? “Ik begon ooit als bestuurder bij mijn voetbalclub in Visp. Volgens mij kan je een voetbalclub alleen besturen op basis van onderling vertrouwen. Natuurlijk ontwikkelde de FIFA zich alsof het een beursgenoteerd bedrijf is, maar toch werkte ik binnen de FIFA op basis van vertrouwen. Dat is achteraf mijn grootste fout geweest, dat ik te veel op basis van vertrouwen heb gehandeld.” Helden Magazine 43 Het eerste gedeelte van het verhaal van Sepp Blatter komt voort uit Helden Magazine 43 waar Max Verstappen de cover siert. Verstappen is nog maar twintig en overal waar hij komt, heerst gekte. Wat als hij wereldkampioen wordt? Verder in de 43ste editie van Helden, alleskunner Mathieu van der Poel over vader Arie, Peter Sagan en meer, de Amsterdamse Kroonjuwelen Donny van de Beek, Frenkie de Jong en Matthijs de Ligt, turner Epke Zonderland, volleybalvrouwen Anne Buijs & Robin de Kruijf, golfer Joost Luiten, voetballer Neymar, Karsten Kroon wil het theater in met zijn vriendin, hockeyers Rizwan Muhammad, Rashid Mehmood en schaatsster Heather Bergsma-Richardson, golfsurfster Eveline Hooft, jong talent Alida van Daalen, de Nederlandse 3x3 basketballers, wielrenster Ellen van Dijk, oud-voetballer John van ’t Schip over PEC Zwolle, Marco van Basten en Johan Cruijff en Barbara Barend ontmoet Sherida Spitse en haar vrouw, Jolien. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Ze zijn jong, talentvol, en niet meer weg te denken uit de basis bij Ajax. Met Donny van de Beek (21), Matthijs de Ligt (19) en Frenkie de Jong (21) hoopt de Amsterdamse club dit seizoen eindelijk weer de landstitel te veroveren. Wij legden het trio twaalf uitspraken voor. ‘Frenkie de Jong, Donny van de Beek en Matthijs de Ligt zijn wat ons betreft niet te koop. Nee, ook niet voor absurde bedragen. Laat ze dit seizoen eerst eens veertig wedstrijden voor Ajax spelen.’ Marc Overmars in De Telegraaf, 19 juli 2018 In koor: “Deze uitspraak is natuurlijk van Marc!” Matthijs: “Ik vind het heel normaal dat een technisch directeur zo’n uitspraak doet.” Donny: “Het zou ook raar zijn als ze zeggen dat ze ons willen verkopen.” Frenkie: “Ik denk dat het een goed standpunt is van Ajax.” Een goed standpunt van Ajax, maar ook voor jullie? Frenkie: “Ik kan hier ook nog genoeg leren en bereiken. Ik ben vorig seizoen lang geblesseerd geweest, wil nu vooral veel aan spelen toekomen.” Donny: “Kijk, een carrièreplanning is altijd lastig, want vaak loopt het toch anders. Als ik naar vorig seizoen kijk, denk ik dat ik nog veel beter kan. Voor mij valt er hier ook nog genoeg te leren.” Matthijs: “Voor mij geldt hetzelfde. Ik wil iedere dag beter worden, zoveel mogelijk minuten maken. En dat kan bij Ajax. Ze hebben het altijd over een stappenplan, maar zulke dingen kun je niet plannen. Dat is een gevoel. Ik heb wel bepaalde ideeën over wat ik wil, meer op de lange termijn. Maar als het wat sneller gaat dan verwacht, dan zal je je plannen ook weleens aan moeten passen.” Donny: “Daarom moet je ook nooit zeggen dat je weggaat of blijft. In het voetbal kun je dat soort uitspraken nooit doen, want je weet het nooit.” Hebben de coachwissels van de afgelopen jaren invloed gehad op jullie ideeën over de toekomst? Frenkie: “Ik vond het jammer dat Marcel Keizer werd ontslagen. Maar het is niet zo dat ik Erik ten Hag niet mag. Ik heb nu ook een goede band met hem. Maar op dat moment vond ik het wel even lastig.” Matthijs: “Een trainer is belangrijk, heeft een bepaalde visie, maar de spelers moeten het uiteindelijk laten zien. Als speler krijg je misschien wel dertig trainers in je carrière. Daar moet je het gewoon mee doen.” Donny: “Sinds ik in het eerste zit, heb ik drie verschillende trainers gehad. Met iedereen heb je een ander soort band. Maar tot nu toe gaat onze samenwerking prima. Dus ik laat daar mijn toekomst niet van afhangen.” De Ligt: ‘Een feestbeest ben ik zeker niet. Vroeger ging ik wel naar feestjes bij mensen thuis, dat vind ik leuker dan zo’n drukke bende in een discotheek of kroeg’ ‘Vroeger was ik altijd een beetje een dikkerdje. ‘Dikkie’, noemden ze me toen ik in de jeugdopleiding van Ajax speelde. Ze hebben me direct naar een diëtiste gestuurd bij de club. Als jochie van negen jaar al, hè.’ Matthijs de Ligt in het Algemeen Dagblad, 8 maart 2017 Matthijs: “Ja, dit heb ik gezegd. Ik was nooit echt klein, maar wel stevig gebouwd. Ik voetbalde bij FC Abcoude en werd daar gescout. Het eerste wat ze deden toen ik bij Ajax kwam, was mij naar een diëtiste sturen. Ik vond dat niet erg. Juist wel interessant en leuk. Ik heb de adviezen goed opgepakt. Ik moet van nature meer op mijn lichaam en voeding letten dan een ander. Kijk, Frenkie is een stuk tengerder gebouwd.” Frenkie: “Die benen van Matthijs zijn toch net boomstammen? Ik kom inderdaad niet zo snel aan. Maar het was ook nooit zo dat ik per se zwaarder moest worden. Mijn gewicht is prima. Hoewel, een paar kilo’s spiermassa erbij zou best kunnen. Maar ik word niet extra het krachthonk ingestuurd of zo.” Matthijs: “En ik hoef ook niet extra cardio te doen, hoor, om slank te blijven. Ik eet af en toe ook echt wel wat minder gezonds. Maar over het algemeen doe ik wat ik denk dat goed is voor mijn lichaam. Met een biertje maak je mij sowieso niet blij, dus dat scheelt.” Wie wint er van jullie met armpje drukken? Frenkie: “Ik!” Donny en Matthijs, lachend: “Echt niet.” Donny: “Frenkie is sowieso de minst sterke van ons. Laten we het maar eens proberen!” ‘Hij kreeg een Mercedes onder zijn reet van Ajax en die kwam hij laten zien, maar daar geneerde hij zich eigenlijk voor. Hij had net zo lief een Polootje gehad. Ik noem hem weleens Dagobert Duck. Hij verdient veel, maar geeft geen reet uit.’ Vader John de Jong tegen Ajax Showtime, 5 april 2016 Donny: “Dat gaat over Frenkie.” Frenkie: “Heeft mijn vader dit niet gezegd? Dagobert Duck is overdreven, hoor.” Matthijs: “Je rijdt toch niet liever in een Polo dan in een Mercedes?” Frenkie: “Nee, natuurlijk niet. Maar ik geef niet snel geld uit aan spullen. Daarom zegt hij dit weleens voor de grap, omdat we goed verdienen voor onze leeftijd. Als ik iets moois zie, maar het eigenlijk te duur vind, moet hij lachen. Ik ben gewoon niet echt materialistisch ingesteld. Spullen interesseren me niet. Wat ik nodig heb voor mezelf, geef ik uit en ik ga ook echt wel uit eten. Maar het is niet dat ik geef om dure kleding of zo, ik vind iets wat duurder is niet per se mooier. Kleding van de H&M vind ik ook prima. En ik steun mijn familie ook als dat nodig is. Als ik hen kan helpen, doe ik dat graag. Dus die gierigheid valt echt wel mee.” Wat is het laatste dat je hebt gekocht? En dan bedoel ik niet een brood bij de bakker... Frenkie, lachend: “Een huis, telt dat? Ik woon nu nog in een huurwoning met mijn vriendin in Oud-Zuid, maar we gaan verhuizen naar de Zuidas.” Matthijs: “Ik denk dat we alle drie wel redelijk hetzelfde zijn opgevoed.” Donny: “We zijn nuchter en rustig, doen geen gekke dingen. We komen ook alle drie uit een dorp. Ik uit Nijkerkerveen, dat is misschien nog rustiger dan Arkel waar Frenkie vandaan komt. Of Abcoude, waar Matthijs woont.” Helden Magazine 43 Het eerste gedeelte van het verhaal van Donny, Matthijs en Frenkie komt voort uit Helden Magazine 43 waar Max Verstappen de cover siert. Verstappen is nog maar twintig en overal waar hij komt, heerst gekte. Wat als hij wereldkampioen wordt? Verder in de 43ste editie van Helden, alleskunner Mathieu van der Poel over vader Arie, Peter Sagan en meer, turner Epke Zonderland, Sepp Blatter, volleybalvrouwen Anne Buijs & Robin de Kruijf, golfer Joost Luiten, voetballer Neymar, Karsten Kroon wil het theater in met zijn vriendin, hockeyers Rizwan Muhammad, Rashid Mehmood en schaatsster Heather Bergsma-Richardson, golfsurfster Eveline Hooft, jong talent Alida van Daalen, de Nederlandse 3x3 basketballers, wielrenster Ellen van Dijk, oud-voetballer John van ’t Schip over PEC Zwolle, Marco van Basten en Johan Cruijff en Barbara Barend ontmoet Sherida Spitse en haar vrouw, Jolien. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Neymar, de Braziliaanse vedette van Paris Saint-Germain, zou tijdens het WK in Rusland iedereen versteld doen staan, zo was de verwachting. Dat gebeurde inderdaad. Alleen deed hij dat niet op een manier waarop de steraanvaller had gehoopt. Het was één van de momenten die tijdens het WK in Rusland viral ging. Het moment dat scheidsrechter Björn Kuipers uit Oldenzaal in de wedstrijd van Brazilië tegen Costa Rica (2-0) de absolute vedette uit Mogi das Cruzes met een happend handgebaar op zijn plaats zette. “Dat was natuurlijk een grandioze actie van Björn,” zegt collega-scheidsrechter Bas Nijhuis. “Zo’n vermaning is de ultieme manier om Neymar te vertellen dat hij niet zo moet zeuren. Veel beter dan een gele kaart. Want geef je die, dan ben je natuurlijk direct door je munitie heen.” Dat de beelden als een dolle over het internet knalden, begreep Nijhuis heel goed. “Dit was misschien wel de eerste keer dat een speler van zo’n niveau voor het oog van de hele wereld zo op zijn nummer werd gezet door een scheidsrechter. Ik zag aan alles dat Björn supergeïrriteerd was. Ik zei nog: let op, dat gaat straks vuurwerk opleveren. Want als Björn kwaad is, heb je een slechte aan hem. En ja, hoor. Niet veel later gaf Björn hem dat standje. Geweldig!” En dat was zeker niet gespeeld, meent Nijhuis. “Nee, dit was puur. Soms zie je nog weleens dat scheidsrechters acteren. Voor de bühne. Maar dat was bij Björn absoluut niet het geval. Dat zag je wel aan de blik in zijn ogen. En aan de opgezette aderen in zijn nek. Dat heeft Björn alleen als hij héél boos en geïrriteerd is. Maar het was ook tenenkrommend wat Neymar deed. Natuurlijk, ik begrijp heel goed dat hij ervan baalt dat tegenstanders hem hard aanpakken. En dat hij wil dat de scheidsrechter hem in bescherming neemt. Maar dat doe je niet door je zo kinderachtig te gedragen.” En het is ook niet slim. “Je krijgt namelijk precies wat Luis Suarez ook had. Die kreeg op den duur ook geen vrije trap of strafschop meer. Door die schwalbes had hij de schijn tegen. Dat gaat bij Neymar ook gebeuren. Scheidsrechters bedenken zich nu twee keer voordat ze de bal op de stip leggen.” Marco van Basten, chief officer for technical development van de FIFA, zei tijdens een persconferentie als reactie op alle filmpjes op social media waarin het gedrag van Neymar belachelijk werd gemaakt ironisch: ‘Momenteel maakt hij de mensen aan het lachen. Dat is positief, het is altijd leuk om een beetje humor in de wedstrijd te hebben.’ Daarna ging hij serieuzer in op het toneelspel van de Braziliaan. ‘Je moet gewoon je uiterste best doen en sportief zijn. Als je te veel acteert, gaat dat je niet helpen. Ik denk dat hij op dat punt tot inzicht moet komen.’ Nijhuis: “Het zal me niks verbazen als de FIFA hem op zijn gedrag heeft aangesproken. Dat zag je duidelijk in het duel met België. Toen rolde Neymar beduidend minder vaak. Sterker, soms stond hij na een overtreding meteen weer op." Fratsen Volgens Johan Derksen, die zelf ook niet echt een speler was van onbesproken gedrag, zouden de verdedigers van vroeger wel raad weten met de fratsen van Neymar. En helemaal het spijkerharde Feyenoord-blok uit de jaren zeventig, Theo Laseroms en Rinus Israël. “Daarin heeft Derksen absoluut gelijk,” laat Israël desgevraagd weten. “Als ik dit WK tegenover Neymar zou hebben gestaan, had ik ‘m wel even opgeknapt, zoals wij dat zeiden. Verschrikkelijk hoe hij zich gedraagt. Het gaat me te ver om te zeggen dat hij op een brancard het veld had verlaten, maar ik had hem zeker een flinke tik gegeven. En met mij vele anderen uit mijn tijd.” Israël glimlacht. “Kijk, je kan een duel op twee manieren ingaan: slap en keihard. Ik koos meestal voor het laatste. En ja, dat kon dan weleens letsel veroorzaken. Niet om het goed te praten, maar ik heb het gevoel dat toen ook veel meer was toegestaan dan nu. En niet onbelangrijk: we wezen onze ploeggenoten ook terecht als ze zich zo gedroegen als Neymar. Dan gaven we zo’n gast wel even een tikje op de training, hoor. Zoiets doe je gewoon niet. Maar ook dat is nu niet meer. Integendeel, Neymar wordt op trainingen juist met alle egards behandeld.” Eerlijk gezegd begrijpt Israël ook niet waarom Neymar zich zo opstelt. “Dat heeft hij toch helemaal niet nodig? Ondanks al die ergernissen is hij natuurlijk wel een fenomenale speler. Maar door dit gedrag verliest hij een hoop sympathie. Hij kan beter een voorbeeld nemen aan Lionel Messi. Van hem zal nooit iemand zeggen dat je hem een flinke tik moet geven. Dat komt omdat Messi normaal doet.” Israël: ‘Als ik dit WK tegenover Neymar zou hebben gestaan, had ik ‘m wel even opgeknapt, zoals wij dat zeiden’ Helden Magazine 43 Het eerste gedeelte van het verhaal van Neymar komt voort uit Helden Magazine 43 waar Max Verstappen de cover siert. Verstappen is nog maar twintig en overal waar hij komt, heerst gekte. Wat als hij wereldkampioen wordt? Verder in de 43ste editie van Helden, alleskunner Mathieu van der Poel over vader Arie, Peter Sagan en meer, de Amsterdamse Kroonjuwelen Donny van de Beek, Frenkie de Jong en Matthijs de Ligt, turner Epke Zonderland, Sepp Blatter, volleybalvrouwen Anne Buijs & Robin de Kruijf, golfer Joost Luiten, Karsten Kroon wil het theater in met zijn vriendin, hockeyers Rizwan Muhammad, Rashid Mehmood en schaatsster Heather Bergsma-Richardson, golfsurfster Eveline Hooft, jong talent Alida van Daalen, de Nederlandse 3x3 basketballers, wielrenster Ellen van Dijk, oud-voetballer John van ’t Schip over PEC Zwolle, Marco van Basten en Johan Cruijff en Barbara Barend ontmoet Sherida Spitse en haar vrouw, Jolien. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Sherida Spitse (28) was tijdens het gouden EK een van de uitblinkers bij het Nederlands voetbalelftal. Tegelijkertijd kampte haar vrouw Jolien met een depressie na de geboorte van hun zoontje. Barbara Barend zocht Sherida en haar gezin op. Het is volop zomer in Nederland en Sherida Spitse viert samen met haar vriendin Jolien van der Tuin en hun een­ jarige zoontje Jens vakantie. De Noorse competitie ligt tijdelijk stil en voor het eerst in jaren is Sherida een langere periode vrij. In plaats van een verre strandvakantie vertoeven de sterkhou­der van het Nederlands elftal en haar gezin in een bungalowtje op een Drents vakantiepark. Lekker Hollands en dicht in de buurt van familie en vrienden, die ze door het leven in Noorwegen niet zo vaak zien. Daarnaast kunnen Sherida en Jolien hier in alle rust toeleven naar de mooie dagen die hen te wachten staan, wanneer ze trouwen en een mooi feest geven voor al hun dierbaren. “Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?” vraagt Barbara. Sherida: “Dat is gebeurd toen ik in het eerste van Heerenveen speelde.” Jolien: “Eigenlijk zijn we gekoppeld door Sherida’s toenmalige ploeggenoot­jes Nangila van Eyck en Hilde Winters. Hilde was toen al een goede vriendin van me en zei dat er een leuke meid in haar team zat. Toen ze een foto van Sherida liet zien, zei ik: ‘Nou, dat is niet echt mijn type.’ In die tijd voetbalde ik nog en kregen we op de club een clinic van Heerenveen.” Sherida: “Tijdens die clinic zag ik Jolien voor het eerst en dacht: hé, die is wel leuk! Ze had alleen wel een piercing net onder haar lip en ik liet direct merken dat die eruit moest.” Jolien: “We gingen samen op stap, leerden elkaar kennen en de vonk sloeg meteen over. Nu zijn we zevenenhalf jaar samen en nog steeds gek op elkaar.” Sherida begon met voetballen bij VV Sneek en speelde jarenlang in jongens­ elftallen. Ook trainde ze een tijdje mee met de jongens C1 van Heerenveen, met daarin onder meer Pele van Anholt. Op zestienjarige leeftijd maakte ze al haar debuut in het Nederlands vrouwenelftal. Sherida: “In de jeugd speelde ik altijd met dezelfde jongens. Tot een bepaalde leeftijd douchte ik gewoon met hen samen. Later deed ik dat in een scheids­rechtershokje. Ik hing er zeker niet maar wat bij. Als ik door een tegenstander onderuit werd gehaald, stonden de jongens voor me klaar. In de B1 was ik zelfs aanvoerder, dat vonden ze prima. Bij mijn 150ste interland, afgelopen juni in de WK­-kwalificatiewedstrijd tegen Slowakije, zat een aantal van mijn oude ploeggenoten op de tribune in Heeren­veen om naar me te komen kijken. Dat was leuk. In 2006 werkte ik net in de supermarkt toen mijn moeder ineens voor mijn neus stond om te vertellen dat ze een telefoontje van bondscoach Vera Pauw had gehad met de mededeling dat ik was geselec­teerd voor Oranje. Ha, ik was snel weer weg bij de supermarkt.” Een jaar later kwam Sherida in het eerste vrouwenelftal van Heerenveen, dat was toegetreden tot de nieuw verschenen eredivisie. Na vijf seizoenen ging ze in de zomer van 2012 naar FC Twente, waar ze in Hengelo ging sa­menwonen met Jolien. Twee jaar later begon Sherida bij het Noorse Lillestrøm aan haar eerste buitenlandse avontuur en werd ze de eerste speelster uit het Nederlandse voetbal voor wie een transferbedrag werd betaald. Barbara: “Was het belangrijk voor jou dat Jolien met je meeging naar Noor­wegen?” Sherida: “Heel belangrijk. Samen met Jolien was de stap een stuk makkelijker te maken. Ik weet niet of ik het had ge­daan als ik haar niet had gehad. De club regelde een appartement en een auto voor ons en een salaris waarvan ik prima kon rondkomen. Jolien ging bij de H&M werken en met twee salarissen hadden we het prima voor elkaar.” Tijdens de drie jaar dat Sherida in Scandinavië bij Lillestrøm voetbalde, werd de kinderwens van Sherida en Jolien groter en groter. Sherida: “Jolien is twee jaar ouder dan ik en toen ik 23 was, begon ze al over kinderen. Op dat moment was ik er nog niet klaar voor, maar een paar jaar later wel. Toen zijn we een traject ingegaan bij vruchtbaarheidskliniek Nij Geert­ gen in Nijmegen. We wilden dat mijn eitje bij Jolien werd geplaatst met het zaad van de donor en dat kon alleen bij die kliniek. Het was een hoop plannen. Als ik na een wedstrijd met Oranje één vrije dag had, moesten we een afspraak zien te maken in Nijmegen voordat we weer terug moesten naar Noorwegen. Alleen mijn zaakwaarnemer Leoni Blokhuis wist ervan en was betrokken in het complot, verder wist niemand ervan. Ook onze families en vrienden niet. Het was ons geheimpje. Van de negen eitjes die bij mij waren weggehaald, was één eitje van goede kwaliteit om bij Jolien te plaatsen. De andere eitjes konden niet worden ingevroren, dus we hadden één kans. Gelukkig was het meteen raak. Het moment dat we ontdekten dat we zwan­ger waren, was heel bijzonder. Het was erg leuk om het daarna aan iedereen te kunnen vertellen. Voor onze ouders hadden we een boekje gemaakt van het hele traject dat we hadden doorlopen met op de voorkant een foto van de echo.” De blijdschap om de zwangerschap was groot, maar bij Jolien sloeg die stemming vrij snel om en kreeg ze te maken met depressieve gevoelens. Barbara: “Mijn vrouw en ik hebben allebei een kind gedragen en gebaard. Het lijkt me zo gek om rond de zwan­gerschap die depressieve gevoelens mee te maken, juist als je zoals jullie graag een kindje wilt krijgen.” Jolien: “Het was best pittig. Vooral in de eerste twaalf weken van de zwangerschap had ik een extreem gevoel van depressiviteit. Ik voelde me niet happy, voelde niet het geluk dat hoort bij een zwanger­ schap. In plaats daarvan lag ik huilend bij Sherida in bed en dacht: wil ik dit wel?” Jolien: ‘Ik voelde niet het geluk dat hoort bij een zwangerschap. In plaats daarvan lag ik huilend bij Sherida in bed’ Sherida: “Ik had wel vanaf het begin dat blije gevoel, maar ik leefde natuur­lijk ook met Jolien mee. Ze had goede en minder goede dagen. Het ging met ups en downs.” Eind 2016 vertrokken Sherida en Jolien na drie jaar uit Noorwegen en gingen bij de ouders van Jolien wonen. Ze wil­ den dat hun kindje in Nederland werd geboren en met het EK in eigen land op komst tekende Sherida een eenjarig contract bij haar oude club FC Twente. Op 16 april 2017 werd zoontje Jens geboren. Ondanks deze prachtige gebeurtenis was het ook een moeilijke periode voor het stel. De roze wolk ging aan Jolien voorbij en ze kreeg weer last van depressiviteit. Sherida begon op haar beurt kort na de geboorte van Jens aan de EK-­voorbereiding met Oranje en was vaak van huis. Jolien: “Als je naar je pasgeboren baby kijkt, moet je een heel gelukzalig gevoel krijgen. Ik wilde het heel graag voelen, maar het was er gewoon niet. Eerst heb ik geprobeerd zelf uit de depressie te komen, maar dat lukte niet. Vervol­gens ben ik naar een psycholoog gegaan en heb ik antidepressiva gekregen. De psycholoog kwam er snel achter dat mijn leven met Sherida anders is dan bij de meeste andere stellen. Sherida is een gevoelsmens, maar ze praat niet veel over haar gevoelens. Ook kan ze heel makkelijk de knop omzetten. Als ze aan het voetballen is, kan ze zich daar volle­dig op focussen en niet met thuis bezig zijn. Daardoor dacht ik soms: je geeft er helemaal niets om. Dat was natuur­lijk niet het geval, maar zo zit Sherida gewoon in elkaar.” Sherida: “Ik ben nuchter, kan snel schakelen en had vlak voor het EK de focus op het voetbal. Zo doe ik het al mijn hele leven en dat is denk ik mijn kracht. Zeker in die periode. Thuis is thuis en voetbal is mijn werk.” Barbara: “Toch moet het voor jou ook ingewikkeld zijn geweest, Sherida. Je was vlak voor het EK moeder geworden en moest thuis een partner achterlaten die het moeilijk had.” “Dat klopt...” De stem van Sherida blijft hangen. Ze krijgt het even te kwaad en schiet vol. Jolien, die op de stoel naast haar zit, legt troostend een hand op haar been. Sherida: “Het is niet dat ik me schuldig voel, we hebben samen voor dit leven gekozen, maar ik vind het sneu voor Jolien dat ik er niet was toen ze verdriet had en zich ongelukkig voelde. Het was wel een voordeel dat het EK in Neder­land werd gehouden en we van bonds­coach Sarina Wiegman af en toe naar huis mochten gaan.” Sherida: 'Ik vind het sneu voor Jolien dat ik er niet was toen ze verdriet had en zich ongelukkig voelde' Barbara: “Wist Sarina wat er bij jou thuis speelde?” Sherida: “Nee, want ik praat niet over mijn privéleven. Alleen mijn kamerge­nootje Shanice van de Sanden, die mijn getuige is op mijn bruiloft, Kika van Es en de meiden van Twente wisten van de depressie van Jolien. Ik ben in die periode wel altijd goed blijven presteren op het veld.” In de groepsfase werd Sherida zelfs aan­voerster nadat Mandy van den Berg haar basisplaats verloor. Onder aanvoe­ring van de sterk spelende en driemaal scorende middenveldster brachten de Oranjeleeuwinnen Nederland in ver­ voering met het veroveren van de Euro­pese titel. In de met 4-­2 gewonnen finale tegen Denemarken werd Sherida uitgeroepen tot beste speelster van de wedstrijd. Jolien: “Ik had veel steun aan mijn ouders. Ze zeiden: ‘Ga jij lekker naar de wedstrijden, dan zorgen wij voor Jens.’ Zo kon ik er af en toe even tussenuit.” Sherida: “Het was fijn dat Jolien telkens op de tribune zat om me te steunen. Uiteindelijk hebben we alle­bei wel echt van het toernooi kunnen genieten. Al die Oranjesupporters en alle familie en vrienden die aanwezig waren, het was fantastisch. En natuurlijk helemaal omdat we kampioen werden.” Barbara: “Jolien, ben je erachter gekomen waar je depressie vandaan kwam?” Jolien: “Ik denk door de hormonen. Ik heb een traag werkende schildklier. Die regelt je hormoonhuishouding en rond een zwangerschap moet je de schildklier op peil zien te houden. Dat lukte niet. Ik ben nu nog steeds niet helemaal uit de moeilijke periode. Iedere keer als ik bloed moet prikken, blijkt dat mijn schildklier nog niet helemaal goed is. Vandaar dat ik ook na de geboorte van Jens periodes had dat ik down was en niet goed in mijn vel zat. Het was ook veel: de verhuizing naar Nederland, geen eigen woning en weer bij mijn ouders intrekken, de hectiek van het EK, Sherida was vaak weg, Jens huilde best veel de eerste maanden en ik sliep slecht. Inmiddels heb ik een manier gevonden om die negatieve gevoelens sneller van me af te zetten. Het is hopen dat mijn schildklier weer snel helemaal in orde komt. Gelukkig kan ik nu wel echt volop genieten van Jens.” Sherida: “Knap dat Jolien zo open over dit onderwerp praat.” Barbara: “Ik vind het heel goed dat je erover vertelt, Jolien. Ik denk echt dat heel veel vrouwen hiermee te maken hebben.” Jolien: “Ik schaam me er ook niet voor. Maar ik denk dat veel vrouwen zich juist wél schamen als ze depressief zijn rond hun zwangerschap. Het is natuurlijk niet leuk. Je voelt je schuldig tegenover je kindje en je partner, terwijl je er niets aan kunt doen. Nu ik ervoor uitkom, hoor ik steeds meer vrouwen om me heen die zich ook slecht hebben gevoeld.” Sherida: “We hebben in korte tijd veel meegemaakt. Terugkijkend is het inder­daad een rollercoaster geweest.” Na het gouden EK maakten meerdere internationals een droomtransfer. Lieke Martens ging naar Barcelona en Shanice van de Sanden naar Olympique Lyon. Ook Sherida was klaar voor een nieuwe uitdaging in het buitenland, maar gek genoeg was er voor de aanvoerster van Oranje amper belangstelling. Toen haar oude coach van Lillestrøm belde met de vraag of ze bij Vålerenga in Oslo wilde komen spelen, besloot Sherida met haar gezin terug te keren naar Noorwegen en daar hun oude leventje op te pakken. Barbara: “Was je verbaasd dat er na jouw goede toernooi zo weinig belang­ stelling was?” Sherida: “Dat heeft me wel verbaasd, ja. Eerlijk gezegd had ik gehoopt op clubs als Barcelona en Paris Saint-­Germain. Toen ik nog bij Lillestrøm speelde, is er weleens contact geweest met Paris. Toenmalig technisch directeur Patrick Kluivert had me benaderd voor een gesprek, maar hij is er nooit meer op teruggekomen en dat gesprek heeft nooit plaatsgevonden. Dan denk ik: stik er maar in.” Jolien: “Bij Sherida is alles zwart­wit.” Barbara: “Heb je een idee waarom de interesse van grote clubs uitblijft?” Sherida: “Nou, afgelopen voorjaar meld­ de Atlético Madrid zich voor me en dat is de kampioen van Spanje. Maar inder­daad, soms vraag ik me weleens af: wat moet ik nog meer doen om bij een top­ club te komen? Ligt het aan mij? Mis­schien hebben ze liever een dribbelaar met acties in huis. Dat ben ik niet. Ik ben een speelster met rust aan de bal, inzicht en passing. Ik ben niet moeilijk, hoor alleen wel af en toe dat mensen in het begin bang voor me zijn. Dat komt denk ik door mijn gezichtsuitdrukking en het feit dat ik altijd zeg wat ik denk. Soms ben ik teleurgesteld over de situatie, maar verder voel ik me fit en presteer ik naar behoren. Dat is voor mij het belangrijkst. Of ik nu bij Vålerenga speel of bij Lyon, ik kan mezelf prima uitdagen en weet precies wat ik moet doen om bij de club en het Nederlands elftal te presteren.” Afgelopen winter moest Sherida tijdens het trainingskamp met Oranje in La Manga een teleurstelling slikken toen ze van bondscoach Wiegman te horen kreeg dat ze geen aanvoerster meer was. De band die ze een half jaar eerder tijdens het EK had overgenomen van Mandy van den Berg, ging plots naar keepster Sari van Veenendaal. Sherida: “Sarina zag in mij niet de aan­voerster zoals zij de rol van aanvoerster wil zien. Dat heb ik te accepteren en ik vind het goed dat Sari nu aanvoerster is.” Het is tijd om afscheid te nemen van Sherida, Jolien en de vrolijk door de bungalow rondrennende Jens. Barbara: “Hebben jullie nu het gelukza­lige gevoel van met z’n drieën een gezin­ netje vormen?” Sherida: “Zeker. Als gezin hebben we rust en stabiliteit in Noorwegen. Al denk ik niet dat Vålerenga mijn laatste club zal zijn. Ik hoop ooit nog de stap naar een grote club te maken. De combinatie van het moederschap en topsport bevalt me goed. Jens is heel vrolijk. Maar hij heeft wel zijn eigen willetje en kan soms onge­duldig zijn.” Sherida: 'Ik hoop ooit nog de stap naar een grote club te maken' Jolien, lachend: “Van wie zou hij dat nou hebben!” Helden Magazine Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Het vak van voetbaltrainer zorgt soms letterlijk en figuurlijk voor grijze haren. John van ’t Schip weet er alles van. Onder andere yoga helpt hem de rust te bewaren. Een gesprek met de trainer van PEC Zwolle over mediterende monniken in nepal, Johan Cruijff en Marco van Basten. “De ene keer word je bejubeld, maar de volgende keer kun je bekritiseerd worden. Vorig jaar hadden we bij PEC Zwolle een extreem seizoen. De eerste helft wonnen we bijna alles. Dan wil iedereen wat van je, ben je ieders vriend. De tweede helft wonnen we bijna niets meer. Extreem gesteld ziet niemand je dan nog, dat sta je echt helemaal alleen. Net als met het Nederlandse voetbal. Wie wil nog iets met Oranje? Zo werkt het. Waarom zijn Cristiano Ronaldo, Lionel Messi, Rafael Nadal en Roger Federer absolute top? Omdat ze met hun talent bijna nooit verslappen. Natuurlijk zijn ze afhankelijk van mensen om hen heen, dat zie je aan het verschil tussen Messi bij Barcelona en Messi bij Argentinië. Als je jarenlang op zo’n hoog niveau presteert, dan moet je in balans zijn. Weet je wie ook altijd een goede focus had? Rafael van der Vaart. Ik ken hem vanaf zijn veertiende, toen ik hem als jeugdtrainer bij Ajax leerde kennen. Ik kwam na mijn eerste dag thuis en Daniëlle, mijn vrouw, vroeg: ‘Zijn er nog bijzondere talenten?’ Ja, zei ik, een jongen met een matje in zijn nek, niet te groot en te snel, maar hij kan alles. Je kon hem op elke positie zetten, hij verzaakte nooit. Rafael heeft deze zomer in de voorbereiding met ons meegetraind. Geweldig hoe hij het spel nog ziet en beleeft. De jongens vonden het ook prachtig. Als hij fit is, kan hij nog van zoveel waarde zijn. In het veld kun je Rafael niet afleiden, toen niet en nu niet. Het gaat erom dat je als topsporter en trainer een manier vindt om jezelf te zijn, om in balans te blijven. Als ik in de auto rijd of voor mezelf train, mediteer ik als het ware. Een tijd lang heb ik ook yoga gedaan. Van Daniëlle, die yoga beoefent, krijg ik dat ook mee. Je gedachten rustig krijgen door onder andere met je ademhaling bezig te zijn. Toen ik coach werd in Australië, heb ik daar ook yoga geïntroduceerd. De eerste die daarmee is begonnen, was Johan Cruijff. Johan en ik hadden elkaar leren kennen in zijn laatste en mijn eerste jaren als speler van Ajax begin jaren tachtig. Ik noem hem wel mijn ‘goeroe’. Als ik hem zag, wilde ik ook zo zijn, hoe hij liep, wat voor haar hij had. Ik was een volgeling. Hij bracht heel veel teweeg bij me. Ik had alles voor hem over. Ik had vanaf het begin een heel goede relatie met Johan, hij hield van mijn type speler. Johan vond, toen hij in 1985 trainer werd van Ajax, dat een aantal jongens concentratieproblemen had. Daar was ik er één van. En dan bracht hij een ademhalingscoach binnen. Dat was operazanger Len del Ferro, die ook Willy Alberti, de opa van mijn vrouw, les had gegeven. Dat was mijn eerste kennismaking met ademen en het middenrif. Eigenlijk was dat al een soort yoga. Johan was altijd bezig met dat soort zaken. Johan had me voor die tijd ook al geholpen. Toen ik in de loop van 1984 ernstige last kreeg van mijn rug, gaf zijn vrouw Danny me een bandje waarnaar ik moest luisteren voordat ik ’s avonds naar bed ging. Ik verging van de pijn, had een hernia en moest plat liggen. Op dat bandje stond een stem die me door m’n hele lichaam meenam. Het begon bij mijn tenen, via mijn voeten naar mijn enkel en dan steeds verder omhoog. Ik werd er rustig van, waardoor ik minder pijn voelde en ook beter kon slapen. Zo leerde ik toch mijn lichaam op een andere manier ervaren. Ik begreep later dat deze vorm van je lichaam scannen Yoga Nidra heet. Johan was net gestopt als speler, had vrije tijd en heeft me in die periode naar elke dokter en therapeut gereden, voordat ik uiteindelijk in Groningen aan mijn hernia ben geopereerd. Een dag voor de operatie vroeg Johan of hij nog iets voor me kon betekenen. Mijn moeder wilde graag bij me zijn, maar mijn vader moest gewoon werken, dus was vervoer een probleem, zei ik. ‘O,’ zei Johan, ‘dan haal ik je moeder toch op.’ De volgende dag heeft hij mijn moeder en mijn tante opgehaald in Amstelveen en ze naar Groningen gereden. Kun je je voorstellen? Mijn moeder en mijn tante die niets van voetballen weten en Johan achter het stuur? Johan zei dat de autorit hartstikke gezellig was. In het ziekenhuis vroeg hij aan de chirurg of hij bij de operatie mocht zijn. Ik was al weg. Johan heeft zo’n groene jas aangetrokken, een groen kapje voor zijn mond gedaan en waarschijnlijk ook gezegd hoe de chirurg me moest opereren. Ik heb trouwens ook even een moeilijke periode gehad met Johan. Toen hij in 1987 coach was van Ajax, wilde hij dat ik mijn contract verlengde. Ik speelde al zes jaar bij Ajax en verdiende bijna niets, had een heel slecht contract. Cor Coster, de schoonvader van Johan, deed mijn zaken en Ajax bood me inderdaad een nieuw contract, maar ik wilde eerst weten wat Johan zelf ging doen, of hij zou blijven. Hij was daar wat vaag over en toen nam hij begin 1988 ineens ontslag. De relatie tussen Ajax en Johan was die maanden heel slecht. Wat deed Ajax? Ajax bood me ineens een contract dat twee keer zo hoog was als Coster voor me had uit onderhandeld. En dat heb ik getekend. Heel slim, want ze wisten hoe close Johan en ik waren. Dat heeft onze relatie even onder druk gezet, maar gelukkig niet te lang. Hij begreep het ook wel. Johan liep en loopt als een rode draad door mijn leven. Hij dacht niet volgens traditionele paden. Hij droeg Frank Rijkaard en Pep Guardiola voor als trainers van Barcelona, terwijl ze nog niet heel veel ervaring als coach hadden. Johan was adviseur van de KNVB toen Dick Advocaat in 2004 stopte als bondscoach. Hij vond dat Marco van Basten Advocaat moest opvolgen. Marco was op dat moment mijn assistent bij de jeugd van Ajax. ‘Cruijff heeft een groen kapje voor zijn mond gedaan en waarschijnlijk ook gezegd hoe de chirurg me moest opereren’ Het is wel grappig hoe Marco coach is geworden. Hij had jaren lang geen bal meer aangeraakt nadat hij in 1995 was gestopt met voetballen bij AC Milan. In 2003 begon hij met de cursus coach betaald voetbal en kwam bij mij stage lopen. Hij vond het ook wel weer leuk, die voetballerij. Toen Cruijff hem in 2004 wilde aanstellen als bondscoach, twijfelde hij aanvankelijk heel erg. Hij vond het veel te snel gaan. Zo is Marco. Ik zei meteen: doen. Marco heeft uiteindelijk gezegd dat hij wilde, maar alleen met mij. Zo zijn we bondscoach geworden, hij als hoofdcoach en ik als zijn assistent. De eerste interland waarbij Marco en ik op de bank zaten, thuis tegen Tsjechië, wonnen we met ontzettend veel mazzel met 2-0. Zo makkelijk was het niet om ineens voor het Nederlands elftal te staan. Ten eerste waren Marco en ik jong en redelijk onervaren, en daarnaast moesten we een half nieuw elftal samenstellen. Grote namen als Jaap Stam, Ronald en Frank de Boer en Marc Overmars stopten en de beste tijd van Patrick Kluivert was voorbij. Alleen Giovanni van Bronckhorst en Phillip Cocu bleven. We vormden een heel nieuwe verdediging met jongens als Khalid Boulahrouz, John Heitinga, Joris Mathijsen en Jan Kromkamp. Uiteindelijk vonden we een balans met een prachtige groep, met jonge spelers als Wesley Sneijder, Rafael van der Vaart, Nigel de Jong, Arjen Robben, maar ook nog met Ruud van Nistelrooy en Roy Makaay. En natuurlijk Robin van Persie, die net als Dirk Kuyt bij ons debuteerde en daarna zulke grote stappen heeft gemaakt. Wij hebben gezien hoe Robin zich van een onbegrepen individualist heeft ontwikkeld tot een geweldige teamspeler. Daarover hebben we mooie gesprekken met hem gevoerd. Die gesprekken voerden we trouwens met alle spelers. Ze keken in het begin heus wel tegen Marco op, maar hij stelde zich zodanig op dat het echte gesprekken werden. We luisterden ook naar hen en Marco schaamde zich niet voor zijn eigen onzekerheden. De spelers zagen ook dat Marco heel bevlogen was. Uiteindelijk hebben we ons ongeslagen geplaatst voor het WK van 2006 en het EK van 2008. In 2008 ging het geweldig, totdat we in de kwartfinale verloren van het Rusland van Guus Hiddink. Ik had het er deze zomer over met Rafael van der Vaart toen hij met ons meetrainde bij PEC. De laatste training voor Rusland liep alles zo goed, die was van zo’n hoog niveau. Het inspelen, het wegdraaien in de korte ruimte; iedereen speelde zo goed dat ik het gevoel had dat ons niets kon overkomen. Een dag later in de wedstrijd zag ik er niets van terug. De Russen waren gewoon beter. Of het iets te maken had met het overlijden van het te vroeg geboren kindje van Boulahrouz zullen we nooit weten. Khalid deed mee op die laatste training en trainde ook goed. Die Russen hadden geen slecht elftal, hoor, maar misschien voelden we ons wel te goed na die geweldige voorronde tegen Italië en Frankrijk. Na dat EK gingen Marco en ik samen aan de slag bij Ajax, een avontuur dat na iets minder dan een jaar eindigde met de eerlijke afscheidspersconferentie van Marco. Ik heb weleens gezegd dat hij best iets minder openhartig over zijn eigen functioneren mocht zijn. Heel veel dingen die dat jaar waren misgegaan, lagen buiten onze schuld. Uiteindelijk kwam het erop neer dat hij als trainer niet gelukkig was. Dat hij in 2014 op eigen verzoek een stap terug deed bij AZ was voor mij dan ook geen verrassing. Ik denk ook dat de functie die hij nu bekleedt bij de FIFA beter bij hem past dan het trainerschap. Na twee jaar Australië was het in 2012 weer Johan die me belde. Zijn schoonzoon Todd Beane en hij waren aan een project begonnen in Mexico, bij Chivas. Johan had mij op het oog als trainer, zei: ‘Mexico is Spanje en Italië in het kwadraat, maar dat kun jij aan.’ Ik heb alleen maar geluisterd. Je weet hoe Johan was: als hij sprak, kwam je er niet meer tussen. ‘Jij wordt de coach, dat Spaans komt wel. Wij zitten erbij, we gaan je steunen,’ zei Johan. Ik hing op en zei tegen Daniëlle: ik denk dat wij naar Mexico gaan, want Johan heeft mij net benoemd tot hoofdcoach van Chivas. Volgens mij heb ik niet eens ‘ja’ kunnen zeggen, werd gewoon aangesteld. Ik heb er een prachtige tijd gehad. Johan had met de eigenaar duidelijke afspraken gemaakt onder ook wel goede voorwaarden. Die eigenaar ontsloeg bij wijze van spreken elke maand een trainer, hij was zo’n man die gewend was de kleedkamer in en uit te lopen. Dat was bij Johan uit den boze. Ik heb als hoofdtrainer met mijn staf goed kunnen werken. Ik vond het alleen onverstandig dat op elke positie in de club Nederlanders kwamen, op een gegeven moment liepen er bij de jeugd en bij het eerste elftal vijf Nederlanders rond. Daardoor leek het een soort overval. Daar kwamen logistieke problemen bij, auto’s die niet werden geregeld, huizen die niet klaar waren. En er was niet een van ons die Spaans sprak. Dan vraag je om moeilijkheden. 'Van Basten was niet gelukkig als trainer. Dat hij op eigen verzoek een stap terug deed bij AZ was voor mij geen verrassing' Johan zei altijd: ‘Voetbal is een speedboot en geen mammoettanker, dus je moet snelle beslissingen nemen.’ Hij vond dat Chivas als een mammoettanker werd bestuurd. Overigens waren ze bij Chivas binnen alle geledingen van de club al bekend met yoga. Wij hebben onze doelstelling, de play-offs, gehaald. In de eerste ronde werden we door de latere kampioen uitgeschakeld. Dat was de aanleiding tot het breekpunt. De eigenaar kwam na de laatste wedstrijd de kleedkamer in, voor het eerst sinds mijn aanstelling. Zijn gezicht stond op onweer, hij begon meteen te schreeuwen. Ik heb hem twintig seconden aangehoord en hem toen in mijn beste Spaans te verstaan gegeven dat ik zijn houding niet accepteerde en hem het woord ontnomen. Toen ging hij tegen mij tekeer en ik tegen hem. Het werd echt ordinair schreeuwen. ‘Ik daag je uit om met mij naar boven te komen,’ schreeuwde hij. Oké, zei ik terug. Ik ging met hem mee de lift in, naar de verdieping waar de supporters stonden te wachten, liep de lift uit, keek achter me en zag niemand. Was hij de lift niet uitgelopen, maar meteen weer naar beneden gegaan. Stond ik daar in m’n eentje tussen al die supporters. Bewakers kwamen me ontzetten, maar dat was helemaal niet nodig. De supporters wilden met me praten en op de foto. Na tien minuten ging ik terug naar de kleedkamer, zaten de spelers nog keurig te wachten. Die begonnen te klappen. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt, een trainer die de eigenaar terecht wees. Een week later zaten we bij Johan in Barcelona te praten over de voortgang van het project Chivas, toen Johan een telefoontje kreeg uit Mexico met de mededeling dat iedereen was ontslagen, behalve ik. Johan drong erop aan om verder te gaan en niet mijn contract in te leveren om zogenaamd loyaal aan hem te zijn. Dat vond hij flauwekul. Ik ben na een paar weken teruggegaan, heb de voorbereiding gedaan en drie dagen voor de competitie werd ik ook ontslagen. Vorig jaar volgde Daniëlle een yoga- cursus tijdens onze vakantie op Mallorca. Via haar heb ik de Rinpoche van Maratika, een soort geestelijk leider, ontmoet en ik heb me wat verdiept in het werk van zijn foundation. Ik ben nu ambassadeur van de Maratika Foundation. Die steunt zo’n 25 jonge, boeddhistische monniken die in de bergen van Nepal in de leer zijn, jongens van 12 tot 25 jaar. Ik ben sponsor geworden van zo’n monnik, zorg daarmee dat hij kan leven en studeren. En dan praten we over 250 euro per jaar. PEC is ook sponsor geworden door kleding en ballen op te sturen. Zij mediteren en doen aan yoga. De voetballerij is vaak vluchtig, gericht op direct resultaat. Dan is het mooi om te ervaren dat er meer is in de wereld. Ze trainen om hun geest in het hier en nu te brengen via eeuwenoude Tibetaanse, boeddhistische meditatietechnieken. Wat zij uitdragen, is leven in het nu, focussen op het moment dat je leeft. Voor ons, westerse mensen, is het misschien niet zo simpel om te bevatten hoe de monniken denken. Als ze klaar zijn met leren, gaan ze voetballen. Ze hebben een veldje gemaakt, voetballen op blote voeten. En na een doelpunt staan ze te juichen in kleding van PEC Zwolle. Is toch geweldig? Het Maratika-klooster is bijna klaar en wordt dan een soort bedevaartsoord. Nee, ik ben er nog niet geweest, maar Daniëlle en ik gaan zeker. Zelf heb ik de laatste jaren ook geleerd om me nog meer te focussen op het hier en nu. Ik denk dat ik daardoor een betere trainer ben geworden. Als ik een uur meedoe met een partijtje voetvolley, ga ik dat uur helemaal op in mijn spel, denk aan niets anders en word door niets of niemand afgeleid. Noem dat mijn manier van yoga.” Helden Magazine 43 Het verhaal van John van 't Schip komt voort uit Helden Magazine 43 waar Max Verstappen de cover siert. Verstappen is nog maar twintig en overal waar hij komt, heerst gekte. Wat als hij wereldkampioen wordt? Verder in de 43ste editie van Helden, alleskunner Mathieu van der Poel over vader Arie, Peter Sagan en meer, de Amsterdamse Kroonjuwelen Donny van de Beek, Frenkie de Jong en Matthijs de Ligt, turner Epke Zonderland, Sepp Blatter, volleybalvrouwen Anne Buijs & Robin de Kruijf, golfer Joost Luiten, voetballer Neymar, Karsten Kroon wil het theater in met zijn vriendin, hockeyers Rizwan Muhammad, Rashid Mehmood en schaatsster Heather Bergsma-Richardson, golfsurfster Eveline Hooft, jong talent Alida van Daalen, de Nederlandse 3x3 basketballers, wielrenster Ellen van Dijk, en Barbara Barend ontmoet Sherida Spitse en haar vrouw, Jolien. Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.